Een Vlaming in Ierland

Tragedie in Union Hall brengt Ierse katholieken en Egyptische Moslims samen

2012-01-20T16:21:00.002Z

West-Cork werd weer eens wakker geschud door een tragedie op de oceaan. Vorige week raakte de vissersboot Tit Bonhomme in moeilijkheden net voor de ingang van de haven in Union Hall, dichtbij het prachtige Glandore, hier in West Cork.
De Tit Bonhomme had een rots geraakt en zonk. Slechts 1 van de zes vissers aan boord overleefde de ramp. De rest verdronk in het vaartuig.
De kapitein was een vader van vijf kinderen, de jongste man aan boord was Kevin Kershaw, 21. Hij maakte zijn eerste uitstap met het schip. Hij hield van de oceaan en droomde ervan om visser te worden. Verder waren er nog 3 Egyptische vissers aan boord.
Door de weersomstandigheden was het moeilijk de lichamen van de verdronken vissers te vinden. Gisteren werden de eerste twee lichamen boven gehaald, hopelijk vinden de duikers de drie andere mannen vandaag.
We maken het maar van op en afstand mee, maar zelfs van hier, waar we enkel de helicopters zien heen en weer vliegen, leven we mee met de families en de vrienden van de mannen die hun leven verloren aan de wilde oceaan.
De overlevende visser is een Egyptenaar, zijn broer is één van de mannen die niet terug kwam.

Opmerkelijk was was de hulp van de plaatselijke bevolking aan de families en de reddingsdiensten. Familieleden van vroegere slachtoffers van visserstragedies kwamen naar Union Hall om de families te steunen.
Een delegatie van de Egyptische gemeenschap van Ierland kwam ook naar Union Hall om morele hulp te bieden.
Ze stonden allemaal naast elkaar te bidden aan de kaai.
De Moslims uit Dublin met de overlevende en zijn vader die uit Egypte overgevlogen was, en de katholieken uit Union Hall stonden naast elkaar te bidden
Iedereen respecteerde elkaar, ze baden elk op hun eigen manier.
De Union Hall huisvrouwen zorgen voor thee en scones voor de familieleden , de reddingsploegen en de sympathysanten.

Moslims en Christenen zijn gelijk in hun verdriet. De plaatselijke priester merkte zelfs op dat de Moslim gemeenschap het verwerkingsproces startte , toen het lichaam van Attia Shaban, één van de Egyptenaars, weggevoerd werd.
De Egyptische groep begon te bidden met hun handen naar de hemel gekeerd, ze weenden openlijk. Dit was als het ware een teken naar de rest van Union Hall dat het OK is om je gevoelens te tonen. Iedereen weende met hen mee.
In alle droevigheid gebeurde er daar iets moois in Union Hall. De vader van Kevin , de 21 jarige, ging nadat zijn zoon afgevoerd werd, alle Egyptenaars omhelzen. Ze hebben een band die niemand meer kan stuk maken.
Ik denk dat de opinies over Islam en de Moslims ook wat veranderd zijn in West Cork. Het is natuurlijk de wereld niet, maar alle beetjes helpen.

Goed Nieuws uit Ierland

2011-12-31T17:26:00.000Z

Op deze laatste dag van 2011, een jaar dat ze hier in Ierland waarschijnlijk liever vergeten, heb ik een paar goede intenties voor 2012.
Eén ervan is dat ik weer meer ga bloggen. Ik heb een tijdje vakantie genomen, maar nu begin ik mijn blog weer te missen, dus hier ben ik weer.
2011 was zoals in de meeste Europese landen niet zo'n goed jaar, maar éen ding hebben we toch wel geleerd dit jaar, nl. dat luchtkastelen bouwen nooit goed is, en dat je beter blij bent met wat je wel hebt en wat je je kan veroorloven. En dat de mensen goed nieuws willen, kon je vandaag ook in Twitter zien, waar #goodnews een trend werd in Ierland.
En één ding dat ze hier in Ierland in overmaat hebben is muziek!
Mijn vriend en voice coach, Laoise O'Hanlon heeft daar prachtig op ingepeeld met de oprichting van haar eigen Voiceworks Studio, tesamen met haar beste vriend en zanger Gemma Sugrue.
Hun zaak draait bijna dol.
De mensen hebben als het ware zichzelf herontdekt, en willen hun talenten gebruiken om geld te verdienen, of gewoon uit plezier.
Toen ik , eind November, het tweede 'It Must Be The Music' benefietconcert organiseerde voor Breast Cancer Ireland, zong één van Laoise's studenten ook mee. Deborah Murphy, is een Kapser en alleenstaande moeder uit Cork,. Ze werkt voltijds in het kapsalon, maar gaat 's avonds naar muziek lessen in zang, song writing en musicianship in Voiceworks Studio.

Er was een pak talent op het concert. Maar toen Deborah begon te zingen kon je een speld horen vallen. Haar stem is ongelooflijk mooi, en haar renditie van Sam Cooke's 'Change is Gonna Come' is gewoonweg ontroerend.
Ik hoop van ganse harte dat ze succes vindt, want ze verdient het zeker.
Hier is ze:

en, omdat het nu Nieuwjaar is, hier een cadeautje met het Voice Works Studio Ensemble,'Fever!'
Gelukkig Nieuwjaar!

'Dit is het Vaticaan niet, dit is de Ierse Republiek!

2011-07-21T23:04:00.002+01:00

Ik heb het hier al wel vaker gehad over de katholieke kerk in Ierland. Ik die zelf uit een katholieke familie kom, met de nonkel pater, en de Jezuiet in de familie. Met een vader die bijna priester geworden was, maar dan toch maar koos voor het huwelijksleven( met 10 kinderen als beloning)
Ik heb braafjes mijn eerste en mijn plechtige communie gedaan. Ik heb mijn jonge leven doorgebracht onder het (niet altijd malse) bestuur van nonnen, van de lagere school tot de verpleegsterschool in Leuven. Je zou dus zeggen dat ik de katholieke kerk wel ken.

Dat dacht ik dus ook, tot ik in Ierland toekwam. De kerk was hier niet zoals de Belgische. Ze was overal en alomtegenwoordig.
De beheerraad van elke Nationale school wordt hier voorgezeten door de pastoor. Elke, sport-, jeugd,- of eender welke vereniging , behalve de protestante, heeft een pastoor in het committee.
De roeiclub laat hier elk jaar de boten zegenen. Alles wordt hier gezegend, tot de kelen van onze kinderen, die in het najaar gezegend worden om keelonstekingen te vermijden.

Toen ik van borstkanker geopereerd werd werd ik wakker met een priester boven mijn hoofd die me de zalving van de zieken gaf, zonder dat ik ervoor gevraagd had. Ik moest me in het ziekenhuis elke dag verstoppen, om de zegenende bisschop, monnik of non te vermijden.
Ik hoorde verhalen over vrouwen die 'gekerkt' werden na een bevalling, over kinderen van ongehuwde ouders die niet op een zondag gedoopt mochten worden, over vaders van die kinderen wie de communie geweigerd werd.
Ik noemde Ierland het Afghanistan van de katholieke kerk.

En toen verschenen de verslagen over de onderzoeken in clericaal kindermisbruik in de industriele scholen, de verhalen over de Magdalen Laundries, die tot nu toe nog geen officieel onderzoek gekregen hebben, en langzaam maar zeker werden de mensen misnoegd over de invloed van de kerk.
Maar die verslagen gingen over het ( niet zo ver) verleden. Het werd dan ook zo bekeken. Er waren nu nieuwe richtlijnen om meer misbruiken te vermijden.

En nu dan het verslag over de behandeling van clericaal misbruik in en door het Dioscesaan Cloyne. Het was een kaakslag voor elke katholiek in dit land. Het ging hier niet meer om een ver verleden, maar over feiten tot in 2008. Het blijkt dat de richtlijnen voor behandeling van seksueel misbruik door een priester die de Ierse kerk zichzelf had opgelegd niet opgevolgd werden, en dat tot in 2008.
Het Vaticaan steunde de richtlijnen niet, en dat gaf de bisschoppen een reden om ze te vermijden.

Tot nu toe was de regering altijd onderdanig tegenover de Kerk. Bertie Ahern ging dikwijls om raad vragen.
Het publiek werd ongeduldig, maar de regering bleek een goede relatie te blijven onderhouden met de kerk.
Tot nu.
Het begon al met de Labour minsiter van onderwijs, Ruairi Quinn, die het onderwijs wilt veranderen en de kerk zoveel mogelijk uit het onderwijs wilt halen. Ruairi Quinn is een gekende atheist en heeft dus helemaal geen probleem om de clergy op de tenen te trappen.

Maar niemand had verwacht dat Enda Kenny, een practiserende katholiek, de genadeslag aan de kerk zou geven.
Hij gaf gisteren, 20 juli 2011 een speech in de Dáil. Niemand was erop voorbereid, niemand had het verwacht.
Enda Kenny was duidelijk kwaad, maar bleef beheerst. 'Dit is het Vatikaan niet', zei hij, 'Dit is de Ierse Republiek!'

Hier een paar extracten:
Because for the first time in Ireland, a report into child sexual abuse exposes an attempt by the Holy See, to frustrate an inquiry in a sovereign, democratic republic – as little as three years ago, not three decades ago.
'the Cloyne report excavates the dysfunction, disconnection, elitism – the narcissism – that dominate the culture of the Vatican to this day. The rape and torture of children were downplayed or “managed” to uphold instead, the primacy of the institution, its power, standing and “reputation”.

This Roman clericalism must be devastating for good priests, some of them old; others struggling to keep their humanity, even their sanity, as they work so hard to be the keepers of the church’s light and goodness within their parishes, [their] communities [and within] the human heart.

But thankfully for them, and for us, this is not Rome.

Nor is it industrial-school or Magdalene Ireland, where the swish of a soutane smothered conscience and humanity and the swing of a thurible ruled the Irish-Catholic world.

This is the Republic of Ireland 2011.

A republic of laws, of rights and responsibilities; of proper civic order; where the delinquency and arrogance of a particular version, of a particular kind of “morality”, will no longer be tolerated or ignored.

As a practising Catholic, I don’t say any of this easily.

Cardinal Josef Ratzinger [the current Pope Benedict] said: “Standards of conduct appropriate to civil society or the workings of a democracy cannot be purely and simply applied to the church.”

As the Holy See prepares its considered response to the Cloyne report, as Taoiseach, I am making it absolutely clear, that when it comes to the protection of the children of this State, the standards of conduct which the church deems appropriate to itself, cannot and will not, be applied to the workings of democracy and civil society in this republic.

Not purely, or simply or otherwise.

Children . . . First.

Iedereen was geschokt. Niemand had dit verwacht van Enda Kenny, die, toen Obama op bezoek kwam, zelfs delen van Obama's vroegere speeches gebruikte om hem te verwelkomen, waarvoor hij door velen uitgelachen werd.

Aan de reacties op internet en Twitter te zien werd de speech door iedereen goed onthaald. Eindelijk, zo zegden er velen, eindelijk een taoiseach die het gedurfd heeft.

De Kerk en het Vaticaan hebben tot noch toe niet gereageerd.
Eén ding staat vast. Na de 15 beste minuten uit Enda Kenny's politieke leven zal de kerk-staat relatie nooit meer dezelfde zijn.

Mary, Mary, Quite Contrary and the one about the Kerryman...

2011-07-15T12:27:00.001+01:00

Terwijl de wereld zich zorgen maakt over de economische toestand van Ierland, Griekenland en Italie, hebben de Ieren andere zorgen om zich heen. De recessie is intussen oud nieuws. We zien wel wat er gebeuren zal, en dikwijls willen de Ieren er neits meer over horen.
Er zijn namelijk andere, meer dringende zaken.
Zo was er in Cork de tentoonstelling in UCC, de universiteit van Cork, van een Mexicaanse kunstenaar, Alma Lopez.De tentoonstelling was georganiseerd door de afdeling Mexicaanse Studies van UCC.
In haar digital print 'Our lady of Guadalupe' wilde Alma Lopez de chicana cultuur van Guadalupe weergeven met de steeds aanwezige Lady of Guadalupe als beeld. Het kunstwerk vertoont een vrouw, gekleed in een bloemen-bikini en een blauwe cape.
Alvoor hij het beeld gezien had, noemde bisschop Buckley het 'evil'. De politiekers Simon Coveney en Cathy Sinnot schaardden zich al vlug aan bij de rij van kwade katholieken.
Het kwam zelfs zover dat een aantal katholieke advokaten besloten een klacht neer te leggen tegen UCC omwille van godslastering, een misdaad in Ierland, waarvoor een boete van 25000 € kan geeist worden.
Hier is ze dus:

Al vlug stond er een picket van zo'n twintig mensen aan de ingang van UCC met mariabeeldjes te bidden. Niemand van de protesters had het kunstwerk gezien. Ze waren op voorhand verwittigd door de Amerikaanse 'America needs Fatima'

Een andere zaak die de Ieren bezig hield was de zaak van Michael Healy Ray, de politieker uit Kerry, die in 2007 deelgenomen had aan een reality show, Celebrities go Wild. Hij won de show.
Nu bleek dat er op de avond van de finale iemand vanuit Leinster House ( het parlements gebouw) in Dublin 3636 keer het premium nummer gebeld had om Michael healy Ray te verkiezen, dat kostte dus meer dan 2600 €.
Michael H.R. was die nacht niet aanwezig, maar zijn vader wel. Na talloze pogingen bleek het moeilijk voor de papa om te blijven ontkennen. Michael Healy Rae werd intussen ontslagen van de 'Citizens' Information Board'. Zijn vader, Jacky, een stukje Ierse Folklore, was al, na de laatste verkiezingen uit de politiek gestapt.

Ach jongens toch, wat is een recessie vergeleken met de échte problemen die we hier tegen komen?

Eksamens, een nationale obsessie

2011-06-17T16:38:00.001+01:00

Ik heb het hier al een paar keer gehad over de Ierse school eksamens.
Vandaag heeft mijn oudste zoon Sipke zijn laatste Leaving Certificate eksamen afgelegd, en daarmee het secondair onderwijs hoofdstuk afgesloten.
Hij had er zich al twee jaar op voorbereid. Alles draait hier om het Leaving Certificate, het staatseksamen dat elke schoolganger hier moet afleggen om het aantal punten te behalen dat zij/hij nodig heeft voor zijn/haar verdere studies.

Als Vlaming is het echt wel eens interressant om een leaving cert mee te maken. Het zijn niet alleen de scholieren en hun ouders die ermee begaan zijn, de hele pers en het hele land volgt de eksamens op de voet.
Elke dag verschijnt er een verslag in de krant over de moeilijkheids graad van het eksamen, de reacties van de leraars en een column geschreven door een leaving cert eksam. Twitter heeft een account @examwatch, waar de studenten om raad kunnen vragen, en waar ook reacties op de eksamens geuit worden.
Het eksamen voor hogere graad Wiskunde (paper I ) was dit jaar extra moeilijk en de meeste leraars reageerden dan ook erg boos. Maths I werd een trend op de Ierse Twitter, amper een uur na het eksamen werd het al besproken op de radio, de websites van de nationale kranten stonden er vol van. De eksamen commissaris moest zijn eksamen meteen verdedigen.

Een ander vak dat steeds op de voet gevolgd word is Engels, de spanning stijgt de dag voor het eksamen steeds, de prangende vraag is elk jaar opnieuw over welke poëten er in het Engelse eksamen zullen besproken worden.( dit jaar waren het E.Dickinson, W.B.Yeats, R.Frost and E.Boland).

Na de eksamens worden er conferenties georganiseerd waarop besproken wordt hoe de eksamens verbeterd moeten worden. Het is natuurlijk belangrijk dat elk eksamen met hetzelfde puntensysteem verbeterd wordt.Elke leerling heeft een nummer, er wordt geen naam op het eksamen papier geschreven, om anonimiteit te bewaren . Als er een plotse daling is in de gemiddelde score in vergelijking met andere jaren wordt het eksamen dikwijls opnieuw en op een mildere manier verbeterd.
Het ziet er naar uit dat dat dit jaar gaat gebeuren met Wiskunde paper I. Het is blijkbaar nog nooit zo moeilijk geweest.

Toen Sipke vandaag de school uitstapte zag hij er plots 10 kilo lichter uit. Hij ging even snoezen na de middag, maar slaapt nu, 2 uur later nog altijd. Hij heeft twee jaar gewerkt voor deze eksamens. Het doet dan wel deugd, natuurlijk, dat de natie mee volgt en meevoelt en de eksamen commissie op de vingers tikt als ze te ver gaan!
Bekijk de eksamens eens op de links in deze blog en kijk eens of je er zelf in zou slagen!
Nu moeten we wachte tot in Augustus voor de resultaten en om te weten of hij in Cambridge of in LSE zal beginnen, dat is afhankelijk van de resultaten en waarschijnlijk zal het om 1 puntje verschil in Wiskunede draaien. En nu maar hopen dat ze mild zijn!

Ierland, een topbestemming voor Staatshoofden ( houdt Laurent vast!)

2011-04-05T14:45:00.002+01:00

Wat een diepe recessie al niet kan doen! Laurent had beter moeten weten. Ierland is the place to be, niet Congo!
Gisteren kwam prins Albert van Monaco op staatsbezoek, met zijn verloofde Charlene Wittstock.
Ergens begin Mei komt Queen Elisabeth het land verheugen ( althans een deel van het land) met het eerste staatsbezoek van een Brits staatshoofd sinds de onafhankelijkheid. En net als Elisabeth weer naar Engeland trekt, komt president Obama toe.
Het blijkt een trend te worden, want de Dalai Lama heeft ook zijn bezoek aangekondigd.

De reacties op de verschillende bezoeken varieren, maar één ding is zeker, de Ieren voelen zich weer wat meer het door iedereen geliefde land bij uitstek.

Het komt net op tijd, natuurlijk. Er werd net aangekondigd dat de Ierse banken nog een extra 24 miljard cash nodig hebben. Hopelijk komen de staatshoofden dus niet met lege handen toe.

De reactie op de verschillende bezoeken verschilt nogal.
Eerst dus, prins Albert van Monaco. Hij komt 50 jaar na het staatsbezoek van prinses Grace, die, je raadt het al wel, Ierse voorouders had.
Prins Albert heeft de Ierse harten duidelijk veroverd. Hij spreekt de Cúpla Focal ( de volkstaal, Iers), hij heeft volgens de kranten, veel klasse en een mooie verloofde. Het is wel duidelijk dat de Ieren 'Paris Match' nooit gelezen hebben, want ik had wel een totaal ander idee over de prinselijke Monegasken, maar ach, ze kunnen zich er maar goed bij voelen.

Een heel ander zaak is het bezoek van Koningin Elisabeth. Voor de meeste Ieren is het een goede zaak dat ze eindelijk op bezoek komt. Het had al veel vroeger moeten gebeuren.
Niet iedereen is blij met het bezoek. Gerry Adams, van Sinn Fein , vindt het bezoek 'voorbarig'. Hij vindt dat de koningin niet zou mogen komen tot Noord-Ierland eindelijk een deel van Ierland wordt.
Er zijn hier in Bandon een paar posters verschenen die er niet om liegen. Het incident van dit weekend, waarbij een ( katholieke) politieman in Noord Ierland door een boobytrap in zijn auto omgekomen is er een schrijnend voorbeeld van dat er nog een aantal heethoofden rondlopen. Hun aantal is klein, maar ze zijn gevaarlijk.

Een moedige stap van queen Elisabeth is haar plan om Croke Park te bezoeken. Croke Park is het nationaal GAA stadium, waar de Eerste Bloody Sunday plaats had in 1920. Nadat de toenmalige IRA 14 Britse informanten en spionnen gedood had, stormden de Engelsen Croke Park binnen tijdens een match en schoten er 13 toeschouwers en één speler dood.

Na haar bezoek aan Croke Park zal de koningin ook de 'Garden of Remebrance' bezoeken, die toegewijd is aan 'diegenen die stierven voor de Ierse Vrijeid', gevolgd door een bezoek aan de Irish National War Memorial Gardens in Dublin, waar de Ierse soldaten herdacht worden die tijdens de eerste wereldoorlog sneuvelden.
De Queen wilt dus duidelijk een vriendelijke hand uitrijken naar de Ieren. De meesten aanvaarden die ook, maar aan de discussie panels en de posters te zien, is er nog een pak Ieren die het verleden nooit willen vergeten en voor wie haat de enige uitweg blijkt te zijn. Alle verlofdagen werden opgeschort voor de gardaí (politiemannen) tijden het bezoek van de Queen. Hopelijk verloopt alles op een vriendelijke en veilige manier.

En last but not least, komt Obama. Met de presidentiele verkiezingen in zicht, is een bezoek aan Ierland altijd noodzakelijk. Clinton deed het, Bush, Kennedy en Reagan.
Er zijn zo'n 37 miljoen Iers-Amerikanen die een presidentieel bezoek aan Ierland zeker zullen goedkeuren. Obama heeft ook het voordeel dat een priester in Moneygall, County Offaly zijn voorouders heeft terug gevonden. O'Bama gaat dus terug naar zij Ierse Roots, in Moneygal. Hij zal er de onvermijdelijke Guiness gaan drinken, een Iers dansje aanschouwen en zijn kozijn van het zesde knoopsgat bezoeken.

De Ieren zijn enthousiast over het bezoek. Zo'n 70% zeiden dat het hen een goed gevoel gaf, en dat het goed is voor Ierland om een Amerikaanse president op bezoek te krijgen. In Moneygal hebben ze een speciale verwelkomingsvideo gemaakt voor het bezoek.
Er kwam wel een kleine domper op het enthousisame toen het gerucht de ronde deed dat O'Bama slechts vijf uur in Ierland zou blijven, maar niets is officieel, we zien dus wel.

Hier is alvast het welkomst lied van Moneygall, 'Welcome home, president Barack O'Bama!'.

Nationale Identiteit

2011-03-14T18:16:00.000Z

Het is weer zover. Alles wordt weer groen, de leprechauns verschijnen weer overal, de shamrock prijkt trots op de boezems, de stout vloeit weer vrolijk.
Ja, het is weer een St Patrick's Day.
Donderdag is een dag verlof. Elke stad of dorp heeft zo zijn eigen St.Patrick's parade. Wij gaan naar Cork.
Mijn 12 jarige zoon Milo is al een week of twee het Ierse volkslied aan het zingen. Hij heeft het ook aan mijn dochter Angharad aangeleerd.
Voor de Seachtain na Gaeilge* ( De Ierse taal week) hebben ik en mijn zonen onze naam in Iers veranderd op Facebook. ( Roos Demol is Roisín Ní Chaochún**), en we hebben de face-paint en de Ierse kleuren klaar staan om naar de stoet in Cork te trekken.
Elk jaar opnieuw ben ik verbaasd van de vaderlandsliefde die de Ieren zo gretig tentoon stellen. Niet alleen hier, maar over heel de wereld. Elke mens met maar één druppel Iers bloed viert St. Patrick's day op 17 Maart.

Ik moet eerlijk zeggen, dat ik zo een beetje jaloers ben op die vaderlands liefde. Want als Vlaming is vaderlandslievend zijn taboe.
Toen ik aan deze blog begon heb ik mijn geweten eens goed nagegaan, en ik bleef maar tot de conclusie komen dat ik mezelf geen Belg, maar wel een Vlaming in Ierland voel. Ik voelde me er een beetje schuldig over. Want met fierheid zeggen dat je een Vlaming bent, heeft in Belgie al vlug tot gevolg dat je uiterst rechts genoemd wordt, en dat ben ik helemaal niet.
Ik leun eerder naar links.

Laat me nu een paar misverstanden rechtzetten.

1. In Ierland is iedereen nationalist. Of ze nu recht, links of neutraal zijn, één ding hebben ze allemaal gemeen: De liefde voor hun land.

2. Fianne Fail en Fine Gael zijn allebei rechts. De verkiezingen gaan hier meestal tussen rechts en rechts. De oorsprong van de partijen ligt in de burgeroorlog, waarbij Fine Gael de partij was die voorstander was van Home rule, dus dat Ierland een deel van Groot-Brittanie zou blijven , maar met een eigen parlement, zoals Schotland nu. Fine Fail was voorstander van totale onafhankelijkheid, zij hebben uiteindelijk gewonnen.

3. De meest nationalistische partij in dit land, Sin Féin, de met Ierse vlaggen zwaaiende republikeinen, zijn marxistisch, dus links, uiterst links.

4. De eerste taal in ierland is Iers (Gaeilge). Er zijn nog zo'n 70.000 Iers sprekers. Hoe komt dat? Doordat de Engelse dominatie het Iers heeft doen verdwijnen. Lees dit hier eens, vervang Ierland hier door Brussel, en Brusselse rand, meer hoef ik niet te zeggen.

Van je herkomst houden heeft niks met rechts of links te maken, en het feit dat ik me Vlaming voel, is normaal, want voor mij is taal en cultuur met elkaar verbonden. Er zijn zoveel Vlaamse dingen om fier op te zijn. We hebben een rijk verleden, we spreken vele talen, we hebben toffe steden, we vieren graag feest, we zijn joviaal.
Als ik hier met iemand praat en ze vragen naar mijn nationaliteit zeg ik altijd Flemish. Als ze dat niet verstaan zeg ik: "I am from Belgium, I am Flemish".
Op mijn eigen kleine manier maak ik Vlaanderen zo bekend bij de Bandonians en de Corkonians.

Schotten,Noord- Ieren, Welsh, ze maken allemaal deel uit van Groot-Brittanie, maar noem een Schot nooit Engels of Brit, hij zou het je niet vergeven, hetzelfde geldt voor de Noord-Ieren, enz.
Is daar iets verkeerd aan? Zijn ze daarom allemaal uiterst rechtse racisten? Natuurlijk niet. En in Belgie hoeft dat ook niet zo te zijn.

Ik ken verschillende mensen in Wallonie, ik spreek ook vloeiend Frans. Ik heb respect voor mij n buren, maar ik voel me niet één van hen. Is dat verkeerd?

Als het dan over de koninklijke familie gaat; die horen thuis in sprookjes, dat heb ik op mijn zesde al besloten, nadat ik uren op de luchthaven in Zaventem moest wachten op koning Boudewijn en president Mobutu, met een Belgisch vlagje in mijn hand. Ik was erg opgewonden om een echte koning te zien, tot hij eindelijk voorbij me stapte. Hij had geen kroon, geen lange mantel, en hij keek niet eens naar mij. Dat deed voor mij de deur dicht.

Ik laat de politiek liever aan politiekers natuurlijk, maar ik wou dat diegenen die de beschuldigende vinger zo graag opsteken, eens over de grenzen gaan kijken.

Ik heb intussen mijn Ierse vlag klaar staan, en het Ierse volkslied ken ik ook bijna.

*zeg: Sjachtan na gweelga
**zeg: Roosjien nie Choochoen

Een pracht van een Ierse vrouw: Laoise O'Hanlon

2011-03-08T17:01:00.002Z

Get this widget

Track details

eSnips Social DNA

Vandaag is het internationale vrouwendag.
Tijd dus om een vrouwen blog post te schrijven.
Vorig jaar had ik het over de Ierse vrouwen in het algemeen. Vandaag heb ik er ééntje uitgekozen die het zeker verdient om door een breed publiek gekend te worden.
Het gaat om Laoise O'Hanlon, de zangeres waarover ik het al vaker gehad heb.
Ik houd namelijk van jazz, en terwijl Ierland meer gekend is voor traditionele muziek en natuurlijk ook voor Bono, is er hier toch een leuke jazz scene. En Laoise maakt daar deel van uit.
Laoise komt uit Cork, haar liefde voor muziek heeft ze van haar ouders gekregen.
Ze studeerde muziek in London, en behaalde haar masters in de Cork School of Music, waar ze het beste resultaat ooit haalde voor de 'best overall performer awards'.

Haar stem is soms, zoet en melancholisch, soms rauw, haar invloeden komen van Ella Fitzgerald,Diana Krall, Al Jerreau, Diane Schuur, Cassandra Wilson, Liane Carroll, Mark Murphy, Bobby Mc Ferrin, Miles Davis and Jill Scot.

Ik leerde Laoise kennen toen ik op zoek was naar een alternatief voor het koor, waar ik niet meer naartoe kon, omwille van mijn moeder-taxi werk.
Mijn vriendin, ook een hobby-zangeres raadde me aan om bij Laoise zanglessen te volgen.Ik heb sindsdien niet meer terug gekeken.
Mijn liefde voor jazz, die ik bijna vergeten was ( ik heb vroeger nogal wat tijd doorgebracht in de Sounds club op de Elsene Steenweg in Brussel), kwam al weer vlug terug. Het doet mij plezier met haar over jazz te praten, zij heeft me veel geleerd, maar ik heb haar ook wat bijgeleerd over Europese jazz, want hier in Ierland is het allemaal nogal Amerikaans.

Laoise heeft het talent van een internationale ster. In tijden van x factor en pop-idool toestanden, vergeten we wel eens hoe moeilijk het soms is voor echte artiesten zoals Laoise en haar quintet, om succes te vinden. De wereld draait om middelmatigheid , de echte talenten komen er enkel door keihard te werken, en met het weinige geld dat ze verdienen kan dat heel moeilijk zijn.
Hier is Laoise tijdens ons Action Breast Cancer concert. Ze was toen net terug van het Cork Jazz festival waar ze dat weekend 15 gigs had.

Een nieuw begin?

2011-03-07T16:30:00.000Z

Ze werden afgeslacht, de Fianne Failers, van de 78 zetels in de Dáil ( parlement), blijven er nog 20 over. Zo een pandoering hebben ze nog nooit gekregen in de Ierse geschiedenis. Ze zijn nu kleiner dan Labour, die 17 zetels meer haalde en nu met 35 in het parlement zit, en de winners Fine Gael, die met een winst van 25 zetels naar 76 gaat.
En na één week onderhandelen zijn Fine Gael en Labour tot een akkoord gekomen. We hebben dus een nieuwe regering.
Of de toestand nu zal verbeteren blijkt nu de vraag, het is en blijft een moeilijke taak om dit land uit de dieperik te halen. We zullen nog jaren moeten betalen.
De regering heeft vanmorgen hun regeringsakkoord bekend gemaakt.

Wat mij het meeste interesseert is dat ze nu eindelijk de gezondheids zorg gaan veranderen.
Er zijn plannen om een verzekerings systeem zoals in Nederland in te voeren in 2016. Het schandalige privé/publieke geneeskunde systeem zal eindelijk afgeschaft worden.
Ze beloven ook dat een bezoek naar de huisarts vanaf dan gratis zal zijn.... afwachten denk ik, de huisartsen krijgen nu € 50 Euro per bezoek, tijdens het weekend wordt dat € 70, ik vraag me af of ze dat wel zullen opgeven. We zien wel.

Er heerst nu een gevoel van voorzichtige hoop. Iedereen weet wel dat er een moeilijke paar jaren voor de deur staan, maar de politiekers die nu aan de macht zijn lijken meer bekwaam, ze blijken het te menen en ze lijken minder op de feestvierende cowboys van Fianne Fail.
Hoop doet leven!

De nationale depressie en Eurosong

2011-02-16T14:50:00.001Z

Vanmorgen zat ik mijn koffie te drinken en de krant te lezen in Bandon, toen ik een conversatie hoorde tussen de uitbaatster, Mary Rose en de enige andere klant in de coffee shop.
Mary Rose kloeg dat ze nog 50 000€ moest afbetalen van haar woon lening, en dat ze in de volgende 5 jaar 18.000 € aan interest moet betalen.
Ze is 65, en wilt van haar lening af en omdat ze nog spaargeld heeft is ze van plan om naar de bank te stappen en de lening gewoon cash af te betalen. De man, die zelf in de immobilien werkt, raadde haar aan eerst na te gaan of ze geen 'penalty' zal moeten betalen, maar dan zei hij, 'luister, maak een afspraak met de bank manager, zeg hem dat je de lening wilt afbetalen en biedt hem 30.000€ cash aan, zonder ook maar te knipogen. De kans is groot dat hij het zal aanvaarden"
Zover zijn we dus gekomen. Mary Rose is waarschijnlijk de enige die nog geld in de bank binnen zal brengen. De meeste mensen willen hun geld eruit halen.

Je hebt het al gemerkt, het gaat nog steeds niet goed in Ierland, en het ziet er niet naar uit dat het vlug zal beteren. Als je de mensen hier bezig hoort over de politiek, begrijp je pas hoe radeloos iedereen is. Niemand vertrouwt de politici nog, als ze besloten hebben voor wie ze gaan stemmen is dat meestal met als uitleg dat dat de beste van de slechte oplossingen is.
Hier in Cork is er een grote draai naar links. Labour heeft hier het meeste voorkeur, gevogd door de centrum rechtse Fiane Gael, en op de derde plaats met 18% voorkeur Sinn Fein, die zichzelf Marxistisch noemt.
Ik ken een aantal mensen die erover nagedacht hebben om op Sinn Féin te stemmen, maar gelukkig herinneren ze zich het nogal duistere verleden van die partij.
Bij de vorige Dáil verkiezingen, werd na een paar maanden de verkozen Sinn Féin TD hier gearresteerd voor wapen-en cocaine bezit.
Dat was net na een bankoverval in Noord-Ierland in 2004 waar £ 26,5 miljoen gestolen werd, en waarvan het een publiek geheim was dat dat geld nodig was om de IRA militanten een pensioen te kunnen betalen na de IRA ontmanteling.
Wikileaks gaf onlangs nog gelekte kabels vrij waaruit bleek dat Bertie Ahern ervan overtuigd was dat Gerry Adams en Martin Mc Guiness op de hoogte waren van de overval.

Een onlangs vesrchenen artikel in Vanity Fair heeft bij ons ook een inslag gehad. Op 9 paginas het verhaal van de Ierse crisis nog maar eens te lezen is hartverscheurend, en er lijkt maar één besluit mogelijk te zijn: we komen er niet meer uit!

Elke week vertrekken er 1000 mensen naar het buitenland. Tot nu toe merkten we er zelf niet te veel van, maar de emigratie epidemie heeft intussen ook onze vriendenkring aangetast.
En het E-woord wordt nu ook hier meer en meer vernoemd aan de ontbijttafel en tijdens de strandwandelingen met Haydn, mijn echtgenoot.
We vinden het ook moeilijk om positief naar een toekomst in Ierland te kijken.

