De revolutie van de vrouw in Ierland. Weg met het achtste amendement.

Vrijdag werd een grote middelvinger opgestoken naar het gezag van de kerk. Er werd een eind gemaakt aan het duistere verleden van Ierland. het verleden van de Magdalen Laundries, de industriele scholen, de verkoop van kinderen aan Amerikanen door de nonnen, het dumpen van kinderlijkjes in een sceptische tank, de duizenden reizen naar Engeland om een zwangerschap te beeindigen, dikwijls van onleefbare foetussen, waarvan de ouders dan de asse over de grens smokkelden, of waar het soms met de post naar hun thuis werd verstuurd vanuit Engeland. 

De opluchting is groot, hier in Ierland. De strijd om 'Repeal the 8th' is al jaren bezig. De abortuswet werd al lang omstreden, maar kreeg plots volle vaart toen Savita Hallapanavar stierf nadat de artsen haar wens om de zwangeschap die slecht zou aflopen, te beeindigen.
Savita stierf door het gevolg van sepsis, die volledig te vermijden was.
Sindsdien is er een sterke vrouwen organisatie ontstaan die de druk verhoogde om het amendement te verwijderen.

Vrouwen in Ierland hebben het nooit gemakkelijk gehad. De kerk had hier altijd het gezag in de hand, met alle gevolgen vandien.
Zelfs nu staat er nog altijd vermeld in de grondwet dat de plaats van een vrouw in het huis is, gelukkig wordt daar niet veel belang meer aan gehecht, alhoewel het volgens mij toch beter zou zijn die vermelding ook uit de grondwet te halen.
Sinds de dood van Savita hebben de vrouwen de strijd niet meer opgegeven. en, voor het eerst, kwamen ze uit hun schelp, met echte verhalen. Vrouwen getuigden van hun ervaring met abortus, soms om hartbrekende redenen, soms omdat de zwangerschap gewoon niet kon.
Een echtgenoot vertelde hoe de chemotherapie van zijn vrouw stopgezet werd, omdat het te gevaarlijk was voor de foetus, zijzelf en haar baby stierven net na de bevalling.
De verhalen waren oertriestig en, denk ik, de aanzet voor vele twijfelaars om 'ja' te stemmen.  Ook de dokters voor keuze, die getuigden waarom het achtste amendement hun werk zo moeilijk maakte heeft bij velen de knoop doorgehakt.
40,000 expat-Ieren zijn teruggevolgen om te stemmen, er werd een gofundme campagne opgericht om de vluchten te financieren van zij die het geld niet hadden. Ze kwamen uit Europa, Amerika, Azie, om hun landsgenoten een hart onder de riem te steken en om te stemmen voor hun zusters, tantes, moeders en kinderen.
En de overwinning kwam er, geheel onverwacht, een overtuigende tweederde van de bevolking heeft ja gestemd.
De kerk is geschokt, dat is wel duidelijk. De bischoppen zeiden vanmorgen dat zei die ja gestemd hebben gezondigd hebben en naar de biecht moeten, hun laatste stuiptrekking volgens sommigen.

Ierland is eindelijk de 21e eeuw ingestapt, en we ontwaakten Zaterdag in een nieuw land. Er werden tranen van ontroering gelaten, en hier en daar kwam er een ontladende 'Fuck You' naar de oude kerk gericht.

Op de mural van Savita in Dublin werden honderden kaartjes nagelaten met berichten van de Ieren. Er werden bloemen gelegd door anonieme voorbijgangers. Er is hoop, en er is fierheid. De politiek had er niet veel mee te maken. Deze winst gaat naar de vrouwen aan de bron die een waardige strijd gestreden hebben en die de kerk en de oude garde op hun plaats gezet hebben. Dit is het nieuwe Ierland, de kettingen van de onderdrukking zijn eindelijk los.

