Lekker eten in Kinsale

OK, we gaan weer de positieve weg op.... Of het nu regent of niet, eten is altijd een leuke manier om de grijze lucht te vergeten. Wij wonen in Kilbrittain, co. Cork, dicht bij Kinsale.
Kinsale wordt hier de cullinaire hoofdstad van Ierland genoemd. Nu... dit is wel lichtjes overdreven. Er zijn inderdaad een twintig tal restaurants, maar de kwaliteit is niet altijd zo goed.
Ik ga hier maar enkel de goede restaurants vernoemen.
OP de allereerste plaats, een gezellig, warm , aangenaam restaurant, met heel lekker eten uit..... Polen! Jola's restaurant is het beste dat Kinsale te bieden heeft. Jola is een jonge Poolse, met 10 jaar ervaring als restaurant manager in London. Op het menu staan heerlijke Poolse en meestal Oost-Europese gerechten bereid door uitstekende chefs.
De home made Wodka mixtures zijn heerlijk!

Voor een heerlijke visschotel ga je naar het Fishyfishy restaurant, waar je heerlijke visgerechten kan eten. Het restaurant is enkel open voor lunch, van 12 to 16 u, maar het is echt de moeite waard, zeker nu ze er een Franse manager, Patrick, aangewerfd hebben. Hij geeft het restaurant een echte warme ambiance a la Francaise.

Iets meer kinky, maar echt wel lekker, is het eten bij Ozhaven, een Australische onderneming.

Een melding waard, is Crackpots, niet slecht, en nu is er ook een kunstgalerij op de eerste verdieping. (Geen New Media Art, anders zou ik het niet vermelden!)
Verder is er The Spaniard, The Blue Haven ( het bar-food is lekker, het restaurant veel te duur!), Man-Friday, Toddies, en nog een aantal andere. De laatsten zijn allemaal 'over-rated and over-priced' volgens mij, maar wie ben ik om daarover te oordelen....

Overstroomde Pentathlon

Net voor we naar Belgie vertrokken, gingen we naar Santry, Dublin voor de All-Ireland Juvenile Combined events.

Sipke nam er aan deel, hij deed de pentathlon. ( 100m hordelopen, verspringen, hoogspringen, kogelstoten en 800m) De laatste twee jaar was hij tweede geeindigd. Dit jaar was hij vast besloten de wedtrijd te winnen.

En het ging goed. Na de eerste drie events was hij in een leidende positie.
De zon scheen, het was warm, we genoten echt van het zonnetje toen het vierde event, hoogspringen, begon.
Sipke deed het heel goed. Gauw waren er nog 4 athleten over, de rest kon niet over 1.50m springen. OP 1.59m hoogte lukte het enkel Sipke in de eeerste beurt. Hij zag het echt wel zitten, hij steefde duidelijk op een overwinning af.
En toen gebeurde het...
Plots opende de hemel zich en de engelen gooiden emmers water naar beneden. OP 30 minuten tijd was de hele piste overstroomd. Er was zo'n 5 cm water over het hele stadium. De wedstrijd werd afgelast. Het was afgelopen....Arm Sipke, zo dicht bij zijn doel...de goden waren hem niet gunstig gezind...

Wij zaten ondertussen ook vast. De taxi's konden ons niet bereiken. UIteindelijk konden we op een bus, die deed er drie uur over om tot aan het station te geraken, een rit die normaal gezien maar 20 minuten duurt. Onderweg zagen we auto's tot aan het dak in het water, het was een echte ramp.

Terwijl we in Belgie waren is hetzelfede nog twee keer gebeurd. De Dublin-Cork trein is vorig weekend ontspoord door een land verschuiving, de ene overstroming volgde de andere.
We kwamen terug in regen, zelfs voor Ierland is dit een uitzonderlijke natte zomer.

'k Wil terug naar de Kust....

We zijn dus voor een weekje naar Oostduinkerke gegaan. Hier in Ierland,worden we omringd door zee en strand, maar toch gaan de kindeen graag naar de Belgische kust. Waarom?

Omdat er daar altijd iets te doen is. De kust in Belgie is echt wel een goed gehouden geheim. En je beseft het pas als je niet meer in Belgie woont. De dijken, de winkeltjes, de gezellige cafés, de lekkere restauranten, de mosselen, de wafels, de ijsjes, de gratis concerten,en last but not least de koele Kriek!
De kust bruist!
Het is ook een heel beschaafde omgeving. Geen dronken vecht partijen, geen luide disco's, iedereen is daar om zich te ontspannen.
Zelfs de Brusselse 60-jarige blondjes, horen bij de hele Vlaamse kust-ervaring!

Wat mij vooral opviel is dat er daar in de laatste veertig jaar niet veel veranderd is. ( behalve dan de massa's gebouwen die erbij gekomen zijn) De mensen doen exact hetzelfde dan toen ik klein was. Iedereen wandelt nog heen en weer op de dijk. De kinderen huren nog steeds de wagentjes. De vaders bouwen nog altijd vol energie de zandkastelen, terwijl hun kroost hulpeloos toekijkt, en af en toe zie je een man door de duinen sluipen.....hij speelt dan verstoppertje met zijn zoon.