Het enige waar de Ieren nog enige hoop koesteren is het Eurovisie Song Festival. Ze vinden hier namelijk dat Eurosong hen toebehoort.
Iedere Ier , zelfs de grote heavy metal fans die ik hier ken, hebben zo wel hun zegje over de Ierse kandidaten.
Vorige week werd het liedje voor Eurosong gekozen, en ,tot overmaat van ramp voor de meeste Ieren met nog een greintje zelfrespect, werd Jedward, de irriterende tweeling met het belachelijk kapsel, gekozen.

Ach ja, het echt talent in dit land blijft liever weg uit Eurosong, maar dit koppel........ach bekijk het zelf maar.
Maken ze een kans? Je weet maar nooit...

Athleet worden in Ierland, hoe doe je dat?

2011-02-04T13:02:00.001Z

Mijn zoon Fintan wordt 15 in juli. Hij was bijna 2 jaar oud toen we naar Ierland verhuisden.
Ik zeg zelf altijd dat hij als een kleine Hercules op de wereld kwam. Hij is altijd erg sportief geweest. Hij ging naar de Gymnastiek club op zijn 4e, maar verkoos atheltiek, waaraan hij begon toen hij 7 was.

We zagen al vlug dat hij talent heeft. Op zijn achtste nam hij deel aan de Cork kampioenschappen verspingen voor 9 jarigen. Hij won, maar kreeg geen prijs omdat hij te jong was.

De dag die voor altijd in mijn geheugen gegrift zal blijven is de dag van de Munster Indoor kampioenschappen in 2007. Fintan was 10. Hij deed mee aan het verspringen.
Na de eerste drie sprongen was hij aan de leiding met 4.08m, de finale begon met een jongen die het Munster record verbrak en 4.11 sprong. De volgende ronde brak een andere jongen het record met een sprong van 4.21.
Ik stond aan de kant, en vertelde mezelf dat we echt wel blij moesten zijn met een bronzen medaille. En toen was het Fintan's beurt. Hij sprong en vloog door de lucht. De officielen werden er meteen weer bijgeroepen, want het was duidelijk dat het record voor de derde keer verbroken was en inderdaad, Fintan had 4,42m gesprongen. Ik stond een uur later nog steeds te trillen op mijn benen, samen met de ouders van de twee andere record brekers. Dat record staat tot nu toe nog steeds op zijn naam.
Ik weet nu hoe het aanvoelde voor de ouders van Tia Hellebaut op de Olympische Spelen. Die Munster kampioesnschappen waren voor de kinderen even belangrijk, en voor ons, ouders ook..
Toen de Ierse kampioenschappen eraan kwamen had Fintan tonsilitis en mocht hij van ons niet gaan, maar hij smeekte . Haydn gaf toe en ging met hem naar Nenagh, denkende dat het allemaal voor niets zou zijn. Fintan won, weer met een sprong van 4.42m .
Sindsdien heeft Fintan nog regelmatig gewonnen, zowel op nationaal vlak als plaatselijk. In 2008 zijn we naar de open Schotse kampioenschappen in Glasgow gegaan, waar hij derde werd.
Buiten verspringen heeft hij ook medailles gehaald in vijfkamp, hoogspringen en hordes.
De laatste twee jaar is hij hard beginnen te groeien en had hij last van Osgood-Schlatter, een aandoening van de knieen die weer vanzelf overgaat .
Hij moest dus rusten. Vorige zomer heeft hij wel meegedaan aan het poolstokspringen. Hij werd derde in de Ierse kampioenschappen voor 14 jarigen.
Sinds September is hij terug aan het werk. Hij traint 4 keer per week. We weten niet echt hoe ver hij nu kan springen, omdat hij al twee jaar niet meer meegedaan heeft aan een serieuze competitie, maar hij zit dicht bij de 6 meter, denkt hij.
In het hoogspringen kan hij over 1,70m en in het poolstok springen haalt hij al ( in training) 3.10m .
Zijn super idool is Usain Bolt. Hij heeft zijn biografie al drie keer gelezen.

Fintan droomt ervan om athleet te worden. en hier knelt het schoentje.

Om het goed te doen in athletiek heb je degelijke coaching nodig, gepaard met wilskracht en faciliteiten.
De wilskracht is er duidelijk wel, maar er zijn niet veel coachen en in Bandon wordt er op gras getraind.
Tijdens het weekend kunnen ze wel in Cork terecht op een echte athletiek piste. Fintan's coach is een Nederlander, Frank Stam, wiens zoon het ook heel goed doet. Frank heeft ervoor gezorgd dat zijn zoon Erik ingeschreven is bij de Nederlandse athletiekliga. Fintan's training is eigenlijk de training die Erik nodig heeft, maar voorlopig is dat OK omdat ze beiden de zelfde interesses hebben.

De indoor kampioenschappen hebben plaats in een oude koeienstal in Nenagh. Toen er daar een paar jaar geleden een internationaal event gehouden werd, stapten de Engelsen het, na een eerste blik, meteen op .
Het is er namelijk koud, de verwarming zorgt er enkel voor dat het niet vriest.
Als het regent, regent het er binnen. De opwarmings plaats is veel te klein ( het is de plaats waar de koeien vroeger stonden). Elk jaar geraken er veel te veel kinderen gewond omwille van de koude.

Ach ze doen hun best bij de AAI. Zo zijn er de Regional Squads voor de elite athleten, maar die trainen 1 keer per trimester.
Als Fintan echt athleet wilt worden is zijn enige hoop een scholarship in het buitenland. Loughborough in Engeland, of ergens in de US.
Fintan verraste me vorige week toen hij zei dat hij liefts voor Belgie zou springen, en liever niet voor Ierland.
We zijn nu al twee jaar naar de Van Damme Memorial gaan kijken, en de kinderen zijn erg onder de indruk van de jongeren daar, en de manier waarop ze als echte waardevolle athleten behandeld worden.
Mijn broer en zus hebben vroeger in een sportschool in Wemmel school gelopen, ik wou dat zulke scholen hier ook bestonden, maar de scholen hier denken enkel aan hurling en gaelic football, rugby en hockey.
De beste athletiek scholen zijn de protestantse scholen in Noord-Ierland, en daar denken we niet aan.

Ik heb ooit eens een e-mail gestuurd naar de Vlaamse Atheltiekliga, om te vragen of het mogelijk is om Fintan op een Belgisch register in te schrijven, maar ik heb er nooit antwoord op gekregen. Mijn vraag is dus, mocht hij het goed doen, wat zijn dan Fintan's kansen om ooit de Belgische kleuren te dragen en zijn er sportbeurzen in Vlaamse universiteiten zoals de Engelse en Amerikaanse sports scholarships, of moet mijn zoon ook uitwijken naar de US of UK zoals de meeste Ierse athleten hier?

Cork en omgeving, een paar kiekjes

2011-01-31T21:18:00.001Z

Vorige Zaterdag was ik in Cork aan het wandelen met mijn zoon Milo, mijn hoofd nog vol van slecht nieuws, toen ik plots deze man zag. Milo vond dat ik geen foto mocht nemen, 'je gaat de Ieren weer stereotyperen', zei hij. Ach ja, dat is wel waar, maar misschien is dit wat de mensen willen zien. Het doet mij lachen, dus waarschijnlijk andere mensen eveneens.

Hier is hij dus, de man die er zich niets van aantrekt.

Ik begon mezelf weer wat gelukkiger te voelen.

En toen dacht ik eraan hier wat leuke en opmonterende foto's van Ierland bij elkaar te zetten, want Ierland is en blijft een prachtig land met leuke mensen.

Hier gaan we dus:

Elke dag zie ik bijvoorbeeld een zonsopgang zoals deze

of deze

Cork Jazz Festival, hier met Yolanda Brown.

St Patrick's Day

De Gap of Dunloe in county Kerry

En hier is een video van de onderhoudsman uit de school van Milo en Sipke, die 's avonds in een tenor verandert

En hier nog eentje van een mooi roodharig,harp spelend Iers meisje, Laura-May Keohane

De bestuurder van deze auto had duidelijk te veel gedronken:

Dramatische wolken:

De winterzon aan Garrettstown Strand

En na een lange dag, hebben we hier zo'n zonsondergang:

En als we in Kinsale zijn, zien we de zonsondergang zo:

Op deze manier bekeken heeft Ierland nog heel wat te bieden!

Nationale Depressie

2011-01-19T22:28:00.000Z

Het is geen mooi zicht, hier in Ierland. Het eiland met 40 schakeringen van groen lijdt aan een nationale depressie.

Iedereen loopt er als geslagen honden bij.

De bailout, de drinkende taoiseach, het kinder misbruik in de kerk, het budget, de teleurgang van de gezondheidsdienst, de werkloosheid, de crash in huisprijzen, enzovoort, hebben de Ierse psyche een flinke opdoffer gegeven.

Ook in mijn vriendenkring is iedereen diep teleurgesteld in de gang van zaken. Eén bevriend koppel met 4 jonge dochters heeft in 2006 een huis gekocht voor 350.000 € , het is nu nog 180.000 € waard. Het huis wordt stilletjes aan te klein, maar ze zitten erin vast.

Een ander koppel heeft net hun grote SUVen hun camper van verkocht om nog een paar afbetalingen te kunnen doen van hun huislening in de hoop dat ze nadien weer voldoende werk zullen hebben om verder te betalen.

In het derde kwartaal van 2010 werden 384 huizen in beslag genomen in Ierland. Er waren 40,000 woonleningen met een achterstand van afbetalingen van meer dan 90 dagen in dat zelfde kwartaal. Dat is 5 van het totaal aantal huisleningen.

De meeste jongeren maken al plannen om te vertrekken na hun studies, en ze doen dat niet graag. Een jaartje weg gaan om de wereld te verkennen is wat anders dan je familie achter laten om te vertrekken naar de andere kant van de wereld om werk te vinden.

De feestjes waar ik naartoe ga eindigen meestal met politieke discussies. Niemand weet nog wie te vertrouwen. De grootste partij, Fianna Fail, is in de laatste peilingen gezakt van 44% tijdens de laatste verkiezingen naar amper14%. Dat maakt hen de kleinste partij, met evenveel voorkeur alsde radicale Sinn Fein, die van 6,6% gestegen is.De parlementairen van Fianna Fail verlaten één voor één het zinkend schip. We horen hier wekelijks van een andere politieker die besloten heeft niet meer op te komen voor de volgende verkiezingen. Ze weten dat ze zullen verliezen en weten ook dat ze als ze er nu de brui aan geven, nog een voordelig pensioen zullen trekken; omwille van de besparingsmaatregelen gaan de pensioenen voor parlementairen namelijk fors dalen.

De enige hoop die er nu bestaat is dat Brian Cowen zo vlug mogelijk verkiezingen organiseert en ze verliest, zodat er plaats kan gemaakt worden voor een nieuwe generatie politiekers.

Ik ben tijdens de 13 jaar dat ik hier woon stilletjes aan van dit land gaan houden. Twee van mijn kinderen zijn hier geboren. Ik ben hier heel ziek geweest en weer hersteld. Mijn beste vrienden wonen hier.

Het doet me dus pijn om de miserie rond mij aan te zien. Ik ben even kwaad op de regering en de bankiers als de rest van de bevolking. Ik neem deel aan online debatten , want ook ik wil dit land weer zien bloeien.

Maar ik kan niet gaan stemmen. is dat nu niet gek?

Ik ben verplicht om te stemmen in de Belgische verkiezingen, en, hoewel ik wel graag volg wat er in Belgie gebeurt, (zeker nu mijn zus ook in de politiek gestapt is) ik ga er niet meer wonen.

Hetzelfde geldt voor mijn twee oudste zonen. Ze zijn erg geinteresseerd in politiek maar zullen hier niet kunnen stemmen, tenzij ze Ier worden. Op welke Belgische partij zouden zij nu stemmen? Ze weten maar heel weinig over Belgie, en spreken maar een paar woorden Nederlands ( nu ja, daar zijn ze niet alleen in natuurlijk).

Mijn man mag hier wel stemmen omdat hij Brit is, raar maar waar.

Moet ik nu echt van nationaliteit veranderen? Ik voel me niet Iers, eerder Vlaming in Ierland.

Ik heb al eens navraag gedaan over naturalisatie, en , er zou voor ons geen probleem zijn om de Ierse nationaliteit aan te nemen, maar het is wel duur, en er is een recessie.

Al wat ik nu kan doen is hopen dat de meerderheid van Ierland gelooft wat ik geloof.

'No Taxation without representation' begint nu voor mij ook meer en meer betekenis te krijgen.

Van tiener tot man

2011-01-07T18:09:00.001Z

Gisteren was een speciale dag voor ons. Mijn zoon Sipke kreeg de lang verwachte e-mail van King's College , Cambridge University, waarin hem een plaats aangeboden werd om volgend jaar Sociale Anthropologie te gaan studeren.
De Universiteit van Cambridge staat dit jaar nummer 1 in de wereld rangschikking van universitieiten

We hebben dus alle redenen om apetrots te zijn. We stellen het echter nog wat uit, want eerst moet hij zijn eindeksamens nog met vrucht afleggen, want bij een plaatsaanbod in een Engelse universiteit hoort altijd een voorwaarde, die voorwaarde verschilt voor elke applicant. Het gaat hem om de eindresultaten van het leaving cert. in zijn zeven keuzevakken, moet Sipke 5 keer A1 halen ( >89 %), 1 keer A2 ( > 84%) en 1 keer B1 ( meer dan 79%).
In Cambridge willen ze enkel de besten.
Sipke kan het aan, hij zal hard moeten werken, natuurlijk, maar hij is er zeker toe in staat om deze resultaten te behalen , daar zijn ze in Cambridge duidelijk ook van overtuigd.

Zo'n aanbod wordt er normaal niet verwacht voor een scholier uit een piepkleine katholieke jongensschool in Bandon.
Laat me even uitleggen hoe Sipke tot hier geraakt is.
Om naar een Ierse of Engelse universiteit te gaan moet je een aanvraag indienen. In Ierland wordt die aanvraag in Januari gedaan, in Engeland in November. De Ierse universiteiten sturen je dan een bericht met hoeveel punten je moet halen om tot een cursus toegelaten te worden. Elke cursus heeft een numerus clausus, en naargelang het aantal kandidaten en het aanbod van plaatsen moet je meer of minder punten halen. Het maximum punten is 600, en dit wordt meestal gevraagd voor bv. geneeskunde.
Sommige vakken, zoals kinesitherapie, kan je niet in Ierland studeren of dikwijls zijn er niet genoeg plaatsen , er zijn dus elk jaar een pak studenten die naar Engelse universiteiten trekken.
In universiteiten zoals Cambridge, Oxford en LSE ligt de lat heel hoog. Een aanbod krijg je niet zomaar.
LSE baseert hun beslissing op je vorige resultaten (van het Junior Certidicate), en een personal statement, waarin je in 300 woorden moet uitleggen waarom jij de persoon bent die ze moeten aanvaarden.
In Cambridge en Oxford gaan ze nog een stap verder, daar moet je je vorige resultaten indienen en een personal statement schrijven en dan ook nog terplaatse een test gaan afleggen en op interview gaan met de lecturers.
Sipke's heeft zo'n statement zeker 10 keer herschreven, hij werd uitgenodigd voor een schriftelijke test en een interview dat begin December in King's College in Cambridge plaats had. Je kan je wel inbeelden hoe zenuwslopend dit allemaal geweest is. We zagen daar in Cambridge trouwens een aantal tieners in tranen uitstorten na een interview.
Sipke's test was een essay, waarin hij moest uitleggen of het belangrijker is om de verschillen ofwel de overeenkomsten tussen verschillende culturen te onderzoeken.
Na het essay kreeg hij lunch in the Big Hall en dan moest hij als eerste de interview kamer binnen. Het verliep volgens hem goed, maar we moesten een maand wachten om te weten of hij een plaatsaanbod kreeg, en tijdens die maand gingen alle soorten gedachten door zijn hoofd.
In Engeland zijn er privé bedrijven die personal statements verbeteren, en voor £ 4000, kan je een weekend training in interviewing voor OxBridge volgen.
Sipke heeft het allemaal 'au naturel' gedaan.
Toen hij gisteren eindelijk het antwoord kreeg (iedereen krijgt op dezelfde dag het antwoord toegestuurd) werd hij eerst rood, dan lijkbleek, en dan begon hij te trillen als een rietje.
Nu weet hij dus waar hij voorstaat.
Binnen vier weken heeft hij pre- of Mock exams, het test leaving cert examen, in Juni heeft dan het echte leaving cert eksamen plaats voor zijn keuzevakken.
Na die eksamens moet hij dan tot half Augustus wachten om zijn resultaten te krijgen. We weten dus maar op 15 Augustus of hij in Oktober wel of niet kan beginnen in Cambridge .
Het is een ongelooflijk stresserend jaar. Elke Ier zegt hier dat je na een leaving cert, alles aankan, en ik moet ze nu echt wel gelijk geven.
Een voordeel is dat de jongeren hier hun verdere studies echt serieus moeten nemen, ze leren na te denken over wat ze echt willen. De stress en de manier ze daarmee leren omgaan maakt van de tieners hier echte volwassenen.

Hamilton High School is een school die opgericht werd door een rijke familie om de boerenzonen die de boerderij niet zouden erven ook een kans te geven op een goede toekomst zonder armoede.
Hamilton Highschool krijgt heel weinig subsidies, omdat het een " vrijwillige" school is, dus een soort privé school die volledig gratis is ( een vrijwillige contributie van70€ per jaar, is alles waar we om gevraagd worden).
De school telt amper 200 leerlingen, en 1 leerkracht per 13 leerlingen. Het is een school voor iedereen, zowel toekomstige automechaniekers, als academici kunnen er terecht.
Het is dan ook fantastisch voor deze school dat twee van hun studenten dit jaar een aanbod gekregen hebben voor Cambridge University. Ze zijn de eersten in de geschiedenis van de school.

Sipke's beste vriend. Jacob, heeft het niet gemakkelijk. Zijn moeder heeft hem en zijn broer en zusjes verlaten, de familie gesplit en hem bij zijn grootouders afgezet toen ze bij haar derde partner ging wonen, zijn grootvader werd een beetje later uit het huis gezet door zijn oma.
Zijn vriendin's moeder heeft haar ook verlaten. Zij woont met haar broers, 18, en 16 alleen thuis. Ze kunnen met moeite de huur betalen, daarom is Jacob bij hen ingetrokken, hij krijgt nog kindergeld en werkt na de schooluren.
Moest Jacob het slechte pad opgegaan zijn dan zou dat niet verbazend geweest zijn. Maar hij heeft de school en zijn vrienden, en hij is vastbesloten om volgend jaar psychologie te gaan studeren aan de Corkse Univesiteit UCC.
Een Russiche jongen in Sipke's school wou op zijn zestiende gaan werken, maar zijn vrienden hebben hem overtuigd om te blijven, hij gaat volgend jaar naar CIT om ingenieur te worden.

Ik herinner mij de discussie over Minister Smet's voorstel om het secundair onderwijs in Belgie te veranderen. , en de te verwachten reacties erop.

Ik ga hier nu geen mening geven over het Belgische onderwijs systeem dat ikzelf altijd wel goed gevonden heb, maar ik moet nu toch ook wel zeggen dat het systeem van iedereen op gelijke voet te laten beginnen ook zo zijn voordelen heeft., en dat de begaafde kinderen ook in zulk systeem hun doel kunnen bereiken.

Vrouwen Kerstmis of kleine Kerstmis.

2011-01-06T13:05:00.002Z

Vandaag is de dag waarop ik en vele andere vrouwen sedert 24 December op gewacht hebben.
Het is Women's Christmas of Little Christmas, of Little Women's Christmas, de dag waarop de mannen het huiswerk doen en de vrouwen en masse uitgaan.

Deze Ierse traditie is bijna overal uitgestorven, behalve dan in Kerry en (gelukkig maar) Cork.
Op deze laatste dag van Kerstmis worden de vrouwen beloond voor al het harde werk van de voorbije weken .
Kerstmis is heel groot in Ierland. Alles valt hier stil tussen Kerst en Nieuwjaar, behalve dan de vlijtige huisvrouwen die het huis versieren, kerstfeestjes organiseren, koken ( dikwijls de enige keer in het jaar dat er in sommige huizen écht gekookt wordt), en cadeautjes kopen voor iedereen die ze kennen.
Op 6 Januari wordt alles opgeruimd, en neemt mijnheer voor één keer het huiswerk op zich.

De Horeca Sector kijkt er ook naar uit hier in Cork. All restaurants zijn volgeboekt, vele hotels met spa-oord zijn dat eveneens. Er wordt een pak geld verdiend op 6 Januari.

Ik heb als Vlaamse die traditie maar al te graag overgenomen en ik ga vanavond met mijn vriendinnen naar Inchydoney,dichtbij Clonakilty waar de bar voorbehouden werd voor ons vrouwen. We worden ontvangen met roze champagne en krijgen dan een drie-gangen menu en koffie en thee, gevolgd door muziek, en de onvermijdelijke sing-song.
Mijn Engelse echtgenoot heeft de traditie nog niet echt ontdekt, maar ik vergeef het hem. Ik zet dus maar het eten op tafel, en dan loop ik hard weg om me eens in vrouwelijk gezelschap te gaan amuseren.
Happy Women's Christmas!

Een ander verhaal nu.

2010-12-03T21:20:00.002Z

Een tijdje geleden schreef ik over het concert dat ik tesamen met mijn vrienden georganiseerd heb voor Action Breast Cancer.
Dat concert is intussen afgelopen, en het werd een groot succes.
Tijdens de voorbereidingen ervan hebben we elkaar als vrouw en als mens beter leren kennen en er zijn verschillende nieuwe vriendschappen ontstaan.

Een van de vrouwen die met ons meezong, was Bernie. Bernie is 39, bijna 40. Haar verhaal is een verhaal van Ierse moed, Iers geloof en tevens een verhaal van de armzalige toestand van de gezondheidszorg in dit land.

Vijf jaar geleden beviel Bernie van een prematuur babietje. Het was een meisje, ze noemde Molly. Molly werd meteen per helicopter naar het Crumlin ziekenhuis voor kinderen in Dublin overgebracht. Daar zou ze de rest van haar prille leven doorbrengen.
Acht maanden lang bleef Molly het volhouden. Ze had een hartafwijking en was niet sterk genoeg om een operatie te doorstaan.
Bernie bleef bij haar baby. Ze zong elke nacht wiegenliedjes die ze zelf schreef om haar dochtertje tot rust te brengen. Al vlug merkte ze dat ook de andere babies stopten met schreien toen ze zong.
Bernie en haar echtgenoot Pat waren ontroostbaar toen Molly, na acht maanden, niet meer wakker werd.

Niet lang nadien begon Pat zich slecht te voelen. Hij had steeds meer last van zijn maag. Zijn huisarts stuurde hem naar een specialist, die maagontsteking vaststelde en medicatie voorschreef. Het beterde niet.
Pat ging naar een andere specialist die hem andere medicatie voorschreef. Het ging weer niet beter.
Toen hij de derde keer naar een specialist ging, had hij al veel gewicht verloren en zag er echt slecht uit. Alweer werd hem verteld dat het allemaal door de stress kwam. Bernie geloofde het echter niet meer. Ze smeekte de dokter om verdere onderzoeken te doen. De dokter gaf uiteindelijk toe.
Pat had terminale maag kanker.
Palliatieve zorgen was het enige dat men hem kon aanbieden. Pat was 35. Hij stierf een paar weken later, zes maanden na Molly.

Bernie bleef alleen achter in het huis dat zij en Pat gebouwd hadden voor hun jonge familie.

Om haar verlies te verwerken begon Bernie meer liedjes te schrijven. Ze kent geen notenleer, maar heeft muziek in haar hoofd. Ze begon zanglessen te nemen bij Laoise O'Hanlon, en daardoor heb ik haar leren kennen.
We hebben elkaar ontmoet op een concert van Laoise's leerlingen, waar ik en Bernie bijhoren .

Toen ik plannen maakte voor het borstkankerconcert vroeg ik aan Bernie of ze mee wilde doen. Ze stemde meteen in.
Bernie had slechts één keer opgetreden, tijdens Laoise's concert, en was dus nogal onzeker. Ze zong één van haar zelf geschreven liedjes vvor ons tijdens een van onze bijeenkomsten, en we waren het er allemaal eens over dat ze dit liedje moest vertolken.

En dat heeft ze dus gedaan. Het is een liedje geschreven voor Pat en Molly.
Ik heb het na het concert op Youtube gezet. Het liedje heeft tot nu toe, zonder reclame, al over 800 hits op YouTube.
Dit doet haar veel plezier. Het feit datgewone mensen van haar muziek houden en er positieve commentaar op geven is echt opliftend geweest voor Bernie.

En daarom dacht ik dat het leuk zou zijn om dat ook eens op mijn blog te zetten. Kijk er naar, ga naar YouTube, geef haar een vriendelijke opmerking, en deel het met je vrienden. Het maakt haar weer íets gelukkiger.

De 'Sorry' die er nooit gekomen is

2010-12-02T12:49:00.003Z

Toen Brian Cowen zijn persconferentie hield om de bail-out aan te kondigen zat iedereen voor de TV te wachten op een teken van spijt, of misschien zelfs een verontschuldiging. Die is er nooit gekomen; en dat is bij vele Ieren in het verkeerde keelgat geschoten.

Zo is er Stephen Cronin Saleh, Managing Director van Xmark Media Corp in Dublin, die besloten heeft de Keltische tijger opnieuw tot leven te brengen. Hij noemde zijn project 'Tiger Reborn Project' .
Hij heeft een Facebook groep, en een van zijn eerste actie was de creatie van onderstaande video, waarin de regering zijn welgemeende verontschuldigingen aanbiedt.
Ach, dromen kan nooit kwaad!

Opnieuw emigreren

2010-11-26T14:01:00.007Z

De Ieren zijn weer aan het emigreren.
Tot nu to zijn er in 2010 alléén al 65.500 mensen vertrokken en de verwachting is dat er in 2011 nog 60,000 mensen het land zullen verlaten.
Het budget dat gisteren voorgesteld werd is keihard. Verhoging van de BTW, vermindering van het minimum inkomen met 1 Euro per uur, vermindering van sociale uitbetalingen, meer tax op benzine en stookolie, verhoging van het inschrijvingsgeld voor de universiteit van 1500€ tot 2000€, belastingsverhoging, enzovoort.
Wat opvalt is dat er niets voorzien is om werkgelegenheid te stimuleren.
Er werd in sommige kranten al opgemerkt dat de regering waarschijnlijk hoopt op een hoge emigratie om de werkloosheid cijfers in toom te houden.

Emigratie is een deel van de Ierse cultuur geworden. De Ieren blijven niet zitten als ze geen werk vinden; ze vertrekken naar het buitenland. In Belgie is zoiets ondenkbaar, maar hier is dit normaal. Bijna iedere familie die ik hier ken heeft minstens 1 familielid in het buitenland .
Tot nu toe was de meest favoriete bestemming Groot Brittanie, maar dit jaar gaan de emigranten meer naar Australie, Canada en Azie.
De meeste emigranten zijn jonge, pas afgestudeerde Ieren, het is een ware 'brain drain'. Niet zo'n goed nieuws dus voor de politici die van Ierland een 'Smart Economy' wilen maken.

Vanmorgen las ik een blogpost van Deirdre O'Shaughnessy, redacteur van de populaire gratische krant, de Cork Independent.en blogster, waarin ze beschrijft waarom zij besloten heeft in Ierland te blijven.
Ik heb het hier vertaald:

'Dit is mijn land, en ik vertrek niet.
Ik ben geen patriot, zelfs geen republikein.
Ik ben geen grote GAA fan ( Gaelic Athletic Association): ik drink geen Guiness; ik ben niet godsdienstig; ik kan 'The Lakes of Pontchartain' niet tot de vroege uurtjes zingen.
Ik kom niet uit een boerenfamilie, Ik heb Peig Sayers nooit gelezen, ik ben nooit naar de bog geweest.
Ik was te jong om tijdens de meeste Keltische Tijger jaren te werken.
Ik weet niet hoe de Tijger eruit zag, en ik hoorde hem nooit brullen.

Ik drink koffie, ik heb een i-phone; ik werk in de Media; ik heb een mooie auto, en een mooi leven. Maar geld heb ik niet.

Ik maak mijn eigen koffie, mijn tweedehands i-phone heb ik van een rijkere vriend gekregen; mijn auto is bijna 10 jaar oud; en mijn job, ook al hou ik ervan, is slecht betaald.

Mijn beste vriendin van de uni woont in Londen. Mijn beste schoolvriend woont in Australie.

Twee weken geleden, toen het PriceWaterhouseCooper schandaal internationaal uitbrak ( waarin mannelijke werkenemers erop betrapt werden dat ze de vrouwelijke collega's punten gaven op hun uiterlijk via interne e-mail), emailde mijn vriend me vanuit London.

"Nog maar eens een afschuwelijk verhaal vanuit Ierland. Ze zijn daar toch wel zielig"

Met 'ze' bedoelde ze 'de Ieren'. Ze is nu bijna beschaamd om aan de Engelsen te zeggen van waar ze komt. Ze werkt in de 'City of London', en moet dagelijks naar de grappen luisteren over onze zielige finaciele toestand, onze morele bankroete politici en de ineenstorting van onze eens hoogvliegende economie.
Ze heeft rechten gestudeerd en heeft een masters in PR. Ze is één van de hoog opgevoede beroepsbevolking, die we voorgoed verloren hebben.

Een week geleden toen de IMF kwam, niet kwam, kwam, niet kwam, kwam om de budgetaire strategie van mijn land te overzien, emailde mijn vriendin uit Australie me.

"Ik wil al het nieuws! Maar niet over de economie, dank u, ik wil niet meer weten waarom ik niet naar huis kan komen!"
Ze heeft een masters in chemie, nog eentje van die hoog opgevoede beroepsbevolking, die we voorgoed verloren hebben. Ze heeft in de top drie van de pharmaceutische bedrijven gewerkt, dankzij haar excellente opleiding, en ze is in Australie omdat er hier geen werk is voor haar.
Ze had gepland om voor één of twee jaar naar Australie te gaan. Nu, na zes maanden, weet ze al dat het veel langer zal duren voordat ze naar huis kan komen.

Ik was een studenten-afgevaardigde tijdens het staartje van de Keltische tijger. Van de vijf gemotiveerde, ambitieuze, welbesproken mensen die met mij in het committee waren, zijn er drie in Australie. Eén is terug gekeerd naar haar thuisland, Polen. Mijn laatste kameraad vertrekt in Januari naar Indie.

Dit waren de doeners- wat gaan wij nu doen, als ze allemaal vertokken zijn?

Ik kom uit een plattelandsdorpje, waar het GAA team het voor het eerst voor zover ik me kan herinneren, goed doet. Dit is goed, maar waarom?

De meeste jongens waarmee ik naar school ging zijn thuis, zonder werk. Het is goed dat ze sporten en niet drinken om de tijd door te brengen, maar dit zal niet blijven duren.
Ik vroeg één van hen, die nog steeds werkt ( in een fabriek die de sluiting heeft aangekondigd en elke week arbeiders ontslaat), waarom zijn vrienden niet vertrokken waren.

" Waar zouden ze het geld vandaan halen" was zijn antwoord. Inderdaad, het kost een paar duizend Euro om naar Australie te gaan , en er is daar ook niet veel werk voor ongeschoolde arbeiders. Deze jongens hebben geen diploma. Ze werkten allemaal in de bouw toen de zeepbel barstte.
Nu wonen ze thuis bij hun ouders in de huizen waar ze opgroeiden.

In de lagere school waren we met 18 in de klas, van deze 18 hadden maar de helft van de vaders een job.

Inderdaad, we hebben dit vroeger ook al meegemaakt, en ja er zijn verschillen; we hebben nu miljarden schuld en de internationale gemeenschap lacht ons uit en is ook woedend omdat ze ons moeten helpen omwille van de gretigheid en de domheid van een paar bankiers.

Het vier jaren plan van gisteren lijkt wel strategisch gepland om mijn generatie het land uit te sturen.

Diegenen die nog niet vertrokken zijn zien hun loon weer krimpen, hun belastingvoordelen verliezen ,hoger inschrijvings geld en verlaging van sociale uitkeringen.

Wij hebben nooit genoten van de 'boom'. Velen onder ons hebben niet op Fianna Fáil gestemd. Maar we worden gestraft voor de gretigheid van de generatie van onze ouders en de kleine elite.

Het wordt tijd voor onze generatie om in opstand te komen. We hebben nood aan leiderschap, de generatie vóór ons heeft ons bedrogen. Zij zullen niet voor de rest van hun carriere moeten betalen voor hun fouten,. Wij wel, tenminste diegenen van ons die overblijven.

Ik vertrek niet, omdat dit mijn thuis is.

Ik vertrek niet, omdat ik niets verkeerd gedaan heb.

Ik vertrek niet, omdat ik hard gewerkt heb om mijn positie te bereiken.

Ik vertrek niet, omdat ik niet roekeloos gegokt heb met mijn geld en het geld van mijn land.

Ik vertrek niet, omdat mijn land me nodig heeft.

Ik vertrek niet, omdat ons land onze generatie nodig heeft.

Ik vertrek niet, omdat het de blijvers zijn die ons land zullen hervormen.

Ik vertrek niet, omdat wij het zijn die kunnen vermijden dat het ooit weer gebeurt.

Ik vertrek niet, omdat ik niet wil dat mijn kinderen moeten vertrekken.'

And now, the end is near

2010-11-22T14:14:00.004Z

Het hek is dus van de dam. Gisterenavond gaf Brian Cowen een persconferentie, waarin hij meedeelde dat de EU en de IMF een aanvraag om de Ierse regering te helpen met een lening van zo'n 80 tot 90 miljard, annvaard hebben.
Ik had gedacht dat hij ontslag zou nemen, maar dat deed hij dus niet.
Vanmorgen hebben de groenen zich uit de regering getrokken, Brian Cowen kan nu niets anders doen dan verkiezingen plannen. Die komen er in januari.
Dit is dus waarschijnlijk het einde van Brian Cowen en zijn Fianna Fail partij.
Hoe het nu verder moet, weet niemand echt nog te zeggen.
Wie kunnen we nog geloven? De nationale schuld is in een paar maand van 30 miljard naar 90 miljard gestegen. Is dat nu het laatste bedrag? Alleen Brain Cowen en zijn regering zijn er echt van op de hoogte, en wij moeten nu afwachten.

