Vlaanderen Vakantieland: Nog meer Wild Atlantic Way

Vlaanderen Vakantieland's Wild Atlantic Way is afgelopen, en mijn 5 minutes of fame zijn hiermee voorbij.
Het was echt leuk om eraan mee te werken, en eigenlijk had ik nog een pak meer in petto voor Bill en Tina, maar er was niet genoeg tijd.
Wat je op TV zag was  inderdaad mooi, maar er zijn zovele hoekjes en kantjes aan de Westkust, waar de toerisme dienst niet over spreekt, en dat is wel spijtig natuurlijk.
Zo wilde ik Bill en Tina  hier Garrettstown, strand  laten zien met haar mobiele surfschool,  mobiele sauna en mobiele pizzeria en koffieshop, een dubbledecker bus- café-snackbar en de kite-surfing school.

En mijn plan was om hen te laten cliff jumpen met mijn zoon, Bill en de camera crew hebben dat well off-film gedaan.
Hier is mijn zoon Fintan en zijn vrienden

's Avonds was er nog een plan om nog eens een echte sing-song mee te maken in Ballinadee, een dorplje waar de tijd heeft stil gestaan. Ik had er de plaatselijke bevolking al voor opgewarmd, maar er was helaas niet voldoende tijd.

Ik heb in ieder geval veel plezier gehad/Als jullie het ook leuk vonden en graag eens tot hier zouden komen, help ons dan aub door deze petitie te tekenen om de Aer Lingus Cork-Brussel vlucht te redden. Deze vlucht brengt je meteen naar het startpunt ( eindpunt op TV) in Kinsale, waarom zou je naar Dublin vliegen?

800 Babies

In Tuam, county Galway, werd onlangs een massagraf van tenminste 796 babies ontdekt. De babies werden in een lege sceptische tank begraven, lijk op lijk. het gaat om kinderen die stierven in de periode tussen 1925 en 1961. Ze stierven aan verwaarlozing, ondervoeding, ook TBC, mazelen en maag-, darmonsteking. De nonnen hadden genoeg geld om de kinderen te voeden, ze verkochten de gezonde kinderen aan families in de VS.
Dit schokkend nieuws kwam als een donderslag toe. We dachten dat we het intussen allemaal wisten, we dachten dat de schandalen nu wel allemaal blootgelegd werden.
Na een Twitter campagne pikte the Daily Mail het verhaal eindelijk op, en Vrijdagavond kwam het eindelijk in het nieuws op RTE.
Er zal nu een gedenksteen opgericht worden met de naam van elk kind dat daar begraven ligt. Maar is dat genoeg? Wordt het nu geen tijd om eindelijk toe te geven dat de Katholieke kerk hier in Ierland schuldig is aan serieuze misdaden tegen de mensheid? Moeten we weer tevreden zijn met de uitleg dat 'het vroeger anders was', dat niet alle nonnen en pastoors mededaders waren en dat er veel goed werk verricht werd? 'Wir haben es nicht gewusst?
Mijn mening daarover is dat als iemand lid is van een instelling die misdaden pleegt, en daar bewust van is en toch in die instelling blijft, dan is die persoon schuldig door associatie.
Hier is een excellente blogpost die een inzicht geeft in de Ierse 'familie -eer' die aanzet gaf ( en nog geeft) tot zulke misdaden.

Ierland, het mooie groene land, met zijn Guiness, Leprechauns en plezier, heeft donkere, donkere geheimen, en het wordt tijd dat de schuldige instelling ook schuld bekent.

Hier is de RTE nieuws uitzending.

16 jaar in Ierland: Wat ik mis en wat ik kan missen als de pest

Ik ben intussen 16 jaar weg uit Belgie, en er zijn zo een paar dingen die ik echt mis, en andere dingen waarvan ik blij ben dat ik ervan weg/af ben.


De dingen die ik mis, na 16 jaar in Ierland:

1. Terrasjes.
Oh, de terrasjes in de zon, het plezier om buiten een koffie te drinken, of met vrienden to middernacht buiten te zitten eten en drinken, dat is het eerste waar ik aan denk als de zon hier schijnt. 'In Leuven zit de Oude Markt nu vol', denk ik dan terwijl ik zelf ergens binnen zit, want buiten zitten de rokers. Als niet-rokers zijn we er goed op vooruit gegaan met de rokersban in cafés, eerst vond ik het leuk toen ik overal terrasjes zag opduiken, maar nu weet ik het wel. Zelfs buiten kan je verstikken in rook. Er is één gastro-pub waar ze ook het terras in twee gedeeld hebben, en de rokers opsluiten in een glazen kooi met open dak., maar dat is er ééntje, de rest houdt gewoon de rokers buiten op de mooie terrasjes.

2. Kriek.

Het zijn waarschijnlijk mijn Dworpse roots aan mijn vaders kant, die me naar Kriek doen verlangen. Ik houd van de meeste Belgische bieren, maar Kriek kroont ze voor mij. Vorig jaar had Sipke een reis gemaakt door Belgie met zijn Zweedse vriendin, ze kwamen terug met een Kriek als souvenir. Nooit heeft een bier mij zo goed gesmaakt als die koele Kriek in de tuin in de zonneschijn.
Je vind hier wel Stella Artois , Hoegaarden en Leffe, maar daar heb ik geen behoefte aan. Kriek doet me denken aan mijn vakanties in Dworp, bij mijn groottante en mijn grootmoeder die ons altijd een glaasje Kriek met een klontje suiker erin gaf, en meestal ballekes opdiende met opgelegde krieken.

3.Chocolade in al haar vormen.

Choco, lekkere chocolade repen, muizestrontjes, truffels. De chocolade hier in Ierland is maar van lage kwaliteit, en smaakt meer naar karton dan chocolade. Er zijn nu wel een paar chocolatiers, en ze doen hier hun best om Ierse chocolade bekendheid te geven, maar ze winnen het niet van de heerlijke Belgische versie.

4. Mosselen eten met vrienden,
De Ierse mosselen zijn heel lekker, maar er is geen echte mosselcultuur zoals in Belgie. Ik maak maar zelden mosselen klaar, want ik vind het triestig ze op mijn eentje te eten. Mosselen eten is een feest dat met zoveel mogelijk mensen moet gedeeld worden.
Slechts twee van mijn kinderen lusten mosselen, eentje ervan zit op de universiteit in engeland, dus meestal wachten we tot we eens naar Belgie gaan.

5.Sportscholen.
Oh waren er hier maar sportscholen! Het zou zoveel gemakkelijker zijn voor Fintan, die nog altijd aan athletiek doet, en het ook heel goed doet. Ik moet hem wel 4 tot 5 keer per week naar Cork brengen ( omwille van slecht openbaar vervoer, zoals verder beschreven)

Fintan gaat naar een protestantse privéshool, voor de sport faciliteiten die ze daar hebben, maar het bleek al vlug dat de sporten enkel rugby en hockey zijn. Er wordt enkel in het derde trimester aan athletiek gedaan, en dan nog met ondermaatse coachen. Gelukkig heeft Fintan nu een goede coach in Cork, en heeft hij een plaatsaanbod gekregen in Cardiff Metropolitan University, hopelijk behaalt hij de gevraagde punten in zijn Leaving Certificate eksamen in Juni en kan hij zich daar gaan uitleven.

7. Een echte boerenmarkt.
De 'farmers markets' hier, zijn eigenlijk fastfood markten, met maar weinig boeren of echte marktkramers. Ze zijn bovendien duur, het is een luxe om iets op de markt te kopen, net het omgekeerde van wat je zou verwachten.

Het is wel gezellig, natuurlijk om 's zaterdagsmorgens op de markt een capuccino te gaan drinken tesamen met een paar vriendinnen, terwijl de straatmuzikant die door de marktkramers betaald wordt gitaar speelt. je kan er pizza's, kebabs, pannekoeken of braadworst eten, klaargemaakte diners kopen, en bio groenten kopen bij de ( Nederlandse) groentekweker. Maar voordelig is het niet en dat verwacht je toch van een markt.

