Budget 2014 en scheidingen in Ierland

Het budget is in aankomst!
We houden ons al vast, want de laatste jaren is het nooit aangenaam geweest.
Volgens Money Guide Ireland, zullen er nog meer besparingen in de sociale uitkeringen zijn ( waar gaan ze die toch nog halen?), een hogere inkomstenbelasting zit er niet in, maar de sociale zekerheid kan wel verhoogd worden, enz.
Leuk zal het in ieder geval niet zijn. Waar is de tijd dat de minister van financien blij aankondigde dat er een overschot was? Ik denk dat ze dat hier liever vergeten. In ieder geval haalt de regering de 3 miljard besparing niet, het wordt 2,5 miljard.
Och ja, we zijn het hier intussen al gewoon. Iedereen sukkelt, behalve de superrijken en de Bono's van dit land.

En nu dan naar iets persoonlijker nieuws.
Haydn en ik zijn uit elkaar, het ondenkbare is gebeurd. en nu we hier wonen, moeten we dus hier ook scheiden. En dat wordt moeilijk.
Scheiding is nog maar sinds 1996 toegelaten in Ierland. De wetten zijn hier nog verschrikkelijk ouderwets en stroef.
Om te kunnen scheiden moet je hier namelijk eerst 5 jaar apart wonen. Je kan dus enkel een wettige scheiding van tafel en bed bekomen, en dan  kan je na 5 jaar scheiden.
Wij zijn naar een bemiddelaar gegaan om tot een akkoord te komen. het is een gratische staatsdienst. ( je kan ook naar een advokaat, maar dat is heel duur).
Het probleem met zulk akkoord is dat het op elk moment veranderd kan worden. Als Haydn niet meer gelukkig is met de som onderhoudsgeld die hij moet betalen, kan hij terug naar de bemiddelaar gaan en het hele spelletje kan opnieuw beginnen.
Je bent dus nooit zeker, alles kan altijd veranderen.
Vele koppels scheiden hier nooit, ze blijven van tafel en bed gescheiden, meestal omwille van godsdienstige redenen.  Een vriendin van mij leefde zo al 15 jaar, haar ex was al verschillende keren terug gestapt naar de bemiddelaars om alles opniew te bespreken.
Ze hield dus constant alle rekeningen bij om te kunnen bewijzen waar ze geld voor nodig heeft.
Toen werd hij  terminaal ziek. Hij had pancreaskanker.
Twee weken voor zijn dood, stuurde hij haar scheidings papieren. Hij wilde niet dat ze ook maar iets erfde.
Zo gaat dat hier dus. Het is pijnlijk om je huwelijk kapot te zien gaan, maar de staat , de kerk en de achterhaalde Ierse wetten maken het nog eens tien keer zo moeilijk.

En wat is de oplossing? Liegen! Op het bemiddelingskantoor werd ons onrechtstreeks verteld dat we de datum kunnen veranderen waarop we uit elkaar zijn gegaan, zodat het nu zou blijken dat het al meer dan 4 jaar is. Op die manier kunnen we binnen 6 maanden scheiden.

Jongen, jongens toch!

Van doctor naar dakloos in Ierland.

Ik heb hier een vreemd verhaal te vertellen. Een tweetal maanden geleden werd ik opgebeld door een coach van mijn zoon, een Nederlander. Hij vertelde mij dat er iemand bij hem thuis was komen aanbellen. Een man die hij nauwelijks kende, het was een docent aan de universiteit, een Belg, die intussen al 10 jaar in Ierland woonde.
 Ik kende hem niet. De man (ik ga hem Walter noemen) was zijn jub als lecturer kwijt geraakt. Hij gaf er les als freelancer onder contract, en heeft dus geen recht op werkloosheidsuitkeringen.
Hij woonde bij zijn Amerikaanse vrouw, die hem die morgen op een nogal geweldadige manier op straat had gezet. De coach wist niet wat hij kon doen en belde mij dus op, omdat ik een landgenoot ben.
Ja, wat doe je dan. Ik wist nu dat er iemand in de penarie zat. Ik moest dus proberen te helpen.
Ik heb hem de volgede morgen ontmoet in een coffeeshop. en jongens, jongens toch, het was zielig.

Ik hoorde van Walter dat hij vroeger nog les gegeven had aan een Vlaamse universiteit, nadien in de USA, waar hij ook nog jaren les heeft gegeven.
In de VS heeft hij zijn vrouw ontmoet, en samen trokken ze naar Ierland, omdat ze daar al lang van gedroomd hadden. Hij werkte eerst voltijds op de uni, dat werd verminderd naar halftijds, een kwart tijd en dan niets meer.
Walter had intussen geprobeerd juwelen te maken en te verkopen, maar dat was niet gelukt (niemand koopt juwelen tijden de recessie).
En daar zat hij nu vóór mij. Ongeschoren, ongewassen, beschaamd, vernederd. Hij verbleef op een ( niet officiele) B&B aan 20€ per nacht. Hij had geen inkomen, geen papieren. zijn vrouw had zijn laptop in stukken geslagen. Met andere woorden. Walter was dakloos. van Dr Walter naar dakloze Walter. Ik heb hem min of meer kunnen helpen via de community welfare office in Bandon en Focus Ireland , een charity die daklozen helpt en dakloosheid probeert te vermijden. 

Intussen heeft hij een kamer gevonden in een house-share, hij heeft vandaag bericht ontvangen dat hij een levensloon kan krijgen en hij heeft, dankzij een vriend van hem, nu ook gratis wettelijke bijstand.

Had Walter geen rijke broer gehad die zijn huur kon betalen was hij waarschijnlijk volledig dakloos geworden.

 Wat mij het meest verbaasde was dat de community welfare werkster me vertelde dat Walter geen uniek geval was; meer en meer mannen met universitaire diploma's leven op de grens van armoede. Jongeren die een bachelors degree hebben, maar geen masters lopen ook een groot risco.
Dakloosheid stijgt, mensen die hulp vragen aan de verschillende liefdadigheidsinstellingen zijn niet alleen meer de ongeschoolden, het zijn meer en meer mensen van de middenklasse.

 Ik zie hier berichten van groene scheuten die er in de Ierse economie te zien zijn. Ik hoop maar dat het waar is, want zo kan het echt niet langer doorgaan.