De Ierse bevoling blijft verbazend kalm. Er zijn geen Griekse scenes. Er komen wel betogingen, maar die zijn niet spontaan, en goed op voorhand gepland.
Vanavond om zes uur is er een vigilie voor de regering gepland in Cork. Op Woensdag betogen de studenten in Cork en Dublin tegen de geplande verhoging van het inschrijvingsgeld,en in December is er een betoging gepland tegen de besparings maatregelen.

Wat me wel opvalt is dat iedereen tegenwoordig over politiek spreekt,en dat de mensen thuis wel kwaad zijn, maar niet graag op straat komen.
Er wordt ook meer en meer gevraagd naar een nieuw politiek systeem. De oude partijen die nog van de burger oorlog afstammen doen het niet meer voor de jongeren.

Het ziet er naar uit dat Enda Kenny van Fine Gael de nieuwe premier zal worden. Het valt nog te bekijken of hij Ierland uit de impasse kan halen.

En de Ier, hij ploegde voort

2010-11-15T13:35:00.006Z

Ierland is nu wel dagelijks in het nieuws. Bail out of niet? Gaan we bankroet? Hoe verschrikelijk wordt het budget?
Maar er is ook een andere kant in Ierland, die spijtig genoeg niet meer in het nieuws komt.
De grote problemen zijn er in de steden als Dublin, Cork en Limerick, waar de Keltische tijger het meeste impact gehad heeft, diegenen die lijden onder de Ierse problemen zijn de staatsambtenaren en werknemers en werkgevers die bij de bouw en onroerend goed betrokken waren, van metsers , elektriekers en loodgieters tot bouwondernemers en architecten en advokaten die zich specialiseerden in vastgoed verkoop, en dan natuurlijk de mensen die eigendom gekocht hadden tijdens de piek periode, en wiens huis nu minder waard is dan de lening die ze hebben aangegaan.

Een groot deel van de bevolking doet het echter niet zo slecht.En ik heb zelf de indruk dat velen zich wat beter voelen nu de bubble eindelijk gebarsten is.
Niet iedereen is namelijk gretig geweest, vele Ieren bekeken de Keltische tijger en al de gekte errond met grote argwaan, en wisten dat het niet kon blijven duren.

In ons klein kringetje gaat het ook goed. Haydn schrijft nu voor Harvard Business Review en GigaOm en hij begint te bloggen voor Forbes, hij houdt regelmatig toespraken over Analytics, ook al zei het in de VS en Zweden, en niet in Ierland.

Ik heb intussen ook een job die voor mijn voeten gevallen is, ik zorg nu voor het volledig sociale netwerk van een plaatselijke zaak, die zelf goede zaken doet en stilletjes aan moet uitbreiden.
Langzaam maar zeker begint de plaatselijke economie hier in West Cork wat vooruitgang te maken.
Export in Ierland doet het goed, en in vergelijking met andere Europese landen, doet Ierland het zelfs beter.

De Ieren zijn intussen ook aangenamer gezelschap geworden. Het doet er niet meer toe of je een met een 4x4 rijdt en een gigantisch huis hebt. De mensen zijn vriendelijker en minder gejaagd.
Dat heb ik zelf ook gemerkt tijdens mijn collecties voor Action Breast Cancer.
De straat collectie, die elk jaar plaats heeft op de eerste Vrijdag van Oktober, heeft dit jaar 30% meer opgebracht dan vorig jaar.
Het concert dat ik met mijn vrienden georganiseerd heb, werd ook goed gesteund. We hebben voor dat concert al 2100 € verdiend, en er blijft nog geld binnenkomen.
Al dat doemgedoe op de TV en in de kranten is erg deprimerend en we hebben hier nood aan wat plezier.
Dat was wel duidelijk.

Dus, beste vrienden, maak je niet te veel zorgen , we doen het hier beter dan je zou denken.
Hier wat opmonterende muziek van ons concert.

40 Miljard

2010-09-30T12:17:00.002+01:00

Een korte post vandaag.
40 Miljard Euro . Dat is wat de Ierse regering nu nodig heeft om Anglo-Irish Bank en AIB ( Allied Irish Banks) te redden.
40 miljard betekent 10,000€ per inwoner van Ierland.
Brian Lenihan zei dat er geen alternatief bestaat. Hij kondigde aan dat er een extra 3 miljard uit de economie moet gehaald worden.
Er is geen werk, de tieners in het laatste jaar secundair spreken nu allemaal van emigratie. Er zijn nu 450.000 werklozen in Ierland. Cork alleen telt duizend advokaten op die werkloosheidslijst. Dat is 10% van de advokaten, dit was zelfs in de jaren tachtig niet het geval.
Volgens Brian Lenihan, de minister van Financien, bestaat er geen alternatief. Maar is dat niet waar echte politiek om draait, het zoeken naar alternatieven?

Een lange nacht, het einde van Brian Cowen?

2010-09-20T10:43:00.004+01:00

De Ieren houden van een pint. Dat weet intussen wel iedereen. Ze zijn er bekend om en ze zijn er fier op.
Als er dan eens goed doorgedronken wordt , wordt er meestal ook gezongen. Die avonden kunnen lang doorgaan.
Dit was vorige Maandag dus ook het geval in Galway, waar de regeringspartij Fianna Fáil een diner had met de Fianna Fáil ministers en senatoren en de media.
De Taoiseach, Brian Cowen was er ook bij, en iedereen weet wel dat hij ook graag een stevige Guiness drinkt. Brian Cowen, de eerste minister, vond het blijkbaar een leuke avond, hij nam gretig deel aan de sing song en zong zelfs een paar 'party pieces'. De nacht duurde lang, en er bleef maar weing tijd om te slapen.
Om negen uur de volgende morgen had Brian Cowen een afspraak met de Nationale Radio RTE voor een interview over de economische toestand van het land.
Arme Brian kon amper spreken. Hij klonk hees en hier en daar struikelde hij over zijn woorden. Hij had het duidelijk moeilijk.
Al vlug Twitterde Simon Coveney van de oppositie partij Fine Gael, dat de Taoiseach ofwel nog dronken was en anders zeker een kater had toen hij het interview gaf. De Tweet werd al vlug opgemerkt door de media, en Brian Cowen haalde het nieuws in de Engelse en Amerikaanse en Spaane pers.
Hij kon niet anders dan zich op de nationale televisie te verontschuldigen voor het interview, maar ontkende wel dat hij dronken was.
Zijn mede ministers verdedigden hem hevig. En natuurlijk waren er de goede Ierse zielen die vonden dat zelfs een Taoiseach zich af en toe eens mag laten gaan.
Met het land in een diepe crisis hebben we hier echter nood aan een stevig beleid en de meeste Ieren twijfelen er sterk aan dat dat beleid kan komen van iemand die te weinig slaapt en de pinten naar binnen gooit.
De kans bestaat dus dat we opweg zijn naar nieuwe verkiezingen.

De grappenmakers hadden ook niet veel tijd nodig. Facebook en Youtube stonden al vlug vol van Brian Cowen jokes.

Jongeren en scholen in Ierland

2010-09-01T16:17:00.008+01:00

Het is weer die tijd van het jaar, waar we hier in Ierland honderden en soms zelfs duizenden Euro uitgeven aan schoolboeken, boekentassen, school-uniformen schoolbussen. Gemiddeld wordt er zo'n €1000 Euro per kind per jaar uitgegeven als je alles bij elkaar telt. Het grootste deel van die € 1000 wordt in September uitgegeven. En voor vele families is dat echt té veel.
Het aantal families dat voor hulp vraagt voor de aankoop van schoenen en uniformen is fel gestegen tegenover vorig jaar, en inmiddels blijkt ook dat vele gezinnen hulp vragen aan hun ouders, vrienden en familieleden en zelfs leningen aanvragen bij de plaatselijke Credit Union om deze onkosten te kunnen betalen.

Eén van onze kinderen gaat naar een protestantse privé-school. Omdat alle scholen hier Rooms-Katholiek zijn, heeft de protestantse kerk zelf een aantal privéscholen opgericht om de protestantse en andere niet katholieke minderheden de kans te geven op een opleiding naar hun overtuiging.
Deze school kost per jaar €2800 ( de goedkoopste privéschool in Ierland), maar omdat mijn man een protestantse achtergrond heeft, krijgen we een premie van de Church of Ireland, en betalen we €1000 per jaar. Het uniform, de boeken en alle andere kosten moeten we ook nog betalen.

Mijn andere twee middelbare schooljongens gaan naar een 'vrijwillige' school. Dit is een school die door een familie opgestart werd. Ze deden het om de jongens van de boerenfamilies die de boerderij niet zouden erven, de kans te geven een goede opleiding te krijgen en armoede te vermijden. De school is dus slechts quasi-privé, want ze is volledig gratis. Een nadeel is dat deze school minder subsidies krijgt en het met oudere gebouwen en slechtere faciliteiten moet stellen. De akademische opleiding die de jongens er krijgen is echter uitstekend, we nemen er de oude gebouwen dus maar bij.

Het valt mij dikwijls op dat mensen, uit welk land ze ook komen, graag pochen met de kwaliteit van het onderwijs in hun land. Ik hoor al een paar Belgen denken, 'Ja, maar ons systeem is toch wel het beste', maar, beste landgenoten, dat denkt wel elke persoon van zijn eigen land, en na een aantal jaren in dit land te vertoeven moet ik zeggen dat het moeilijk te bepalen is welk systeem nu beter is dan een ander en dat elk onderwijs systeem zo zijn voor-en nadelen heeft.

Zo is het onderwijs hier volledig verschillend van het Belgische. De staatscholen, of Community schools zijn gratis ( behalve dan voor de boeken,etc). Ze zijn voor alle kinderen die de lagere school hebben afgewerkt. Er zijn dus geen technische scholen, geen handelscholen, iedereen gaat naar de zelfde school. Daar kan je dan aan de hand van keuzevakken en hogere of lagere studieniveaus van de vakken verschillende richtingen uit.
Om Latijn en Grieks te studeren moet je naar een privéschool, of je moet zelf buitenschoolse lessen organiseren. De katholieke kerk heeft hier ook privéscholen, de bekendste zijn de Christian Brothers en de Presentation Brothers, waar de opleidingen excellent zijn, maar duur en dus niet voor Jan-met-de-pet.

Persoonlijk vind ik dat er in de kwaliteit van het onderwijs geen of weinig verschil bestaat tussen de privéschool van Fintan ( de Bandon Grammar School) en de school van mijn twee andere zonen, Sipke en Milo,Hamilton High School.
Fintan's school heeft meer sport faciliteiten, en is niet katholiek,de reden waarom we hem naar die school gestuurd hebben, maar qua akademische kwaliteit is de school niet zo goed als Hamilton High.
In Fintan's school draagt men een uniform, Hamilton High verkiest meer tijd te steken in het onderwijs dan het controleren van dassen en schoenen. De studenten lopen er rond in training of jeans, de atmosfeer is er heel relax, maar de resultaten zijn er, in vergelijking met andere scholen, super.

Sipke is net aan zijn laatste jaar begonnen. Hij wilt volgend jaar graag naar Engeland om er antropologie te studeren.
Eerst moet hij nog zijn leaving certificate behalen; een staatseksamen, zoals in Engeland, maar hier moet je minimum zes, maximum acht eksamens afleggen, in Engeland heb je er maar drie nodig.
Om een plaats aan een universiteit te krijgen moet je een aanvraag doen, de universiteit geeft dan aan hoeveel punten je moet behalen tijdens de leaving certificate eksamens om tot de cursus toegelaten te worden.
In Engeland moet je een essay schrijven waarin je de universiteit moet overtuigen waarom jij een goede kandidaat bent voor een plaats in de cursus. De directeur van je school moet je resultaten voorspellen. Een commissie beslist dan of je al dan niet in aanmerking komt voor een plaats aan de universiteit. In sommige colleges, zoals Cambridge, nodigen ze de kandidaten dan uit voor een interview, dat beslissend is voor je toelating , natuurlijk altijd afhankelijk van je werkelijke eindresultaten.
In de London School of Economics krijg je 300 woorden om uit te leggen waarom ze jou moeten kiezen. Er zijn 200 plaatsen en 3000 kandidaten.

Het laatste jaar in het middelbaar onderwijs is dus echt zenuwslopend voor de ouders, de studenten én de leerkrachten. Voor diegenen die in Engeland willen studeren begint de stress al meteen als het schooljaar begint. De essays moeten half september ingestuurd worden, en de interviews nemen in December plaats. Nadien is het hard werken om de nodige punten te behalen.

Dit systeem is inderdaad zenuwslopend, maar het heeft ook voordelen. Eens je toegelaten bent in aan een bepaalde universiteit, wordt je ook meteen aanzien als een waardevolle student. Er zijn geen 'filtratiejaren' meer.
De jongeren zijn ook verplicht lang en hard na te denken over welke richting ze uitwillen. Het essay dat ze gaan versturen is waarschijnlijk één van de belangrijkste brieven die ze ooit zullen schrijven.

In Ierland is er niet veel voorzien voor de jongeren. Er zijn maar weinig sportcentra, jeugdclubs bestaan nagenoeg niet. Als je iets wil doen (met uitzondering ven Hurling en Gaelic football)dan moet je er veel tijd insteken en er hard voor vechten. Als ouder kan je ook niet anders dan je met je tiener bezig te houden. Ik rijd hier jaarlijks een paar duizend kilometers, en betaal ettelijke euro aan hotels om naar atheletiekmeetings te gaan. En zo rijdt elke ouder hier elk weekend rond om de kinderen naar hun bestemmingen te brengen.

Het is me altijd opgevallen hoe welbesproken de jongeren hier zijn en hoeveel zelfvertouwen ze hebben. Volgens mij, en dit klinkt waarschijnlijk ouderwets, komt dat doordat ze hier nog niet alles ingelepeld krijgen.
Al is het niet altijd ideaal, wat vechten voor wat je wilt en wat input van je ouders blijkt echt wel een groot verschil te maken.

Oró sé do beatha 'bhaile ( oro sjee do va awalja)

2010-07-10T18:20:00.010+01:00

Het is Juli, het regent, en we vervelen ons hier. Er is geen betere manier om de tijd door te brengen dan naar mooie muziek te luisteren, en het is nog leuker als je aan die muziek hebt meegewerkt.

Hier is een video van Emma Kate Tobia uit Kinsale. Ze is een sopraan met een Ierse moeder en Italiaanse vader. Ze werd geboren in Schotland, maar verhuisde naar county Mayo, waar ze naar een Gaelscoil (Ierse taal school) ging.

Emma Kate maakte een CD met Mooie Ierse liederen met klassieke begeleiding.
Wij hebben met het koor aan een paar van die opnames meegewerkt.

Vorig jaar maakte Emma Kate een doorbraak in de USA met haar repertoire, ze zong in New York voor St Patricks Day en vulde elke zaal waar ze optrad tijdens haar tournée van de VS.

Oró sé do Beatha 'bhaile werd door Pádraig Pearse geschreven in de gevangenis, voor zijn executie. Hij riep in zijn gedicht de Ieren die in WOI aan het vechten waren om naar huis te keren en de wapens op te nemen tegen de Britten. De melodie komt van P.W.Joyce
Het is intussen een volklied geworden dat elke Ier kent. Het werd ook gebruikt in de film 'The Wind that shakes the Barley'

De video is duidelijk voor de Amerikaanse markt gemaakt, met een droombeeld van Ierland waar elke Ierse Amerikaan verliefd op wordt.

Als je heel goed luister kan je mijn stem ergens in het koor horen.( volgens mijn 9 jarige dochter, althans).

Hier is de Engelse vertaling:

YOU ARE WELCOME HOME
(Pádraig Pearse)

Chorus:

Oró! You are welcome home!
Oró! You are welcome home!
Oró! You are welcome home!
Now that summer is coming

Welcome Oh woman who was so afflicted,
It was our ruin that you were in bondage,
Our fine land in the possesion of thieves,
And sold to the foreigners

Chorus

Grainne Mhaol is coming over the sea,
Armed warriors along with her as guard,
They are Irishmen, not English or Spanish,
And they will rout the foreigners

Chorus

May it please the God of Miracles that we may see,
Although we only live a week after it,
Grainne Mhaol and a thousand warriors,
Dispersing the foreigners

Chorus

met vriendelijke toelating van Emma Kate Tobia

Besparingen gaan te ver

2010-07-08T11:37:00.005+01:00

De voorspelling is dat de Ierse economie 1% zal groeien dit jaar. Dat is zo ongeveer het enige positieve nieuws dat er de laatste tijd verscheen. Verder blijft de werkloosheid stijgen, nu al 13,4%, met een jeugdwerkloosheid van 21%.

De regering blijft intussen maar zoeken naar meer en meer besparingen. Eén van die besparingen kwam maar aan het licht toen de broeders van Liefdadigheid een waarschuwing gaf dat ze genoodzaakt waren een aantal opvangcentra voor mindervaliden te moeten sluiten omwille van de door de Health Sevice Executive aangekondigde extra 2 miljoen besparingen.
Die opvangcentra zijn er in de eerste plaats gekomen door inspanningen van familie en vrienden, omdat de Ierse regering ze nooit zelf opgezet heeft. De meeste medewerkers zijn vrijwilligers.

Er verscheen een open brief aan de regering in de Irish Times, van een familie met een lichamenlijk en mentaal gehandicapt kind. De ouders zorgen 24 uur voor hun dochterje. Ook 's nachts moet ze gekeerd worden in bed, dus er is nooit een volledige nacht rust voor hen. Tot nu toe konden ze hun dochter twee dagen per week naar een opvangcentrum brengen, zodat ze zelf wat rust zouden krijgen terwijl hun kind de beste zorgen krijgt. Dat is nu voorbij. Ze kunnen nu nog 1 keer om de twee weken in het opvangcentrum terecht, en ze smeken in hun brief om dat niet te laten gebeuren.

En gisteren had er een betoging plaats van gehadicapten en hun verzorgers, de rolstoel revolutie.
Brian Cowen, de Taoiseach (eerste Minister) had intussen al ontkend in the Dáil( parlement) dat de regering de twee miljoen besparingen zou invoeren, tot groot ongeloof en gehekel van de oppositie.

Het was geen mooi zicht voor de regering, duizenden betogers, een groot deel ervan in een rolstoel, eisten dat er niet meer geknipt zou worden in hun budgetten.

Op de foto in de krant zag ik éen slogan die ik maar niet uit mijn hoofd kan krijgen. De slogan was deze:'Stags, bats, dogs, more important than us, cop on , ministers!'
Het ging hier over de afschaffing van de hertejacht, het reguleren van honden fokken, en de bescherming van vleermuizen, waarvoor de groenen de laatste maanden zo hard gevochten hebben, en waarover er heel wat tijd genomen werd voor de debatten in de Dáil. Terwijl de besparingen in de HSE niet vernoemd werden.
De slogan werd door een jonge man in zijn rolstoel gedragen. Hoe erg moet het toch zijn als je je slechter behandeld voelt dan een hert, vleermuis of hond?

the ABC girls

2010-06-21T11:21:00.007+01:00

Zoals jullie intussen al wel weten heb ik borstkanker gehad. Ik ben er nu, vijf jaar later, nog steeds, en dat is te danken aan het nieuwe medicijn Herceptine.
Herceptine werd ontwikkeld dankzij de wetenschap, en hier in Ierland wordt die research vooral gesteund door liefdadigheid.
Action Breast Cancer is een onderdeel van de Irish Cancer Society, die volledig gefinancieerd wordt door liefdadigheid. Action Breast Cancer geeft informatie over borstkanker aan de bevolking, maar geeft ook steun aan borstkankerpatienten en research.

Ik heb zelf al geholpen met het verkopen van roze lintjes, en vorig jaar nam ik deel aan de Cork Women's mini-marathon om geld in te zamelen voor Action Breast Cancer (ABC).
Maar ik wil graag wat méér terug geven, en een combinatie van Susan Boyle, mijn eigen voice coach en de Ierse sing-songs heeft me nu op het juiste idee gebraht.
Ik ga nu, samen met een tiental andere vrouwen een concert geven op 29 oktober ( einde van de Breastcancer Awareness Month).
Laoise O'Hanlon, mijn voice coach, een pracht van een vocaliste wordt de head line van de avond. De rest van de zangers zijn vrouwen met een goede stem, die ik ken van hun party pieces in de pub, of omdat ze ook zanglessen volgen bij Laoise.
We hebben vrouwen van elke leeftijdscategorie. Zo is er Peggy, een vroegere jazz zangeres die nu 71 jaar oud is, en nog steeds een prachtige renditie geeft van 'Diamonds are a Girl's Best Friend',Kay, zo'n zestig plus, die de mooiste 'the Rose' zingt die ik ooit gehoord heb (sorry Bette Middler), ikzelf, die dan de kaap van de 50 zal overschreden hebben, Bernie,40, een moedige vrouw, die haar baby en echtgenoot verloor in 4 maanden, en nu zelf bloedmooie liedjes schrijft en zingt, Sinéad, 30, een nieuwe moeder met een honingzoete stem. Sinead is een kinesist in the Marymount Hospice, voor terminale kankerpatienten, Laoise O'Hanlon,20 +, die binnenkort beroemd zal zijn, het kan niet anders, Hazel,20, een mooie blonde uit Cork, die het zal maken in de rock scene, en een tiener uit Kinsale die traditionele liederen zingt en de harp bespeelt. Dan zijn er ook Ruth, een alt uit Kinsale en Jamie, een luide Amerikaanse die net haar echtgenoot aan de deur heeft gezet en nu met haar vriendin samenwoont . Ze wilt geen solo's zingen, maar gaat samen met mij 'something stupid' van Frank en Nancy Sinatra zingen

We zingen elk 1 of twee solo's en een drietal ensembles. Een ervan is een barbershop-song ( a capella voor Sopraan, sopraan, alt, alt) die we allemaal samen gaan zingen, en daarvoor komen we nu om de twee weken samen.

De hele voorbereiding, de spanningen en de vriendschappen die zich ontluiken tijdens deze bijeenkomsten doen me denken aan filmen zoals calendar girls, of The Full Monty.

Onze kleren nemen we niet af, maar we leggen wel onze ziel bloot, voor elkaar en in Oktober voor het publiek.

Vorige Donderdag hadden we hier thuis een bijeenkomst. De bedoeling was dat we voor elkaar zouden zingen, want sommige zangers hebben nog nooit voor een publiek gestaan.Ik had dus nog een paar andere vrouwen uitgenodigd om te komen luisteren en/of meezingen.
Het was een prachtige zomer avond,ik had moussaka en griekse sla gemaakt, en de ladies zorgden voor de wijn.
Iedereen was een beetje nerveus, maar na een paar glaasjes zongen we allemaal tesamen een liedje om ons op te warmen, en toen begonnen we met de solo's. Ik als eerste met'Cry me a river' en 'Mad about the boy', gevolgd door Sinead met 'Cheek to Cheek, enzovoort. De wijn vloeide en het zingen ging steeds beter en beter, en na een uur of twee konden we niet meer stoppen. Mijn dochter Angharad kwam er ook bij. Met haar zongen we Abba muziek, haar eerste smaak van de Ierse sing-song.
Dearbhail (zeg duirvel), een kunstenaar zong de mooiste oud-Ierse liederen over verloren liefdes, en natuurlijk de Engelsen.
Bernie zong de liedjes die ze voor haar dode baby en haar echtgenoot geschreven had, we zaten nadien allemaal met tranen in onze ogen en Lucy, zelf een nieuwe moeder van haar vierde dochtertje begon te wenen. Het gevoel van vriendschap en solidariteit groeide meer en meer, en de wijn vloeide en vloeide.
Uiteindelijk moesten we er wel een einde aan maken en natuurlijk werd ik weer overtuigd om mijn versie van 'je ne regrette rien' te zingen. Zoals steeds met enorm succes!
Om 1.30u gingen de laatsten naar huis. Iedereen was gelukkig.
Het was een avond vol warmte voor elkaar en door de muziek. Eén van die onvergetelijke bijeenkomsten.
En het is nog maar Juni. We hebben nog vier maanden vóór het concert. Het belooft een fantastische ervaring te worden die ons allemaal dichter bij elkaar zal brengen.( en hopelijk een pak geld zal opbrengen) Ik kan al niet wachten voor de volgende sessie!

Stereotypes

2010-03-16T11:05:00.009Z

De film 'Leap Year' heeft de Ieren ( of althans de Ierse filmcritici) tegen de borst gestoten.
In de film volgt een Amerikaanse vrouw haar vriend naar Ierland om hem daar op 29 februari een huwelijksvoorstel te doen. In Ierland is 29 Februari de enige dag dat een vrouw een man ten huwelijk mag vragen.
Ze komt ergens in een klein dorpje terecht, waar de bewoners al zingend en dansend Guiness zitten te drinken, en wordt er verliefd op een rasechte Ier.

De critici vonden het aanstotend dat de Ieren in de film afgeschilderd werden als Guiness drinkende, Riverdance dansende, simpele geesten. Er was nergens een computer of enige moderne architectuur te zien. Ierland was een oasis van groen, met blatende schapen en drinkende boeren.
Ikzelf heb de film niet gezien, ik las alleen maar de kritiek en het commentaar van de journalisten.
Een paar pagina's verder las ik in een artikel dat volgens Eamon Ryan, minister voor communicatie en energie, Ierland het Silicon Valley van Europa zou worden. Ik verstikte bijna.

Nu is Ierland inderdaad wel niet meer het land van de jaren tachtig. Cork heeft zijn eigen National Software Centre en Webworks, en in heel Ierland zijn er een pak innovatieve projecten aan de gang. Maar door het hier Silicon Valley te noemen maken ze dezelfde fout als tijdens de Keltische tijger: ze bouwen weer luchtkastelen.

De Ieren leiden blijkbaar aan een identiteits crisis. het beeld dat ze jarenlang van zichzelf hebben opgehangen klopt niet meer. De recessie en de schandalen hebben hen een opdoffer gegeven.
Maar wil de doorsnee Ier nu echt van dat imago af? De winkels liggen vol van Leprechaun hoeden, namaak Guiness pinten en shamrock voor St Patricks day. De Ierse droom trekt jaarlijks steeds weer een pak toeristen aan. De Amerikanen zijn in aantal gedaald, maar diegenen die nog naar hier komen doen dat omwille van de groene Ierse droom, niet omwille van innovatie.
Emma Kate, de sopraan die traditionele Ierse liederen zingt heeft veel succes in de USA.

Deze mijmeringen over nationale identiteit en sterotypes bracht me ook weer bij mijn blogpost van vorig jaar, waar ik het had over Vlaanderen 2020. Wat voor een beeld wilt Vlaanderen eigenlijk creeren van zichzelf. Heeft Vlaanderen een identiteit in het buitenland? Misschien wel onder de zakenlui, maar bij de doorsnee burger?

Ik heb daarom een kleine rondvraag gedaan bij mijn facebook vrienden. Aan alle Belgen vroeg ik naar de eerste drie woorden waar ze aan dachten als ze het woord 'Ierland' horen. Ik deed hetzelfde bij Ieren en andere niet-Belgen voor de woorden Belgie, Vlaanderen en Ierland.
Ik heb aan de Belgen niet gevraagd wat ze over Belgie of Vlaanderen denken, want dat zou net iets te politiek geladen zijn.

Voor het woord 'Ierland': dachten de niet-Ieren vooral aan 'groen', 'mooi landschap' en dan een gelijk aantal voor 'shamrock' ( de piepkleine klaver, symbool voor de Drievuldigheid) en 'Guiness'.

De niet-Ieren die in Ierland wonen denken er blijkbaar anders over, meestal komt dat, denk ik, omdat de Ierse droom maar een droom blijkt te zijn. Zij denken vooral:'Regen', 'alcohol' en in gelijke mate 'chaos','groen' en 'natuur'. Andere woorden waren o.a. oud, ontwikkelingsland ( door een teleurgestelde Amerikaan ) maar ook vriendelijk ,luchtkastelen.

De Ieren die over Ierland denken, waren een echte verrassing. Ze denken nog meer stereotypisch dan andere nationaliteiten. Hun woorden waren: Groen,St Patricks Day, Guiness, U2 en Leprechauns (dwergen).

Over Belgie dacht bijna iedereen dezelfde drie woorden: Chocolade, bier en diamanten. Niet 'pedofilie' dus, zoals in de film 'In Bruges' gesuggereerd werd.

En dan komt Vlaanderen. en het blijkt dat er nog heel wat werk aan de boeg is om Vlaanderen ook een identiteit te geven.
70% dacht aan de eerste wereldoorlog. Hun woorden varieerden van 'WWI', 'poppies' tot 'Fields'. Ze komen allemaal uit'In Flanders Fields' van John Mac Crae, het gedicht dat iedereen hier in het secundair onderwijs moet leren.
Op de tweede plaats, met 40% kwamen kunst en cultuur. Meestal werd Rubens als voorbeeld gegeven.
Evenveel mensen(ook 40%) kennen Vlaanderen echter niet of weten er niets over. Verder dacht men aan Vlaams, Walen, Brugge, en één Ier was heel fier toen ze 'Kuifje' zei.

De niet-Belgen waren vooral Ieren en Engelsen, maar ook één Amerikaan, een Libanees en een Filipijn. De laatste twee kenden Vlaanderen helemaal niet. De Ieren die Vlaanderen niet kenden waren een binnenhuis architect en een computer technicus. Eén Schotse vrouw, een ex-BBC medewerker, wist niets over Vlaanderen.

Ik weet wel dat het maar om een kleine groep mensen gaat. Maar toch denk ik dat we hier een klein lesje kunnen leren.
Wees voorzichtig met stereotypes, ze blijven je navolgen. En Vlaanderen, wat we ook mogen denken en dromen, we zijn slechts weinig of niet gekend en we hebben nog een pak werk om daar iets aan te veranderen.

Mná Gaeilge- Ierse Vrouwen

2010-03-06T21:48:00.010Z

Ze noemen Mary, Margaret,en Joan, ze houden van een druppel, en ze houden van plezier. Het zijn de Ierse vrouwen, vrouwen van middelbare leeftijd.
Ze waren jong in de jaren dat het gebruiken van condooms nog illegaal was ; vanaf 1979 waren ze te verkrijgen in de apotheker mét een doktersvoorschrift, de pil werd op de zwarte markt gekocht of ook met een voorschrift van de dokter en dit mocht alleen voor vrouwen met onregelmatige menstruatie. Er waren dus plots een pak vrouwen met dit probleem in Ierland.

Ze waren jong toen de Magdalene wasserijen bestonden en de industriele scholen op volle toeren draaiden.
Ze zijn getrouwd met de jongens uit het dorp, en ze zwaaien de plak in huis. Want de Ierse 'Mam' is zoals de Italiaanse 'mama'. Ze gaan weinig of nooit uit in het gezelschap van hun echtgenoot, dat zou te saai zijn. De Ierse vrouwen vormen een heel hechte gemeenschap waar mannen niet in thuis horen. Zij beslissen wie in het dorp aanvaard wordt en wie niet, ze zijn ook een grote stemmengroep, daar kunnen de politiekers van meespreken.

Enkel tijdens het weekend als ze naar de pub gaan, mag mijnheer mee. Hij staat dan aan de toog en zij zit aan de tafel met haar vriendinnen. Mijnheer betaalt de drankjes, zodat de vrouwen zo lang mogelijk blijven zitten. Want als zij er genoeg van heeft gaat iedereen naar huis. Nu, dat gebeurt niet dikwijls. Meestal blijft mevrouw doordrinken als mijnheer niet meer kan. Na het sluitingsuur gaan de gordijnen dicht en de deur op slot, en de dames blijven dikwijls plakken tot de vroege uurtjes.
Veel van deze vrouwen hebben grote tragedies meegemaakt. Het lijkt me altijd weer dat er hier meer tragedies gebeuren dan in Belgie. Misschien is dat omdat iedereen hier nog iedereen kent, en je het dus ook altijd hoort als er iets gebeurt.

Zo waren er in het kleine dorpje waar ik vroeger woonde, in Ballinadee, Mary, die haar eerste kindje verloren was. Haar man stierf aan mondkanker toen hij 40 was. Mary bleef alleen met haar enige zoon, en werkt hard om elke maand rond te komen.
Bridey's echtgenoot stierf aan de ziekte van Weil ( veroorzaakt door ratten) na in de tuin gewerkt te hebben. Margaret, een moeder van zes jongens, verloor haar man aan een hartaanval, Nellie's zeventienjarige zoon stierf in een auto ongeval, Mary van naast ons verloor haar schoonzuster aan een allergische reactie, en dit zijn maar enkele verhalen.
Net zoals ze plezier maken met elkaar, steunen ze elkaar ook door alle tragedies heen. Als er iemand sterft, komen de vriendinnen dadelijk toegelopen om het huis te kuisen, de boterhammen te smeren en om te troosten. Het is een hartverwarmend zicht om hen zo bezig te zien.
Ik heb zelf ook veel steun gekregen van mijn eigen vriendenkring. Het was niet gemakkelijk om borstkanker te krijgen zonder familie om me heen, maar de vriendschap en de steun die ik hier gekregen heb was ongelooflijk en ontroerend. Catherine kwam spontaan het huishouden doen toen ik in het ziekenhuis lag, ze paste op de kinderen, kookte voor hen en hielp hen met hun huiswerk. Nellie kwam regelmatig met klaargemaakte schotels af die Haydn dan enkel in de oven moest stoppen. De twee Mary's uit de buurt kwamen het huis schoon maken, en dan waren er de fantastische vrouwen van het koor die naast me kwamen zitten tijdens de chemotherapie sessies. Marina, die met me mee kwam om pruiken te passen, en Lynn die erbij was toen ik mijn hoofd liet kaalscheren, en me heel moedig zei dat ik er echt goed uitzag zonder haar.

Dit zijn de Ierse vrouwen van mijn hart, het zijn de vrouwen waar je nooit over leest. Ze zijn geen schoonheden , ze zijn geen power vrouwen , ze hebben geen carriere . Maar op deze dag van de vrouw verdienen ze het toch wel echt om eens in de bloemetjes gezet te worden.

Moet er nog een huis zijn?