8. Openbaar vervoer
het zou een zegen zijn mochten de oude spoorbanen weer gebruikt worden. Je kan hier nergens naartoe zonder auto. De fiets is ook mogelijk, maar de banen zijn er te gevaarlijk voor, em er zijn geen fietspaden, Er is een bus naar Cork vanuit BAndon, maar dan moet je toch nog eerst aar Bandon rijden. En bussen zijn hier erg duur. Je spaart er echt niets mee uit.

9. Betaalbare en betrouwbare geneeskunde
Tja, dat zegt wel genoeg, denk ik.




Dingen die ik kan missen als de pest

1. Koninklijke families.
Oh wat is het heerlijk om in een republiek te wonen. De president is verkozen door de bevolking en geliefd door iedereen. Geen vernederende familie moeilijkheden, geen adelijke families, geen dotaties. Enkel een man waar iedereen fier op is. Kijk naar Mary Robinson, Mary Mc Aleese, en nu Michael D.Higgins, die zonet een historisch bezoek aan het Verenigd Koninkrijk heeft afgerond, het eerste officieel bezoek van een Ierse president aan het VK.

2. Mannen in speedos op de winkelstraat aan de kust.
Jongens, jongens, dat trekt echt op niets.

3. Chauffeurs onder invloed.
Het valt mij altijd op dat er in Belgie niet te zwaar getild wordt aan de alcoholgrens. Ierland is wel bekend om het hoge alcoholverbruik, maar toch ken ik niemand die nog durft rijden na meer dan de grens gedronken te hebben.
In 2013 waren er 190 verkeersdoden in Ierland. Vogens de Road Safety Authority worden 1 op 3 fatale verkeersongelukken veroorzaakt door alcohol, Dat betekent dat er in 2013 63,3 verkeersdoden vielen wiens dood veroorzaakt werd door alcohol. In Belgie worden 1 op 4 verkeersdoden veroorzaakt door alcohol, er vielen in 2013 720 verkeersdoden, dus 180 hiervan werden door alcohol veroorzaakt. Als Ierland dezelfde bevolking had als Belgie, zouden er 132.9 verkeersdoden veroozaakt zijn door alcohol. een verschil van 35.4% !

4. Het woord 'allochtoon'.
Een verschrikkelijk irriterend woord vind ik.



Er zijn waarschijnlijk nog een pak dingen in beide lijsten waar ik nu niet meteen aan denk, hoe zit dat met de andere expats? Wat staat er op uw lijstjes?

Creatief Ierland

Ik heb net een artikel gelezen in The Journal of Music waarin Toner Quinn het heeft over de fantastische Ierse muziek cultuur, en hoe de cultuur zich verspreid heeft van traditionele Ierse muziek naar andere muziek soorten.
Er zijn de rauwe spontane optredens in de gemeenschap, en daar heb ik er verschillende van meegemaakt. Iedereen kent wel een party-piece en goede zangers krijgen veel respect. De 'trad session', waar je gewoon kan bijschuiven in de circel met een instrument en met totaal ongekenden mee muziek kan maken.
Deze traditie verplaatst zich ook . Op straat bijvoorbeeld, of tijdens de rugby matchen. Ook het Iers dansen, waar iedereen met iedereen kan dansen en direct weet wat te doen, is in dat geval uniek.

De overdracht van generatie tot generatie wordt ook vernoemd, en ook dat zie ik hier regelmatig. Niet alleen in de scholen maar ook thuis, in de pub en tussen vrienden. Mijn kinderen kennen nu ook de traditionele rebelsongs en zij leren mij wel een paar dingen hierover. Ik kan er ook best een paar meezingen.
Muzikanten spelen hier, zonder klagen met iedereen. Of ze nu ver gevorderde, hoogstaande talenten zijn, of beginners die nog veel moeten leren, hier wordt daar zelfs niet over nagedacht, al doende leert men. Ik ken hier één van de beste jazz pianisten in het land die zonder twijfelen met iedereen meespeelt. Toen hij naar Chicago ging om een masters in Jazz compositie te doen, werd hij meteen gehijacked door de Ierse traditionele muzikanten daar, en hij deed gretig mee. Het gaat hem om het plezier om muziek te maken, heel simpel, zonder stress, uit pure liefde voor muziek.

Hier is Cormac aan het werk in Minnesota tijdens zijn verblijf in de US.


En dat maakt Ierland zo uniek. Zoals ik al zei, dit verspreidt zich naar andere kunsttakken, zoals dansen, plastische kunst, ambachtelijke kunst en theater.
Kijk maar naar de tentoonstelling in Brussel. Volledig bemand en georganiseerd door vrijwilligers. Waar vind je dat nog tegenwoordig?

Hier is Ciaran Bermingham, een acteur die een kleine rol had in Game of Thrones , die het land rondreist met een heel succesvolle tweemans show,'Fred and Alice', en constant betrokken is bij nieuwe theaterstukken. Hij gaf er niets om om volledig gratis mee te werken aan een klein benefiet concert voor borstkanker onderzoek, dat ik in Bandon georganiseerd had. De meeste zangers daar waren amateurs. Ik had twee professionele zangers uitgenodigd, en die vonden het leuk om, samen met Ciaran met ons mee op het podium te staan voor ons slot liedje.



Het leuke is dat iedereen hier graag meedoet, of het nu aan dansen is of aan zingen, Kijk hier naar de video van een trouwfeest waar de bruidegom met zijn vrienden de show steelde met hun Ierse dans, die ze duidelijk in het geheim hadden voorbereid. Het feit alleen al dat al die mannen konden meedansen is te danken aan de overdracht van generatie tot generatie, de scholen waar kinderen allemaal Ierse dansen leren en het plezier om samen te werken met iedereen, hoe groot of klein hun talent wel is.


En wie kan er dit vergeten: tijdens de match die ze gingen verliezen, begonnen de fans 'Fields of Athenry' te zingen tijden de Spanje-Ierland match in Euro 2012.


Creativiteit is een Ierse sterkte, waar volgens mij niet genoeg belang aan gehecht wordt. Alles gaat hier om IT, de kinderen worden als robotten klaargestoomd om de grote bedrijven hier te houden met hoog geschoold technisch personeel. Het gaat zelfs zo ver, dat geschiedenis nu een keuzevak wordt in het secundair onderwijs. In de school van Milo is er geen plaats voor kunst of muziek, in de school van mijn andere twee zijn dit ook keuzevakken.
Maar, waarom die creativitei niet steunen? Er zouden wel meer grote Ierse bedrijven uit kunnen groeien en het houdt de mensen gelukkig en misschien houdt het onze kinderen ook nog hier.

Hier nog maar eens ons liedje van dat borstkanker benefietconcert. Molly Lynch, die hier ook met ons meezingt is nu in London voor een masters in Muziek theater.

Limerick meets Brussels, Brussels meets Sligo

Uitnodiging

Hiermee wil ik iedereen graag uitnodigen op de Irish in Europe tentoonstelling Limerick meets Brussels-Brussels meets Sligo, die plaats heeft in de Sint Gorikshallen te Brussel van 3 tot 28 April. Er zal Ierse hedendaagse kunst en fotografie te zien zijn uit Limerick ( culturele hoofdstad 2014) en Sligo (Europese sport hoofdstad 2014) en ook informatie over kunstcursussen in Ierland en ambachtelijke kunsten.

de kunstenaars

 De tentoonstelling zal werken tonen van Annemarie Bourke, conor Doherty, Godfrey Graham, Gavin Hogg en Ciaran McHugh, alsook foto's die door de Ierse toeristische dienst ter beschikking gesteld werden en informatie over ambachten van Craftbay.

Catherine McEntee, een Ierse schrijfster, en event manager die in Brussel woont is de curator.

