800 Babies

In Tuam, county Galway, werd onlangs een massagraf van tenminste 796 babies ontdekt. De babies werden in een lege sceptische tank begraven, lijk op lijk. het gaat om kinderen die stierven in de periode tussen 1925 en 1961. Ze stierven aan verwaarlozing, ondervoeding, ook TBC, mazelen en maag-, darmonsteking. De nonnen hadden genoeg geld om de kinderen te voeden, ze verkochten de gezonde kinderen aan families in de VS.
Dit schokkend nieuws kwam als een donderslag toe. We dachten dat we het intussen allemaal wisten, we dachten dat de schandalen nu wel allemaal blootgelegd werden.
Na een Twitter campagne pikte the Daily Mail het verhaal eindelijk op, en Vrijdagavond kwam het eindelijk in het nieuws op RTE.
Er zal nu een gedenksteen opgericht worden met de naam van elk kind dat daar begraven ligt. Maar is dat genoeg? Wordt het nu geen tijd om eindelijk toe te geven dat de Katholieke kerk hier in Ierland schuldig is aan serieuze misdaden tegen de mensheid? Moeten we weer tevreden zijn met de uitleg dat 'het vroeger anders was', dat niet alle nonnen en pastoors mededaders waren en dat er veel goed werk verricht werd? 'Wir haben es nicht gewusst?
Mijn mening daarover is dat als iemand lid is van een instelling die misdaden pleegt, en daar bewust van is en toch in die instelling blijft, dan is die persoon schuldig door associatie.
Hier is een excellente blogpost die een inzicht geeft in de Ierse 'familie -eer' die aanzet gaf ( en nog geeft) tot zulke misdaden.

Ierland, het mooie groene land, met zijn Guiness, Leprechauns en plezier, heeft donkere, donkere geheimen, en het wordt tijd dat de schuldige instelling ook schuld bekent.

Hier is de RTE nieuws uitzending.

Mixed Race Irish

Bewogen week

Het is nogal een bewogen week geweest hier in Ierland. Niet alleen in de politieke wereld, waar Alan Shatter, steeds meer en meer in de problemen geraakt over de problemen bij het politiekorps, An Garda Siochana. De geruchten dat er afgeluisterd werd bij de  gardaí klachten-ombudsman brachten al een pak problemen mee, maar nu blijkt dat er ook over 2400 telefoongeprekken getaped werden in verschillende garda bureau's; mogelijk van gesprekken tussen aangeklaagden en hun advocaten, zodat het gevaar bestaat dat huidige gerechtzaken, maar ook oudere uitspraken in opspraak kunnen komen.

Minister van justie, Alan Shatter heeft het moeilijk.

Naast de huidige problemen, gaat ons leven gewoon voort natuurlijk, maar nu ik vrijwillig aan het werk ben bij de online radio Irish Radio International, en daar mijn eigen show voor immigranten heb, word ik ook dikwijls met moeilijke waarheden geconfronteerd.

 

Mixed Race Irish

Ik kwam in contact met Carole Brennan, een lid van de net opgerichte Mixed race Irish group, een groep van Ieren met Afrikaanse vaders en Ierse moeders, die in de jaren 50, 60 en 70 geboren werden en in Ierland omwille van hun kleur in weeshuizen ( industrial schools) geplaatst werden, er psychisch, fysiek en dikwijls ook sexueel misbruikt werden. De meeste onder hen verlieten Ierland na hun 18e verjaardag en wonen dikwijls in Engeland, maar waarschijnlijk ook wel elders. Sommigen onder hen bleven hier, onder hen Christine Buckley, die bekend werd door haar strijd voor rechtvaardigheid voor kinderen uit de 'industrial schools'.

Christine Buckley is een paar weken geleden overleden, de Mixed Race Irish willen nu haar strijd verder zetten voor de  'halfbloed' kinderen . ( wat een vreemd woord toch)

Volgens Carole Brennan zijn er naar schatting een 150 tot 200 mixed race-kinderen opgegroeid in industriele scholen.  De groep wilt dat de staat en de katholieke kerk erkennen dat ze deze kinderen, nu van middelbare leeftijd, onrechtvaardig behandeld hebben, ze eisen ook erkenning als volwaardige Ieren.