2010-02-22T13:36:00.004Z

Ik krijg regelmatig mail van mensen die eraan denken om in Ierland te komen wonenen me om advies vragen.
Het beste advies dat ik nu kan geven is om ermee te wachten. Er is namelijk geen werk, de belastingen gaan omhoog, het kindergeld omlaag. Als je moet kiezen tussen dienstverlening in Belgie en in Ierland, dan wint Belgie meteen.
Maar één ding kan je hier zeker vinden: een huis.
De Keltische tijger , nu al lang gestorven en begraven, heeft een enorme erfenis achtergelaten.
We hebben hier nu namelijk, en hou je vast, maar liefst 300.000 leegstaande huizen, volledig nieuwgebouwd. Ze maken meestal deel van grootschalige ondernemingen, wijken gebouwd door gretige ondernemers in de tijger-jaren.
De kredietcrisis, gepaard met lagere inkomens, en de werkloosheid heeft er voor gezorgd dat bijna niemand nog een huis kan kopen.
Hier was een huis kopen, zoals in Engeland, een investering waar zo vlug mogelijk geld uit gemaakt moest worden. Men begint met een klein huis, vernieuwt het, en verkoopt het weer aan een hogere prijs, om dan een groter huis te kopen, dat dan een paar jaar later ook weer verkocht kan worden aan nog een hogere prijs, enz. Zo ging het dus tot een tweetal jaren geleden. Net zoals in de VS, begonnen de huizen te dalen in waarde, nu soms tot 50%, met als gevolg dat vele eigenaars nu vast zitten in het eerste huis van de eigendomsladder. Het huis is nu minder waard dan de prijs waarvoor ze het gekocht hebben, en ze kunnen dus niet meer verder.

Naast de 300.000 huizen zijn er ook een pak appartementsgebouwen die zo goed als leeg staan. In Cork werd twee jaar geleden the Elysee met veel pompom geopend. Het is het hoogste gebouw in Ierland met 17 verdiepingen. De appartementen zijn state of the art. Voor de binnentuin werden bomen ingevoerd uit het verre Oosten.Dat gebouw staat er nu zielig en zo goed als leeg torenhoog als een zielig bewijs van de economische ramp die Ierland is.
Ik hoorde het verhaal van een koppel in Dublin dat heel fier was met hun aankoop van een appartement met twee slaapklamers in een nieuw gebouw in een dure buurt in Dublin voor 450.000€. Dit appartementsgebouw staat nu ook zo goed als leeg. Uiteindelijk heeft de plaatselijke gemeenteraad de overige appartementen gekocht voor 250.000€ om er sociale woningen van te maken. Dit kopppel kan nu niet meer weg. Hun appartement is nu een sociale wijk, de dure buurt van Dublin bestaat niet meer.

Miserie troef dus voor huiseigenaars en ondernemers.
Mocht je er dus aan denken om één van die huizen te kopen, waarom dan niet eerst een weekje in een hotel doorbrengen, want naast leegstaande huizen hebben we hier ook een overmaat aan leegstaande hotels. kamers waarvoor je een jaar geleden 150 tot 200 € per nacht betaalde, krijg je nu voor 50 tot 70 €. Dikwijls zijn het boetiek hotels die de laatste jaren overal opdoken. Klasse dus, aan kleine prijzen.

Erg toch wel dat zo'n mooi land zich zo heeft overgelaten aan domme gretigheid. De resultaten staan hier nu stilletjes aan te vergaan.

Zingen

2010-02-01T10:03:00.009Z

Bij ons thuis werd er vroeger nog gezongen. We zongen het gebed aan tafel, we zongen op de feesten, we zongen mee met My fair lady en the Sound of Music. Elk jaar gingen we naar het familiefeest ( Mollenfeest ) waar er door iedereen ( toch zo'n 100 man) altijd gezongen werd. Zingen was een deel van ons leven.
Maar met het ouder worden verwaterde die gewoonte spijtig genoeg. Twee van mijn kozijnen, Kris en Koen, zijn blijven verder zingen, de rest van ons is er zo stilletjes aan mee gestopt.
Ik was als het ware vergeten dat ik kon zingen, tot ik naar Ierland kwam. Hier wordt muziek en de zangkunst nog serieus genomen.
Ik moest het de eerste keer ondervinden toen ik in de pub zat op 2 Januari 1999, na de jacht. Alle jagers waren er aanwezig, en ze begonnen aan de traditionele sing-song. Plots werd ik op een tafel gezet, en moest ik ook zingen. Ik pannikeerde, want ik had al lang niets meer gezongen, en zong dus maar 'In de stille kempen' en kreeg er meteen een daverend applaus voor..
Vanaf toen kreeg ik de accolade 'she's a great singer' en dat is niet te onderschatten. Een goede stem wordt hier echt gewaardeerd.
Mijn zussen die hier op bezoek kwamen werden meteen ook getest, net als Haydn's Nederlandse vriend en zakenpartner, die met onze hulp 'De zilveren Vloot' zong.

Intussen heb ik al geleerd dat iedereen hier een 'party piece'heeft, dat is een liedje dat ze meteen kunnen zingen als ze opgeroepen worden tijdens een sing-song.
Ik heb hier ooit eens 'Je ne regrette rien' gezongen, wetende dat de Ierse harten smelten als ze Frans horen, en vanaf toen moet ik steeds weer Edith Piaff zingen. Ik heb het intussen ook al voor de Franse ambassadeur gezongen. Hij werd zo enthousiast dat hij voor 12 andere ambassadeurs rechtsprong en uitriep 'Vive la France!!!' Ach ja, ik heb hem maar in de waan gelaten.

Muziek is , net zoals godsdienst, niet weg te denken uit de Ierse samenleving. Er zijn hier dan ook een pak mensen die professioneel geschoold zijn.
Niet iedereen vindt werk als geschoolde vocalist ,je kan ze dus overal tegenkomen.
Zo is Michael Lawlor, de onderhoudsman in mijn zoon Sipke's school,een geschoolde tenor(zijn bijnaam in de school is Mickey lala). Nu op zijn zegtigste, heeft hij besloten om deel te nemen aan de Ierse talent show, en gaat binnen kort naar de halve finale.
Een tweetal jaren geleden zat ik in een sandwichbar in Cork, toen een man de broodjes kwam leveren. Ik herkende hem meteen als Pat Doherty, een baritone, die ik nog begeleid heb met het koor en die ik in the Opera House de rol van Mr Bumble in 'Oliver!'zag vertolken.

Dan is er Louise O'Sullivan, de mezzo soprano, die haar zang carriere op heel jonge leeftijd moest stoppen omwille van een zware ziekte. Ze heeft de ziekte overwonnen en is nu terug met een pracht van een stem. Je kon er in deze post al naar luisteren.
Louise werkt in een Leisure Centre in Cork.
Emma Kate Tobia is een sopraan. Ze werkt heel hard aan haar carriere, en heeft nu, 5 jaar nadat ze zelf een CD uitbracht, getourd in de Verenigde Staten. Emma kate zingt Ierse traditionele muziek, gearrangeerd voor klassieke begeleiding.
Als ze niet tourt, werkt Emma Kate samen met haar echtgenoot in hun bedrijf.

Ik kan nu niet meer naar het koor, en neem nu zanglessen bij Loaise O' Hanlon, om te kunnen blijven zingen. Laoise ( spreek het uit als 'Liesje')is een fantastische vocalist. Net zoals vele andere vocalisten geeft ze les en zingt ze op huwelijksfeesten om verder te kunnen. Laoise heeft ook haar eigen big band.

Cork heeft ook meer bekende talenten zoals Cara O'Sullivan en Mary Hegarty
De bovenstaande zangers zijn maar een kleine greep uit het enorme aanbod aan getalenteerde zangers in Cork alleen.
De Belgen tellen waarschijnlijk evenveel goede zangers als Ierland, het grote verschil is dat men hier nog weet of men kan zingen of niet. Het is een deel van het dagelijkse leven.
Bono is maar één van de velen!
Als je dus naar hier komt, en je bestelt een broodje in een koffiebar, vergeet dan niet dat de dame die je bedient, of de man die de toiletten aan het kuisen is, mogelijk dezelfde avond ergens een area staat te zingen.
En bereid je party piece voor!

Survival of the fittest

2010-01-14T13:08:00.010Z

Vorige week kregen we bezoek van 3 Zweden, Tomas, Jurgen and Lota. Tomas and Lota vlogen van Stockholm naar Dublin, en wilden van daar een auto huren om tot Clonakilty in Cork te rijden. Toen we hen dat probeerden af te raden, waren ze een beetje op de tenen getrapt.'Wij komen uit Stockholm in Zweden, wij zijn gewend aan sneeuw en ijs, wij kunnen gerust met de wagen naar Cork'.
'Ja,' dacht ik,' maar dit is Ierland!!!'

En, gelukkig maar, werd het koppel aangeraden om naar Cork te vliegen, omdat de banen té gevaarlijk waren. Er was zo'n 10 cm sneeuw gevallen en in Cork vroor het tot -3 C.

De rit van Cork airport naar Clonakilty, waar ze verbleven was, zo bleek later, zó gevaarlijk, dat Tomas en Lota vlug overtuigd waren dat rijden in Ierland en in Zweden( waar het dan tot -20 C vroor) twee totaal verschillende ervaringen zijn.

Want, beste lezers, in Ierland geldt de wet van 'survival of the fittest'. De wegen worden niet bestrooid, de sneeuw wordt niet geruimd. Als je ergens naartoe moet, moet je er letterlijk naartoe glijden.
Twee weken na het begin van de vorst, na ettelijke ongevallen ,honderden breuken en een schrijnened tekort aan water in verschillende steden, kwam er eindelijk een emergency response team bij elkaar om de situatie te bespreken. De scholen werden gesloten en er werd de volgende dag hier en daar gestrooid op de grotere banen. Strooien betekent hier een tractor die wat zout rondstrooit en twee council workers die met een emmertje en schupje rondlopen en zout rond gooien. Zo kan je natuurlijk niet ver geraken. Bij ons is er nooit gestrooid geweest.

Volgens de plaatselijke diensten is het omwille van geld tekort dat er niet voldoende zout is.
Maar de gevolgen van deze nalatigheid zijn niet te onderschatten. Er was een stijging van 25% van mensen die spoedgevallen diensten bezochten met een breuk.
Januari is normaal een goede maand voor handelaars, omwille van de koopjes, maar niemand riskeert zijn leven om een goedkoop t-shirtje te gaan kopen, en de stad en winkelstraten blijven zo goed als leeg.Er wordt gevreesd dat nóg meer winkels zullen sluiten.
De oudere- van- dagen, die op het platteland wonen hebben met niemand contact. De helplijnen van de samaritanen melden een felle stijging van oproepen van oudere mensen die wenend klagen van eenzaamheid.
De straten brokkelen zienderogen af, de kosten zullen ongeloofelijk hoog liggen.
En dan zijn er de ongelukkige zielen die omgekomen zijn omwille van de gladde wegen. In Bandon is één jonge man omgekomen na een ongelukkige val, een andere ligt in kritieke toestand in het ziekenhuis na een ongeval op de uiterst gladde weg naar Cork.
Dan is er het absenteisme, dat volgens de Small Firms Association zo'n 7 miljoen € aan productiviteitsverlies zal kosten.

Een andere vreemde toestand is dat de mensen hier het voetpad voor hun huis niet ruimen. Er gaat namelijk een gerucht rond dat men, als men het wel zou doen , verantwoordelijkheid zou dragen voor eventuele ongevallen. Vreemd en misschien niet volledig juist. Niemand weet het zeker. De voetpaden blijven dus ook gevaarlijk glad, met alle gevolgen vandien.

De kinderen zijn vandaag, na 1 week, terug naar school gegaan. De baan was nog steeds heel glad, maar morgen zou het moeten beteren.
Ze verveelden zich dood.
Gelukkig was er hier die éne dag, vorige zondag, dat er sneeuw gevallen was, iets dat hier nog nooit gebeurd was. En we hebben er hier echt veel plezier mee gehad. We konden nergens naartoe, de straten waren té gevaarlijk. We zijn dus de body boards van de zolder gaan halen, Sipke nam de wielen van zijn dirtboard en toverde het om in een snow board. We trokken naar het veld van de buren, en hebben daar een volle dag plezier gehad. De ontgoocheling was groot toen de sneeuw op Disdag al volledig verdwenen was, maar de sneeupwret vergeten de kinderen nooit meer.

Bovenaan zie je Coolmain Bay, in Kilbrittain, voor 1 dag niet in het groen, maar in het wit.

En hier : 'Sneeuwpret'

Accentuate the positive!

2010-01-05T21:27:00.008Z

2009 ,het annus horribilis van de Ierse Republiek, is eindelijk voorbij, en we zijn er niet kwaad om. De recessie en de schandalen in de katholieke kerk maakten 2009 een jaar dat iedere Ier waarschijnlijk zo snel mogelijk wilt vergeten.

Het lijkt er op dat de Ierse Staat op alle vlakken een aantal stappen terug gezet heeft. De Keltische tijger is nu morsdood, en al wat ervan overblijft zijn de immense schulden, de mensen die hun huizen verliezen wegens achterstand in terugbetalingen, hoge werkeloosheid, en een algemeen gevoel van doem.

Er zijn nog een aantal dingen veranderd. Zoals ik eerder al vertelde nemen de gelovige Ieren zelf het geloof in handen en krijgen we hier te maken met massa hysterie zoals de zogenaamde Maria verschijningen.
Ook op andere gebieden heeft de Ierse samenleving een paar stappen terug gezet. Onlangs werd een man uit County Kerry veroordeeld voor de seksuele aanranding van een jonge vrouw. Na de gerechtszitting stond er een rij van 50 mannen uit zijn dorp aan te schuiven om de hand van de veroordeelde te schudden. De priester, die toch wel beter had moeten weten, had tijdens de gerechtszitting een getuigenis gegeven waarin hij de man volledig steunde, zeggende dat hij altijd heel respectvol was voor vrouwen. Het feit dat er CCTV beelden waren die de hele aanslag hadden opgenomen bleek noch de priester, noch de dorpsgenoten van de misdadiger te deren.
Het arme slachtoffer zat in de gerechtszaal toe te kijken terwijl haar aanrander schouderklopjes kreeg van zijn buren. Dit lijkt een verhaal van de jaren 50, maar het gebeurde een maand geleden.

Het slechte weer is nog een andere reden om 2009 zo snel mogelijk te vergeten. De overstromingen, hebben niet alleen de huizen en plaatselijke winkels vernietigd, ook de straten zijn er erg aan toe. In de stad Cork alleen is er naar schatting 1 miljoen schade aan de straten, van de county Cork is er nog geen bedrag bekend gemaakt, maar we moeten maar om ons heen kijken om te weten hoe erg het is.

Tot overmaat van ramp hebben we nu met de grote vries te maken. En in Ierland wordt er niet gestrooid. Sommige dagen regent het hier op het ijs, en je riskeert dan elke keer als je in de auto stapt je leven. Strooien doen ze blijkbaar alleen in Dublin. Ik heb hier in Cork nog geen enkele strooiwagen gezien. 'Het is de recessie' is het ekskuus van de openbare diensten.

Och, ik kan zo nog uren doorgaan. En toch, en toch. Eén ding kan je hier niet veranderen. In moeilijke tijden moet je naar de positieve dingen blijven zoeken. En die vind je hier vlug. Al wat je moet doen is naar buiten kijken. Het land is één van de mooiste landen ter wereld.
En om dit te bewijzen, hier een nieuwjaars cadeautje voor jullie: dit is de Gap of Dunloe, tussen de Macgillycuddy Reeks en de Blue Mountains in County Kerry. Wij zijn er vorige week (traagjes) naartoe gereden en hebben er een prachtig weekend doorgebracht. Het is maar een anderhalf uur rijden van bij ons, en we hebben er met volle teugen van genoten. Dat kan geen enkele recessie ons afnemen!

Verblindend geloof

2009-12-02T19:44:00.008Z

Geloof is een integraal deel van het Ierse leven. Sinds St Patrick in Ierland toekwam en het land bekeerde heeft godsdienst en vooral de katholieke kerk steeds een belangrijke plaats gehad in het Ierse leven.

De laatste jaren had de katholieke kerk het moeilijk. Er zijn minder roepingen, minder kerkgangers en ze hebben minder zeg in de alledaagse regering van het land.

Als je over Ierland schrijft, kan je de godsdient niet negeren. Traditionele Ierse muziek gaat dikwijls over rebellie tegen de Engelsen , maar een groot deel gaat over het rotsvaste geloof.
Ik ben hier in Ierland verschillende doorgoede mensen tegengekomen, van het soort dat ik mij in Belgie niet kan herinneren. Het zijn mensen , protestant of katholiek, met een diep geloof in het goede. Je kan voor die gelovigen alleen respect opbrengen.

Wat een ramp moet het voor al die kerkgangers zijn om het ene schandaal na het andere te horen over de katholieke kerk.
Het laatste nieuwe schandaal werd nu in het Murphy rapport gepubliceerd. Het gaat over de manier waarop de katholieke kerk in het dioscesaan Dublin de gevallen van seksueel misbruik in de kerk heeft verzwegen tussen 1975 en 2004. Er wordt gesproken over duizenden gevallen van misbruik, 46 betrokken priesters en 4 bisschoppen die erover wisten en zeer bewust de zaken verzwegen hebben. De priesters werden gewoon naar een andere parochie gebracht, waar ze steevast weer andere kinderen misbruikten. Niet alleen de kerk, ook de politie werd hierbij vernoemd.

De huidige aartsbischop, Diarmuid Martin, heeft steeds weer de moeilijke taak om de kerk op één of andere manier te redden. Vorige zondag heeft hij elke parochiepriester een brief doen voorlezen in de kerk.

Hier een klein extract: The hurt done to a child through sexual abuse is horrific. Betrayal of trust is compounded by the theft of self esteem. The horror can last a lifetime. Today, it must be unequivocally recalled that the Archdiocese of Dublin failed to recognise the theft of childhood which survivors endured and the diocese failed in its responses to them when they had the courage to come forward, compounding the damage done to their innocence.
For that no words of apology will ever be sufficient.

En hoe reageert het publiek? Aan de lezersbrieven in de kranten te zien zijn vele, zelfs trouwe katholieken verward, kwaad en gekwetst. En toch zijn er diegenen die de bischoppen nog verdedigen.
De kerk verdedigt niemand meer, maar vele gelovigen kunnen duidelijk niet zonder de rigide structuur die de kerk altijd geweest is.
Zelfs Brian Cowen verdedigde het Vaticaan, waarvan in het rapport gezegd werd dat ze het onderzoek heel moeilijk maakten door antwoorden te weigeren en brieven onbeantwoord te laten.
Vanmorgen las ik deze uitspraak in de Irish Times van John A.Costello, de eerste minister in 1958. Brian Cowen denkt duidelijk hetzelfde, net als een groot deel van de Ierse bevolking: 'Ik ben een Ier in de tweede plaats, ik ben eerst een katholiek, en ik aanvaard zonder twijfel en op alle vlakken de leerstof en de hierarchie van de kerk waartoe ik behoor.'

Een deel van de bevolking heeft het nu op zich genomen om zelf het katholieke geloof te redden.
Er zijn bijvoorbeeld de Maria watchers. Een zekere Joe Coleman is intussen een echte Maria verschijning voorspeller geworden. Eén zo'n verschijningen ging er komen in Knock in de maand Oktober. Tienduizend gelovigen gingen ernaar toe. Niemand zag Maria, maar ze zagen de zon dansen.

Nu, een maand later blijkt er een epidemie te zijn van mensen met retina beschadiging. De zon zien dansen is , volgens de plaatselijke ophtalmoloog één van de eerste tekenen van retinabeschadiging. Sommige mensen hebben tot 50% van hun zicht verloren. Er waren ook veel kinderen aanwezig, wiens ouders hen naar de zon deden kijken. De ogen specialist denkt dat er nog honderden slachtoffers zijn wiens zicht serieus beschadigd is.

Kroniek van een onaangekondigde overstroming.

2009-11-23T16:11:00.015Z

Vorige Woensdag was een belangrijke dag voor mijn zoon Sipke, die deelneemt aan een debatteer wedstrijd met zijn school. Die avond zou zijn het debatteer team van zijn school, waarvan hij kapitein is het opnemen tegen de privéschool van Bandon.
Het onderwerp van het debat was: 'Het Westen neemt de strijd tegen Global warming niet serieus.'
Sipke's team steunde, en Bandon Grammar School verwierp de motie.
Hamilton High viel aan met onbestrijdbare feiten, Bandon Grammar kon zich maar moeilijk verdedigen, en Sipke's team won. De motie werd aanvaard.
Iedereen kon weer tevreden naar huis.
We beseften niet dat we buiten nog hardere bewijzen zouden vinden.
We merkten we dat het hard beginnen regenen was. Heel hard zelfs, een echte wolkbreuk.
Nu ja, dat gebeurt hier wel meer. We haastten ons naar huis en dachten niet meer aan de regen.
Ik werd die nacht verschillende keren gewekt door de huilende wind en het gekletter van de regen tegen het raam, maar ik was nog steeds aan het nagenieten van Sipke's laatste speech.
De volgende morgen regende het nog steeds even hard.
De baan naar Bandon was op verschillende plaatsen onberijdbaar, ook dat gebeurt wel meer. Ik bracht de kinderen via een paar omwegen toch veilig naar school.

Een tweetal uren later moest ik weer naar Bandon om een paar kinderen van de school naar de zwemlessen te brengen. Weer moest ik een omweg maken. De weg naar Bandon leek al op een rivier.
Terwijl de kinderen aan het zwemmen waren ging ik een tas koffie drinken. Er was niet veel volk in Bandon. Het weer was nog steeds barslecht.
En toen zag ik de rivier.
De Ierse naam voor Bandon is Droichead na Banndan, of Bandon Brug. De Bandon is de mooie rivier die door dit kleine stadje stroomt.
De rivier had bijna de oever bereikt, het water stroomde woedend verder.
Ik zag dat het niet lang meer zou duren vooraleer de rivier zou doorbreken, en ben dus maar vlug al mijn kinderen uit de school gaan halen. De baan naar huis leek intussen op een waterval! Ik moest weer langs omwegen naar huis.

Omdat we nu toch allemaal thuis waren besloten we eens even een kijkje te gaan nemen aan het strand.
Rondomons waren er tekenen van een echte zondvloed.
Hier een paar foto's

Omdat de meeste wegen intussen onberijdbaar waren gingen we maar terug naar huis. Sipke kreeg rond 5 uur een tekstbericht dat de rivier Bandon overstroomd had.

Al vlug was ergeen broadband meer en de telefoon gaf het ook op.
We keken naar het nieuws waar we de eerste beelden zagen van ons overstroomde stadje.

Tijdens de nacht stopte de regen eindelijk. Ik reed 's morgens naar Bandon, en vond de stad nog steeds overstroomd. Alle scholen waren gesloten, er was nergens telefoon, er was geen internet connectie. Alle winkels waren dicht, sommigen volledig vernietigd door het water. In een paar winkels, en het plaatselijk hotel had het water 1,80m bereikt.
De boekenwinkel en de bloemenwinkel waren verwoest. Het bistrootje waar ik de dag voordien nog koffie had gedronken was ook volledig vernietigd.
Alle winkels hadden voor November extra stock aangelegd voor de Kerstmishandel.
Die stock werd nu op de containers met afval gegooid.

.

Er waren overstromingen in heel West-Cork, en het westen van Ierland.
Cork was er blijkbaar aan onstnapt.
Toen besloot de ESB (Electricity Supply Board) de floodgates van hun dam in Cork city open te zetten om een grote ramp te voorkomen. Ze vreesden dat de dam anders zou barsten.

Cork overstroomde, het was de ergste overstroming sinds 1958. Hier nog een paar foto's van Cork City.

Tot overmaat van ramp zit nu de helft van Cork zonder water. 40 Scholen zijn gesloten. Volgens de watermaatschappij zal het nog minstens één week duren vooraleer dit pobleem opgelost is.

We weten het nu toch wel allemaal; global warming is een feit. We dragen er hier de gevolgen van. Hopelijk brengt Kopenhagen wat hoop.

Om te eindigen, deze stelling: zoals Sipke met een lachje en een knipoog zijn openingsspeech van het debat beeindigde: To say it with the words of the King, Elvis Presley: 'A little less conversation, a little more action, please!'

Cork City, een top bestemming!

2009-11-13T14:13:00.006Z

De dubliners kunnen het niet geloven, ze zijn in shock! De reizigersgids The Lonely Planet heeft Cork genoemd als één van de 10 topbestemmingen in de wereld.Dublin haalde de lijst niet. En daar zijn we hier in Cork heel gelukkig mee.

Cork City is de tweede stad van Ierland. Het is een leuke universteitsstad vol jonge, actieve mensen.
Cork, of Corcaigh in het Iers heeft een rijke geschiedenis, er zijn leuke gallerijtjes en de cafeetjes zorgen voor de nodige atmosfeer's avonds.
Al die informatie vind je wel op de touristen websites.

Ik ga je nu een ander verhaal vertellen over Cork. Het gaat om één van mijn diepste geheimen....ik heb een boon voor de mannen van de City of Cork Male Voice Choir
Dit koor is een social club voor muziekliefhebbers. Ze komen 3 keer per week samen om te repeteren en doen dit nu al 42 jaar lang.
Hun vriendschap kan je waarnemen in de warme klank van hun muziek.

Ik heb een paar keren de gelegenheid gehad om met hen mee op te treden. Ik ben lid van het Chorus of Opera Cork, een vrouwenkoor. We hebben in verschillende concerten en opera's tesamen met het mannenkoor gezongen.
Die mannen zijn van het soort dat je niet dikwijls tegenkomt. Ze zijn zo vriendelijk en charmant, en dat gepaard met hun mooie stemmen en de warme klanken die zo'n mannenkoor produceren doet mijn hart altijd smelten.

Toen ik borstkanker had hebben ze tesamen geld ingezameld om onze familie te steunen tijdens de behandeling, en de moeilijkheden die daarmee gepaard gaan.
Ik zal nooit de voorzitter vergeten die mij in het ziekenhuis kwam bezoeken. Met een rode kop en een fles Lucozade kwam hij naar me toe, hij zette zich naast me neer en we praatten zo'n uur over muziek, het mannenkoor en de mooie dingen van het leven. Hij was zo'n lieve, oude man. En zo zijn ze allemaal, ongelooflijk lief en charmant.
Hier is één van de liedjes dat we samen gezongen hebben, met Louise O'Sullivan als Mezzo Soprano. Het is 'River of dreams' op de muziek van Vivaldi, zoals je wel zal horen.

Get this widget

Track details

eSnips Social DNA

Dus als je van plan bent om naar Ierland te komen, kom dan eens naar Cork, en als je kunt begin dan eens een gesprek met een oudere Corkonian, ze zijn allemaal schattig. Als je dan nog een concert van het mannenkoor erbij kan nemen, is je vakantie gegarandeerd geslaagd!

( met toelating van the city of Cork Male Voice Choir en Louise O'Sullivan)

Hou je handen van mijn pint!

2009-11-03T13:02:00.006Z

De Dáil of het Ierse Parlement, is zoals in elk land, een plaats waar er dagelijks gedebatteerd wordt over de dagelijkse zaken. Er zijn de regeringspartijen, en de oppositie.
De laatste tijd, omwille van de recessie en de besparingsmaatregelen, zijn deze debatten dikwijls nogal luid en passioneel. De backbenchers van de regeringspartijen blijven echter de regeringsbeslissingen steunen.
Niemand vond het blijkbaar onaanvaardbaar dat de cervicale kanker vaccinatie voor jonge meisjes werd afgeschaft, de manier waarop de Magdalenes behandeld worden blijkt ook geen reden voor opstand te zijn.

En toen ging het over alcohol !

De regering had een wetsvoorstel ingediend waarbij het maximum toegelaten alcoholgehalte in het bloed voor bestuurders zou verlaagd worden van 0.8 tot 0.5 promille.
Dit ging te ver! Een 20 tal TD's( parlementsleden) van de regerende partijen revolteerden luid. Het waren voornamelijk TD's uit het platteland. Volgens hen zou zulke wet de oudere boeren nog meer isoleren, en de pubs zouden één voor één sluiten.

Nu is de relatie tussen Ieren en hun pint wel gekend, maar dat ze het zó serieus namen, was wel verbazingwekkend. Vooral als je eraan denkt dat een groot deel van fatale ongelukken een gevolg zijn van alcoholgebruik.

Ach ja, ik kan de oudere boeren wel begrijpen. Ze wonen dikwijls ver afgelegen van het dorp, en het enige contact dat ze nog hebben met andere mensen is in de pub, waar ze de buren ontmoeten en over de hurling discussieren. Hoe kan dat nu zonder een lekkere Stout op de toog?
Na de invoering van het rookverbod bleven er al meer mensen thuis, en de vrees is dat er bijna niemand nog naar de pub zal komen als ze nu ook niet (genoeg) meer mogen drinken. Met als gevolg een nog grotere isolatie van de rurale bevolking, met alle gevolgen vandien.

Sommige pubs hebbeb al een vervoerdienst ter beschikking gesteld, de alcoholbus dus, die mensen thuis oppikt en ze ook weer terug brengt. Maar niet elke pub wil dit zomaar gratis doen.

Volgens de Road Safety Authority zullen er volgend jaar tenminste 10 mensen sterven als het maximum toegelaten alcoholgehalte niet verlaagd zou worden.
Een moeilijke zaak dus voor de Taoiseach. Zonder de steun van deze 20 TD's kan hij de wet er niet doorkrijgen en zou hij zeker afgemaakt worden door de oppositie.
Hij was er uiteindelijk toe verplicht een compromis te zoeken.

En dat is er nu gekomen. De meeste TD's hebben laten weten dat ze akkoord zullen gaan met het nieuwe voorstel, waarbij iemand die met een alcoholgehalte tussen 0.5 en 0.8 mg een kleinere boete zal moeten betalen, en niet meteen zijn rijbewijs zal verliezen. Ik denk dus dat de gardaí (politie) op het platteland bij een 0.7 promille, hun ogen zullen sluiten. In de steden zullen ze strenger zijn, maar hier kunnen we lustig verder drinken!

Magdalenes

2009-10-20T21:07:00.005+01:00

Ze waren jong, ze hadden plezier. Sommigen hadden voorhuwelijkse betrekkingen, sommigen waren te mooi. Sommigen waren ongehuwd zwanger, anderen waren verkracht, en sommigen hadden een moeder die een buitenhuwelijkse relatie had. Soms waren het meisjes uit een arme familie.
Ze werden allemaal opgesloten en tot dwangarbeid verplicht in de Magdalene Laundries of wasserijen. daar bleven ze voor onbepaalde tijd, dikwijls voor de rest van hun leven. Hun naam werd er veranderd om met het verleden te breken. De babies die er geboren werden werden opgegeven voor adoptie, dikwijls na een paar maanden. De Vrouwen, 'penitent s' genoemd, moesten boeten voor hun zondig verleden. Zoals Maria Magdalena moesten ze de zonden wegwassen. Maar Maria Magdalena's zonden werden in één keer weg gewassen, de Magdalenes moesten blijven wassen. Ze mochten niet met elkaar praten, moesten constant bidden om vergiffenis te vragen voor hun zondelijk verleden, en werden lichamelijk en geestelijk misbruikt door wrede nonnen.
Niemand sprak erover, tenzij om de kinderen angst aan te jagen. Het was, net zoals de kinderen in de industriele scholen , een onderwerp waar niemand iets wilde over weten.
Maar als een vader zijn dochter 's morgensvroeg weg bracht, en het kind niet meer gezien werd, werd er nooit een vraag over gesteld.

Toen in 1993 de zusters van liefdadigheid in Dublin een stuk van hun eigendom dat voordien als wasserij gebruikt werd terug verkochten aan de staat, werden er 133 naamloze graven ontdekt in het kerkhof van het klooster. Het waren de lijken van Magdalenes, die er gestorven waren en waarvan nooit melding gegeven was aan de familie. De lijken werden gecremeerd en naar een ander kerkhof gebracht. Tijdens de exhumatie werden er nog 22 extra lijken ontdekt.
Het bleek ook dat de dood van verschillende vrouwen nooit officieel was aangegeven.

De laatste Magdalene Laundry werd pas in 1996 gesloten.
Noch de staat, noch de kerk heeft zich verontschuldigd tegenover de overlevende slachtoffers of de familie van de overledenen.
Toen de overlevende slachtoffers, net als de overlevenden uit de industriele scholen , compensatie eisten ,werd hun dat geweigerd. De staat beweert er niets mee te maken te hebben, Mr Bat O' Keefe, de minister van Onderwijs, verwees naar de vrouwen als 'werknemers ' van de wasserijen.

Een paar weken geleden kreeg ik plots en onverwachts bezoek van twee Vlamingen, Ierland-liefhebbers en, zo bleek, lezers van mijn blog.
Ik had spijtig genoeg niet veel tijd, want ik was net op weg om mijn dochter en haar vriendje naar de athletiek training te brengen. We hadden dus een kort gesprek over de omgeving en Ierland en ik kreeg een lekker drankje paardemelk te drinken.

Net voor ik echt moest vertrekken, begon mijn bezoeker te praten over het morele verval van Belgie, over homofiele en lesbische koppels, enzovoort.
en, volgens hem heeft het geloof in Ierland, en dus de katholieke kerk, het land gered van morele ondergang. Hier wordt nog getrouwd, abortus mag niet ( maar je mag wel naar Engeland om het daar te laten uitvoeren), scheidingen worden niet gemakkelijk gemaakt, en er wordt nog gekweekt.
Het drong pas later tot me door dat dit waarschijnlijk een kritiek was op mijn niet zo'n vriendelijke verhouding met de katholieke kerk in mijn blog.
Is er dan echt iemand die, na de verhalen over kindermisbruik in katholieke instituties en de verhalen van de Magdalenes, nog respect kan opbrengen voor die kerk?
We praten allemaal graag over de onderdrukking van de vrouw in de Islam, maar zouden we niet beter eens onze eigen kerk onder de loepe nemen?