Irish in europe

De Irish in Europe Association is een vrijwillige vereniging die Ierland will bevorderen in Belgie door nieuwe banden te leggen en door meer kennis te verspreiden over het Ierland dat niet zo gekend is in Europa.

Als je van Ierland houdt, als je je kennis over Ierland wilt verrijken, als je enkel Dublin, shamrock, Bono en Guinness denkt als je iets over Ierland hoort, dan is deze tentoonstelling voor jou. Je zal er versteld staan van de mooie foto's en de prachtige kunstwerken, en hopelijk wordt je genoeg geprikkeld om eens tot hier te komen.

Iedereen die met deze show verbonden is doet dit vrijwillig (m.a.w. volledig gratis) uit liefde voor Ierland en Belgie. Het zou dus leuk zijn ons een hart onder de riem te steken door de tentoonstelling te boezoeken.

Interview

Hier is een interview met Ken Buckley van de Gallery Kinsale, over de Irish in Europe association en de tentoonstelling.

Geniet ervan!

Mixed Race Irish

Bewogen week

Het is nogal een bewogen week geweest hier in Ierland. Niet alleen in de politieke wereld, waar Alan Shatter, steeds meer en meer in de problemen geraakt over de problemen bij het politiekorps, An Garda Siochana. De geruchten dat er afgeluisterd werd bij de  gardaí klachten-ombudsman brachten al een pak problemen mee, maar nu blijkt dat er ook over 2400 telefoongeprekken getaped werden in verschillende garda bureau's; mogelijk van gesprekken tussen aangeklaagden en hun advocaten, zodat het gevaar bestaat dat huidige gerechtzaken, maar ook oudere uitspraken in opspraak kunnen komen.

Minister van justie, Alan Shatter heeft het moeilijk.

Naast de huidige problemen, gaat ons leven gewoon voort natuurlijk, maar nu ik vrijwillig aan het werk ben bij de online radio Irish Radio International, en daar mijn eigen show voor immigranten heb, word ik ook dikwijls met moeilijke waarheden geconfronteerd.

 

Mixed Race Irish

Ik kwam in contact met Carole Brennan, een lid van de net opgerichte Mixed race Irish group, een groep van Ieren met Afrikaanse vaders en Ierse moeders, die in de jaren 50, 60 en 70 geboren werden en in Ierland omwille van hun kleur in weeshuizen ( industrial schools) geplaatst werden, er psychisch, fysiek en dikwijls ook sexueel misbruikt werden. De meeste onder hen verlieten Ierland na hun 18e verjaardag en wonen dikwijls in Engeland, maar waarschijnlijk ook wel elders. Sommigen onder hen bleven hier, onder hen Christine Buckley, die bekend werd door haar strijd voor rechtvaardigheid voor kinderen uit de 'industrial schools'.

Christine Buckley is een paar weken geleden overleden, de Mixed Race Irish willen nu haar strijd verder zetten voor de  'halfbloed' kinderen . ( wat een vreemd woord toch)

Volgens Carole Brennan zijn er naar schatting een 150 tot 200 mixed race-kinderen opgegroeid in industriele scholen.  De groep wilt dat de staat en de katholieke kerk erkennen dat ze deze kinderen, nu van middelbare leeftijd, onrechtvaardig behandeld hebben, ze eisen ook erkenning als volwaardige Ieren.

Toen ik met Carole Brennan sprak, durfde ik het bijna niet geloven. Na de schandalen van Magdalenes , het kindermisbruik en de industriele scholen, komt dit er nu bovenop. Kinderen die omwille van hun huidskleur opgesloten, verstoten en misbruikt werden, en ik had er hier nog nooit over gehoord.  

Je kan hier naar haar interview luisteren:

Er is ook een artikel in de Irish Times verschenen, maar ik heb weinig of geen verontwaardigde reacties gezien, buiten mijn eigen sociale kringen. Ik denk dat ze een lange strijd voor zich hebben. 

Mixed Race irish heeft ook een Facebook page, waar je hen kan steunen en volgen.

Nu stel ik mij de vraag of dit in Belgie ook het geval was? Ik denk het niet, maar kan er iemand mij daarover inlichten?

 

Het probleem met Bono....

Ik heb er lang over getwijfeld om over Bono te schrijven. Ik weet dat hij heel populair is in Europa en de wereld, mijn kozijn die zelf niet ongekend is in Belgie en Nederland , graag door de woestijn raast rond nieuwjaar en het sportpaleis gemakkelijk vult, zei zelf dat Bono één van zijn grote helden is. Ja, dacht ik toen, best te zwijgen.
Bono is gekend door U2, zijn werk in Afrika en zijn zonnebril.

Niet iedereen is zo gelukkig met Bono en zijn goedbedoelde bemoeienissen in Afrika. Ja, sommige Afrikanen hebben er eigenlijk genoeg van en sommigen vinden dat Afrikanen best zelf de problemen in Afrika oplossen.

Maar dat is een discussie voor een andere keer. Bono is in Ierland al lang niet meer zo populair. En zeker niet meer sinds de crisis. Hij steekt zelf niet onder stoelen of banken dat hij een rasechte kapitalist is en doet zijn best om zo weinig mogelijk belastingen te betalen.

Ik denk niet dat hij zelf beseft hoe onpopulair hij hier is bij de gemiddelde burger, en de regering weet het duidelijk ook niet. Zij gebruiken Bono nog steeds als pronkstuk. Zoals vorige week op het EPP congress in Dublin, waar Bono een toespraak gaf waarin hij zei dat niet de Troika, maar de Ieren zelf voor de financiele redding gezorgd hebben.

Het feit alleen dat Bono daar stond te praten over de Ierse economie, de man die gekend is voor zijn belastingsontduiking, werkte iets los bij de Ierse burger. De commentaren op het internet liegen er niet om. Bono had beter gezwegen.

Hier is een artikel in The Journal.ie, een populaire nieuws site, de commentaren spreken boekdelen. en hier is een artikel uit de Sunday Independent van vandaag, waarin er nogal veel over bullshit geproken wordt.

Hier is het commentaar met de meeste likes:
'Bono is niet juist geplaatst om te preken. Als je zo geinteresseerd was in de goede wil van je medeburgers, dan zou je je belastingen hier betalen en ze niet bijsturen naar goedkopere belastings oorden. Had de titel geluid: Ieren bailen Europa uit, had hij misschien nog gelijk gehad. Waarom spreekt hij trouwens op wereld evenementen? Hij houdt het beter bij zingen, alhoewel zijn stem op die van een geconstipeerde kikker lijkt. Schrijf ons een liedje ( maar zing het niet zelf) en geef de verdiensten aan een goede zaak, in plaats van jezelf voor gek te zetten!'

Een paar jaar geleden ging de grap rond dat Bono zichzelf als de Messias ziet ( What's the difference between Jesus Christ and Bono. A. Jesus doesn't walk around thinking he's Bono.), het was nog goed bedoeld. Nu is er echter een bittere ondertoon.
With or without you, Bono? We zullen de vraag maar niet beantwoorden.

De Ierse bail-out is over, wat nu?

Enda Kenny heeft de natie toegesproken: de bailout is over. Maar mr Kenny heeft er wel voor verwittigd dat we nog niet uit de penarie zijn. De austerity blijft nog voortduren en we moeten dus niet te vroeg juichen.
Wie juicht er hier? Voor zover ik weet, alleen de politici. Elke economist verwittigt ons dat we nog niet te optimistisch kunnen zijn, en de doorsnee burger met kinderen in Australie, New Zealand of New York juicht ook niet. Ook de vele mensen die hun huis verloren zijn of geen werk vinden juichen niet, noch die burgers wiens winkels gesloten zijn door de crisis.
Ja , in Dublin zijn er wat groene scheuten te zien, en er wordt een kleine groei voorspeld, maar we weten ook wel dat we die 65 miljard nog moeten terugbetalen, en dat zal nog jaren pijn doen.
Mr Noonan, de minister van financien heeft er ook voor verwittigd dat Ierland niet meer aan gretigheid mag toegeven. Mr Noonan had dat beter aan de banken gezegd. Hopelijk kunnen zij hun gretigheid in toom houden.
Ach, de politiekers hebben hun Zondagje gehad met mooie speeches over de goede Ieren die allen samen gewerkt hebben om uit de problemen te geraken, etc etc, en de Ier? Hij ploegde moeizaam voort.