Toen ik met Carole Brennan sprak, durfde ik het bijna niet geloven. Na de schandalen van Magdalenes , het kindermisbruik en de industriele scholen, komt dit er nu bovenop. Kinderen die omwille van hun huidskleur opgesloten, verstoten en misbruikt werden, en ik had er hier nog nooit over gehoord.  

Je kan hier naar haar interview luisteren:

Er is ook een artikel in de Irish Times verschenen, maar ik heb weinig of geen verontwaardigde reacties gezien, buiten mijn eigen sociale kringen. Ik denk dat ze een lange strijd voor zich hebben. 

Mixed Race irish heeft ook een Facebook page, waar je hen kan steunen en volgen.

Nu stel ik mij de vraag of dit in Belgie ook het geval was? Ik denk het niet, maar kan er iemand mij daarover inlichten?

 

Mijn Vlaamse Ierse kampioenen.

Het voorbije weekend was ik weer in Nenagh. Dit keer voor de Ierse indoor athletiek kampioenschappen. Sipke,15 en Fintan, 11 waren allebei gekwalificeerd .
Sipke won de 60 m hoge hordes, en Fintan kwam derde in het verspringen, met een sprong van 4m 60. Niet slecht he.
 dit is Fintan
 
 

en dit is Sipke
Het is een lange trip naar Nenagh.( Nenagh is in County Tipperary, and that is a long way.....)2,5 uur rijden, dat maakt dus 5 uur in de auto op zaterdag én zondag.
Mijn zenuwstelsel wordt er ook steeds weer getest.
Ik denk dat de moeders het meest afzien tijdens deze wedstrijden. Toen Sipke aan de finale begon voelde ik mij misselijk van de zenuwen.En waarom toch? Mijn leven zou er niet door veranderd zijn als hij niet won, maar ik kon het niet helpen.
Hetzelfde gebeurde tijdens het verspringen. Ik wist hoe teleurgesteld Fintan zou geweest zijn als hij geen medaille won.
Toen ik wat rondwandelde, zag ik rondom mij een heel pak erg bleek en gespannen uitziende dames. Het mooie aan dit alles is, dat dit overal in de wereld hetzelfde is. Of we nu Muslim, Christen , Hindoe, of gewoon vrijzinnig zijn, we houden allemaal even veel van onze kinderen!
Het is hun beiden weer gelukt, en mijn twee oudste zonen zijn weer een stukje gegroeid en hebben een pak meer zelfvertrouwen.
Het maakt de lange rit echt wel de moeite waard!

Don't Play, but Pray!

Dat was het bericht van de Ierse bischoppen dit wekend. Die oude rakkers kunnen het nog steeds niet kroppen dat ze de macht hier aan't verliezen zijn.
Nu proberen ze de kinderen terug naar de mis te krijgen op Zondag morgen, en ze spelen hun spelletje goed, ze spelen op het schuldgevoel van de ouders.
De katholieke kerk was hier in Ierland allemachtig tot een paar jaar geleden. Sinds de verschillende berichten over priesters en kindermisbruik en sinds de Keltische Tijger, is het geloof van de mensen in de kerk sterk gedaald, en de bischoppen hebben het daar moeilijk mee.
Maar die nieuwe 'vrijgezinde' ouders voelen zich toch nog schuldig als ze God's Huis negeren, en daar spelen de bischoppen op in.
Er zullen dus wel een paar mensen zijn die hun kinderen naar de mis gaan slepen op zondag morgen, in plaas van hen naar de Hurling of Gaelic football training te brengen training te brengen.
Ik had mijn rug al naar de kerk gekeerd in Belgie, en toen ik hier toekwam werd ik zachtjes onder druk gezet om me weer te bekeren. Ik liet mijn kinderen hier dopen, en hun communie doen, al was het maar om er hier bij te horen. Maar mijnervaring met borstkanker heeft mij veranderd. Ik ben nu gewoon wie ik ben en wil zijn, en als andere mensen daar problemen mee hebben, kan me dat echt niet meer schelen.
Fintan, mijn elf-jarige zoon, heeft besloten om zijn plechtige communie niet te doen, en ik ben daar heel fier om en ook heel gelukkig.