Mocht U iets willen doen om deze vrouwen te helpen, zoals dit verhaal verspreiden of een brief schrijven naar BAt O'Keefe, ga dan naar deze website

Lissabon Referendum/ 2e zit

2009-10-02T13:39:00.008+01:00

Het is zover, vandaag wordt er voor de tweede keer gestemd over het lissabon verdrag.
De eerste keer werd er 'neen' gestemd, meestal voor de verkeerde redenen. Niemand verstond waar het over ging.
Er werden gruwelverhalen verteld over wat er allemaal zou gebeuren, abortus, euthanasie, einde van de Ierse neutraliteit. Dit waren de redenen waarom men neen gestemd had. Ze hebben niets met Lissabon the maken, maar Declan Ganley, van Libertas, weet hoe Ieren (en eilanders) angst aan te jagen, en hij won.

De regering heeft haar best gedaan om wat meer uitleg te geven over het verdrag, en de laatste opinie peilingen duiden op een 'Ja' alhoewel er nog een pak Ieren nog twijfelen, dus niets is zeker tot morgen.

Libertas, Sinn Fein en Cóir, de drie grootste 'neen' groepen hebben weer hun best gedaan.
Hun posters lijken op de voorpagina van de tabloids. Het zijn leugens, misleidende insinuaties, en ik vind ze walgelijk.
Er is geen debat over echte dringende problemen, alleen maar domme insinuaties. Gaan de Ieren er weer voor vallen? We zullen zien.
Hieronder een verzameling van NO-campagne posters.

Tango van het blote kontje in Clonakilty

2009-09-17T14:47:00.009+01:00

Als je in Ierland wil gaan zwemmen, kan dat nogal duur uitvallen. Er zijn hier maar weinig publieke zwembaden, en dus moeten we het hier stellen met privézwembaden, meestal in één of ander hotel.
De zwembaden behoren tot het 'leisure centre',je moet lid worden van dit centre om toegang te krijgen tot zo'n zwembad.
Dat is altijd duur. Wij betalen nu 150€ per maand voor de familie om te kunnen gaan zwemmen in een 20 meter zwembad.
Voor zo'n prijs verwacht je natuurlijk super luxueuze toestanden, en excellente faciliteiten.
Het zwembad is OK, er is zelfs een sauna en jacuzi, de gym is excellent, het personeel heel vriendelijk. En dan zijn er de kleedkamers.
Geen individuale kleedhokjes zoals je zou verwachten,iedereen kleedt zich samen aan en uit.De jongens moeten in de mannenkleedkamer en de meisjes in de vrouwenkleedkamer als ze ouder zijn dan 7, iets waar ik toch wel wat zenuwachtig van word, vooral omdat vader niet dikwijls gaat zwemmen. De verhalen over mannen die zich daar spiernaakt staan te scheren en heel lang naakt blijven paraderen voor mijn jongens, maken me alleen nog maar nerveuzer.

Get this widget

Track details

eSnips Social DNA

Als ik met mijn dochter ga zwemmen, en we komen in de vrouwenkleedkamer, moet ik altijd weer aan Toon Hermans denken. Zijn tango van het blote kontje speelt steeds weer in mijn hoofd.
Ze staan overal te pronken. De vrolijke en minder vrolijke billen, oudere depressieve en jongere montere, obees en anorexisch. Mijn dochter staat er altijd met rode kaken. Ze vindt het maar niks. Moest het nu nog alleen bij de billen blijven, ging het nog, maar er zijn altijd vrouwen die fier zijn over hun naakte lichaam en zich in het midden van de kleedkamer tentoonstellen. Het gaat hier niet alleen over de slanke dames. Ze staan er in alle maten en gewichten. En ja, in Ierland zijn er vele roodharigen met sproeten!
Ook het Ierse ondergoed wordt in al haar glorie vertoond. Er zijn de thongs tussen veel te dikke billen, de grote onderbroeken en de rode glitter lingerie.

Angharad en ik, zijn intussen echte akrobaten geworden. We kunnen ons omkleden met een handdoek op de strategische plaatsen, zoals geen ander.
We kijken tegenwoordig nog alleen naar elkaar.
Een ding is zeker: naar de gym gaan is goed voor de lijn: als je eindelijk verkleed bent, en je tussen al dat vlees weg kan, heb je echt geen honger meer!

de dag dat Liverpool Dunmanway rood kleurde

2009-08-07T18:22:00.005+01:00

Het werd een dag die geschiedenis maakte in Dunmanway, een klein stadje in West-Cork, waar de beschaving nog maar net is toegekomen. Liverpool FC, kwamen op 6 Augustus naar dit miniscule stadje om er het plaatselijke team, Dunmanway FC aan te pakken.
Het was dus alsof Zaventem FC Manchester United op bezoek zou krijgen!

De voetbalmatchen in Dunmanway trekken normaal zo'n 20 supporters aan. Dunmanway is een echte GAA stad, met een sterk hurling en gaelic football team. 'Soccer' was er niet zo populair. Tot nu, natuurlijk.

Toen de 7000 tickets uitkwamen stonden er 10.000 mensen aan te schuiven om ze te kopen. Dunmanway FC moest een speciale stand laten bouwen, op hun voetbalterrein in de plaatselijke school.
Met de fondsen hopen ze nu een eigen voetbalstadium te kunnen openen.

De droom van David Hall, een plaatselijke Liverpool-supporter werd dus Donderdag waargemaakt. Wie had dit ooit gedacht. David was moedig, belde hen op en tot zijn eigen verbazing, stemde Liverpool toe.

En Dunmanway deed het prachtig. Terwijl iedereen verwachtte dat ze Liverpool met minstens 10-0 zou winnen, deden ze dat enkel met 1-0.
Het was een grote dag voor de voetbal in West-Cork, maar ook een bewijs dat met wil , doorzettingsvermogen en gemeenschapsgevoel alles mogelijk wordt.

Vooruit Zaventem, bel eens naar Alex!

Heilige Boomstronken en Godslastering

2009-07-23T12:41:00.007+01:00

Ze heeft het weer klaargespeeld! Maria is weer eens verschenen. Dit keer niet in een bewegend standbeeld, zoals in Ballinspittle in 1985, maar in een vers afgezaagde boomstronk in Limerick.

De boom staat naast een kerk, en werd onlangs geveld. Een plaatselijke bewoner zag er de vorm van Maria in, en sinds dan zijn er duizenden mensen naar Limerick gekomen om er de boomstronk te aanbidden. De pastoor is er niet gelukkig om. Hij vind het allemaal maar onzin, en is kwaad omdat de meeste mensen die daar komen bidden nooit de kerk binnen komen.
Toen één van zijn gelovigen hem sprak over de boomstronk nam hij een houten plank , toonde het aan de arme man en vroeg hem of hij er Michael Jackson in zag.

Het was sinds 1985 geleden dat er nog zo'n massahisterie heeft plaatsgehad.Toen begon een Maria beeldje te bewegen. Duizenden pelgrims kwamen erop af. 70% ervan zag ook wel iets bewegen.

Zou dit iets met recessies te maken hebben?

En vorige week werd godslastering een misdaad in dit land. Het enige dat dit nog kan stoppen is dat Mary MAcaleese deze wet naar het hooggerechtshof zou verwijzen alvorens het te tekenen, om de grondwettelijkheid ervan na te gaan. Dat beslist ze vandaag.

Godslastering, Maria verschijningen.........Ik denk er nu aan om al mijn kruiden en theetjes te gaan verstoppen. Ik voel een heksenjacht aankomen!

Laat de kinderen tot Mij komen

2009-05-29T10:41:00.010+01:00

Toen we onlangs naar de eerste communiemis gingen hier in Kilbrittain sprak de priester de woorden van Jezus "laat de kinderen tot mij komen". Mijn 12 jarige zoon, Fintan, begon te giechelen en Milo, 10, vond het duidelijk maar akelig.
En dit was vóór het Ryan report over institutioneel kindermisbruik.

Iedereen heeft het vast al gehoord. Het rapport over kindermisbruik in de residentiele instituten is uit. Uit dit rapport blijkt dat duizenden kinderen lichamelijk, seksueel en psychologisch misbruikt werden door de mensen die men hier het meest vertrouwde: nonnen, paters en broeders.
De individuele verhalen zijn te verschrikkelijk om te blijven lezen. Het gaat hier om echte wrede lijfstraffen, verkrachtingen, slavenarbeid, enz.

De kinderen die in deze instituten terecht kwamen, werden daar gezonden omdat ze iets gestolen hadden, omdat ze geen ouders hadden, omdat, zoals uit één getuigenis blijkt, hun moeder wilde scheiden en dus volgens de Ierse authoriteiten, niet geschikt was voor moederschap. Of, zoals in de film 'The Magdalen Sisters', omdat ze verkracht waren, dikwijls door een familielid, ongehuwd zwanger waren, een kind van een ongehuwde moeder waren of gewoon iets te veel naar de jongens keken.

Heel Ierland was in schok. De regering haastte zich om hun medeleven te uiten met de slachtoffers, de aartsbisschop vroeg om pardon, de christian brothers, sisters of Mercy, oblaten en andere kleinere congregaties vroegen ook om vergiffenis,( hoewel de Christian Brothers nog tot 15 Mei bleven beweren dat er nooit kindermishandeling had plaatsgehad in hun instellingen) maar zegden wel dat ze niet méér zouden uitbetalen dan wat voor de verschijning van het rapport was afgesproken met de regering.

De regering had dus al op voorhand onderhandeld met 2 nonnen, afgevaardigden van de congregaties. Als resultaat zouden de congregaties 128 miljoen uitbetalen, de regering bijna 2 miljard.
En, tot ieders verontwaardiging, werd er beloofd dat er geen namen zouden genoemd worden. Het rapport heeft een alias gebruikt voor elke non of priester die kinderen misbruikt heeft.
Staat men hier dan boven de wet omdat men priester of non is? De katholieke kerk heeft hier nog altijd veel macht, natuurlijk. Bijna elke National School ( niet privé) is katholiek en heeft een priester in zijn beheerraad.
De regering consulteert hier nog regelmatig de kerkleiders . Er is nog steeds een sterke band tussen de twee.

De kranten staan inmiddels dagelijks vol van lezersbrieven die uiting geven aan de woede van de burgers.
In Dublin werd een rouwboek geopend voor het publiek. Het zou twee dagen ter beschikking zijn, maar al vlug werd besloten om het de hele week toegankelijk te houden, en er was een constante stroom van mensen die kwamen tekenen.
President Mac Aleese heeft zelf ook geeist dat de misbruikers vervolgd moeten worden, of dat zal gebeuren moeten we nog afwachten, en de congregaties hebben uiteindelijk ingestemd om opnieuw te onderhandelen over het compensatie pak.

En natuurlijk is er dan, af en toe, een burger die de congregaties wil verdedigen, en de mensen vraagt om te denken aan al het goede dat ze ook gedaan hebben.

Ikzelf heb het hier heel moeilijk mee. Ik kan maar niet begrijpen hoe priesters en nonnen tot zulke afschuwelijke daden in staat kunnen zijn.
Ik denk aan mijn eigen nonkel pater, een oblaat, en een hele lieve mens, en aan pater Pol zaliger, een kozijn van mijn vader, jezuiet en een hele wijze man. Dit zijn heel goede mensen, er moeten ook zo'n paters geweest zijn in die instellingen. Maar hoe meer ik erover denk, hoe meer ik ervan overtuigd ben dat al dat goede in het niets verdwijnt omwille van het slechte dat deze goede mensen hebben laten gebeuren.

En dat brengt mij dan bij de Ierse bevolking. Net na het rapport was er een 'wir haben es nicht gewusst' reactie. Maar al vlug kwamen er meer en meer mensen naar voren die zegden dat ze het wel wisten, niet in detail misschien, maar ze wisten dat de instellingen slecht waren, dat de kinderen er als slaven moesten werken, dat ze er slecht verzorgd uitzagen. En ze hebben niets gedaan. Want tegen de kerk kan je niet op.
En dan zijn er de rechters, de dokters de buren, de familieleden, ze zijn allemaal even verantwoordelijk voor wat er gebeurd is. Niemand heeft er iets tegen gedaan.
Hoe is dat toch mogelijk?

Engeland en Ierland zijn wrede landen. Niet alleen in de instellingen was er wreedheid. Ook in de normale scholen werden kinderen elke dag met geweld geconfronteerd.
Lijfstraffen werden hier officieel in de jaren 80 afgeschaft, maar in vele scholen werden ze nog toegepast tot begin van de jaren negentig. En dikwijls hoor je volwassenen hunkeren naar die dagen.
In mijn zoon Sipke's school zijn er nog een aantal leraars uit die periode. Eén ervan was berucht om zijn woede aanvallen en vreselijke slaagpartijen. Tijdens éen van die aanvallen hebben twee scholieren hem moeten overmeesteren, anders had hij zijn slachtoffer gedood. Deze verhalen hoor je in elk dorp, in elke school. Kinderen werden overal geslagen en vernederd.

Ik ben niet gelovig, maar ik houd wel van het verhaal van Jezus.
'Laat de kinderen tot mij komen', werd duidelijk misverstaan of misbruikt door de priesters en nonnen, en mocht er dan toch een hemel zijn, dan moet Jezus zich daar die zin nu toch wel beklagen.

De Ieren en de Tien Geboden

2009-05-19T14:17:00.001+01:00

Als je in een Iers ziekenhuis ligt, krijg je steevast te maken met de Ierse katholieke kerk. Ik was er vorige week weer , na een 3 jaar lange wachttijd, voor een cosmetische ingreep, na de borstkanker operaties. Niks erg dus.
Tijdens mijn vier dagen durende verblijf werd ik gezegend door een monnik in bruin habijt en sandalen, een echte St Franciscus lool-alike, alleen wat bejaarder. Ik had hier niet om gevraagd, maar die mannen wachten tot je bijna slaapt, en dan slaan ze toe.
Verder kwam er een leek een gebedje voor me zeggen ( weer niet om gevraagd), werd ik wakker gemaakt door bischop Buckley die me aan het zegenen was, en liep ik uiteindelijk weg van de aalmoezenier, die me ook ging zegenen, maar ik had hem net op tijd gezien.
Ik heb hier deze keer niet op gereageerd. Ik ben het ondertussen gewoon. Ik heb hier, spijtig genoeg al zes keer in het ziekenhuis verbleven, de eerste keer was de ergste: ik kreeg de zalving van de zieken, op bestelling van een alto uit het koor waar ik lid van was, maar zonder mijn advies te vragen. Bischop Buckley heeft me ooit eens achtervolgd, tot hij mij kon zegenen, en hoewel ik de verpleegsters gevraagd had deze mensen duidelijk te maken dat ik hun diensten niet wenste, toch bleven ze hardnekkig verder zegenen. Ach ja, ik noem Ierland het Afghanistan van de katholieke kerk. Maar zijn de Ieren wel echt zo gelovig als ze zelf denken? Hier is mijn score voor de Ierse navolging van de 10 geboden, ik geef een score voor de regering en Jan -met-de-pet voor elk gebod.

I. BOVENAL BEMIN ÉÉN GOD

Regering: 10/10 Ja, ze beminnen hier 1 God, Zij het op de Protestantse of Katholieke manier, de God blijft dezelfde.
Bevolking: 9.5/10 Volgens de laatste volkstelling in 2006, noemen 88% van de Ieren zich katholiek, slechts 4% is niet gelovig.

II.WEES NIET IJDEL, VLOEK NOCH SPOT

Regering: 5/10. Ijdelheid, dat is een probleem zonde voor onze leiders. Bertie Ahern, de vorige Taoiseach verslond zo'n €21.823,24 aan make-up en grooming in 1 jaar.
Mary Harney,nu Tanaiste, toen minister van handel had te maken met een echte Mary -gate affair, toen bleek dat een rekening van $410 opgelopen had door 1 bezoekje aan de kapper/manicure in Florida, op kosten van de regering.

Vloeken is dan weer hun sterkere kant. Ze zijn zó tegen vloeken en godslastering , dat ze van plan zijn om godslastering een misdaad te maken, helemaal zoals in de Sharia wet.

Bevolking: 7/10
In de steden zijn ze ijdel, op het platteland niet zo erg.
Vloeken doen ze op zo een slimme manier, zodat hen niets verweten kan worden. Iedereen kent de Engelse vloekwoorden wel. Fuck, is niet toegstaan, vandaar dat de kinderen het de F-word noemen. De Ieren veranderden de letter u in e, en dat maakt alles goed.
Jezus wordt Jayzes, een idioot wordt eejit.
Je kan hier dus vrijuit in het openbaar zeggen: " Jayzes,you fecking motherfecking eejit, feck off for feck sake!" daar kan je niets op zeggen! Verder zeg je ook " For Flip's Sake" en niet "For Christ's sake" en "Shoot" in plaats van "Shit".
"Jesus, Mary and Joseph!" is geen vloek maar een uiting van verwondering, en dus toegelaten.

HEILIG STEEDS DE DAG DES HEREN

Regering 10/10.

De regering werkt niet , nooit en jamais op zondag! verkiezingen worden op een donderdag gehouden. Met goede vrijdag en op kerstdag is er een volledig alcohol verbod. Dit gebod wordt perfect gevolgd.

Bevolking: 7/10

De meeste kerken zitten nog vol op zondag. Maar de laatste paar jaren hebben de bischoppen geklaagd dat steeds meer em meer mensen aan sport doen op Zondagmorgen. Ze hebben een belangrijk bericht uitgestuurd naar de kinderen: " don't play, pray!"
Ja, zelfs de ultra katholieke GAA ( Gaelic Athletics Association) heeft matchen georganiseerd op zondag morgen! En dat beviel onze heilige mannen niet!

IV.VADER, MOEDER ZULT GIJ EREN

Regering: 0,5/10. De grijze bevolking is kwaad. Niet alleen heeft de regeing geprobeerd hen de gratis medische hulp af te pakken, de erbarmelijke staat van de verzorgings huizen en rustoorden spreekt parten.
De regering heeft ook miljoenen euros moeten terugbetalen aan ouderlingen en hun familieleden , omdat ze hen veel te veel aangerekend hadden voor rustoordverblijf.
Celia Larkin, de vriendin van Bertie Ahern, krijgt een half puntje omdat ze met geld van de regerende Fianna Fáil partij een huis voor haar oude tante had gekocht.

Bevolking: 9/10.
Ze houden hier van hun Mam en Dad, oudere mensen worden gerespecteerd.

V. DOODT NIET, GEEF GEEN ERGERNIS

Regering: 8/10 Dit is een vreedzame regering. Ze doen er alles aan om de vrede in het Noorden te behouden . De regering zendt ook regelmatig troepen op UN missies, als peacekeepers.

Bevolking: 6/10. De dodelijke vetes in Limerick en de moordende drugbendes blijven hier het nieuws halen. Onlangs demonstreerden zo'n 5000 mensen in Limerick tegen de misdaad bendes,nog 5000 mensen wilden er ook graag bij zijn, maar dierven niet.

VI. DOE NOOIT WAT ONKUISHEID IS

Regering: 10/10, alvast nu. Bertie Ahern was minder braaf, hij woonde samen in zonde met zijn vriendin. Hij was wel niet zó slecht, hij is niet uit de echt gescheiden van zijn vrouw, enkel van tafel en bed. Dat zal de bischop wel goed vinden.

Bevolking: 8/10. Ze kriigen geen maximum punten want, zoals een vrouw in Kinsale mij vertelde ' it's all fornication around here!'
En ook al doen ze in sommige scholen echt hun best ( kijk maar naar de schooluniformen)het grote aantal tiener-zwangerschappen vertelt natuurlijk boekdelen over de kuisheid van de jeugd.
De kerk heeft hier alle punten verloren. De verhalen van kindermisbruik blijven maar binnenstromen.

VII. VLUCHT HET STELEN EN BEDRIEGEN

Regering 3/10. Al de gerechtszaken spreken boekdelen

Bevolking 8/10. Dieven heb je overal. Maar net iets minder hier dan in Belgie. Geen carjacking of pickpockets hier. Als ze het doen doen ze het goed: met een spectaculaire bankroof of een echte roofmoord.

VIII. OOK DE ACHTERKLAP EN 'T LIEGEN

Regering:3/10
Dat hoeft wel geen uitleg meer, denk ik

Bevolking: 5/10. Ze houden hier van een goede roddel. Toen ik ziek was, kwam er regelmatig een buur langs, op weg naar de pub. Ze vroeg me dan rechtuit om de prognose. Kwestie van haar roddels voor te bereiden.
De meeste mensen zijn hier eerlijk , maar wee je gebeente met de zogenaamde cowboys in de bouwsector. De mannen die plots bouwondernemer werden tijdens de goede jaren van de Keltische tijger. Wij hebben er duizenden Euro's aan verloren, en we zijn niet de enigen!

IX. WEES STEEDS KUIS IN UW GEMOED

Regering: 10/10. Hier hoor je niet van schandalen zoals ze dat in Groot-Brittanie gewoon zijn.

Bevolking: 10/10. Ik wou soms dat de Ieren wat minder kuis in hun gemoed waren. Flirten doen ze hier niet, na de leeftijd van 18.
Toen we onlangs een Hongaars liedje vol passie en seksueel innuendo leerden met het koor, tesamen met het mannenkoor, keerde ik me naar de mannen en raadde hen aan wat goulash met heel pikante pepers te gaan eten. Want passie kennen ze hier niet. Woede en haat, maar geen passie!

X. EN BEGEER NOOIT IEMANDS GOED.

Regering: 2/10. Het nieuwe budget en de nieuwe tax-maatregelen zeggen daar genoeg over.

Bevolking: 8/10. Iedereen wil wel een yacht of een 4x4, en als je die niet hebt, dan begeer je die van de buren. Dat is gewoon menselijk.

Totaal score:
Regering:61,5%, voldoende

Bevolking:77,7%, onderscheiding.

Proficiat aan de Ierse bevolking. Ze doen het goed in de tien geboden sector. Dat is waarschijnlijk te danken aan hun interpretatie van het tweede gebod, en hun gebrek aan onkuisheid in het gemoed!

De regering is geslaagd, maar heeft nog werk voor de boeg.

Harder werken, jongens! Gedverdemme toch!

Should I Stay or Should I Go?

2009-04-30T12:46:00.002+01:00

Vorige week stond ik in de bank in Bandon, en hoorde een vrouw smeken om wat geld uit haar rekening te krijgen. Die rekening was duidelijk ver in het rood, en de vrouw had geen geld om eten te kopen.
Een dag later stond ik in de winkel achter een man die met zijn bankkaart probeerde te betalen en ook nog geld af te halen. Het lukte hem niet.
Onze buren, Denis en Ann, landbouwers, zien er tegenwoordig erg gestresseerd uit, Denis, vertelde ons dat hij de inkomsten van zijn melkkoeien heel slecht zijn. Van de negen boerderijen met melk quota in ons dorpje, is hij de enige die overblijft. In de laatste negen jaar zijn zijn inkomsten van melk nooit gestegen, en nu zijn ze gedaald.
Hij heeft veel geinvesteerd, en krijgt niets terug.
Mijn buurvrouw, Marion, heeft al haar geld zien verdwijnen in bankaandelen.
En zo kan ik maar blijven doorgaan.
De werkloosheid in Ierland is verdubbeld sedert vorig jaar.
En nu is het IMF met een rapport op de proppen gekomen waaruit blijkt dat we het laagste punt nog niet bereikt hebben.
Volgens het IMF, zal de Ierse economie dit jaar tot 8% inkrimpen, en volgend jaar nog een 3%. Tegen het einde van dit jaar zal 1 op 6 werknemers werkloos zijn.
Het ziet er niet goed uit.
Wij hebben besloten om de galerij te sluiten. We hebben niets verkocht sinds lange tijd.
Gelukkig is Haydn partner geworden in The Conversation Group, een consultancy dat bedrijven helpt met de omschakeling van werknemers- en klantenrelaties door gebriuik van blogs, sociale netwerken, en andere online mogelijkheden.
TCG doet het goed. Maar al het werk is buiten Ierland.

We waren onlangs met vakantie in Portugal, en zagen de zon voor het eerst in bijna twee jaar voor langer dan een paar uurtjes.
Toen we terug kwamen in de regen vroegen onze kinderen waarom we niet in Portugal bleven.
We hebben er samen ook over gepraat. Waarom gaan we hier niet weg? We zouden maar een paar van de verwachte 30.000 emigranten zijn.

Ach ja, verhuizen is niet zo eenvoudig natuurlijk. De kinderen zijn Engelstalig. Naar Engeland gaan ( waar Haydn veel werk heeft) zien we niet zitten. Het scholen systeem is er volledig verschillend, en hier is het nog relatief veiliger.

Toen dachten we aan Belgie. En mijn hart kromp. Hoe graag ik ook naar huis ga om de familie te ontmoeten, ik denk dat ik het moeilijk zou hebben om me terug aan te passen aan de drukte, en het, naar mijn gevoel, stijve gedoe in Belgie. Haydn heeft er zich nooit thuis gevoeld, en dat zou weer hetzelfde zijn. De kinderen zijn Engelstalig, en zouden best naar een Internationale school gaan, maar die zijn veel te duur.

We houden het dus voorlopig bij Ierland. En nu maar hopen dat het IMF verkeerd is, dat TCG blijft draaien en dat de Ierse regering eindelijk wat verstand krijgt en positieve stappen neemt om uit deze rotzooi te geraken.

Holy Cowen!

2009-03-26T12:54:00.001Z

De politie (gardaí) in Ierland heeft het niet gemakkelijk. Ze hebben dagelijks af te rekenen met de steeds sterker wordende bendes, niets kan deze bendes deren. Vorige week schoot een bendeleider zichzelf in het hoofd toen hij een aantal nieuwelingen een lesje gaf in wapen gebruik. Op zijn begrafenis werd er een salvo van kogels afgeschoten, als afscheid en teken van respect, door bendeleden met uiteraard illegale wapens. De gardaí keken toe, niemand werd gearresteerd.
Wat er in het bankwezen hier gebeurt is voer voor thrillers, de corruptie blijft tot nog toe ongestraft!
Het leven van een garda kan niet gemakkelijk zijn, met al die onopgeloste zaken.
Maar zoals altijd is er licht aan het einde van de tunnel. En dit licht werd er gebracht door de ondeugende Conor Casby, guerilla kunstenaar.

Conor Casby, een leraar in het secundair onderwijs schilderde twee naaktportretten van Brian Cowen ,en hing ze, zonder toestemming, in de National Gallery en de Royal Hibernian Gallery. In éen van de portretten houdt de Taoiseach zijn onderbroek in zijn hand, in het andere zit hij op het toilet met een rol toiletpapier .
Today FM, een privé radiostation was in contact met Conor Casby. Hij belde hen op Maandag op om te bevestigen dat hij de schilderijen gemaakt had.

In de Royal Hibernian Gallery, werd het werk pas opgemerkt toen een bezoeker om de prijs vroeg. In de National Gallery bleef het werk zo'n twintig minuten hangen voor het verwijderd werd door de veilgheidsdienst.

RTE News vermeldde het incident met als commentaar dat de Taoiseach niet geposeerd had voor de portretten. Het was een verzetje voor iedereen, een leuke anecdote die de recessie even op de achtergrond drukte.

Niet zo voor mr. Cowen.

Er werd een klacht ingediend bij de politie. De Gardaí ondervroeg de producer van Today FM, toen deze de identiteit van de kunstenaar niet wou vrijgeven, zegden ze dat ze de computers in beslag zouden nemen om de e-mail bestanden na te gaan.
RTE werd verplicht zich te verontschuldigen, wat hen heel kwalijk genomen werd door de Ierse blogwereld.
Intussen gaf een geschokte Conor Casby zich spontaan aan bij de politie. Hij werd ondervraagd, en er wordt een dossier opgemaakt voor de Directeur van Public Prosecutions.
Conor Casby zou vervolgd kunnen worden voor onfatsoenlijkheid, aanzetten tot haat en criminele schade ( Er werd een nagel in de muur geslagen)van de NAtional Gallery.
Indien hij schuldig bevonden wordt, riskeert hij een zware boete, en mogelijk een gevangenisstraf.

En ik die dacht dat dat alleen maar in China kon gebeuren!

Je kan Conor Casby steunen op Facebook:

St Patrick's Day en Vlaanderen in Actie.

2009-03-17T17:25:00.001Z

Vandaag is het de dag waarop de Ieren zelf geloven wat ze de toeristen al jaren lang wijs maken. Overal zijn er Leprechauns te zien, iedereeen houdt van Ierse muziek en Irish dancing is een nationale hobby. Het is St Patrick's day.

We trokken er vanmorgen al op uit om de parade in Cork te zien. We waren twee uren te vroeg en wandelden dus wat rond in Cork. De straat muzikanten zorgden ervoor dat iedereen in de sfeer geraakte, en venters verkochten veel te dure Ierse prullen, die mijn kinderen natuurlijk wilden.

From St. Patrick's day 2009 CorkBandon

De stoet was leuk. Wat vooral opviel was dat de meeste groepen die deelnamen associaties van buitenlanders in Cork waren.
Eén van de Ierse groepen die écht opviel was de Ierse gebedsgroep, die elk jaar weer meedoet en maar een sombere indruk nalaat. Tussen al het plezier, gedans en muziek, lopen zij de rozenkrans te bidden. Plichtsbewust slaat dan elke Ierse toeschouwer dan vlug een kruisteken en stuurt een schietgebedje naar St Patrick.

From St. Patrick's day 2009 CorkBandon

De Afrikanen, Philipinos and Indiers brachten wat meer ritme en een echte festieve sfeer naar de stoet.

From St. Patrick's day 2009 CorkBandon

Na de Cork parade gingen we naar Bandon, waar Fintan ook meeliep met de Bandon Athletic club. Na de parade werd de shamrock gezegend door de katholieke priester en de protestantse dominee, en dan was er wat street entertainment.

From St. Patrick's day 2009 CorkBandon

Een gezellige boel wel.
Vanavond is er een St Patrick's day special van de Simpsons op Sky. De eerste keer dat een nieuwe aflevering eerst in Ierland vertoond wordt, daarna in de USA.

De Ieren hebben het slim gespeeld. Ze zijn waarschijnlijk één van de populairste bevolkingsgroepen in de wereld. De Vlaanderen in Actie 2020 groep kan hier wel wat komen leren.
Eén van de tricks die de Ieren goed gebruiken is het in leven houden van de geschiedenis, hoe oud ze ook is, en vooral de mythes goed bewaren.
Ze vertellen graag over de hongersnood en de Engelse onrechtvaardigheden. Hoewel Ierland nu al bijna 100 jaar onafhankelijk is , toch blijven ze hier maar praten over de Engelsen als de Old Enemy, en hoewel de hongernood nu al bijna 200 jaar geleden is, toch blijven ze daar ook over vertellen alsof het gisteren was. Onlangs kreeg mijn man een e-mail uit Indie, waarin de Indier die hem contacteerde begon met 'I heard you had a famine'.
Ik denk altijd maar dat het nu toch wel tijd wordt om de geschiedenis achter zich te zetten en dat uitkijken naar de toekomst beter is.
Maar de Ieren houden deze verhalen maar al te graag in leven, want ze blijven er populair door.
Ze blijven ook in contact met de Ierse diaspora. Vandaar de groene rivier in Chicago, de 80 miljoen Amerikanen die beweren Ier te zijn, en de talloze Amerikaanse presidenten en presidentskandidaten die erop aandringen dat ze Irish roots hebben.

En hier is nu een ideetje voor ViA.
Misschien moeten we Vlaanderen wat meer populair maken. We kunnen dat doen door bijvoorbeeld een Hollywood film te maken over de Guldensporenslag, met Brad Pitt als Pieter De Koninck en Russel Crowe als Jan Breydel.
We kunnen ook spannende boeken schrijven of TV series maken over het leed dat ons Vlamingen werd aangedaan door de Hertog van Alva en de Spaanse Furie, de Leliaards, de Nederlanders en natuurlijk de Duitsers. Antonio Banderas zou een goede Hertog van Alva zijn, bijvoorbeeld. Angelina Jolie,of Julia Roberts een mooie Vlaamse Maagd.
En hebben we ook geen hongersnood gehad? Die moeten we dan ook uitbuiten.Een remake van 'Daens', misschien?
Verder moeten we op zoek gaan naar elke druppel Vlaams bloed in de wereld, en vooral in de Verenigde Staten. Wie weet hoeveel miljoen Vlamingen we zo kunnen vinden. Verenig die Vlamingen elk jaar door een Vlaamse dag( 11 Juli lijkt me niet slecht) te organiseren, laat hen de rivieren zwart en geel kleuren, of vullen met Vlaams bier.
Vlaamse traditionele muziek kunnen we ook bekend maken door groepen zoals Clouseau in te zetten, en er rock-versies van uit te brengen. Als Koen Wauters dan, zoals Bono, een quasi-heilige status kan verkrijgen, zal onze populariteit nog meer stijgen.

De enige vraag is nu: hoe noemen we de Vlaamse dag? Guldensporenviering klinkt wat oudbollig! We kunnen ook geen patroonheilige gebruiken, daarvoor hebben we teveel vrijzinnigen (Heeft Vlaanderen eigenlijk een patroonheilige?)
Hendrik Conscience, dat klinkt net iets té Frans en aan de wereld verkondigen dat hij de Vlamingen leerde lezen zou voor sommigen kunnen betekenen dat we vóór Conscience een bende dommeriken waren. Misschien 'Kriekenlambiekdag',maar dat zullen de Antwerpenaars niet goed vinden, die willen waarschijnlijk een 'bollekesdag'. We moeten dus een naam vinden die elke Vlaming in de wereld herkent, waar iedereen blij mee is en die in alle talen gemakkelijk uit te spreken is.
Suggesties zijn altijd welkom!

Fragiele Vrede in het Noorden

2009-03-09T14:04:00.001Z

Vorig jaar werden de All-Ireland Juvenile Athletics Championships voor het eerst in Antrim, Noord-Ierland georganiseerd. Dit was een resultaat van het vredesakkoord in Noord-Ierland. De Ierse regering had er mee geinvesteerd in de bouw van een state-of-the-art sport complex.
De Indoor kampioenschappen nemen gedeeltelijk plaats in Magherafelt, ook in Noord-Ierland, en weer in een gloednieuw sportcomplex.