When Santa comes out of the chimney,......in Ierland

Het is de tijd van het jaar waar ik liefst mijn koffers zou pakken en op eender welk vliegtuig zou stappen. Wel niet echt eender welk, geen Angelsaksisch land, in ieder geval.
Ja, het is Kerstmis, en zoals de Pakistaan, Usman Tariq,ook een immigrant die ik onlangs interviewde zei, 'Kerstmis in Ierland is geen feest van een paar dagen, het is een heel seizoen'.

Zodra Halloween voorbij is, beginnen de kerstversieringen te verschijnen in de winkels, sommigen beginnen er al in Oktober mee.
Kerstbomen en slingers, lichtjes en kaarsjes, kerststalletjes en figuurtjes, dat gaat nog door de beugel, maar die verdomde kerstliedjes daar kan ik niet mee leven. En hier zijn ze er goed in. Natuurlijk worden de Pogues 30 keer per dag gespeeld op de radio met 'A Fairytale in New York', verder is er 'the cavalry' 'White Christmas' en 'Jingle Bells'. Deze liedjes kunnen er nog door.
Waar het voor mij stopt zijn de Santa liedjes. Santa Claus is zoals Sinterklaas een kindervriend die door de schoorsteen kruipt om kadootjes te brengen. Hij komt uit Lapland en vliegt met een slee door de lucht, de slee wordt voortgetrokken, zoals U wel weet, door rendieren. Rudolf is de meest gekende, want hij heeft een gloedrode neus.
Kinderen zingen dus liedjes over Santa en Rudolf, dat is ook nog normaal, maar de volwassenen doen dus ook niets anders.
'Rudolf the red nosed reindeer', 'I saw mama kissing Santa Claus', 'You'd better watch out, Santa Claus is coming to town', en dan de verleidelijke 'Santa Baby'. Jongens , jongens toch.
Ze zingen het zelfs in de kerk. Iedere kerk heeft wel een Carrol service, waar er kerstliederen gezongen worden, en het kerstverhaal gelezen wordt, maar na de kerkliederen wordt het publiek 'verrast' met Santa liedjes, en ze zingen allemaal vrolijk mee. Het equivalent in Belgie zou zijn dat iedereen Sinterklaasje bonnebonnebonne uit volle borst zou beginnen te zingen op café, in de kerk of in het koor.

De kerstfeestjes zijn ook bijzonder in Ierland, net als in Engeland trouwens. Iedereen zit aan tafel met een kroontje op zijn/haar hoofd, dat net uit een cracker kwam.
Iedereen eet kalkoen, gekookte ham en spiced beef, met spruiten ( waarvan iedereen zegt dat ze die niet ekker vinden), worteltjes, raapjes en cranberry saus. Als desert eten ze allemaal Christmas pudding met brandy butter. Elk jaar opnieuw hetzelfde.....en ze worden het maar niet beu. Het is tijdens het Kerst 'seizoen', dat ik elk jaar opnieuw weer besef dat ik in Ierland een 'allochtoon' ben, en mis ik mijn nuchtere Vlaamse medeburgers. Kan er mij iemand alstublieft 'Jezeke is geboren' opsturen?

 

Een Ierse Oude Gewoonte

'Oude gewoonte' is de letterlijke vertaling van het Ierse 'sean nós' ( zeg sjan noos), een traditionele manier van zingen die ik nog maar net ontdekt heb.

Er zijn verschillende soorten van sean nós, de verschillende provincies hebben verschillende zangtechnieken en verschillende liederen. Sean nós wordt in het Iers gezongen, hoewel er af en toe ook Engelse versies opduiken.

Ik woon intussen al 15 jaar in Ierland, en ik dacht dat ik het meeste wel gezien had, maar ik was verkeerd.
Er is hier een beweging van Iers sprekers die een eigen traditie van muziek maken hebben.
Ik heb het zelf maar ontdekt toen ik research aan het doen was voor mijn programma op de internet radio Irish Radio International.
Ik heb daar al sinds Januari een programma voor expats in Cork, en nu sinds een drietal weken heb ik ook een wereldmuziekshow, Sounds And Places.
Ik was voor mijn eerste show van Sounds and Places op zoek naar de connecties tussen Ierse muziek en wereld muziek, en kwam terecht op een website die het had over de invloed van Arabische muziek op de sean nós, vooral dan die uit Connemara.
Sean nós zingen is dus heel oud, de Arabische invloed komt uit de tijd dat Galway een drukke handelsplaats was. Naast goederen werd er dus ook muziek uitgewisseld.
Sean nós is een vorm van muzikale vertellingen. Het is zonder begeleiding, en heeft meestal plaats in een intieme kring, in een pub. De liederen worden in het Iers gezongen, hoewel er meer en meer Engelstalige ledjes te horen zijn.
Als je sommige Bedouinse gezangen aanhoort kan je dikwijls het verschil niet uitmaken tussen Sean Nós en Arabisch gezng. Ook de Flameco liederen uit Spanje hebben overeenkomsten. Vooral dan de versieringen van de klanken.
Sean Nós is een echte traditie van de Gaeltacht ( Iers sprekende)gebieden. Er hebben regelmatig sean nós wedstrijden plaats en één keer per jaar is een Iers kampioenschap.

Dankzij de vele muzikanten die ik hier ken, heb ik Máire Ní Cheileachair ( zeg: Moira Nie Chjalaher-Iers voor Gallagher) leren kennen. Ze is een vrouw uit de Corkse Gaeltacht die al als kind is beginnen te zingen, maar slechts op haar 40e in het publiek durfde zingen.
Vorige week heeft ze de nationale sean nós wedstrijd voor vrouwen gewonnen.
Máire heeft ook een CD opgenomen die nu bij haar thuis ligt. De winkel die dit soort muziek verkocht bestaat niet meer.
Je kan hier naar haar interview luisteren, en je kan haar hier horen zingen:

Mooi toch, niet? Mocht je meer willen weten over sean nós of Máire Ní Chéileachair, zend me dan een berichtje.

Alle (lucht)wegen leiden naar Brussel

Na 15 jaar startte vorig jaar de Aerlingus route Cork-Brussel eindelijk weer.
Een groot voordeel voor ons, de luchthaven is maar een half uurtje rijden van hier, de vluchten zijn goekoop en we moeten niet meer naar de blauw-gele kleuren van Ryanair kijken. We mogen onze handtas gewoon op onze schouder laten hangen, en we hoeven geen 3 jassen , 2 broeken en 6 t-shirts meer te dragen, ze zijn net iets vriendelijker op Aer Lingus.

Cork is prachtig. de stad heeft karakter, ze doet me dikwijls aan Gent denken. het taaltje is er sappig, de mensen zijn leuk en vriendelijk , kunst heeft een ereplaats in Cork, en je kan er zelfs heel lekker eten.

West-Cork is een droom voor toeristen. Niet alleen is het hier mooi. maar er is ook enorm veel te doen.
Zeesporten zoals surfen, kitesurfing , windsurfing, kayaking kan je hier het hele jaar door doen. De Beara peninsula is éé van de mooiste plekken ter wereld, je kan hier ook dolfijnen en walvissen zien, er wordt hier druk gefietst en er zijn een paar parels van restauranten, vooral dan vis restaurants. en de 'craic' ( het plezier) in de pubs is ongeëvenaard

Als je Engels wilt leren kan je hier  terecht in de taalscholen, en zakenmensen vinden hier heel wat IT talent.
En toch en toch wordt er maar weinig of niets over West-Cork gezegd in officiele documenten.
Dublin krijgt altijd onverdiend de meeste aandacht.