Haydn , mijn echtgenoot, was nogal wantrouwig toen we vertrokken, maar hij vond het uiteindelijk ook een zalige vakantie, en was erg onder de indruk van Oostduinkerke, en de hele Westhoek.

Ik ken een heel pak Ieren die er heel wat voor zouden geven om zulk een vakantie oord te vinden. En ga ik er nu reclame voor maken?

Ik denk het niet. Hou de kust maar lekker voor ons!

Morgen nog wat meer foto's.

Hier is One World Wallet, kom er ook bij!

Wordt zelf een stukje kunst!

Visit One World Wallet

Een video van onze second life galerij

Kunstroof in onze gallerij, door Will St Leger

Op Dinsdag en Woensdag van deze week had er een kunst roof plaats in onze gallerij. Gelukkig hebben we een slide show van de avond, als iemand de daders herkent, laat het me dan weten!

Belfast, party town

Vorige week was het zo ver. De Ierse kampioenschappen voor juvenile athletics nam plaats in Antrim, Noord Ierland. Dit was de aller eerste keer dat dit event in Noord Ierland georganiseerd werd, de Goede Vrijdag overeenkomst hadden hier duidelijk iets mee te maken.
We konden geen slaap plaats vinden in Antrim en konden niets anders dan in Belfast een hotel te boeken.
Ik keek er niet naar uit. Als ik aan Belfast denk, denk ik geweld, moord, bommen.
Ik vertrok dus met mijn twee oudste zonen, Sipke en Fintan, met een klein hartje.
Na 6 uur rijden vanuit Cork, kwamen we eindelijk aan de Noord-Ierse grens. Je weet meteen dat je in Noord-Ierland bent toegekomen, door het aantal Union Jacks en Red hand of Ulster vlaggen langs de baan.
Hier en daar zie je een paar memorial-monumenten, voor mensen die doodgeschoten werden.
En net zoals de huizen er plots anders uitzien als je de Belgisch-Nederlandse grens oversteekt, waren de huizen hier plots echt Engels.
We werden er om de 500m aan herinnerd dat dit Brits territorium was, door de Union Jacks langs de baan, en een paar huizen met verschillende Union Jacks.
Na een 40 minuten rijden kwamen we in Belfast toe.
We kwamen duidelijk aan de kant van de loyalisten toe, weer Engelse vlaggen en red hand of Ulster vlaggen.
Na een beetje zoeken, vonden we de straat van ons hotel, maar ze was afgesloten. Er was een Orange March ( de parades van de Orange Order, waarbij de Battle of the Boyne herdacht wordt, elk jaar weer een periode van verhitte emoties in Belfast). De politie, PSNI, stond klaar in gepantserde voertuigen, maar gelukkig, gebeurde er niets. Het enige dat we konden horen was de fluit en de drum, verder niets. Na een uurtje reed de politie weg, en konden wij eindelijk naar ons hotel gaan.
De parking was afgesloten met prikkeldraad, verder was er echt niets te merken. Ik was wel blij met de veilige parking; Ierse nummer platen zijn niet zo welkom in Belfast, zo had ik gehoord, en inderdaad, de volgende dag hoorde ik dat er stenen geworpen waren naar de Tipperary bus, waarschijlijk door een paar kinderen, maar die hebben de haat wel thuis geleerd.

We maakten een wandeling naar het centrum van de stad, Sipke was heel stil, hij was bang dat zijn Iers accent zou opvallen.
Tijdens de wandeling kwamen we langs een plein waar weer een pak Union Jacks aan het zwaaien waren.
Verder zag de stad er uit als elke andere Engelse stad. We wandelden langs de equality office, waar een oog gehouden wordt op discriminatie van minderheden, dan langs het Europa Hotel, waar de pers verbleef tijdens de 'Troubles'. Dit hotel is gekend omwille van de bomaanslagen .
Maar die maken nu deel uit van een ver verleden. Wat we verder zagen waren feest vierders, elke pub was vol en iedereen die we zagen was dronken. We zagen vier roze limouzines voorbij rijden met een pak dronken hen night party girls,( hen night is de vrijgezellen avond voor vrouwen, stag night is de vrijgezellen avond voor mannen). Een pak stag night vierende mannen liepen met de toekomstige bruidegom op een surf board van één pub naar de andere. Het was een dol gedoe! Alsof ze daar na jaren van geweld, alle verloren tijd moesten inhalen. Iedereen was dronken, en het was nog maar 8 uur 's avonds.
Sipke en Fintan vonden het hele gedoe maar niks, en we keerden terug naar ons hotel.
De volgende twee dagen dachten we alleen nog aan athletiek. We wandelden nog een keer rond in Belfast, maar ik vond de atmosfeer daar helemaal niet leuk. ALsof je nog steeds de vijandigheid kon voelen.
We keerden terug met goud en brons voor Sipke, en zilver voor Fintan. Ik was blij dat we weg konden.
Zou ik nog terug gaan? Enkel als het echt moet.