Niet iedereen wou naar het Noorden rijden in Juli, het hoogseizoen van de orange marches, ik vond de reis door Noord-Ierland ook wel wat intimiderend. De Union Jacks langs de baan, doen je er niet aan twijfelen dat je nu op Brits grondgebied bent. In Belfast waren er ook heel wat Union Jacks te zien. Sipke en Fintan vonden het daar maar akelig. Ze dierven niet te luid spreken, omwille van hun Zuid-Iers accent, en we waren gelukkig dat we onze auto, met de Ierse nummerplaat, veilig konden verstoppen op de parkeerplaats van het hotel.
Het weekend verliep echter zonder incidenten, met uitzondering van de Tipperary bus die door een aantal jongeren met stenen bekogeld werd . De Noord-Ierse athletiekers waren duidelijk blij we daar waren. Iedereen was gelukkig, vriendelijk en erg behulpzaam, en we gingen allemaal weer naar huis met het gevoel dat het vredesproces nu echt wel sporen begon na te laten.

De laatste twee maanden, waren er al tekens aan de wand,vooral toen in Januari een bomauto, ontmanteld werd, en toen het hoofd van de PSNI vorige Woensdag nog waarschuwde voor een verhoogde dreiging van de RIRA.

En gisteren was het dus zover. De Real IRA schoot twee Britse soldaten dood en verwondde een Poolse Pizza leveraar.
De aanslag werd door de RIRA opgeeist. Ze hadden er meer willen doden. Ze zeiden dat het neerschieten van de Poolse pizzaman verantwoord was, ze noemden hem een collaborator van het Britse koningshuis omdat hij de Britse soldaten bediende. Zulke praat verwacht je tegenwoordig toch echt niet meer.
In het Noorden zijn ze geschokt en bang. Niemand wil de 'troubles'terug.
Gelovigen van zowel katholieke als protestantse kerken kwamen tesamen op de plek waar de twee soldaten vermoord werden, om er samen te bidden. Meteen een duidelijk bericht aan de RIRA.

Alle politieke partijen veroordeelden de aanslag. Het duurde wel 14 uur vóór Sinn Féin, de politieke vleugel van de oude IRA, ook eindelijk hetzelfde deed. Gerry Adams maakte wel gebruik van het interview om nog maar eens te zeggen dat de Britse aanwezigheid in Noord-Ierland ongewenst was, wat veel kritiek opleverde in de Britse pers.( Britse aanwezigheid werd verminderd van 27 000 tot 5000 als gevolg van het vredes proces)
Gelukkig was er Martin Mc Guiness,Vice eerste minister, en ex-commandant van de IRA, die zei dat niets de 'powersharing' in Noord-Ierland kon stoppen.

Het ziet er naar uit dat niemand terug wil naar de afschuwelijke tijden van de 'troubles'. Nu maar hopen dat er geen wraak-aanslagen komen, en dat de RIRA zo vlug mogelijk opgepakt en opgedoekt wordt.

Naar Ierland op vakantie?

2009-03-05T14:56:00.001Z

De werkloosheid bedraagt hier nu al 10%, en volgens Brian Cowen, de Taoiseach, zal het nog veel erger worden.
Eén van de sectors die het hard te verduren heeft is de toeristische industrie. In Dublin is het nog niet te erg, maar hier in West-Cork, ziet het er niet rooskleurig uit. De afschaffing van de Swansea-Cork ferry heeft daar ook wel mee te maken.
Vandaag dus een post over leuke dingen die je in West-Cork kan komen doen. Voor al diegenen die dachten om een weekendje naar Dublin te gaan: hier is een betere optie: kom naar West-Cork! Het is hier mooi, er valt heel wat te beleven, en je helpt een toeristische sector in nood.
Cork is de grootste county van Ierland. Je kan Cork indelen in Cork city, West-Cork en East-Cork.
Op deze website vindt je al wat je nodig hebt over tours in Cork, attracties, enzovoort. Ik geef je mijn eigen indrukken en wat tips over West-Cork.

Om ons te bereiken heb je verschillende mogelijkheden: Als je naar Dublin vliegt, kan je een binnenvlucht naar Cork nemen met Ryanair, of Aer Arann. De vluchten zijn meestal goedkoop. Aer Arann is iets duurder, maar aangenamer om mee te vliegen. Er rijdt ook een trein van Dublin naar Cork City, maar die is dikwijls duurder dan het vliegtuig!
Vanuit Shannon moet je wel een auto huren, er is geen ander vervoer.
Je kan ook met de trein naar Amsterdam, en vandaar met Aer Lingus rechtstreeks naar Cork vliegen.

De beste manier om West-Cork te verkennen is per auto. Spijtig genoeg is er maar weinig openbaar vervoer. Autohuur hoeft niet duur te zijn als je het goed op voorhand online reserveert. Vergeet niet links te rijden!

Vervoer

Een paar weetjes als je met de auto rijdt: De pechstrook wordt hier dikwijls gebruikt door tragere voertuigen, om een tweede rijvak te maken. Het is toegelaten, maar wel gevaarlijk. Ikzelf doe het nooit.
In de kleine West-Cork dorpjes, groet je iedereen die je passeert. Dit is niet echt omdat de mensen hier zo vriendelijk zijn. Ze groeten hier iedereen, om er zeker van te zijn dat men nooit bekenden overslaat, want als je iemand die je kent niet groet, kan dat wel eens voor problemen zorgen. Begin nu niet te zwaaien, een hand of zelfs een vinger opsteken is voldioende!

The Pub

Er zijn een aantal gezellige pubs in West-Cork. In sommigen kan je ook eten. Het wordt wel moeilijk om naar de pub te gaan als je kinderen hebt. Onder de achtien jaar mag je niet meer in de pub na 9 PM. Je ziet dan ook trossen jongeren aan de deur van een pub staan, terwijl hun ouders binnen zitten.
Als je zonder kinderen reist of een babysitter hebt, ga dan gerust naar de pub. Tijdens het weekend zijn er dikwijls optredens van plaatselijke groepjes, en met een beetje geluk barst men spontaan uit in gezang en maak je de traditionele Ierse sing-song mee. Iedereen wordt dan uitgenodigd om zijn/haar party-piece te zingen, en als je te dicht bij de zangers zit, zal je waarschijnlijk ook gevraagd worden om mee te zingen. Bereid je dus voor! Toen het mij overkwam, werd ik op een tafel gezet, en aangekondigd als de dame uit verre oorden. Ik was niet voorbereid en begon dus maar 'In de Stille Kempen' te zingen, met veel succes!
Meer toeristische stadjes met een overvloed aan pubs met muziek zijn onder andere, Kinsale, een havenstadje in Zuid-West Cork, en Clonakilty, de hoofdstad van West-Cork.
Voor de spontane sing-songs moet je in de kleinere dorpjes zijn.

Als je om een pint vraagt, krijg je de Engelse'pint'als maat, dus ongeveer een halve liter. Wil je een kleiner glas, vraag dan 'A glass of .....'

Op het platteland staan de mannen meestal aan de toog, terwijl de vrouwen aan de tafeltjes zitten. Dit is niet verplicht! Blijf dus maar gerust bij je partner zitten, tenzij je mee aan de toog wil gaan staan en de laatste resultaten van de GAA matchen wil gaan bespreken.
Je merkt ook wel gauw dat de mannen steeds drankjes blijven kopen voor de vrouwen, niet omdat ze hen een plezier willen doen, maar gewoon opdat de vrouwen zouden blijven zitten en niet naar huis gaan, want dan zit hun avond er ook weer op.

Als je de mannen ziet knipogen, denk dan niet dat ze je willen verleiden, het is hun manier om je te groeten!
Er is een verplicht sluitingsuur: 11.30 tijdens de week en 12.30 op Vrijdag- en Zaterdag avond.

Surfen

De oceaan is koud, maar ideaal voor surfers. Neem altijd een wetsuit mee, ik heb hier nog nooit iemand in zijn zwempak zien surfen. Het water is té koud.
Goede surf vind je in Garretstown, Ballinspittle, niet ver van Kinsale.
Er is een surf school waar je surfborden en wetsuits kan huren ,ook bodyboards, en sea kayaks. Je kan er surf lessen nemen en in de zomer worden er ook surf camps georganiseerd. Mijn kinderen doen dit elke zomer en vinden het fantastisch.
Inchydoney beach,dicht bij Clonakilty heeft ook een surf school. Het strand is prachtig en er staat ook een fantastisch hotel met kuur-oord.
Red strand, ook dichtbij Inchydoney, is een strand voor doorwinterde surfers. Baden is er verboden, maar de surf is 'great'!

Windsurfen kan overal. Je kan tijdens de zomer op zondag avond windsurfboards huren in Oysterhaven. Hier kan je ook een huisje huren en je kinderen een hele week op waterkamp sturen. Ze moeten natuurlijk wel Engels kunnen spreken.
Coolmain Beach, hier bij ons in Kilbrittain is populair bij windsurfers, en nu ook meer en meer bij Kite surfers. Ook hier kan je lessen boeken.

Muziek

Tijdens de maand Juni heeft hier jaarlijks het West-Cork Chamber Music Festival plaats,in het mooie Bantry. Dit festival krijgt steeds meer en meer bekendheid, op voorhand boeken is aangeraden.
Eind Mei is er een muziekfestival in Bandon, met plaatselijke rockgroepen in de pubs en in openlucht concerten. Dit festival wordt met het jaar meer populair.

In Oktober kan je in Kinsale naar het Fringe-jazz festival, dat tesamen met het bekende Cork Jazz festival plaats heeft.

Culinair
Ierland noemt zichzelf 'the food island', maar niets is minder waar. Er wordt maar weinig gekookt bij de doorsnee-Ier. Een feestmaaltijd bestaat meestal uit gebraad, Kool en wortelen, met geroosterde aardappelen. Coleslaw vinden ze hier een lekkernij. Broccoli is exotic.

Er zijn wel een aantal goede restaurants. Maar pas op, want ze zijn altijd enorm duur.
Hier zijn een aantal suggesties:
Fishy fishy cafe in Kinsale serveert heerlijke visgerechten. Het is enkel open van 12 tot 4 uur, en kredietkaarten worden er niet aanvaard.
Jola's Restaurant in Kinsale : Heerlijke Poolse keuken
Deasy's Harbour BAr and Seafood Restaurant in Ring nabij Clonakilty is volgens mij het beste visrestaurant ind e buurt.
Er zijn natuurlijk nog meer restaurants, maar deze drie zijn mijn favoriete.

Natuur
West-Cork is prachtig. De beste manier om het te ontdekken is de kustbaan te volgen van Kinsale naar Clonakilty en vandaar verder naar Lep, Schull, Skibbereen.
De mooiste kustplaatjes zijn Timoleague,Lep, Glandore, Bantry, en Glengarrif.
In Glengarrif kan je met een bootje naar een klein eilandje met prachtige tuinen. Je komt er steevast voorbij een kolonie zeehonden die lui liggen te rusten op een paar rotsen in de zee.

Het allermooiste stukje West-Cork is vast en zeker de Beara Peninsula. Je kan er met de auto een tour doen, en ik verzeker je dat je kippevel zult krijgen van de schoonheid die daar zomaar voor iedereen tentoongesteld wordt.

Dit is natuurlijk een heel korte beschrijving van West-Cork. Hopelijk kan ik hiermee toch wel iemand overtuigen om eens tot hier te komen!

Wordt niet ziek in Ierland!

2009-02-25T13:58:00.001Z

Het nieuws wordt hier alsmaar slechter en slechter.
Het gaat niet alleen meer over de recessie, maar is er ook een dagelijkse dosis nieuws over corruptie en onwaarschijnlijke gretigheid in dit land. De Anglo-Irish Bank saga blijft de hoofdlijnen halen.
Vorige Zaterdag namen 120.000 Ieren deel aan een betoging tegen de besparings maatregelen in Dublin, in dit landje van 4,3 miljoen inwoners betekent dat wat!
De lange rijen werklozen groeien dagelijks, het is een triestg zicht in een land waar nog geen twee jaar geleden de Taoiseach, toen Bertie Ahern, zei dat alle doemdenkers beter zelfmoord zouden plegen, de economie was volgens hem in excellente staat en helemaal niet in gevaar!

En nu blijkt dat de Health Service Executive een tekort heeft van 1,1 miljard Euro.
En dat is angstaanjagend.Want zelfs vóór dit tekort en tijdens de Ketische Tijger was de gezondheidszorg hier erbarmelijk, en ik kan er van meespreken!
In Belgie zijn de ziekenhuizen en de gezondheidszorg excellent, en dat besef je dilwijls maar pas als je in het buitenland verblijft.
Vier jaar geleden werd bij mij borstkanker vastgesteld.Het was niet gemakkelijk om kanker te hebben zonder familie om je heen, maar voor het ziekenhuis was ik helemaal niet voorbereid! Het medisch personeel was heel goed, daar kan ik niet over klagen, maar de faciliteiten waren wat je zou verwachten in een ontwikkelingsland .
Ik werd in het ziekenhuis opgenomen voor een borstsparende operatie. Ik had toen geen privé verzekering en ging dus naar de heelkundige afdeling in de'Public ward' van het ziekenhuis. Ik kwam terecht in een een zaal met 36 bedden! Geen enkel bed had een bel, mijn verpleegsters instinct hield me 's nachts wakker, en ik ging de verpleegsters van dienst verwittigen als er iemand hulp nodig had. De badkamer was vuil, ik waste zelf mijn bedtafeltje, en had een ontsmettings cream voor mijn handen.
Er is geen privacy in die afdelingen,alleen een gordijn. Sterven doe je publiek, want er zijn ook geen afzonderingskamers.
Ik woonde gelukkig niet te ver van het ziekenhuis, na drie operaties kreeg ik chemotherapie en bestralingen. Sommige patienten moeten daarvoor dagelijks twee tot vier uren rijden (heen én weer), vandaar dat de vrouwen in het Westen van het land dikwijls een volledige borstamuptatie verkiezen om bestralingen te vermijden.

Mijn verhaal is een goed verhaal, het heeft een goede afloop, maar dat is spijtig genoeg niet waar voor iedereen. Vorig jaar werd het land geschokt door het verhaal van een jonge vrouw die zelf de radio opbelde. Ze had al lang buikklachten gehad en had zes maanden moeten wachten op een coloscopie. En dan werd colonkanker vastgesteld, te laat om het nog te kunnen genezen. Deze vrouw stierf enkele maanden later!
Zulke verhalen halen de krantekoppen, iedereen is verontwaardigd, maar er verandert niets. Zonder privéverzekering kan je alleen maar hopen dat je op tijd verzorgd wordt, maar zekerheid heb je nooit!

Ik heb het dan nog niet gehad over de ellenlange wachtlijsten, het gebrek aan goede revalidatiecentra, de erbarmelijke toestand van de geestelijke gezondheidsdiensten enzovoort, ik kan nog uren doorgaan.

En nu dus een tekort van 1,1 miljard. Ik wacht al drie jaar op een cosmetische ingreep, die hier automatisch bij een borstamputatie wordt aangeboden, ik denk nu dat ik waarschijnlijk nog minstens 3 jaar zal moeten wachten. En ik hoop met heel mijn hart dat die verdomde kanker niet terug komt, want ik kan me niet voorstellen wat me hier dan wel tewachten staat!

Nederlands

2009-02-18T13:58:00.000Z

Ik ben een Vlaming, fiere dochter van Jaak Demol, docent voordrachtkunst aan het Conservatorium van Antwerpen en dictieleraar in verschillende scholen.
Taal heeft altijd een grote rol gespeeld in mijn leven. Mijn hele familie is Vlaams-nationalist, er werd altijd op de Volks Unie gestemd. (Hoe die partijen vandaag heten, kan ik niet meer volgen).

Ik ben getrouwd met Haydn Shaughnessy, een Engelse Journalist van Ierse afkomst. We hebben elkaar ontmoet in een Ierse pub in Brussel, ik hield van zijn naam, hij hield van de Guiness, een paar uren en ettelijke Guinessen later, noemde ik hem Handel,hij vroeg me weer uit en drie weken later woonden we samen.

We hebben nog 8 jaar in Belgie gewoond, waarvan 5 in het Pajottenland. Haydn probeerde Nederlands te spreken, maar gemakkelijk is het niet voor een buitenlander.
Hij begreep maar niet dat 'twee' en 'twie' of 'drie' en 'drei' hetzelfde betekenen, en toen hij in de winkel werd uitgelachen toen hij om acht sneetjes jonge jenever vroeg in plaats van jonge kaas, gaf hij het helemaal op.
Ik werd intussen overal in Engeland geprezen voor mijn kennis van het Engels, mijn Vlaams accent klonk 'sexy', en toen ze daar hoorden dat ik ook nog Frans,en wat Duits en Spaans sprak werd ik door iedereen aanzien als een genie.

Nu, bijna 19 jaren later, wonen we in Ierland, de kinderen zijn tweetalig Engels-Iers, wij hebben ze naar een Iers-sprekende school gestuurd, uit respect voor de cultuur waar wij nu ook deel van uitmaken.

Een jaar of twee geleden werd ik gevraagd om bij een groot bedrijf lessen Nederlands te geven aan een aantal franstalige call centre agents.
Ze werden verondersteld vloeiend Nederlands te kunnen praten, en voldeden niet aan wat er van hen geeist werd.
Ik deed dat natuurlijk met veel plezier, en ook wel wat leedvermaak. Hoeveel Vlamingen krijgen nu zo'n kans?
Eén van de jongens daar was hopeloos. Hij was een Fransman die lange tijd in Kortrijk gewoond had, hij sprak Kortrijks met Frans gemengd, en begreep maar niet wat daar verkeerd mee was. Hij werkt nu op de Franse afdeling.
De andere jongens waren Walen met school-Nederlands.
Ik heb er mijn best gedaan, en het bedrijf was blij met de resultaten.
Een paar weken geleden werd ik door een ander bedrijf gevraagd om bij hen ook hetzelde te gaan doen. Dit keer was een Nederlands meisje ( ik noem haar hier Elke) dat in Spanje opgegroeid was en alleen nog thuis Nederlands sprak met haar ouders. Haar opleiding gebeurde volledig in het Spaans.
De tweede agent was 'Alex' één van mijn vorige studenten, een jongen uit Luik, een echte Waal wiens Nederlands toch wel vrij goed geworden was.
Het probleem zat hem bij de klanten. Ze vonden dat er iets haperde met de taal van deze twee werknemers. Elke's zinstructuur is niet altijd juist, soms moet ze naar woorden zoeken, en Alex heeft een té Frans accent!
Ik heb nu vier weken tijd om Elke te helpen, haar job kan ervan afhangen. Over Alex heb ik gezegd dat zijn Nederlands helemaal niet slecht is.

Als ik hier naar een customer service bel voor eender welk bedrijf krijg ik mensen uit India, Schotland, Australie, enzovoort. Ze spreken allemaal Engels, maar met verschillende accenten, en soms niet perfect. Maar er is geen haar op mijn hoofd dat eraan denkt hierover te klagen!

Waar zijn wij Vlamingen en Nederlanders toch mee bezig? We zouden blij moeten zijn dat deze mensen onze taal willen leren en hun uiterste best doen om hun kennis te verbeteren.Alex is een overtuigde Waal, hij droomt van republiek Wallonie met Luik als hoofdstad, maar hij heeft respect voor de Vlamingen en wilt Nederlands kennen en spreken. Hij heeft een Frans accent, daar is toch niets verkeerd aan?
Elke wil de taal van haar ouders blijven spreken. Ze maakt fouten, maar iedereen begrijpt haar, dat is toch wel het belangrijkste in een gesprek met een customer-agent?

Als maatschappij zouden de Vlamingen en Nederlanders toch meer moeten openstaan voor mensen die zo duidelijk onze taal willen leren. Waarom ermee lachen als je ze kan aanmoedigen. Waarom zou je iemand haar werk doen verliezen als ze "een kleine probleem" zegt en niet "een klein probleem", of "het tafel", in plaats van "de tafel".
Wij Vlamingen en Nederlands spreken wel Engels, maar het is zeker niet perfect. Zelfs het Engels van de Vlaamse/Nederlandse journalisten hier kan beter. Hoor je daar iemand over klagen?
We noemen Amerikanen hier body-fascists, zijn wij Vlamingen en Nederlanders dan geen language-fascists?

De 'Yes We Can' generatie.

2009-02-11T11:14:00.000Z

Vorige week ging er bij mij plots een licht op. Er is hoop, we hebben het niet zo slecht gedaan als we misschien wel denken.
De reden voor die openbaring kwam toen ik naar de voorstelling van de tragedie van Hamlet ging kijken.
Neen, niet in Stratford-upon-Avon, maar hier in Cork.

Dit marathon toneelstuk ( de ingekorte versie duurde 3 uur) van Shakespeare werd geproduceerd door de Blackthorn Theatre Company, een nieuw opgerichte toneelgroep, bestaande uit scholieren en studenten tussen 16 en 20 jaar oud.
En daar gaat het hier over.
Niemand geloofde dat een aantal jongeren een stuk zoals Hamlet zouden kunnen produceren zonder het geweld aan te doen.
En de eerste tekenen aan de wand leken dit idee te ondersteunen. Hamlet zou geen 30-jarige zijn, maar een emo-tiener, die toch nog inde originele Shakespearetaal spreekt. Mijn zoon Sipke, die al sinds zijn zevende naar de toneelschool gaat kreeg de rol van Hamlet. Ik twijfelde niet aan Sipke's talent, maar Hamlet is nu wel één van de moeilijkste stukken die je kan spelen.
De regisseur, Sean Creag, is slechts 20, hij studeert Drama studies aan de University College of Cork.
Sean kreeg de ondersteuning van de Cork Shakespeare Company voor de rollen van Claudius en Polonius.
De groep repeteerde bij één van de acteurs thuis, ze vonden een schermvechter die het zwaard gevecht choreografeerde, en andere jongeren hielpen met de props, het grimeren enzovoort.
Het stuk werd opgevoerd in Het Cork Arts Theater, een klein theater met 100 stoelen, speciaal opgericht om toneel te promoten in Cork. Er zijn constant opvoeringen door zowel amateurgroepen, als scholen en professioneel theater.

De opvoering was, tot ieders verbazing, een enorm succes. Drie uren vlogen voorbij.
Het talent van alle acteurs was enorm, het was duidelijk dat de volwassenen in de zaal dit niet verwacht hadden. De tweede en derde dag kwamen er meer mensen aanschuiven voor tickets, ze hadden gehoord dat de show schitterend was. Niet iedereen kon binnen, het kleine theater was al vlug uitverkocht. De laatste opvoering eindigde met een staande ovatie.
Er zijn nu plannen, op aanrading van de manager van Cork Arts Theatre, om de productie naar het Everyman Palace, het grote theater in Cork, te brengen.

De hele productie was een triomf voor een handvol tieners die ondanks alle twijfel van andere mensen geloofden dat ze het konden.

En het zijn deze ondernemende jongeren die we nodig hebben. Het zijn die jongeren waar iedereen van dacht dat ze tot niets in staat zijn, omdat ze te veel verwend werden thuis. De welpjes van de Keltische tijger, rotverwend in hun jeugd. Misschien heeft de Keltische tijger toch wel iets goed gedaan. Het heeft deze kinderen geleerd dat niets onmogelijk is. Zelfs zonder geld of subsidies hebben ze prachtig werk geleverd .
Er is inderdaad nog hoop voor de toekomst!

Kilbrittain

2009-02-03T11:13:00.000Z

Wij wonen in één van de mooiste plekjes in Ierland, Kilbrittain, of Cill Briotain in het Iers.
Kilbrittain ligt aan de zuidkust van Ierland, in West-Cork. Er is een 13e eeuws kasteel, 2 pubs, een aantal huizen en verder veel groen. Bossen, weiden en riviertjes en kreekjes maken dit een prachtig stukje natuur, waar vele mooie vogels komen nesten. De kreek naast Coolmain Beach is een vogelreservaat.
De Disney familie heeft hier een buitenverblijf,en elke zomer komen er hier honderden toeristen genieten van het mooie landschap.

Kilbrittain is gekend om haar 'community spirit' De GAA is hier heel sterk. (GAA staat voor Gaelic Athletic Association, het is de sportorganisatie voor Hurling en Gaelic Football)
Landbouw is de voornaamste bezigheid hier, hoewel er meer en meer mensen uit de stad hier komen wonen en dagelijks naar Cork rijden.
De turbulente jaren van de burgeroorlog, waar een deel van het kasteel afgebrand werd, zijn zo goed als vergeten, alhoewel ze soms weer opborrelen , zoals in 1991,toen een Ierse jongen, wiens ouders in Kilbrittain woonden werd doodgeschoten door de London politie. Hij was een 'sleeper' van de IRA.

Naast de plaatseijke, katholieke bevolking is er ook een belangrijke protestantse gemeenschap, meestal met een sterk Engels accent. Ze wonen vreedzaam naast elkaar.

Toen ik een paar maanden geleden een paar schoenen over de telefoondraad zag hangen op de mooie straat naast de kreek, dacht ik er niet veel van. Het deed me denken aan het teken dat er drugs te verkrijgen zijn, maar al vlug duwde ik die gedachte weer weg. Hoe zou dat hier nu mogelijk zijn.
Toen ik een paar weken voordien op het strand wandelde en een zwarte bestelwagen met donkere ramen zag, met een paar heel stoere mannen ernaast, duidelijk op iets aan het wachten , dacht ik dat het een paar ex-militairen waren die samen op vakantie in West-Cork kwamen.

De straat naast de kreek,lijdt naar een bos. In dat bos heeft iemand een schommel aan een boom gehangen. Mijn zoon Fintan fietst er regelmatig naartoe met zijn vrienden om er te gaan spelen. In Oktober vond één van de vrienden er een pak cocaine verstopt in een boom. Kilbrittain zag al vlug zwart van de politie, en het bos wordt nu vermeden. De schoenen werden van de telefoondraad gehaald.

Wat die gangsters op het strand deden zal ik me wel altijd afvragen. Er doen heel wat geruchten de ronde over mensen-,wapen- of drugssmokkel.

Twee maanden geleden werden een 3 mannen uit Kilbrittain gearresteerd, ze hadden een heel wapen arsenaal thuis verborgen.

En twee weken geleden verdween een 60 jarige weduwe, zonder spoor, uit haar boerderij, op een afgelegen wegeltje.
Haar autootje werd een aantal dagen later in Bandon terug gevonden. Verder niets.
De politie is er vrijwel zeker van dat er een derde partij betrokken is bij haar verdwijning.
Kilbrittain wordt nu dagelijks bezet door de civiele bescherming, 100 politie mannen en 150 vrijwilligers, om samen te zoeken naar de arme vrouw. Het is echt wel zoeken naar een naald in een hooiberg. Ze moeten zo'n 45km2 uitkammen. Het grootste deel van deze oppervlakte bestaat uit weiden, riviertjes en heel dicht struikgewas.
Ik hoop dat ze haar vinden. De kans dat ze nog leeft is nu echter heel klein.

En voor de eerste keer sinds ik hier komen wonen ben, doe ik als ik alleen thuis ben, de deur op slot.
Nothing is what it seems.

The Curious Case of Transition year Students

2009-01-28T12:24:00.000Z

Het onderwijs in Ierland verschilt volledig van het Belgische systeem. In het secundair onderwijs wordt er aanvankelijk geen verschil gemaakt tussen verschillende richtingen die een kind kan volgen.
Alle scholieren gaan naar 1 school. Het eerste jaar doen ze allemaal dezelfde vakken, met in sommige scholen keuzevakken zoals hout- en metaalbewerking, huishoudelijke studies, muziek en kunst.
Vanaf het tweede jaar volgen de studenten dan voor elk vak ofwel de 'higher level' of 'common level', afhankelijk van hun testresultaten en hun eigen wensen.
In het 3e jaar wordt er een staatseksamen afgenomen, het junior certificate.
Schoolplicht loopt hier maar tot 16. Een tiener met een junior certificate kan gaan werken als hij/zij dat wil.
Tot hier toe is het allemaal nog redelijk normaal.
Maar dan komt jaar 4, of het 'Transition Year'

'Het Transition year, of overgangsjaar bevordert de sociale, technische, persoonlijke en educatieve ontwikkeling van de studenten en bereidt hen voor om verantwoordelijke, autonome en ondernemende volwassenen te worden in de maatschappij', aldus de overheid.
De scholieren organiseren een aantal projecten,verspreid over het schooljaar, en twee weken werkervaring, om een idee te krijgen van welke studies de tieners later willen volgen.( in het vijfde jaar moeten ze hier al weten welke richting later willen volgen, zodat ze de schoolvakken kiezen die relevant zijn voor die studies/job.)
Welke projecten er in een school plaatsnemen hangt volledig af van de school. En hier loopt het nogal gemakkelijk verkeerd.
Sommige scholen hebben een rijk gevuld programma voor het hele jaar. Andere scholen, maken er spijtig genoeg maar weinig werk van, omwille van tekort aan geld, en enthousiasme vanwege de leraars.

Sipke , mijn oudste zoon zit dit jaar in het Transition Year.
De school heeft een paar goede ideen. Zo hebben ze lessen career advice, waar ze geholpen worden met de moeilijke keuzes die ze volgend jaar al moeten maken.
Ze hebben ook lessen 'veilig verkeer', het leger kwam om de legerdienst te promoten en de politie kwam er praten over alcohol-en drugsmisbruik.
Ze hebben een schoolmagazine gemaakt, waarvan Sipke de redacteur was, en namen deel aan de Young Scientist Exhibition , waarbij de finalisten, zoals Sipke, vijf dagen naar Dublin trokken om hun project tentoon te stellen in de RDS.
Tot dusver is alles nog goed,maar nu begint het pas.
Voor het vak 'life skills' gaat de hele klas wekelijks naar de bowling hall. Welke lifeskills ze daar aanleren weet ik niet echt, er zijn ook plannen om wekelijks te gaan kayakken, een andere zeer belangrijke skill! En verder.........niets.

Ze doen zo weinig in dit jaar dat de studenten zelf begonnen zijn aan een poker tornooi.
Sipke, die vorig jaar met 8 A's en 3 B's schitterende resultaten haalde, verveelt zich dood. Gelukkig is hij, buiten de school, nog betrokken bij de athletiek en het theater.( vogende week speelt hij Hamlet in Cork). Hij vraagt mij wel dagelijks waarom hij nu naar school moet. Hij doet er niets en wordt er depressief van.
Vorige week bekeken ze een DVD, Mama Mia, de bedoeling was van dit in het Duits te bekijken voor de Duitse les, maar ze konden de Duitse versie niet vinden en bekeken het dus maar in het Engels .

Het schooljaar is al afgelopen in mei voor de Transition Year studenten, dan hebben ze twee weken 'werkervaring', en dan zitten ze drie tot vier lange maanden thuis.

De beste oplossing voor dit jaar zou zijn om het over te slaan, maar dat is helaas niet toegelaten.
Hoe erg Sipke voorbereid is om verantwoordelijke burger te worden, weet ik niet. Alleszins heeft hij geleerd hoe men zich kan bezig houden als men werkloos is!

And Now for Something Completely Different

2009-01-21T14:50:00.000Z

We kunnen blijven zaniken over de recessie. Ja, de Anglo-Irish Bank werd genationaliseerd, de Allied Irish Banks en Bank Of Ireland aandelen zijn bijna niets meer waard, iedereen verliest zijn job, zijn huis, zijn auto, enzovoort.
En toch vind je hier in Ierland elke dag wel iets uniek, echt Iers, opfrissend en lachwekkend.
Vorige week was er de walvis. Hij lag op het strand in Burren, Kilbrittain. Nu blijkt dat de inwoners van Courtmacsherry, aan de overkant van de baai, beweren dat de walvis op hun grondgebied ligt. Er is een groot dispuut ontstaan over wie het karkas van de walvis krijgt. Courtmacsherry en Kilbrittain willen het beide tentoonstellen in hun dorp, en een memorial aan de walvis oprichten.
Zo erg werd het dat het dispuut het nationaal nieuws haalde. De inwoners van Kilbrittain zijn intussen gaan lopen met de enorme kaaksbeenderen van het arme beest. De kaaksbeenderen zijn nu verborgen in een geheime plaats. Ze denken dat ze nu ook recht zullen hebben op de rest van het karkas.
Het zou me niets verbazen als er volgend jaar een halve walvis in Courtmacsherry en een halve walvis in Kilbrittain tentoongesteld wordt!

Dan is er Obama. Het geboortedorp van zijn voorouders,Moneygall , is nu officieel een deel van Ierland's historisch patrimonium. Het wordt hier door iedereen de 'homestead' of Barack Obama genoemd. Maar nu is er een ander dorpje, Shinrone, ook in county Offaly, dat bewijs gevonden heeft dat de voorouders van de voorouders bij hen geboren zijn. En verder komt er nu ook bericht binnen dat de hele familie uit Cashel, Tipperary komt. Wel, Iers is hij zeker voor een stuk, maar welke 'homestead' gaat hij nu bezoeken als hij naar hier komt? Dat wordt nog bekvechten!

Recessie of niet, er valt altijd wat te beleven in dit landje!

Walvis in Kilbrittain

2009-01-15T12:34:00.000Z

Het leven in Ierland is niet gemakkelijk. Bij ons in West-Cork is de werkloosheid met 65% gestegen in 2008. Onze gallerij gebruiken we nu als bureau, en als we iets verkopen dan is dat mooi meegenomen, maar veel verkopen doen we niet. De kunst handel is als het ware opgedroogd.
Iedereen heeft tegenwoordig zo zijn eigen problemen en de atmosfeer is hier nogal somber.
Af en toe gebeurt er dan weer iets waardoor we onze zorgen voor een tijdje vergeten.
Vandaag was het de de walvis die, waarschijnlijk door de hevige storm van gisterenaviond, de baai van Burren in Kilbrittain ingezwommen was. Ik hoorde het vanmorgen in de winkel. Ik belde Haydn, mijn echtgenoot op en we gingen samen kijken.

Het arme beest kon niet weg, en niemand kon er naartoe om hem te helpen. Er waren al een pak toeschouwers toegestroomd, en iedereen had compassie voor de walvis, maar ik zag ook een twinkel in de ogen, want eindelijk was er eens iets anders te vertellen dan recessie, jobverlies en budget kosten.

We gingen terug naar huis, en ik keerde twee uur later, bij laag tij, weer terug. De walvis lag nu in het zand, plaatselijke vrijwilligers trachtten hem in leven te houden, maar het leek een onmogelijke taak.

Intussen waren er honderden toeschouwers met camera en verrekijkers, naast natuurlijk ook de pers. De politie moest komen om het verkeer te regelen.
Het werd nogal chaotisch op de kleine baan naast de baai, waar normaal alleen een paar toeristen rijden.
Ik hoop dat de walvis gered kan worden. Maar ik ben ook wel dankbaar dat hij nu net bij ons kwam stranden. Het heeft ons hier allemaal een beetje deugd gedaan!