En daar willen ze hier iets aan doen. De IIrish In Europe vereniging heeft als doel de Ieren die in Europa wonen te helpen en de Ierse cultuur te promoten.


Denis Buckley, een Ier die in Brussel woont en werkt heeft daar de afdeling Brussel en Etterbeek opgericht.
Hier is de beschrijving op de website:
De tak « Brussel & Etterbeek – Ieren in Europa» is de eerste sectie van de vereniging van Ieren in Europa  die in België gevestigd is.
De belangrijkste functie van deze sectie is de promotie van de Ierse cultuur in de stad Brussel en de gemeente Etterbeek. De vereniging zal ook helpen bij de organisatie van de  "Saint Patrick's Day Parade of the Nations & Regions - Brussels".
Om haar doelstellingen te bereiken, zal de sectie communautaire relaties tot stand brengen met de sociale, locale en politieke organen van de gemeente.De gebruikte talen zijn Engels, Frans en Nederlands. Lidmaatschap is gratis voor alle nationaliteiten die leven of werken in de Brusselse regio. Andere secties zullen later opgericht worden in andere gemeenten.

Er zijn plannen om in Maart een tentoonstelling over West-Cork te organiseren, met culinaire hapjes uit West-Cork, muziek en dans , kunst en kunstenambachten en een foto tentoonstelling.
Ik heb het mannenkoor The City of Cork Male Voice Choir aangesproken om mee te werken en het ziet er naar uit dat ze naar Brussel zullen kome voor het St Patrick's weekend.
Nu moeten we nog geld vinden, en sponsors. er zijn al afspraken gemaakt met Gallerie Anspach.

Drie weken geleden ging hier in Clonakilty een Art Nouveau tentoonstelling van start in de Clonakilty Community Arts Centre. De tentoonstelling kwam er door samenwerking met de Irish in europe verenigingn en het Institut Paul Hankar in Brussel.

Ik werd erop uitgenodigd en werd al meteen gevraagd om interviews in het Engels, Frans en Nederlands te doen met de studenten en hun leraars voor Irish Radio International, waar ik sinds januari een programma heb voor Expats in Ierland.
Irish in Europe is dus ook goed op de hoogte van de taal gevoeligheden in Belgie.
Je kan hier naar die interviews luisteren, ik moet je wel verwittigen voor het moeilijk verstaanbare Nederlands van de directrice, maar dat werd wel goedgemaakt door het goede Nederlands van de leraar mr.Pottier en de studente. Institut Paul Hankar is een Franstalige school voor sociale promotie. De studenten die de tentoonstelling oprichtten studeren binnenhuisarchitectuur.

Onze eerste vergadering zit erop. er was nog één andere Belg op aanwezig, ook vertegenwoordigers van West-Cork Food , die er alle belang bij hebben om bekendheid te verwerven in Europa, en vooral Brussel. We werden naar huis gestuurd met als opdracht eens goed na te denken over hoe we West-Cork kunnen bevorderen in Belgie, om te beginnen in Brussel ( waar er nog veel geld zit), maar later ook in andere delen van het land.

En voilá, ik begin er hier mee. Mocht er iemand van de lezers ideeën hebben, laat me dan iets weten.
in zijn in ieder geval al een aantal foto's.
Geniet ervan!

Budget 2014 en scheidingen in Ierland

Het budget is in aankomst!
We houden ons al vast, want de laatste jaren is het nooit aangenaam geweest.
Volgens Money Guide Ireland, zullen er nog meer besparingen in de sociale uitkeringen zijn ( waar gaan ze die toch nog halen?), een hogere inkomstenbelasting zit er niet in, maar de sociale zekerheid kan wel verhoogd worden, enz.
Leuk zal het in ieder geval niet zijn. Waar is de tijd dat de minister van financien blij aankondigde dat er een overschot was? Ik denk dat ze dat hier liever vergeten. In ieder geval haalt de regering de 3 miljard besparing niet, het wordt 2,5 miljard.
Och ja, we zijn het hier intussen al gewoon. Iedereen sukkelt, behalve de superrijken en de Bono's van dit land.

En nu dan naar iets persoonlijker nieuws.
Haydn en ik zijn uit elkaar, het ondenkbare is gebeurd. en nu we hier wonen, moeten we dus hier ook scheiden. En dat wordt moeilijk.
Scheiding is nog maar sinds 1996 toegelaten in Ierland. De wetten zijn hier nog verschrikkelijk ouderwets en stroef.
Om te kunnen scheiden moet je hier namelijk eerst 5 jaar apart wonen. Je kan dus enkel een wettige scheiding van tafel en bed bekomen, en dan  kan je na 5 jaar scheiden.
Wij zijn naar een bemiddelaar gegaan om tot een akkoord te komen. het is een gratische staatsdienst. ( je kan ook naar een advokaat, maar dat is heel duur).
Het probleem met zulk akkoord is dat het op elk moment veranderd kan worden. Als Haydn niet meer gelukkig is met de som onderhoudsgeld die hij moet betalen, kan hij terug naar de bemiddelaar gaan en het hele spelletje kan opnieuw beginnen.
Je bent dus nooit zeker, alles kan altijd veranderen.
Vele koppels scheiden hier nooit, ze blijven van tafel en bed gescheiden, meestal omwille van godsdienstige redenen.  Een vriendin van mij leefde zo al 15 jaar, haar ex was al verschillende keren terug gestapt naar de bemiddelaars om alles opniew te bespreken.
Ze hield dus constant alle rekeningen bij om te kunnen bewijzen waar ze geld voor nodig heeft.
Toen werd hij  terminaal ziek. Hij had pancreaskanker.
Twee weken voor zijn dood, stuurde hij haar scheidings papieren. Hij wilde niet dat ze ook maar iets erfde.
Zo gaat dat hier dus. Het is pijnlijk om je huwelijk kapot te zien gaan, maar de staat , de kerk en de achterhaalde Ierse wetten maken het nog eens tien keer zo moeilijk.

En wat is de oplossing? Liegen! Op het bemiddelingskantoor werd ons onrechtstreeks verteld dat we de datum kunnen veranderen waarop we uit elkaar zijn gegaan, zodat het nu zou blijken dat het al meer dan 4 jaar is. Op die manier kunnen we binnen 6 maanden scheiden.

Jongen, jongens toch!

Van doctor naar dakloos in Ierland.

Ik heb hier een vreemd verhaal te vertellen. Een tweetal maanden geleden werd ik opgebeld door een coach van mijn zoon, een Nederlander. Hij vertelde mij dat er iemand bij hem thuis was komen aanbellen. Een man die hij nauwelijks kende, het was een docent aan de universiteit, een Belg, die intussen al 10 jaar in Ierland woonde.
 Ik kende hem niet. De man (ik ga hem Walter noemen) was zijn jub als lecturer kwijt geraakt. Hij gaf er les als freelancer onder contract, en heeft dus geen recht op werkloosheidsuitkeringen.
Hij woonde bij zijn Amerikaanse vrouw, die hem die morgen op een nogal geweldadige manier op straat had gezet. De coach wist niet wat hij kon doen en belde mij dus op, omdat ik een landgenoot ben.
Ja, wat doe je dan. Ik wist nu dat er iemand in de penarie zat. Ik moest dus proberen te helpen.
Ik heb hem de volgede morgen ontmoet in een coffeeshop. en jongens, jongens toch, het was zielig.

Ik hoorde van Walter dat hij vroeger nog les gegeven had aan een Vlaamse universiteit, nadien in de USA, waar hij ook nog jaren les heeft gegeven.
In de VS heeft hij zijn vrouw ontmoet, en samen trokken ze naar Ierland, omdat ze daar al lang van gedroomd hadden. Hij werkte eerst voltijds op de uni, dat werd verminderd naar halftijds, een kwart tijd en dan niets meer.
Walter had intussen geprobeerd juwelen te maken en te verkopen, maar dat was niet gelukt (niemand koopt juwelen tijden de recessie).
En daar zat hij nu vóór mij. Ongeschoren, ongewassen, beschaamd, vernederd. Hij verbleef op een ( niet officiele) B&B aan 20€ per nacht. Hij had geen inkomen, geen papieren. zijn vrouw had zijn laptop in stukken geslagen. Met andere woorden. Walter was dakloos. van Dr Walter naar dakloze Walter. Ik heb hem min of meer kunnen helpen via de community welfare office in Bandon en Focus Ireland , een charity die daklozen helpt en dakloosheid probeert te vermijden. 