Kerstmis in Ierland

2008-12-18T12:34:00.001Z

De economische crisis heeft ervoor gezorgd dat we deze kerstmis niet naar de zon zullen trekken. We moeten dus de Ierse kerst doorstaan, willen of niet.

Kerstmis begint altijd vroeg in Ierland. Dit jaar begon het echter al tijdens het eerste weekend van November. Dat weekend werd de kerstverlichting in Dublin officieel aangestoken. Vanaf dan werden de straten verlicht en werd er overal kerstmuziek gespeeld.
De handelaars hoopten zo meer kopers aan te trekken. Spijtig genoeg voor hen heeft het niet veel geholpen. De meeste shoppers trokken naar Noord-Ierland, waar alles veel goedkoper is dankzij de zwakke pond. Tot overmaat van ramp voor de Ierse handelaars werd de BTW dan ook nog verlaagd in Groot Brittanie.
Al het geleuter in de pers over patriot zijn door in eigen land te kopen werd massaal genegeerd! Hoe zou je zelf zijn? Een Nintendo DS kost bijvoorbeeld 145 € in Ierland,in Noord-Ierland vind je ze voor 120€, met een spelletje inbegrepen! Geschenken, voeding, speelgoed, alles is wel goedkopere over de grens!

Gelukkig hadden ze in Cork wat meer gezond verstand. De 'Jingle Bells', 'White Christmas' en 'Drummer Boy' werden ons bespaard tot 1 December.
Vanaf dan werd het echt té dol. In de winkels , bij de mensen thuis en zelfs op de radio is het sinds 1 December kerstmis. De slagers hangen vol kalkoenen, elk huis is versierd, de kerstbomen staan nu al twee weken de woonkamers te versieren. ( behalve de onze dan, die hebben we, onder druk van de kinderen, vorig weekend dan maar binnen gebracht).
Overal worden er Mince Pies geserveerd, en als je bij iemand koffie drinkt, pas dan maar op want ze gieten er steevast whisky in. Kerstmis kan niet zonder alcohol!
De bedrijven organiseren een christmas pary voor het personeel. De straten van Cork zijn 's nachts gevuld van dronken kerstvierders.
Dan zijn er de schoolfeesten. Elke lagere school heeft een kerstfeest voor ouders en vrienden , waar steeds weer opnieuw het kerstverhaal wordt opgevoerd. De ouders en grootouders vinden het elk jaar weer fantastisch. Angharad, mijn achtjarige dochter was dit jaar één van de drie koningen. Ze moest een paar zinnen zeggen waar zelfs volwassenen het moeilijk mee zouden hebben: " OH glorious flower of loveliness, we know you must be desperate to see the baby yourself, and we do not desire to delay you. But our throats are as dry as the deserts we have crossed." , " we shall be eternally gratefull to you" en " To the One who brings the fragrance of joy to the world, I give frankincense", nogal archaisch, vind je niet? Wij, de ouders en broers zaten in het publiek elke zin mee te zeggen, bang dat ze de draad zou verliezen, maar ze heeft het er goed vanaf gebracht. Na het kerstverhaal wordt er altijd een grappige sketch opgevoerd en dan komen de onvermijdelijke christmas carrols,' jingle bells', 'Santa Claus is coming tonight' en 'Rudolph the Red Nosed Reindeer' zijn er altijd bij.
De school van mijn dochter vindt dit kerst gebeuren zo leuk dat ze het twee keer doen. Eén keer in de parochiezaal en één keer in de school zelf. En wij, de ouders, moeten daar natuurlijk altijd even enthousiast bij zijn.
Vanavond heeft haar tweede optreden plaats, morgen is het de beurt aan mijn zoon, die naar een andere school gaat.

Dan is er de decoratieve verlichting van de huizen. Sommigen gaan echt ver. In december wordt er in Ierland niet aan energie besparing gedaan, dat is wel zeker! Sommige huizen hebben verlichte daken, verlichte bomen, een pak verlichte dieren, santa's en elven in de tuin. Een waar spectakel!

Kerstmis zelf is wel best gezellig.'s Morgens worden de kinderen vroeg wakker om naar de kerstboom te lopen' Santa Claus legt er 's nachts geschenken onder.

Het kerst dinner is in elk huishouden hetzelfde; iedereen eet kalkoen, ham, spruiten( waarom begrijp ik ook niet, niemand houdt hier van spruiten!), en cranberries. In Cork eet men ook 'spiced beef', een stuk rund dat op een speciale manier gemarineerd werd. Na de kalkoen komt de bekende Christmas pudding, die al weken tervoren bereid werd, met brandy butter. Tot slot is er kaas met goede Porto.
Er wordt op kerstdag traditioneel een gesponsorde christmas swim georganiseerd op het strand. Tientallen mensen lopen dan tesamen in de ijskoude oceaan, om geld te verzamelen voor één of andere liefdadigheidsinstelling. Nadien krijgen ze warme soep, en natuurlijk een glaasje whisky, hete whisky bij voorkeur.

Op Tweede Kerstdag, of St Stephen's Day, wordt er meestal een vossenjacht te paard georganiseerd. Je kan die jacht gaan volgen. Op die manier ben je de hele dag buiten in de frisse lucht. Goed ook om die extra kerstcalorien weg te werken.
Niemand werkt tussen kertmis en nieuwjaar. De meeste bedrijven blijven gesloten.
De gekte blijft duren to 6 Januari. Dan is het ' Woman's Little Christmas'. Het is de dag dat de decoraties weer weggelegd worden tot volgend jaar. De vrouwen , die tijdens de kerst vieringen al het werk gedaan hebben gaan dan samen uit eten, en natuurlijk ook drinken. De meeste hotels hebben speciale promoties voor Little Christmas, meer en meer vrouwen trekken tesamen naar een spa-oord, om kertmis uit de huid te laten masseren, en weer monter en fris aan het nieuwe jaar te kunnen beginnen. Leuk idee toch wel!

Aan de kalkoen doen wij niet mee!. Onze buren weten intussen dat we van fazant houden, en elk jaar krijgen we gratis fazant van de jagers in de buurt.

Maar dit jaar houden we de fazant voor nieuwjaar. We gaan het wagen om gans te bereiden! Heeft er iemand een recept?

Vrolijk kerstfeest aan iedereen!

Don't Mess with the Toy Show

2008-11-28T10:19:00.000Z

Elk jaar voor Kerstmis heeft op RTE 2 de "Toy Show" plaats. Het wordt gepresenteerd door Pat Kenny tijdens de 'Late Late Show', een wekelijkse talk show over all things Irish.

De Toy Show wordt door bijna iedereen bekeken, er worden nieuwe speelgoedjes voorgesteld aan het pubkliek, er wordt veel gezongen en gedanst en er worden een massa prijzen weg gegeven.Ik heb er zelf nooit naar gekeken, mijn kinderen vertellen mij dat andere kinderen de Toy Show nooit missen. Het is een echte Instelling geworden.

Vorige week gaf Pat Kenny tijdens de Late Late Show tickets voor de Toy Show , tienduizend Euro en een hotelverblijf in Dublin weg aan degene die een phone quiz vraag juist beantwoordde. Toen deze dame zei dat ze niet echt geinteresseerd was in de Toy Show, maar wel met plezier de 10,0000€ aanvaardde was de verontwaardiging groot! Pat Kenny vernietigde meteen de tickets , het publiek jauwde, en sindsdien is de arme vrouw, bestormd geweest door tabloid journalisten, radio presentators, enz. Ze wordt hier bijna aanzien als de duivel. Het enige dat ze echt wou doen is in Dublin gaan winkelen met haar 85 jaar oude moeder. Ze heeft waarschijnlijk geen kinderen, waarom zou ze dus naar de Toy Show komen?

Er zijn een paar heilige koeien in Ierland: Bertie Ahern, de GAA ( Gaelic Athletic Association) en nu dus ook de Toy Show, en wee je gebeente als je er anders over denkt dan de massa.....

De Ierse wake

2008-11-26T13:02:00.000Z

Ieren houden van feest vieren. De christmas parties, de communiefeesten, de hen- en stagparties, de dagenlange trouwfeesten, little women's christmas, etc., etc. Feesten doen ze hier met volle overtuiging em met dol enthousiasme.
Het grootste feest is echter de Ierse begrafenis. Je bent niet echt in Ierland geweest als je geen begrafenis hebt meegemaakt.

Als iemand overlijdt verpreidt dat nieuws zich als een vuurtje. De buurvrouwen van de overledene gaan dan meteen naar zijn huis en nemen het huishouden over. Het huis wordt geschuurd en geschrobt, de ramen worden gewassen. De familieleden van de overledene worden getroost en gevoed. De buurmannen doen het werk in de tuin, ze herstellen wat er te herstellen valt, soms wordt de straat voor het huis ook hersteld zodat alles er perfect uitziet.
De overige buren snellen naar de winkel om brood, beleg en whisky te gaan kopen. Het hele dorp smeert dan de boterhammen voor de volgende drie dagen.
De familie wordt niet meer alleen gelaten. Er is altijd iemand die voor de troost en het eten zorgt.
De avond van het overlijden neem de rozenkrans plaats bij de begrafenis ondernemer, of bij de overledene thuis, waar zijn lichaam dan opgebaard ligt.
Meesta stelt een boer een weide ter beschikking waar de bezoekers hun auto kunnen parkeren. Dat vraagt ook heel wat organisatie, de mannen uit het dorp zorgen daar wel voor. Ze staan op de straat en tonen de toestromende bezoekers de weg naar de parking.
De familie staat dan voor uren naast de opgebaarde overledene om de mensen te begroeten. Met honderden komen ze er op af. Iedereen die de overledene kent, of wiens dochter, zoon of vriend hem kent, tot de kozijnen van het vijfde knoopsgat komen naar een Ierse begrafenis. Hoe jonger de overledene, hoe meer volk je krijgt. Ze begroeten één voor één de familie en nemen dan afscheid van de overledene. Na de rozenkrans wordt het tijd voor de boterhammen , thee en koffie, en natuurlijk een stevig drankje.
Dezelfde nacht blijven een aantal buren in het huis van de overledene. Ze houden er een wake, gaan niet naar bed, bidden, zitten bij de overledene, praten en lachen over zijn /haar leven en drinken nog een aantal stevige whisky's
De tweede avond komt de 'removal', waarbij het de overledene gekist wordt en naar de kerk gebracht wordt.
Dit is een moeilijke tijd voor de familieleden, en de buren zorgen weer voor alle mogelijke steun. ALs de removal gebeurt vanuit het huis van de overledene, wordt de kist meestal geschouderd, door de zonen, vader en nonkels, broers, zussen, tantes, of vrienden. de stoet gaat dan van het huis naar de kerk. Soms is de stoet zo lang, dat het bijna een uur duurt voor de kist in de kerk toekomt. Dikwijls stopt men voor al de huizen van de buren, om als het ware de overledene te laten afscheid nemen van zijn omgeving.
In de kerk wordt de kist gezegend, er worden een aantal gebeden gezegd, en dan gaat iedereen naar huis, met een omweg lang de pub, natuurlijk. Er blijft wel altijd iemand voor het dagelijks huishouden werken bij de familie, en er worden nog een aantal whisky's gedronken.
Dan komt de dag van de begrafenis. En zoals de vorige dag heeft iedereen de boterhammen gesmeerd, zorgen de mannen voor de nodige parkeer plaatsen, enz.
Na de uitvaartsdienst wordt de hele congregatie uitgenodigd naar ofwel het familie huis, maar meestal naar de pub, waar de boterhammen gegeten worden met thee en koffie, al vlug gevolgd door bier, whisky enz. Na een paar uren gaat iedereen al dan niet lichtjes dronken naar huis. Het is over. De buurvrouwen voelen zich goed. Ze hebben voor drie dagen hun beste kant laten zien, de buurmannen voelen zich dronken, en de familie wordt eindelijk met rust gelaten.
Na een maand is er een herdenkings mis, weer gevolgd door boterhammen en drank in de pub. Vanaf dan herhaalt hetzelfde zich bij elke jaargetijde. Dan zijn het echter alleen de echte vrienden en kennissen die erop af komen.

Ze houden hier van hun begrafenissen, zo erg zelfs, dat er regelmatig ook foto's in de krant staan van begrafenissen, bij voorkeur van de treurende familieleden.

Toen er drie jaar geleden bij mij borstkanker vastgesteld werd, verpreed dat nieuws zich als een vuurtje, een paar buren kwamen op bezoek. Eén ervan zei niets toen ze kwam, ze zat maar te staren tot ik haar vroeg om te vertrekken. Ik zag het in hun ogen, de onderdrukte opwinding die ze voelden. Een begrafenis op komst? Oh, alle triestige vehalen die ze zouden kunnen vertellen. De moeder van een klasgenootje van mijn zoon, kon de spanning niet meer aan, ze vroeg het me rechtuit. Wat is de prognose, hoe lang nog? Het is allemaal niet slecht bedoeld natuulijk, en toch vraag ik me soms af, of ik ze nu ontgoocheld heb.

The Emerald Isle, with specs of white and red

2008-11-19T10:01:00.001Z

Ierland is een prachtig land. Als je naar Ierland vliegt en bij de landing onder de wolken(die er steevast zijn) vliegt, dan sta je steeds versteld van hoe groen dit land wel is. De kleur groen is hier in alle variaties te vinden. De groene weiden lopen onverstoord door tot aan de kustlijn. Het is een ongelooflijk mooi en rustgevend zicht.
Wij wonen in Kilbrittain, waarschijnlijk één van de mooiste dorpjes in Zuid-West Ierland. We hebben zicht over al dat groen, met de blauwgrijze oceaan in de achtergrond.

Elke dag verandert ons zicht hier. Soms vaart een grote tanker voorbij, soms is het storm op zee, en af en toe zie je het witte zeil van een yacht voorbij varen.
En die yachts houden soms wel een grote verrassing verborgen.

Twee weken geleden zeilde zo'n yacht het keine havenstadje Castletownbere in West Cork binnen. De yacht werd opgewacht door de drugsbrigade, er was cocaine aan boord met een waarde van 670 miljoen €.
Een paar maanden geleden sloeg de bemanning van een andere boot alarm toen hun motor het opgaf in de buurt van Bantry, ook in West Cork. Toen de reddingsploeg ter plekke kwam, zagen ze tientallen witte zakken op het water drijven.Het was natuurlijk cocaine. De bemanning had de cocaine net van een groot vrachtschip opgepikt, maar door een domme vergissing hadden ze de hun diesel boot met benzine gevuld. Ze hadden de keuze tussen de gevangenis of verdrinken, en kozen voor het eerste.
Dit is het Ierland waar wij in leven, de drughandel is hier een florerende business.
Het is een echte pest.
Het blijft niet alleen bij het smokkelen, de drughandel in Dublin en Limerick heeft al vele levens gekocht. Elke week hoor je wel van een moord, meestal zijn het de drugs bendes die elkaar uitmoorden.
Soms echter wordt een onschuldige burger getroffen. Zo was er de jongen die een leercontract als loodgieter had, hij voerde herstellingen uit in het huis van een drugsbaron. Ze kwamen om de drugsbaron te doden en schoten hem dan ook maar neer,hij was een gevaarlijke getuige.
Vorige week werd in Limerick een jonge man dood geschoten, het was een geval van 'mistaken identity', hij trok op zijn buurman, die het echte doel van de schietpartij had moeten zijn.
De Ieren zijn woedend, omdat de drugbendes duidelijk de overhand hebben en de overheid volgens hen niet genoeg doet om een eind te maken aan die verschrikkelijke misdaden. Tijdens een talk show op de radio, waren er verschillende Ieren die vonden dat het leger moet ingezet worden om de drugbendes uit te schakelen.
Limerick is gekend voor zijn criminele families en de vetes die al vele levens opgeeist hebben. Er is een grotere aanwezigheid van politie, en de Special Assault Unit heeft is er ook steeds aanwezig, en toch blijven deze misdadigers verder moorden en de drughandel blijft bestaan.

Dit mooie groene eiland wordt tegenwoordig steeds meer en meer bevuild door het witte cocaine poeder en de rode vlekken van een bloederige strijd om de drughandel te beheren.

De recessie en kanker.

2008-11-12T19:29:00.000Z

Terwijl onze aandacht gericht was op de Amerikaanse verkiezingen en de daarop volgende euforie, maakte Mary Harney, de minister voor gezondheids zorg, bekend dat ze de plannen om elk 12 jarig meisje te vaccineren tegen cervicale kanker geschorst had. We hebben er het geld niet voor volgens haar.
Niemand had er echt notie van genomen in het begin, maar langzaam maar zeker begint de realiteit ervan door te dringen. Zover gaan de besparingen hier dus, dat een politieker zomaar kan beslissen over het leven van onze dochters. Vogens dr Mc Daid, nochtans een Fianne Fáil TD (parlementslid) kunnen door het vaccin zo'n 70 tot 80 levens per jaar gered worden in Ierland. Dr Mc Daid heeft zich onthouden in de stemming van gisteren, een poging van de oppositie partij, Fianne Gael, om de vaccinatie toch nog te laten doorgaan.
Maar Fianne Fáil won de stemming met een kleine meerderheid en onder andere de steun van de groenen die ook in de regering zitten.
De gezondheidszorg in Ierland is rampzalig, dit jaar zijn er meerdere schandalen uitgebroken over gemiste kanker diagnoses, of het sterven van mensen aan kanker omdat ze geen verzekering hadden en dus 6 maanden moesten wachten op een onderzoek, zoals een coloscopie, waarna de kanker al zover gevorderd was dat er niets meer aan te doen was.
De Keltische tijger was er, maar in plaats van ervan gebruik te maken om de essentiele voorzieningen zoals geneeskunde en onderwijs op peil te brengen, heeft men er gebruik van gemaakt om....... ja, ik vraag me wel af waarom. En nu dus gaan ze de plannen schrappen om die levensreddende vaccinatie af te schaffen.

Men kan het vaccin uiteraard zelf kopen, maar niet iedereen heeft zomaar €600 Euro ter beschikking , net zoals niet iedereen prive ziekteverzekering kan betalen.
Het ziet er naar uit dat de rijkere Ieren, naast een betere opleiding in de privéscholen ook beter beschermd zullen zijn tegen kanker. We kunnen hier ook wel wat "change" gebruiken!

There's no-one as Irish as Barack Obama

2008-11-12T19:25:00.000Z

Barack O'Bama, the lad from Moneygall, Offaly

2008-11-05T15:53:00.000Z

Ja, het is officieel. Barack Obama is Iers! Het verbaast me natuurlijk niets! Alle Amerikanen hebben Ierse connecties, ze komen hier met massa's op zoek naar hun Irish roots.
Vele celebrities en presidentskandidaten beweren Iers bloed te hebbn. Sommigen hebben dat, andere weer niet, zoals John Kerry, die zich heel Iers gedroeg, maar uiteindelijk moest toegeven dat zijn vader de familienaam veranderd had van Kohn naar Kerry.
Als iemand bekend genoeg is en niet echt denkt dat hij Ierse connecties heeft, dan vinden de Ieren die connecties wel.

En ja hoor, de voorvaderen van Barack Obama's grootmoeder komen uit Moneygall in County Offaly. De Taoiseach, Brian Cowen heeft Barack Obama dus uitgenodigd om naar Offaly te komen. Brian zou hem dan het land van zijn voorvaderen laten zien. Brian Cowen komt zelf uit Tullamore, in Offaly en werd door RTE, de Nationale Ierse radio een 'compatriot' van Obama genoemd.
En natuurlijk werd er, naar goede Ierse gewoonte, ook meteen een ver familielid van de nieuwe Amerikaanse president ontdekt. Zijn naam is Henry Healy, hij woont in Moneygall en beweert dat zijn voorouders en Obama's voorouders ergens in de stamboom dezelfde zijn.
Moneygall heeft alvast een bord geplaatst op de toegangsweg naar het dorp, met de fiere vermelding' Moneygall, thuis van Barack Obama's voorouders'.
Gisteren avond werd een speciaal verkiezingsfeest georganiseerd met traditionele muziek en dans. De pers was er ook aanwezig. Iedereen bleef wakker om de resultaten te zien, en er werd serieus feest gevierd.
Henry Healy, Obama's achterachterachterachterachterneef hoopt ondertussen dat de nieuwe Amerikaanse president een bezoekje zal brengen aan Moneygall, en dat Monyegall wat geld kan verdienen door de connectie met Obama. Misschien komt er wel een kleine donatie vanuit Amerika. Ze willen graag een speeltuin bouwen, en die noemen ze maar al te graag de Obama playground.

Spijtig genoeg krijgen we hier echter géén dag verlof, zoals in Kenya, waar een ontroerde oom van mr Obama een emotioneel interview gaf op de Ierse radio.

De kinderen zijn altijd wel de beste om te verwoorden wat er in de wereld gebeurt. Toen Milo en Fintan vanmorgen wakker werden en hoorden dat Obama de verkiezingen gewonnen had zeiden ze tesamen: 'Good, now America is a good country again!' Sipke, mijn oudste zoon (15) zei:' so now we can like the Americans? strange feeling! I feel a big relief coming over me!'

Halloween Horror voor de regering en Expensive Car Insurance

2008-10-30T10:52:00.000Z

De Ierse regering heeft het hard te verduren. Het budget heeft de 70-plussers aangezet tot een ware grijze revolutie. Vorige week troken ze met 15.000 naar Dublin. Ze betoogden er tegen de afschaffing van de medische kaart voor alle 70 plussers.
Betogingen gebeuren wel meer, en de regering verwachtte ook wel heel wat oppositie tegen de keiharde besparings maatregelen, maar ze hadden niet verwacht dat de 70-plussers er ook bij zouden zijn. En deze betogers deden het goed,zoals in de goede oude tijd gaven ze niet op, ze zongen zelfs 'We shall overcome', naar goede gewoonte uit de jaren 60.
De ministers trachtten de gemoederen te kalmeren en de oudere betogers aan te spreken , maar de grootouders van Ierland lieten hen geen woord zeggen.
Daar stonden ze dan,de stoute ministers, duidelijk bang van de grijze woede.
Met rode kaken, pruillippen en ogen naar de schoenen gericht, zoals een kind dat berispt werd door haar moeder,maakten ze een U-turn. De begrotings maatregel werd aangepast zodat 95% van de 70-plussers nog steeds recht zal hebben op gratisch medische hulp.
Het was echter te laat. Het feit dat de regering het gedurfd heeft de oudere burgers te doen betalen zal hun duur kosten.
Na de 70 plussers kwamen 10.000 studenten betogen, gisteren trokken 12.000 leerkrachten en ouders naar Dublin.

Thuis merken de kinderen ook wel dat alles niet bij het oude is. Milo, mijn tien jarige zoon besloot om zich voor Halloween te verkleden als 'expensive car insurance', een Pytonesque interpretatie van de huidige problemen als je't mij vraagt.

The Rise and Fall of Bandon

2008-10-22T16:53:00.000+01:00

Onlangs las ik een artikel van een arrogante 19-jarige auteur dat ze de recessie helemaal niet voelt en nog steeds leeft zoals vorig jaar, van de éne coktailbar naar de andere en de éne party naar de andere. Misschien in Dublin, maar zeker niet in West-Cork waar ik woon.
Toen we ons hier 10 jaar geleden vestigden in de buurt van Bandon, was alles hier nog vrij oud en ouderwets. De 'boom' begon nog maar net. Bandon was een veemarkt stadje, waar de boeren zaken deden en de boerinnen naar de kapper kwamen.
Bandon telt ook vier middelbare scholen, voor de kinderen uit de omliggende dorpjes.
Met een grote Church of Ireland kerk, een Methodist Chapel, een Baptist Church, en een Tempel van de Getuigen van Jehova naast de katholieke St. Patrick's kerk, is Bandon met zijn 4000 inwoners, éen van de weinige plaatsen in Ierland met zo'n grote variatie van verschillende Christelijke kerken.
Er was een kleine supermarkt, één thee- en koffie shop, waar je boterhammen met coleslaw kon eten, en waar de koffie naar afwaswater smaakte.
Ik vermeed Bandon als de pest. Vooral omwille van de slechte koffie. Waar ik ook naartoe ga, ik moet en zal goede koffie vinden, en dat was 10 jaar geleden niet zo gemakkelijk in Ierland.
De Keltische Tijger maakte van Bandon in een korte tijd een aangename plaats om te gaan shoppen. Er kwamen nieuwe boutiques, een culinaire winkel, waar ze Franse kazen en Belgische paté's (veel te duur) verkochten, een tapasbar met live jazz muziek, een kunstgalerij , een aantal nieuwe restaurants en zelfs een tienercafé, het eerste in Zuid-Ierland.
Plots was het leuk om naar Bandon te gaan. Iedereen was rijk en gelukkig.
'The Wind that Shakes the Barley' van Ken Loach werd voor een groot deel in Bandon gefilmd en iedereen nam er aan deel als extra's. De Bandonians waren dan ook fier toen de film won in Cannes.
Het geluk kon maar niet op. Bandon groeide en bloeide, er bestonden geen limieten!

Maar mooie liedjes duren inderdaad niet lang, de recessie heeft in Bandon al een heel pak slachtoffers gemaakt. De galerij sloot haar deuren, de tapasbar is sinds vorige week ook dicht. Er zijn in de voorbije maand 3 winkels gesloten en het Indisch restaurant bestaat ook niet meer.
De appartementen die er door gretige ondernemers gebouwd werden staan er voor 75% leeg, de Polen gaan weer naar huis. Het is maar een zielig zicht.

Een kleine troost is dat de Ieren koffie ontdekt hebben tijdens de gouden jaren. De koffie doet het nog steeds goed, dat bespaart me een heel pak kilometers, nu moet ik niet meer naar Cork of Kinsale rijden om lekkere koffie te vinden.

Zero Dollar Notes

2008-10-15T12:35:00.000+01:00

De crisis heeft ondertussen de hele wereld in zijn greep. De Ierse begroting liegt er niet om. Er werden keiharde maatregelen getroffen om Ierland uit de penarie te helpen.
De maatregelen die het hardst aankomen zijn onder andere het afschaffen van kindergeld voor kinderen vanaf 18, student of niet, het optrekken van de maximum grens dat men per maand besteed aan medicatie alvorens de staat de medicatie betaalt tot €95, het afschaffen van de medische kaart voor 70 plussers die voldoende inkomen hebben ( maw, ze zouden niet arm genoeg zijn om een medical card te krijgen als ze jonger waren), het invoeren van een 1% tax op bruto inkomen voor iedereen, dit gaat op tot 2% voor inkomens over 100,000€.

Iedereen moet dus meebetalen om de crisis op te lossen.
De wereld van de kunst is ook niet gelukkig. Hun budget werd met 145,4 miljoen Euro verlaagd.

De Amerikaanse kunstenaar, Laura Gilbert, uit Manhattan heeft op een ingenieuze manier uiting gegeven aan haar frustratie met de financiele moeilijkheden waarin haar land verkeert.
Ze ontwierp het ' Zero Dollar Biljet', een perfecte weergave van de Dollar met een waarde van 0.
De prints zijn genummerd, en getekend, maar om de werkelijke waarde echt tot nul te laten dalen, heeft ze er meteen 10,000 gedrukt, en ze gratis uitgedeeld in Wall Street.Daar confronteerde ze ook de financiers die volgens haar de oorzaak zijn van de huidige moeilijkheden.
Door deze prints gratis uit te delen stelt Laura Gilbert ons ook de vraag'Is kunst waardeloos als het gratis is?', en klaagt ze ook meteen de irrationele inflatie van de hedendaagse kunst aan door rijke Wall streeters.
Je kan de video
hier bekijken.

Het zijn kunstenaars zoals Laura die ons soms een spiegel voor het hoofd zetten en ons laten zien waar we nu eigenlijk mee bezig zijn. En de spiegel in Wallstreet laat niet veel moois zien tegenwoordig.

Celtic Pussy

2008-10-09T13:28:00.000+01:00

De Ieren beseffen het nu pas echt. De Keltische tijger is gekrompen en is nu nog slechts een Keltisch poesje.
Was het nu echt een 'boom', of was het maar waan? Vele Ieren vrezen wat er nu nog gaat komen. Het budget dat volgende week voorgesteld wordt zal niet van de poes zijn, dat weten we nu al. Alles is hier'doom and gloom'.
Het aantal huizen dat door banken in beslag genmomen worden stijgt hier zienderogen, evenals de werklozen . Het wordt moeilijk om nog positief nieuws te vinden.

En hoe reageert Jan met de pet?
Er wordt op alles bespaard. De verkoop van cappucino's en koffies in benzine stations is naar beneden gedoken.Er worden weinig of geen huizen verkocht. De autoverkoop sukkelt ook. In de bouwsector is de werkloosheid angstaanjagend.
Elke dag hoor je wel van een ander bedrijf dat zijn deuren sluit. Aer Lingus wil 1500 personeelsleden ontslagen, enz, enz.
Het aantal emigranten is voor het eerst weer gestegen. De Expo van de Australische overheid om mensen aan te trekken die willen emigreren trok dit jaar 25% meer mensen aan dan de vorige jaren, en het was opvallend dat de bezoekers niet enkel een kijkje namen, ze wilden emigratie papieren en waren actief op zoek naar een job in Australie.

Sommige bedrijven doen het heel goed dankzij de recessie. Lidl is nu de supermarkt voor iedereen, het is nu de plaats waar huisvrouwen elkaar ontmoeten. De grote 4x4's staan er trots buiten geparkeerd. Lidl is 'in', Marks &Spencers 'out'.
Kleine bedrijven die keukens herschilderen doen het heel goed, men koopt geen nieuwe keukens meer. Architecten ontwerpen nu nog enkel huisverbouwingen, er worden geen nieuwe huizen gebouwd.
Ook IT training floreert met de crisis:
Werklozen worden aangezet tot herscholing, en IT trainers werken samen met FAS (de tewerkstellings dienst) om die herscholing te bezorgen.

En wat met de kunst? Er zijn nog twee galerijen gesloten sinds vorige week. Wij zijn er nog steeds,pour vue que ca dure....

Don't Mention the R word

2008-10-02T10:03:00.000+01:00

Het is nu dus officieel. Ierland is het eerste land in de EU, in recessie. The Celtic Tiger, is nu The Celtic pussy!
De kranten liegen er niet om. De Ieren zijn niet fier op hun R woord. Natuurlijk worden er veel verwijten naar verschillende richtingen gestuurd, en de Taoiseach, Brian Cowen heeft het hard te verduren.
Mr. Cowen was minister van financien vóórdat hij Taoiseach, of eerste minister, werd.
De oppositie partij, Fianna gael , heeft nu een goede reden om hem aan te vallen. Maar hebben ze gelijk?
Mijn nederige opinie is dat Ierland inderdaad met geld gegooid heeft, en niet altijd naar de juiste doelen. Wat met de SSIA's, of Special Savings Incentive Account, een spaarders incentive plan waar de regering elke maand een bonus van 25% van het gespaarde geld weg gaf. Dus als je elke maand 100€ spaarde, gaf de regering je 25 € surplus, en dit op voorwaarde dat je 5 jaar spaarde, reken maar uit 60 maanden 25€ cadeau van de regering!

De andere kant van de medaille was natuurlijk dat hoog noodzakelijke investeringen niet gebeurden. De erbarmelijke staat van de gezondheids sector is er niet op verbeterd. De scholen in dit land zijn dikwijls in een schandalige toestand, daar is ook niet veel aan veranderd. En elke toerist zal wel begrijpen waar ik het over heb als ik de toestand van de wegen aanklaag.

Voor de kunst galerijen is deze recessie slecht nieuws. De grote namen blijven natuurlijk verkopen. Het zijn de kleinere galerijen die nieuwe kunstenaars steunen, die het nu erg moelijk beginnen te krijgen. In onze buurt zijn er de laatste twee maanden drie galerijen gesloten, dat is wel angstaanjagend!
Wat doen wij eraan ? Onze galerij heeft nu meer een focus op de bedrijven wereld. Met de New Media Art die we verkopen kunen we intallaties doen voor bedrijven en op die manier een buzz creeren rond die bedrijven. We zijn ook lid van een Business referral organisatie, BNI. Dit is een uitstekende manier om nieuwe connecties te maken en op die manier hebben we een aantal interessante projecten in de pipeline.

Riding the Storm, is de enige optie, en wij blijven vechten!

The National Ploughing Championships

2008-09-24T14:33:00.000+01:00

Gisteren was het weer zover! The National Ploughing championships gingen van start in Kilkenny.
Dit is het belangrijkste weekend voor elke Ierse landbouwer, maar ook voor duizenden jongeren, ouderen en kinderen, en natuurlijk de talloze bedrijven die daar een stand hebben.

Dit kan je alleen in een land als Ierland meemaken. Buiten Dublin , is landbouw nog wel een heel belangrijke bron van inkomsten voor de Ieren.

Voor 3 dagen trekken alle landbouwers nu naar Kilkenny. Ze nemen deel aan, of wedden op de ploeg kampioenschappen.
De wedstrijd is verdeeld in verschillende categorien: de soorten ploeg ( paard of machine en dan welk soort machine) en de leeftijd van de ploegers. Hoe je wint weet ik niet echt, de rechtste groeve?
Naar het schijnt is dit het grootste ploegkampioenshap in de wereld ( bestaat dit dus ook in andere landen?)
Natuurlijk wordt er na het ploegen ook stevig gedronken. Guiness doet deze week gouden zaken!

Naast de lanbouwers gaat ook bijna iedere andere Ier die tijd kan maken er naartoe. Sipke wil gaan, omdat al zijn vrienden gaan. Er werd een bus ingelegd vanuit Bandon.
De Taoiseach ( eerste minister) en andere notabelen zullen er ook zijn. Als je verkiezingen wilt winnen moet je naar de ploegers gaan!
RTE, de nationale radio is natuurlijk ook van de partij.

Ach, ik kan het niet helpen, ik zit hier met een glimlach op mijn gezicht.
Only in Ireland....