Intussen heeft hij een kamer gevonden in een house-share, hij heeft vandaag bericht ontvangen dat hij een levensloon kan krijgen en hij heeft, dankzij een vriend van hem, nu ook gratis wettelijke bijstand.

Had Walter geen rijke broer gehad die zijn huur kon betalen was hij waarschijnlijk volledig dakloos geworden.

 Wat mij het meest verbaasde was dat de community welfare werkster me vertelde dat Walter geen uniek geval was; meer en meer mannen met universitaire diploma's leven op de grens van armoede. Jongeren die een bachelors degree hebben, maar geen masters lopen ook een groot risco.
Dakloosheid stijgt, mensen die hulp vragen aan de verschillende liefdadigheidsinstellingen zijn niet alleen meer de ongeschoolden, het zijn meer en meer mensen van de middenklasse.

 Ik zie hier berichten van groene scheuten die er in de Ierse economie te zien zijn. Ik hoop maar dat het waar is, want zo kan het echt niet langer doorgaan.

Irish Radio International, Nasc, en andere onbetaalde jobs

Ik ben weer aan het werk!
Mijn huwelijk is kapot, onverwacht en pijnlijk, sinds vorig jaar ben ik alleen met de kinderen.
Ik krijg wel onderhouds geld, maar het leven is duur, ik ben dus op zoek naar werk.
En als ik dan toch moet werken , doe ik liever iets dat ik graag doe.
Vorig jaar praatte ik met Moira O'Brien, een fotografe en video amateur. Moira was net weggegaan van Cork FM, en plaatselijkegemeenschaps radio die ze zelf had opgestart, maar interne moeilijkheden deden haar vertrekken.
Haar droom was om een internet radio op te starten met als doel alle Ieren in het buitenland ( er vertrekken er hier nog altijd duizenden en zelfs tienduizenden per jaar) te bereiken.

Ik vond dat een leuk idee, maar ik vertelde haar over mijn droom, om een radio programma te starten voor immigranten in Ierland.
Na een paar meetings zijn we er in januari van dit jaar mee begonnen.  Intussen zijn we gegroeid van 6 programmas naar 15, en van Cork International Radio naar Irish Radio International.

Ik had nog nooit op radio gewerkt, dus heb wel wat moeten improviseren, maar ik denk dat ik nu wel een leuke show presenteer. Elke Dinsdag avond om 8 u Ierse tijd.
Tijdens de eerste helft van de show praat ik dikwijls met een Nieuwe Ier, zoals we dat hier noemen (toch wel iets beter dan allochtoon) Soms praat ik over interessante gebeurtenissen, festivals, cursussen die ook voor nieuwe Ieren interessant zijn. Ik kijk dan ook naar de internationale kalender van nationale feestdagen, want er is er elke week wel minimum één. van dat land speel ik dan muziek.
Het tweede deel van de show noemt 'Out and About in Cork', waar ik een beetje opschep over Cork om aan de wereld te tonen wat een leuke county Cork wel is. Meestal gaat het om muziek, want Cork is toch echt wel de muziek hoofdstad van Ierland. er is gewoon teveel talent.
Ik nodig dikwijls plaatselijke muzikanten uit om live op de show te komen zingen.

Het is hard werken,  onbetaald, maar heel bevredigend. Ik heb een heel aantal mensen leren kennen, en ik heb nu al een leuke verzameling van interviews met mensen uit alle hoeken van de wereld, die hier komen wonen zijn.

Maar het is dus niet betaald. En dat is hier het probleem. Ik werd uitgenodigd op een gesprek om te gaan werken bij Nasc, een immigratie dienst, die veel werk verricht in de racismebestrijding. Ook weer heel interessant, maar het is een internship, dus niet betaald.

Vorige week werd ik uitgenodigd voor de opening van een tentoonstelling, een samenwerking van 'Irish in Europe' en de Brusselse  Paul Hankar scoool, over Art Nouveau in Europa. Ik stelde hen voor een interview te doen over deze tentoonstelling, en dat werd dadelijk aanvaard. Ze vroegen me ook om het interview in het Engels, Frans en Nederlands te doen. 'Je kan onze buitenlandse correspondent' worden, zo klonk het. Maar Irish in Europe werd opgericht als liefdadigheidsinstelling om Ierland meer bekendheid te geven in Europa en vice versa. Onbetaald dus.

En dat blijkt u mijn lot te zijn. De werkloosheid in Ierland is nog altijd heel hoog. Dat wilt echter niet zeggen dat iedereen thuis zit. Vele mensen werken voor niets, in internships, vrijwilligerswerk en uit liefdadigheid.


Altijd bereid om online voor Belgen te werken......betaald dus.

Ierland blijft boeien

Hier ben ik weer! Ik heb er een jaar over gedacht of ik nog verder wil doen met deze blog. Ik had zo het gevoel dat ik alles over Ierland nu wel gezegd had.
Maar dat is niet waar. Je geraakt nooit uitgepraat over dit land. Er is zoveel veranderd, en terzeldertijd verandert er hier niets. Kijk maar naar de abortus kwestie en de bittere strijd daarrond. Ook de' groene scheuten' die volgens de media te zien zijn in de economie. Ik heb ze zelf nog niet gezien.
Gisteren las ik een artikel waarin de vraag gesteld werd of het tijd wordt om Bertie Ahern terug te halen....jongens, jongens toch. De Ieren blijven me steeds verbazen.

Intussen hebben we hier de beste zomer ooit meegemaakt;als de zomer zonnig is, is Ierland waarschijnlijk het beste vakantieland in Noordelijk Europa, met de talloze stranden, de watersport, de wandelroutes en natuurlijk de heerlijke pubs Ik heb dus heel veel te vertellen, en ik beloof dat ik dat minstens één keer per week zal doen.

Een paar updates uit Ierland

Ik besef maar al te goed dat ik soms iets begin te vertellen, en nooit vertel wat er nadien gebeurd is.
Hier dus een paar updates:

Mijn zoon Sipke is dus intussen in Cambridge archeologie en anthroplogie aan't studeren. Een echte triomf voor zijn school, Hamilton High School.
Hij doet het daar heel goed, is lid van de roeiclub en heeft een plaats op de eerste boot.
So far so good, dus.
Hij heeft me al wel gezegd dat hij niet meer terug naar Ierland wilt komen. Nu hij de wijdere wereld ontdekt heeft, vindt hij de kleinburgerlijkheid van de Ieren maar niks. Hij voelt zich hier niet meer thuis. Ik vrees dat dat voor al mijn kinderen hetzelfde zal worden. Wij worden waarschijnlijk in de toekomst een reizend koppel, van het ene kind naar het andere.

Mijn zoon Fintan doet nog steeds athletiek, hij is verbazend goed geworden in de triple jump (hink,stap,sprong), en haalde vorig jaar weer een bronze medaille in poolstok springen.
Mijn broer gaat hem inschrijven bij de Tiense Atheltiek club, zodat hij toch in Belgie geregistreerd wordt. Je weet maar nooit waarvoor dat goed kan zijn.

De Ierse regering.
Na de verkiezingen hebben we nu dus een regering van Fine Gael en Labour.
Ze hebben natuurlijk een heel erg moeilijke opdracht gekregen om het land weer uit de goot te halen.
Ik heb wel de indruk dat, in tegenstelling met de vorige regering, ze dit keer wel weten waarover ze praten. Spijtig genoeg wordt de kleine mens zoals altijd het hardste geraakt door de besparingsmaatregelen.
Ook onze familie lijdt eronder. Hoewel we meer verdienen dan vroeger, hebben we één auto opgegeven, de ziekteverzekering veranderd naar een lagere bescherming, en alle luxe onkosten afgeschaft. En dan komen we nog maar net rond. Dat komt onder andere door de verhoging van benzine en stookolie, de verhoging van belastingen, BTW, en de vermindering van het kindergeld.
Haydn werkt nu heel het jaar vanuit het buitenland, wat het voor niemand gemakkelijk maakt.

En nu het goede nieuws

Deborah Murphy,de kapster die op ons concert gezongen heeft, is momenteel in New York bij een producer. Er is een songwriter aan haar toegewezen, ze is dagelijks in de studio. Wie weet, spelen ze binnekort haar CD op de VRT. Kijk er naar uit!
Na het concert, had Haydn een artikel over haar geschreven op Forbes.com. Dat artikel werd 37000 gedeeld op Stumble Upon, de video kreeg over 6000 bezoekers, en ze werd dus opgemerkt door de New Yorkse producer, van wie ik de naam niet mag verklappen.

Als je dus binnenkort de doorbraak meemaakt van Deborah Murphy, weet dan dat het allemaal begonnen is in Bandon, op een concert, georganiseerd door een Vlaming in Ierland.
Leuk toch, he.
Hier is ze nog eens in Bandon met Sting's Fields of Gold


Haydn's boek is uit. en te verkrijgen op Amazon.com.
Een aanrader voor iedereen met een interesse voor innovatie in de zakenwereld.

Last but not least: ik heb met een paar vrienden een nieuwe jazz club opgericht in Bandon: The Cotton Club, Jazz and Blues in the Brogan Inn, Bandon.
We openen officieel op 19 April, en nadien zijn we elke eerste Donderdag van de maand open met een jazz gig. Misschien een reden om eens langs te komen? Dat is nu trouwens veel gemakkelijker, want Aer Lingus heeft nu rechtstreekse vluchten van Brussel naar Cork op Maandag, Woensdag en Vrijdag.

Voilá, iedereen is weer op de hoogte!

Tragedie in Union Hall brengt Ierse katholieken en Egyptische Moslims samen

West-Cork werd weer eens wakker geschud door een tragedie op de oceaan. Vorige week raakte de vissersboot Tit Bonhomme in moeilijkheden net voor de ingang van de haven in Union Hall, dichtbij het prachtige Glandore, hier in West Cork.
De Tit Bonhomme had een rots geraakt en zonk. Slechts 1 van de zes vissers aan boord overleefde de ramp. De rest verdronk in het vaartuig.
De kapitein was een vader van vijf kinderen, de jongste man aan boord was Kevin Kershaw, 21. Hij maakte zijn eerste uitstap met het schip. Hij hield van de oceaan en droomde ervan om visser te worden. Verder waren er nog 3 Egyptische vissers aan boord.
Door de weersomstandigheden was het moeilijk de lichamen van de verdronken vissers te vinden. Gisteren werden de eerste twee lichamen boven gehaald, hopelijk vinden de duikers de drie andere mannen vandaag.
We maken het maar van op en afstand mee, maar zelfs van hier, waar we enkel de helicopters zien heen en weer vliegen, leven we mee met de families en de vrienden van de mannen die hun leven verloren aan de wilde oceaan.
De overlevende visser is een Egyptenaar, zijn broer is één van de mannen die niet terug kwam.

Opmerkelijk was was de hulp van de plaatselijke bevolking aan de families en de reddingsdiensten. Familieleden van vroegere slachtoffers van visserstragedies kwamen naar Union Hall om de families te steunen.
Een delegatie van de Egyptische gemeenschap van Ierland kwam ook naar Union Hall om morele hulp te bieden.
Ze stonden allemaal naast elkaar te bidden aan de kaai.
De Moslims uit Dublin met de overlevende en zijn vader die uit Egypte overgevlogen was, en de katholieken uit Union Hall stonden naast elkaar te bidden
Iedereen respecteerde elkaar, ze baden elk op hun eigen manier.
De Union Hall huisvrouwen zorgen voor thee en scones voor de familieleden , de reddingsploegen en de sympathysanten.

Moslims en Christenen zijn gelijk in hun verdriet. De plaatselijke priester merkte zelfs op dat de Moslim gemeenschap het verwerkingsproces startte , toen het lichaam van Attia Shaban, één van de Egyptenaars, weggevoerd werd.
De Egyptische groep begon te bidden met hun handen naar de hemel gekeerd, ze weenden openlijk. Dit was als het ware een teken naar de rest van Union Hall dat het OK is om je gevoelens te tonen. Iedereen weende met hen mee.
In alle droevigheid gebeurde er daar iets moois in Union Hall. De vader van Kevin , de 21 jarige, ging nadat zijn zoon afgevoerd werd, alle Egyptenaars omhelzen. Ze hebben een band die niemand meer kan stuk maken.
Ik denk dat de opinies over Islam en de Moslims ook wat veranderd zijn in West Cork. Het is natuurlijk de wereld niet, maar alle beetjes helpen.

Goed Nieuws uit Ierland

Op deze laatste dag van 2011, een jaar dat ze hier in Ierland waarschijnlijk liever vergeten, heb ik een paar goede intenties voor 2012.
Eén ervan is dat ik weer meer ga bloggen. Ik heb een tijdje vakantie genomen, maar nu begin ik mijn blog weer te missen, dus hier ben ik weer.
2011 was zoals in de meeste Europese landen niet zo'n goed jaar, maar éen ding hebben we toch wel geleerd dit jaar, nl. dat luchtkastelen bouwen nooit goed is, en dat je beter blij bent met wat je wel hebt en wat je je kan veroorloven. En dat de mensen goed nieuws willen, kon je vandaag ook in Twitter zien, waar #goodnews een trend werd in Ierland.
En één ding dat ze hier in Ierland in overmaat hebben is muziek!
Mijn vriend en voice coach, Laoise O'Hanlon heeft daar prachtig op ingepeeld met de oprichting van haar eigen Voiceworks Studio, tesamen met haar beste vriend en zanger Gemma Sugrue.
Hun zaak draait bijna dol.
De mensen hebben als het ware zichzelf herontdekt, en willen hun talenten gebruiken om geld te verdienen, of gewoon uit plezier.
Toen ik , eind November, het tweede 'It Must Be The Music' benefietconcert organiseerde voor Breast Cancer Ireland, zong één van Laoise's studenten ook mee. Deborah Murphy, is een Kapser en alleenstaande moeder uit Cork,. Ze werkt voltijds in het kapsalon, maar gaat 's avonds naar muziek lessen in zang, song writing en musicianship in Voiceworks Studio.

Er was een pak talent op het concert. Maar toen Deborah begon te zingen kon je een speld horen vallen. Haar stem is ongelooflijk mooi, en haar renditie van Sam Cooke's 'Change is Gonna Come' is gewoonweg ontroerend.
Ik hoop van ganse harte dat ze succes vindt, want ze verdient het zeker.
Hier is ze:


en, omdat het nu Nieuwjaar is, hier een cadeautje met het Voice Works Studio Ensemble,'Fever!'
Gelukkig Nieuwjaar!

'Dit is het Vaticaan niet, dit is de Ierse Republiek!

Ik heb het hier al wel vaker gehad over de katholieke kerk in Ierland. Ik die zelf uit een katholieke familie kom, met de nonkel pater, en de Jezuiet in de familie. Met een vader die bijna priester geworden was, maar dan toch maar koos voor het huwelijksleven( met 10 kinderen als beloning)
Ik heb braafjes mijn eerste en mijn plechtige communie gedaan. Ik heb mijn jonge leven doorgebracht onder het (niet altijd malse) bestuur van nonnen, van de lagere school tot de verpleegsterschool in Leuven. Je zou dus zeggen dat ik de katholieke kerk wel ken.