Hard Times, Come Again No More

2008-09-20T16:13:00.000+01:00

De economische crisis is er nu wel en zeker.
De werkloosheid stijgt hier met de dag. Iedereen panikeert.
Architecten zijn werkloos, want niemand durft nog aan een nieuwbouw beginnen.
Vorig jaar kon je nog een 100% huislening krijgen, maar dat kan nu niet meer.
Voor de kleinste som moet je alle mogelijke bewijzen van inkomst voorleggen. 1 Jaar geleden was een nota van je boekhouder nog voldoende, vandaag moet het allemaal heel officieel.
Ik hoor hier vele Ieren zeggen, dat de recessie uiteindelijk goed zal zijn voor de Ierse samenleving. De Ieren hebben te lang in een bubbel geleefd, gesteund door de vrijgevige subsidies van de EU.
Vanaf dit jaar zijn de subsidies opgedroogd en moet Ierland zijn eigen boontjes doppen, en bijdragen leveren aan de EU. En plots loopt het allemaal verkeerd.

De huisprijzen zijn zo'n 30% gedaald, en ze dalen nog steeds. De voedings onkosten zijn naar omhoog geschoten. Lidl profiteert daarvan natuurlijk. Iedereen met gezond verstand gaat nu shoppen bij Lidl. Je kan op die manier bijna 50% van je wekelijkse kosten besparen.

Meer en meer mensen beginnen een moestuintje aan te leggen. Beter zelf groenten te groeien dan die verdomd hoge prijzen te betalen in de supermarkt.

Er worden ook meer en meer auto's verkocht met een laag benzineverbruik. De 4x4's zijn, godzijdank, niet meer zo populair!
Hier in Kinsale zijn de zaken voor verschilende restaurants en B&B's zo'n 70% gedaald tegenover vorig jaar.

Ik zit hier nu in onze galerij in Kinsale en kijk uit over de jachthaven. Die is duidelijk nog steeds even groot als vroeger. Ik heb hier en daar al wel een jacht te koop gezien. Maar over 't algemeen is er niet veel veranderd.
De yachtclubbers hebben duidelijk vodoende geld weg gezet om hun rijke levensstijl verder te zetten.
Ze zeilen nog steeds naar Portugal, of naar Amerika, wetend dat hun personeel de zaken wel runt. Vroeger kon me dat allemaal niet schelen. Maar ik moet nu bekennen, dat als ik hier mijn geld zit te tellen en me afvraag hoe we volgende week weer verder kunnen, me dit zicht op snobs wel misselijk maakt.

Fragmenten

2008-09-12T11:27:00.000+01:00

Vanaf vandaag ga ik regelmatig een link posten naar een fragment. Dat is een stukje kunst, meestal een klein stuk van een groter kunstwerk dat we verkopen in edities van 100, getekend door de kunstenaar, voor de heel gunstige prijs van € 40. Een excellente manier voor mensen met een klein budget on een kunstcollectie te beginnen.
HIer komt het eerste.

WINDOW, Een mooi fragment van het kunstwerk 'Cathedral' door Nathaniel Stern.
Bezoek onze fragmentengalerij hier

To Drink Or Not To Drink, that's the question!

2008-09-10T11:58:00.000+01:00

Het is eindelijk zover. Na een heel schooljaar zwoegen en 3 maanden wachten, krijgen de 15/16 jarigen in Ierland vandaag eindelijk de examenresultaten.
Dit is een mijlpaal in het leven van elke Ierse scholier. Het gaat hem niet echt over de resultaten, maar over de drinkpartij die er nadien plaatsheeft.
'To drink or not to drink' gaat er nu door het hoofd van de meeste tieners.
En hoewel het hier wettelijk verboden is te drinken vóór je achttien bent, toch worden ze hier nogal onder druk gezet. Let wel. het gaat hier niet over een paar pintjes. Het gaat over het 'binge drinking', of zuipen.
Eerst en vooral zijn er de tieners die thuis niets anders gezien hebben dan dat alles gevierd moet worden met een stevige zuippartij.
Dan zijn er de tieners die niet willen onderdoen voor hun vrienden, die drinken dus vrijwillig mee, omdat ze cool willen zijn.
Dan zijn er de tieners die de druk van hun kameraden niet aankunnen, en zich bijna verplicht voelen om te drinken.
En, gelukkig zijn er dan de overige tieners, duidelijk in de minderheid, die niet drinken.
Hier wordt er een alcohol-vrije fuif georganiseerd in The White Lady, een nachtclub in Kinsale.De tieners drinken dus buiten en gaan dan binnen dansen... Ze vragen een oudere vriend om drank te gaan kopen, en soms geven de ouders hen wel drank.
Duizenden kinderen trekken vanavond dus naar de alcoholvrije disco's in heel Ierland. Onder andere Sipke.
Er wordt ook in de pers al een paar dagen over de junior cert festiviteiten gesproken, de politie kwam in de school een speech geven over vanavond. Ze vroegen de jongens hun drankgebruik onder controle te houden en waarschuwden de tieners vooral tegen het gebruik van drugs. Aan de drank kunnen ze niet veel veranderen, zeggen ze zelf, maar de junior cert fuiven zijn trekpleisters voor drugdealers, op zoek naar nieuwe slachtoffers.

Sipke's jaar kreeg een halve dag verlof vandaag. Ze krijgen de resultaten om 12.40.
Ik moest schriftelijke toestemming geven aan Sipke om de namiddag in Bandon te blijven met zijn vrienden en vriendinnetje. De school wil dat iedereen onmiddelijk naar huis gaat. Ze vrezen dat er anders al dadelijk gedronken zal worden.

En dit alles in een land waar elk kind na de plechtige communie verplicht plechtig te zweren dat ze tot hun 18e niet zullen drinken! (Sipke heeft dat niet gedaan, daar heb ik wel voor gezorgd!)

En dus begint vanavond ook voor mij en Haydn een nieuw tijdperk. We worden niet meer wakker gemaakt door babies, maar zullen wakker liggen tot Sipke thuis komt ( hij wordt door een busdienst tot aan de deur gebracht).
Ik heb hem vanmorgen gevraagd of hij van plan is te drinken, en hij zei neen, hij heeft goddank de athletiek, een goede reden om fit wil blijven, en hij heeft al zovele zatlappen gezien dat hij een echte afkeur voor alcohol heeft ontwikkeld. Of dat is tenminste wat hij me verteld heeft, en ik geloof hem wel.
Ik maak me maar zorgen over de onvermijdbare vechtpartijen die elk jaar plaatsvinden, en het 'spiken' van zijn drankjes.
Ik hoop dat al dit gedoe met drank en drugs Sipke's avond niet te veel zal storen. Hij heeft het wel verdiend om zich rot te amuseren!

Morgen gaan ze allemaal weer naar school. Volgende week zijn de resultaten alweer vergeten, en dan beginnen we aan het leaving-cert te denken!

Terug naar $chool

2008-09-02T14:13:00.000+01:00

Het is weer zover. De kinderen zijn terug naar school, ....en wij zijn intussen zo'n €2000 armer!

IK weet niet meer hoe het er in Belgie aantoe gaat, maar hier krijgen de kinderen een boekenlijst. Voor elk vak is er wel een boek en een werkboek, zelfs voor Junior en senior infants(het equivalent voor 2e en 3e kleuterklas)! Dit jaar heb ik zo'n slordige 700€ uitbetaald aan schoolboeken. Wat is er toch verkeerd met nota's nemen?
Dan zijn er de uniformen,de pennezakken, de schriften,etc. De boekentassen heb ik dit jaar niet vervangen, ik heb ze gewoon gewassen, en ze zien er gloednieuw uit.
Voor Fintan moesten we 254€ opleggen, de rest van de premie ( hij gaat naar een protestantse privé school) werd betaald door de 'Church of Ireland', dankzij de protestantse lineage van mijn Schoonmoeder in Wales.
Het zijn de schoolboeken die me zo kwaad maken. Ik houd steeds de boeken van mijn kinderen bij, om ze te kunnen herbruiken. Maar dit jaar heb ik slechts twee boeken van vorig jaar kunnen gebruiken. De uitgevers zijn hier echt slim. Ofwel veranderen ze de boeken volledig, ofwel geven ze een 'nieuwe editie uit, waarin dan een paar zinnen veranderd zijn. De school laat ons dan weten dat de oude boeken onbruikbaar zijn.

Pittig detail: de grootste uitgever van schoolboeken in Ierland is de Folens uitgeverij, gesticht door Albert Folens, een Belgische collaborator van de tweede wereldoorlog, die naar de oorlog onderdak vond in het 'neutrale'Ierland.
Folens was blijkbaar niet de onschuldige oostfront strijder die wou vechten tegen het communisme. Blijkbaar had hij connecties met de waffenSS, en was lid van de Gestapo. ( er zijn hier wel een heel aantal collaborators terecht gekomen...)
Een documentaire op RTE bracht dit aan het licht. Maar de weduwe van Folens was succesvol in haar gerechtszaak die trachtte het interview met Albert Folens te verbieden, dat hebben we dus niet gezien.

Onze kinderen werken hier dus met schoolboeken die een man met een heel dubieus nazi verleden rijk heeft gemaakt.Ik weet niet wat ik daarover moet denken.

Let's have some Craic!

2008-08-27T11:00:00.001+01:00

"Craic" is een Iers woord voor plezier. Ieren houden van "Craic". "Craic agus Ceol" betekent Muziek en plezier, en dat vind je dus wel in elke pub.
Niet alleen in pubs, zo blijkt nu. Zelfs het Olympisch Committee wou de Craic in Peking niet missen.
Omdat er niet genoeg officielen mee konden gaan omwille van het kleine aantal goede sportmannen en -vrouwen, besloten de officielen om in naam van de "Craic" ook B-atleten te laten deelnemen en natuurlijk de A-athleten die gewond waren en niet echt in staat waren om goede prestaties te leveren, zoals Derval O' Rourke, de horde loper.
"Och, hoe meer zielen, hoe meer Craic",dachten ze dus in het Ierse Olympisch Committee, en ze contacteerden dus elke athleet, A of B, om mee te gaan. Eén van die athleten was een vrouwelijke lange afstands loper,die al weken niet meer getraind had en op vakantie was met de kinderen. Ze kreeg een paar dagen voor het vertrek naar Peking telefoontje om te vragen of ze mee wilde... En ze ging mee natuurlijk.

And it's NO, Nay, Never ....No Nay Never no More.....

De arme athleten...

2008-08-25T13:52:00.000+01:00

Het was weer zover. De arme Ierse athleten werden weer aangevallen in de Ierse pers. Ze waren niet goed genoeg, ze haalden geen medailles, en volgens de Ierse media hadden ze dus Iers geld verspild.
Vandaag lees ik in de Belgische pers dat ook daar geklaagd wordt. In Groot-Brittanie zijn ze natuurlijk heel gelukkig, maar in de VS vinden ze de athletiek resultaten ook maar niks.
Ik kan me alleen maar uitspreken over de staat van de sport in Ierland, en ik weet er nu al zo'n beetje over, zei het dan de juvenile athletiek.
Eén ding is zeker. Als je kwalificeert voor de OS als Ierse athleet, dan is dat het resultaat van jaren eenzaam en hard werken. IK heb groot respect voor alle Ierse athleten die zich gekwalificeerd hebben.
De faciliteiten in Ierland zijn echt erbarmelijk. Welk land heeft een Indoor-stadium in een koeiestal, zonder verwarming en met een lekkend dak?

Mijn twee zonen Sipke en Fintan hebben verschillend Ierse medailles gewonnen over de laatste 3 jaar. Ik heb nog nooit de rekening gemaakt van de reizen die we gemaakt hebben naar de verschillende athletiek pistes . Als je van Brussel naar Antwerpen rijdt duurt dat een half uur, vele mensen in Belgie vinden dat te lang.
Hier varieren de afstanden tijdens het seizoen van 40 tot 500 km. En we hebben geen autostrades. Een trip naar Dublin vanuit Cork duurt 5 uur. Je moet er heel wat voor over hebben om het te maken in de athletiek.
En wat ik vastgesteld heb is dat elke jonge athleet die een medaille wint, een vader of moeder aan de kant heeft staan. Het is een commitment, maar de resultaten zijn dan ook fantastisch.
Op financieel gebied,krijg je pas steun van de athletiek bond als je een buitengewone prestatie geleverd hebt. Wel te verstaan natuurlijk. Maar er zijn zoveel kinderen met echt talent, wiens ouders de kosten niet echt aankunnen. Voor ons is het al moeilijk genoeg. Toen de all irelands in Antrim was, zijn er vele athleten niet komen opdagen. Mij heeft dat weekend zo'n € 600 gekost.

Fintan is 12 en sprong dit jaar 4,75m en niet-officieel zelfs meer! Toen we naar het verspringen aan het kijken waren, zei ik hem dat hij daar ook wel zou geraken met zijn talent. En toen zei hij! Moeder, dat is toch onmogelijk! Ik woon in Ierland!!!

Triestig toch he?

Lekker eten in Kinsale

2008-08-21T13:45:00.000+01:00

OK, we gaan weer de positieve weg op.... Of het nu regent of niet, eten is altijd een leuke manier om de grijze lucht te vergeten. Wij wonen in Kilbrittain, co. Cork, dicht bij Kinsale.
Kinsale wordt hier de cullinaire hoofdstad van Ierland genoemd. Nu... dit is wel lichtjes overdreven. Er zijn inderdaad een twintig tal restaurants, maar de kwaliteit is niet altijd zo goed.
Ik ga hier maar enkel de goede restaurants vernoemen.
OP de allereerste plaats, een gezellig, warm , aangenaam restaurant, met heel lekker eten uit..... Polen! Jola's restaurant is het beste dat Kinsale te bieden heeft. Jola is een jonge Poolse, met 10 jaar ervaring als restaurant manager in London. Op het menu staan heerlijke Poolse en meestal Oost-Europese gerechten bereid door uitstekende chefs.
De home made Wodka mixtures zijn heerlijk!

Voor een heerlijke visschotel ga je naar het Fishyfishy restaurant, waar je heerlijke visgerechten kan eten. Het restaurant is enkel open voor lunch, van 12 to 16 u, maar het is echt de moeite waard, zeker nu ze er een Franse manager, Patrick, aangewerfd hebben. Hij geeft het restaurant een echte warme ambiance a la Francaise.

Iets meer kinky, maar echt wel lekker, is het eten bij Ozhaven, een Australische onderneming.

Een melding waard, is Crackpots, niet slecht, en nu is er ook een kunstgalerij op de eerste verdieping. (Geen New Media Art, anders zou ik het niet vermelden!)
Verder is er The Spaniard, The Blue Haven ( het bar-food is lekker, het restaurant veel te duur!), Man-Friday, Toddies, en nog een aantal andere. De laatsten zijn allemaal 'over-rated and over-priced' volgens mij, maar wie ben ik om daarover te oordelen....

Overstroomde Pentathlon

2008-08-19T15:47:00.000+01:00

Net voor we naar Belgie vertrokken, gingen we naar Santry, Dublin voor de All-Ireland Juvenile Combined events.

Sipke nam er aan deel, hij deed de pentathlon. ( 100m hordelopen, verspringen, hoogspringen, kogelstoten en 800m) De laatste twee jaar was hij tweede geeindigd. Dit jaar was hij vast besloten de wedtrijd te winnen.

En het ging goed. Na de eerste drie events was hij in een leidende positie.
De zon scheen, het was warm, we genoten echt van het zonnetje toen het vierde event, hoogspringen, begon.
Sipke deed het heel goed. Gauw waren er nog 4 athleten over, de rest kon niet over 1.50m springen. OP 1.59m hoogte lukte het enkel Sipke in de eeerste beurt. Hij zag het echt wel zitten, hij steefde duidelijk op een overwinning af.
En toen gebeurde het...
Plots opende de hemel zich en de engelen gooiden emmers water naar beneden. OP 30 minuten tijd was de hele piste overstroomd. Er was zo'n 5 cm water over het hele stadium. De wedstrijd werd afgelast. Het was afgelopen....Arm Sipke, zo dicht bij zijn doel...de goden waren hem niet gunstig gezind...

Wij zaten ondertussen ook vast. De taxi's konden ons niet bereiken. UIteindelijk konden we op een bus, die deed er drie uur over om tot aan het station te geraken, een rit die normaal gezien maar 20 minuten duurt. Onderweg zagen we auto's tot aan het dak in het water, het was een echte ramp.

Terwijl we in Belgie waren is hetzelfede nog twee keer gebeurd. De Dublin-Cork trein is vorig weekend ontspoord door een land verschuiving, de ene overstroming volgde de andere.
We kwamen terug in regen, zelfs voor Ierland is dit een uitzonderlijke natte zomer.

'k Wil terug naar de Kust....

2008-08-19T15:25:00.000+01:00

We zijn dus voor een weekje naar Oostduinkerke gegaan. Hier in Ierland,worden we omringd door zee en strand, maar toch gaan de kindeen graag naar de Belgische kust. Waarom?

Omdat er daar altijd iets te doen is. De kust in Belgie is echt wel een goed gehouden geheim. En je beseft het pas als je niet meer in Belgie woont. De dijken, de winkeltjes, de gezellige cafés, de lekkere restauranten, de mosselen, de wafels, de ijsjes, de gratis concerten,en last but not least de koele Kriek!
De kust bruist!
Het is ook een heel beschaafde omgeving. Geen dronken vecht partijen, geen luide disco's, iedereen is daar om zich te ontspannen.
Zelfs de Brusselse 60-jarige blondjes, horen bij de hele Vlaamse kust-ervaring!

Wat mij vooral opviel is dat er daar in de laatste veertig jaar niet veel veranderd is. ( behalve dan de massa's gebouwen die erbij gekomen zijn) De mensen doen exact hetzelfde dan toen ik klein was. Iedereen wandelt nog heen en weer op de dijk. De kinderen huren nog steeds de wagentjes. De vaders bouwen nog altijd vol energie de zandkastelen, terwijl hun kroost hulpeloos toekijkt, en af en toe zie je een man door de duinen sluipen.....hij speelt dan verstoppertje met zijn zoon.

Haydn , mijn echtgenoot, was nogal wantrouwig toen we vertrokken, maar hij vond het uiteindelijk ook een zalige vakantie, en was erg onder de indruk van Oostduinkerke, en de hele Westhoek.

Ik ken een heel pak Ieren die er heel wat voor zouden geven om zulk een vakantie oord te vinden. En ga ik er nu reclame voor maken?

Ik denk het niet. Hou de kust maar lekker voor ons!

Morgen nog wat meer foto's.

Hier is One World Wallet, kom er ook bij!

2008-07-25T21:32:00.001+01:00

Wordt zelf een stukje kunst!

Visit One World Wallet

Een video van onze second life galerij

2008-07-22T10:24:00.001+01:00

Kunstroof in onze gallerij, door Will St Leger

2008-07-19T13:26:00.000+01:00

Op Dinsdag en Woensdag van deze week had er een kunst roof plaats in onze gallerij. Gelukkig hebben we een slide show van de avond, als iemand de daders herkent, laat het me dan weten!

Belfast, party town

2008-07-14T11:04:00.000+01:00

Vorige week was het zo ver. De Ierse kampioenschappen voor juvenile athletics nam plaats in Antrim, Noord Ierland. Dit was de aller eerste keer dat dit event in Noord Ierland georganiseerd werd, de Goede Vrijdag overeenkomst hadden hier duidelijk iets mee te maken.
We konden geen slaap plaats vinden in Antrim en konden niets anders dan in Belfast een hotel te boeken.
Ik keek er niet naar uit. Als ik aan Belfast denk, denk ik geweld, moord, bommen.
Ik vertrok dus met mijn twee oudste zonen, Sipke en Fintan, met een klein hartje.
Na 6 uur rijden vanuit Cork, kwamen we eindelijk aan de Noord-Ierse grens. Je weet meteen dat je in Noord-Ierland bent toegekomen, door het aantal Union Jacks en Red hand of Ulster vlaggen langs de baan.
Hier en daar zie je een paar memorial-monumenten, voor mensen die doodgeschoten werden.
En net zoals de huizen er plots anders uitzien als je de Belgisch-Nederlandse grens oversteekt, waren de huizen hier plots echt Engels.
We werden er om de 500m aan herinnerd dat dit Brits territorium was, door de Union Jacks langs de baan, en een paar huizen met verschillende Union Jacks.
Na een 40 minuten rijden kwamen we in Belfast toe.
We kwamen duidelijk aan de kant van de loyalisten toe, weer Engelse vlaggen en red hand of Ulster vlaggen.
Na een beetje zoeken, vonden we de straat van ons hotel, maar ze was afgesloten. Er was een Orange March ( de parades van de Orange Order, waarbij de Battle of the Boyne herdacht wordt, elk jaar weer een periode van verhitte emoties in Belfast). De politie, PSNI, stond klaar in gepantserde voertuigen, maar gelukkig, gebeurde er niets. Het enige dat we konden horen was de fluit en de drum, verder niets. Na een uurtje reed de politie weg, en konden wij eindelijk naar ons hotel gaan.
De parking was afgesloten met prikkeldraad, verder was er echt niets te merken. Ik was wel blij met de veilige parking; Ierse nummer platen zijn niet zo welkom in Belfast, zo had ik gehoord, en inderdaad, de volgende dag hoorde ik dat er stenen geworpen waren naar de Tipperary bus, waarschijlijk door een paar kinderen, maar die hebben de haat wel thuis geleerd.

We maakten een wandeling naar het centrum van de stad, Sipke was heel stil, hij was bang dat zijn Iers accent zou opvallen.
Tijdens de wandeling kwamen we langs een plein waar weer een pak Union Jacks aan het zwaaien waren.
Verder zag de stad er uit als elke andere Engelse stad. We wandelden langs de equality office, waar een oog gehouden wordt op discriminatie van minderheden, dan langs het Europa Hotel, waar de pers verbleef tijdens de 'Troubles'. Dit hotel is gekend omwille van de bomaanslagen .
Maar die maken nu deel uit van een ver verleden. Wat we verder zagen waren feest vierders, elke pub was vol en iedereen die we zagen was dronken. We zagen vier roze limouzines voorbij rijden met een pak dronken hen night party girls,( hen night is de vrijgezellen avond voor vrouwen, stag night is de vrijgezellen avond voor mannen). Een pak stag night vierende mannen liepen met de toekomstige bruidegom op een surf board van één pub naar de andere. Het was een dol gedoe! Alsof ze daar na jaren van geweld, alle verloren tijd moesten inhalen. Iedereen was dronken, en het was nog maar 8 uur 's avonds.
Sipke en Fintan vonden het hele gedoe maar niks, en we keerden terug naar ons hotel.
De volgende twee dagen dachten we alleen nog aan athletiek. We wandelden nog een keer rond in Belfast, maar ik vond de atmosfeer daar helemaal niet leuk. ALsof je nog steeds de vijandigheid kon voelen.
We keerden terug met goud en brons voor Sipke, en zilver voor Fintan. Ik was blij dat we weg konden.
Zou ik nog terug gaan? Enkel als het echt moet.

Juvenile Athletics Championships, Munster in Templemore, Tipperary

2008-06-26T13:34:00.000+01:00

Here is een leuk clipje, geeft de atmosfeer goed weer.
Fintan is in de laatste race.>
Munster Championship from phil kelly on Vimeo.

Eilander Syndroom

2008-06-24T14:09:00.000+01:00

De Ieren zijn een raar volkje.
Ze zijn verspreid over de hele wereld. Omwille van de hongersnood in de 19e Eeuw, emigreerden miljoenen Ieren naar de Verenigde Staten. Groot Brittanie heeft ook een paar miljoen Ierse uitwijkelingen, en waar op de wereld je ook gaat, je vindt wel altijd een Ierse pub.
De uitwijkelingen waren meestal arme mensen, op zoek naar wat meer geluk, een goed leven voor de familie. Begrijpelijk wel.
Je zou dus denken dat de Ieren de eersten zouden zijn die huidige emigranten omhelzen en helpen om een nieuw leven op te bouwen. Niets is minder waar, blijkt nu.
70% van de neen-stemmers in het laatste referendum over het Lissabon verdrag, deden dit omdat ze vreesden dat met een diepere integratie in Europa, ook meer Europese immigranten naar Ierland zouden komen, dat stond deze week in de krant.

Toen ik hier toekwam, 10 jaar geleden, vond ik het verdomd moeilijk om een job te vinden. Zo moeilijk zelfs, dat ik uiteindelijk tevreden moest zijn met een job als verpleegster in een ouderlingen tehuis. Onderbetaald en overwerkt!
Een van de werkgevers die me interviewden stelde mij de vraag of ik niet dacht dat mijn acccent een probleem zou zijn. ( ik had jaren gewerkt voor bedrijven als Procter en Gamble en Baxter Healthcare, als trainer, en was op zoek naar iets gelijkaardigs), ik negeerde die vraag. Nadien vroeg ik me wel af, of mijn nationaliteit het probleem kon zijn. Ik wou dat echter niet geloven.

Maar nu besef ik dus, dat mijn 'continental' zijn, een struikelblok was om een job te vinden. Vreemd gevoel is dat.
De laatste jaren zijn er zo'n 300.000 Polen naar Ierland gekomen. Ze werken meestal in de bouw sector, en de vrouwen worden huishoudsters, alhoewel de meesten universitairen zijn. Het zijn mooie, vriendelijke mensen , meestal katholiek zoals de Ieren, er zijn geen problemen met deze Europeanen.
Nu blijkt dus , door het referendum, dat ze hier echt niet welkom zijn.

Ieren zijn eilanders. Ze leven afgesloten van de rest van Europa. En dat merk je echt wel.

Deze theedrinkende, fish-and chip etende eilanders hebben een groot wantrouwen voor alles wat niet van dit eiland komt.

Mijn ouders' huis werd verkocht na hun overlijden. De kopers waren een familie uit Cork. Leuke, aangepaste mensen, die een beter leven wilden en gevonden hebben voor hun familie, dat is de norm hier in Ierland. Iedereen heeft wel minstens één familielid in het buitenland.

Blijkbaar vinden de Ieren het gemakkelijk om te krijgen, maar ze staan niet meteen klaar om ook wat terug te geven!

Referendum Smeferendum

2008-06-18T15:46:00.000+01:00

OK, jullie hebben het allemaal wel gehoord, gelezen of gezien, Ierland heeft NEEN gezegd in het referendum over het Lisbon Verdrag.
Consternatie in Europa, sommigen zijn tevreden, anderen heel ontgoocheld. Een ding is zeker, zelfs de Ieren weten niet echt waarom ze neen gestemd hebben.En als je hier voor het referendum naar de propaganda keek, kan je maar 1 besluit trekken. Ze stemden neen omdat ze neen konden stemmen. Het oude Ierse rebel gevoel kwam weer op. De Neen propaganda was ook daarop afgestemd.
Posters met als slogan " People died for this country, ....." " No to Foreign Rule", " don't let Brussels in through the back door", etc. waren er echt op gericht om de Ieren te doen geloven dat door Ja te stemmen. het land zou overgenomen worden door ongelovige, abortus lievende heretische Europeanen.
Mensenlief, ik heb nog nooit zo een belachelijke propaganda gezien. En de mensen zijn er in gelopen.
De ja-kant kon duidelijk geen antwoord vinden op de neen propaganda, ze hadden daar het geld niet voor. Ze probeerden wel, door te zeggen dat de neen kant leugens vertelde, maar dat maakte het alleen maar erger.
Neen had duidelijk de overmacht op financieel gebied, er gaan geruchten de ronde dat pro-Bush Amerikanen erachter stonden....

Ach ja, ze likken hier en in Brussel nu hun wonden. De vraag blijft of het wel zin heeft om een referendum te organiseren over een verdrag waar niemand iets van verstaat. Tenslotte is er hier een democratisch verkozen parlement (Dáil), waarom werd er daar niet gedebatteerd over het verdrag? Het zou tenminste de zekerheid leveren dat de beslissing, welke dan ook, kwam van goed geinformeerde individuelen!

Expats United

2008-06-18T14:53:00.000+01:00

Toen ik in Brussel woonde met Haydn, nu mijn echtgenoot, kochten wij wekelijks The Bulletin, een weekblad voor expats in Brussel.

Elke keer maakte ik me kwaad op al de Eurocraten die niets beter te doen hadden dan te klagen over de Belgen, de Belgische politiek, etc.
Ik verstond maar niet hoe die mensen zo negatief konden zijn over een land, waar ze uit eigen keuze komen wonen waren.

Nu, na tien jaar in Ierland, betrap ik mezelf erop dat ik net hetzelfde doe als de expats in Belgie.
Ik kan me hier zo gefrustreerd voelen over alles. De scholen, de gezondheidszorg, de restaurants, de sportclubs,de godsdienst, ik heb wel altijd een negatieve opmerking klaar!

En nu begrijp ik wel wat er gebeurt in het hoofd van een expat. Je komt er nooit meer uit. Eens expat, altijd expat. Ik voel me niet echt thuis in Ierland, maar als ik terug naar Belgie ga, kan ik niet wachten tot ik weer hier ben, ik kan aan de Belgische drukte niet meer wennen.

Eigenlijk voel ik me alleen nog thuis in mijn eigen huis. Ik ben een expat voor het leven. Ik zou gerust naar de Verenigde Staten kunnen verhuizen, of naar Australie of Africa. Volgens mij maakt dat niet zoveel verschil meer uit. Weg is weg. Na een tijdje ga je je de goede dingen van je eigen land herinneren, en plots worden die zelfs beter en beter. Maar je kan er niet meer terug naartoe, want je hoort er niet echt meer bij.
Een raar gevoel, maar ik ben er zeker van dat dit een expat-syndroom is, zeker als je in een gemengde relatie zit. Twee Belgen kunnen samen heimwee naar huis hebben. Alleen ben je dus echt wel alleen!

Ik voel me nu verbonden met alle expats in de wereld, welke nationaliteit ze ook mogen hebben. Van huis weg zijn is niet zo simpel als je denkt....

Terug van Weggeweest

2008-05-26T10:46:00.000+01:00

Phew, Hier ben ik weer. We habben het verdomd druk gehad met onze galerij, en dat zal zo wel een tijdje blijven duren.
In de galerij zijn we van start gegaan met fragments, een project waarin we kunstenaars vroegen een werk te creeren dat we aan goedkope prijs kunnen verkopen aan het publiek. De intentie is om kunst toegankelijk te maken voor iedereen. De kunstwerken zijn allemaal in beperkte uitgave van 100, gehandtekend en gedrukt op archival paper.
Hier is er eentje van Nathaniel Stern

Een ander project is een social networking kunstproject, One World Wallet, waar je een wallet kan kopen, gemaakt door Jon, Coffelt, en daarmee kunt aansluiten op een social networking website, oneworldwallet.ning.com, waar je je verhalen en foto's van je leven met de wallet kan delen met andere leden. Het geheel wordt een kunstwerk op zichzelf.

Arme scholen

2008-04-11T18:34:00.000+01:00

Vandaag stond in het nieuws dat de Ierse Lagere scholen gemiddeld een schuld van 23000 Euro hebben. Toch heeft de minister van onderwijs, Mary Hannafin, geweigerd de staatsteun aan de scholen te verhogen. Ze vindt dat het aan de plaatselijke gemeenschappen ligt om geld te ronselen.

Regelmatig hoor je hier berichten van scholen die moeten sluiten omdat er een ratten- probleem is,of van scholen die nog steeds geen toiletten in-huis hebben, enz, enz. Als je sommige schoolgebouwen bekijkt waan je je echt in de jaren dertig.
Het hele jaar door hebben er verschillende 'Fundraising-events' plaats, zoals modeshows, cake-sale,concerten,etc.etc. Dit alles om de scholen te steunen.
Elke school vraagt de ouders om een 'vrijwillige bijdrage'en ook nog om een geldelijke steun om de normale kosten van copies, etc. te dekken.
Boeken moeten we steeds nieuw kopen , elk jaar betaal ik in September zo'n slordige 400 Euro aan schoolboeken voor mijn 4 kinderen.
Onderwijs is hier zogezegd gratis, maar het is verdomd duur.
Hoe dit nog kan na de Keltische tijger is onbegrijpelijk.

Food Dudes

2008-04-10T10:44:00.000+01:00

De lagere scholen zijn deze week gestart met een 10 dagen durend programma, Food Dudes, om de kinderen te stimuleren om gezonder te gaan eten. Elke dag krijgen ze een zakje met rauwe groenten en fruit, dat ze moeten proeven. De eerste paar dagen krijgen ze een prijs als ze geproefd hebben, de laatste dag krijgen ze een grotere prijs als ze het hele zakje leeg eten.
Obese kinderen vormen een groeiend probleem hier, wat mij echt niet verbaast.Er is dan ook geen enkele opvang voor jonge moeders. Advies krijgen ze van de televisie of helemaal niet. De public health nurse komt1 maal langs na de geboorte van een kindje, om na te gaan of alles in orde is thuis. Niemand weegt of meet de baby, en al wat men zegt over voeding is 'breast is best', verder moet je't zelf maar uitzoeken.
Je vindt hier dus regelmatig babies die een zakje chips aan't eten zijn, of cola drinken uit de zuigfles.
Hoewel er vele sportclubs bestaan, zijn er toch een groot aantal kinderen voor wie sport betekent dat je een sprint loopt op de WII Nintendo!
De vrienden van mijn kinderen weigeren meestal de groenten die ik hen aanbied, weinige moeders koken hier nog vers, meestal wordt er 'Convenience food' klaargemaakt.

Vandaar dus het'Food Dudes ' programma. Of het iets zal uithalen weet ik niet, het is in ieder geval goed dat de overheid een initiatief neemt .

Kanker

2008-04-09T14:14:00.000+01:00

Gisteren vernam ik dat één van mijn vrienden ( een coach van de athletiek club) borstkanker heeft.
Die verdomde ziekte weer! Het is niet meer uit mijn leven weg te denken.
Ik was erg geschokt, en maakte mijn eigen confrontatie met borstkanker weer door.
Voor mij is het nu 3 jaar geleden, en na de behandeling met chirurgie, bestraling , chemotherapie en Herceptine is alles voorlopig OK.
Het verlaat je echter nooit. Elke dag denk ik aan kanker, het minste kwaaltje dat ik voel denk ik aan kanker.
Ik weet zo goed wat Catherine nu doormaakt, en niemand zou dit moeten meemaken. Kanker is een rotte, afschuwelijke ziekte.
Catherine ligt nu in een typisch Iers ziekenhuis met 36 bedden in één kamer, geen privacy en vuile badkamers.
De Keltische tijger is lang op bezoek geweest in Ierland, maar de ziekenhuizen heeft hij nooit gevonden!