Dat dacht ik dus ook, tot ik in Ierland toekwam. De kerk was hier niet zoals de Belgische. Ze was overal en alomtegenwoordig.
De beheerraad van elke Nationale school wordt hier voorgezeten door de pastoor. Elke, sport-, jeugd,- of eender welke vereniging , behalve de protestante, heeft een pastoor in het committee.
De roeiclub laat hier elk jaar de boten zegenen. Alles wordt hier gezegend, tot de kelen van onze kinderen, die in het najaar gezegend worden om keelonstekingen te vermijden.

Toen ik van borstkanker geopereerd werd werd ik wakker met een priester boven mijn hoofd die me de zalving van de zieken gaf, zonder dat ik ervoor gevraagd had. Ik moest me in het ziekenhuis elke dag verstoppen, om de zegenende bisschop, monnik of non te vermijden.
Ik hoorde verhalen over vrouwen die 'gekerkt' werden na een bevalling, over kinderen van ongehuwde ouders die niet op een zondag gedoopt mochten worden, over vaders van die kinderen wie de communie geweigerd werd.
Ik noemde Ierland het Afghanistan van de katholieke kerk.

En toen verschenen de verslagen over de onderzoeken in clericaal kindermisbruik in de industriele scholen, de verhalen over de Magdalen Laundries, die tot nu toe nog geen officieel onderzoek gekregen hebben, en langzaam maar zeker werden de mensen misnoegd over de invloed van de kerk.
Maar die verslagen gingen over het ( niet zo ver) verleden. Het werd dan ook zo bekeken. Er waren nu nieuwe richtlijnen om meer misbruiken te vermijden.

En nu dan het verslag over de behandeling van clericaal misbruik in en door het Dioscesaan Cloyne. Het was een kaakslag voor elke katholiek in dit land. Het ging hier niet meer om een ver verleden, maar over feiten tot in 2008. Het blijkt dat de richtlijnen voor behandeling van seksueel misbruik door een priester die de Ierse kerk zichzelf had opgelegd niet opgevolgd werden, en dat tot in 2008.
Het Vaticaan steunde de richtlijnen niet, en dat gaf de bisschoppen een reden om ze te vermijden.

Tot nu toe was de regering altijd onderdanig tegenover de Kerk. Bertie Ahern ging dikwijls om raad vragen.
Het publiek werd ongeduldig, maar de regering bleek een goede relatie te blijven onderhouden met de kerk.
Tot nu.
Het begon al met de Labour minsiter van onderwijs, Ruairi Quinn, die het onderwijs wilt veranderen en de kerk zoveel mogelijk uit het onderwijs wilt halen. Ruairi Quinn is een gekende atheist en heeft dus helemaal geen probleem om de clergy op de tenen te trappen.

Maar niemand had verwacht dat Enda Kenny, een practiserende katholiek, de genadeslag aan de kerk zou geven.
Hij gaf gisteren, 20 juli 2011 een speech in de Dáil. Niemand was erop voorbereid, niemand had het verwacht.
Enda Kenny was duidelijk kwaad, maar bleef beheerst. 'Dit is het Vatikaan niet', zei hij, 'Dit is de Ierse Republiek!'

Hier een paar extracten:
Because for the first time in Ireland, a report into child sexual abuse exposes an attempt by the Holy See, to frustrate an inquiry in a sovereign, democratic republic – as little as three years ago, not three decades ago.
'the Cloyne report excavates the dysfunction, disconnection, elitism – the narcissism – that dominate the culture of the Vatican to this day. The rape and torture of children were downplayed or “managed” to uphold instead, the primacy of the institution, its power, standing and “reputation”.

This Roman clericalism must be devastating for good priests, some of them old; others struggling to keep their humanity, even their sanity, as they work so hard to be the keepers of the church’s light and goodness within their parishes, [their] communities [and within] the human heart.

But thankfully for them, and for us, this is not Rome.

Nor is it industrial-school or Magdalene Ireland, where the swish of a soutane smothered conscience and humanity and the swing of a thurible ruled the Irish-Catholic world.

This is the Republic of Ireland 2011.

A republic of laws, of rights and responsibilities; of proper civic order; where the delinquency and arrogance of a particular version, of a particular kind of “morality”, will no longer be tolerated or ignored.

As a practising Catholic, I don’t say any of this easily.

Cardinal Josef Ratzinger [the current Pope Benedict] said: “Standards of conduct appropriate to civil society or the workings of a democracy cannot be purely and simply applied to the church.”

As the Holy See prepares its considered response to the Cloyne report, as Taoiseach, I am making it absolutely clear, that when it comes to the protection of the children of this State, the standards of conduct which the church deems appropriate to itself, cannot and will not, be applied to the workings of democracy and civil society in this republic.

Not purely, or simply or otherwise.

Children . . . First.

Iedereen was geschokt. Niemand had dit verwacht van Enda Kenny, die, toen Obama op bezoek kwam, zelfs delen van Obama's vroegere speeches gebruikte om hem te verwelkomen, waarvoor hij door velen uitgelachen werd.

Aan de reacties op internet en Twitter te zien werd de speech door iedereen goed onthaald. Eindelijk, zo zegden er velen, eindelijk een taoiseach die het gedurfd heeft.

De Kerk en het Vaticaan hebben tot noch toe niet gereageerd.
Eén ding staat vast. Na de 15 beste minuten uit Enda Kenny's politieke leven zal de kerk-staat relatie nooit meer dezelfde zijn.

Mary, Mary, Quite Contrary and the one about the Kerryman...

Terwijl de wereld zich zorgen maakt over de economische toestand van Ierland, Griekenland en Italie, hebben de Ieren andere zorgen om zich heen. De recessie is intussen oud nieuws. We zien wel wat er gebeuren zal, en dikwijls willen de Ieren er niets meer over horen.
Er zijn namelijk andere, meer dringende zaken.
Zo was er in Cork de tentoonstelling in UCC, de universiteit van Cork, van een Mexicaanse kunstenaar, Alma Lopez.De tentoonstelling was georganiseerd door de afdeling Mexicaanse Studies van UCC.
In haar digital print 'Our lady of Guadalupe' wilde Alma Lopez de chicana cultuur van Guadalupe weergeven met de steeds aanwezige Lady of Guadalupe als beeld. Het kunstwerk vertoont een vrouw, gekleed in een bloemen-bikini en een blauwe cape.
Alvoor hij het beeld gezien had, noemde bisschop Buckley het 'evil'. De politiekers Simon Coveney en Cathy Sinnot schaardden zich al vlug aan bij de rij van kwade katholieken.
Het kwam zelfs zover dat een aantal katholieke advokaten besloten een klacht neer te leggen tegen UCC omwille van godslastering, een misdaad in Ierland, waarvoor een boete van 25000 € kan geeist worden.
Hier is ze dus:

Al vlug stond er een picket van zo'n twintig mensen aan de ingang van UCC met mariabeeldjes te bidden. Niemand van de protesters had het kunstwerk gezien. Ze waren op voorhand verwittigd door de Amerikaanse 'America needs Fatima'

Een andere zaak die de Ieren bezig hield was de zaak van Michael Healy Ray, de politieker uit Kerry, die in 2007 deelgenomen had aan een reality show, Celebrities go Wild. Hij won de show.
Nu bleek dat er op de avond van de finale iemand vanuit Leinster House ( het parlements gebouw) in Dublin 3636 keer het premium nummer gebeld had om Michael healy Ray te verkiezen, dat kostte dus meer dan 2600 €.
Michael H.R. was die nacht niet aanwezig, maar zijn vader wel. Na talloze pogingen bleek het moeilijk voor de papa om te blijven ontkennen. Michael Healy Rae werd intussen ontslagen van de 'Citizens' Information Board'. Zijn vader, Jacky, een stukje Ierse Folklore, was al, na de laatste verkiezingen uit de politiek gestapt.




Ach jongens toch, wat is een recessie vergeleken met de échte problemen die we hier tegen komen?