de mural van Savita, met de honderden kaartjes en bloemen

Vlaanderen Vakantieland: Nog meer Wild Atlantic Way

Vlaanderen Vakantieland's Wild Atlantic Way is afgelopen, en mijn 5 minutes of fame zijn hiermee voorbij.
Het was echt leuk om eraan mee te werken, en eigenlijk had ik nog een pak meer in petto voor Bill en Tina, maar er was niet genoeg tijd.
Wat je op TV zag was  inderdaad mooi, maar er zijn zovele hoekjes en kantjes aan de Westkust, waar de toerisme dienst niet over spreekt, en dat is wel spijtig natuurlijk.
Zo wilde ik Bill en Tina  hier Garrettstown, strand  laten zien met haar mobiele surfschool,  mobiele sauna en mobiele pizzeria en koffieshop, een dubbledecker bus- café-snackbar en de kite-surfing school.

En mijn plan was om hen te laten cliff jumpen met mijn zoon, Bill en de camera crew hebben dat well off-film gedaan.
Hier is mijn zoon Fintan en zijn vrienden

's Avonds was er nog een plan om nog eens een echte sing-song mee te maken in Ballinadee, een dorplje waar de tijd heeft stil gestaan. Ik had er de plaatselijke bevolking al voor opgewarmd, maar er was helaas niet voldoende tijd.

Ik heb in ieder geval veel plezier gehad/Als jullie het ook leuk vonden en graag eens tot hier zouden komen, help ons dan aub door deze petitie te tekenen om de Aer Lingus Cork-Brussel vlucht te redden. Deze vlucht brengt je meteen naar het startpunt ( eindpunt op TV) in Kinsale, waarom zou je naar Dublin vliegen?

800 Babies

In Tuam, county Galway, werd onlangs een massagraf van tenminste 796 babies ontdekt. De babies werden in een lege sceptische tank begraven, lijk op lijk. het gaat om kinderen die stierven in de periode tussen 1925 en 1961. Ze stierven aan verwaarlozing, ondervoeding, ook TBC, mazelen en maag-, darmonsteking. De nonnen hadden genoeg geld om de kinderen te voeden, ze verkochten de gezonde kinderen aan families in de VS.
Dit schokkend nieuws kwam als een donderslag toe. We dachten dat we het intussen allemaal wisten, we dachten dat de schandalen nu wel allemaal blootgelegd werden.
Na een Twitter campagne pikte the Daily Mail het verhaal eindelijk op, en Vrijdagavond kwam het eindelijk in het nieuws op RTE.
Er zal nu een gedenksteen opgericht worden met de naam van elk kind dat daar begraven ligt. Maar is dat genoeg? Wordt het nu geen tijd om eindelijk toe te geven dat de Katholieke kerk hier in Ierland schuldig is aan serieuze misdaden tegen de mensheid? Moeten we weer tevreden zijn met de uitleg dat 'het vroeger anders was', dat niet alle nonnen en pastoors mededaders waren en dat er veel goed werk verricht werd? 'Wir haben es nicht gewusst?
Mijn mening daarover is dat als iemand lid is van een instelling die misdaden pleegt, en daar bewust van is en toch in die instelling blijft, dan is die persoon schuldig door associatie.
Hier is een excellente blogpost die een inzicht geeft in de Ierse 'familie -eer' die aanzet gaf ( en nog geeft) tot zulke misdaden.

Ierland, het mooie groene land, met zijn Guiness, Leprechauns en plezier, heeft donkere, donkere geheimen, en het wordt tijd dat de schuldige instelling ook schuld bekent.

Hier is de RTE nieuws uitzending.

16 jaar in Ierland: Wat ik mis en wat ik kan missen als de pest

Ik ben intussen 16 jaar weg uit Belgie, en er zijn zo een paar dingen die ik echt mis, en andere dingen waarvan ik blij ben dat ik ervan weg/af ben.


De dingen die ik mis, na 16 jaar in Ierland:

1. Terrasjes.
Oh, de terrasjes in de zon, het plezier om buiten een koffie te drinken, of met vrienden to middernacht buiten te zitten eten en drinken, dat is het eerste waar ik aan denk als de zon hier schijnt. 'In Leuven zit de Oude Markt nu vol', denk ik dan terwijl ik zelf ergens binnen zit, want buiten zitten de rokers. Als niet-rokers zijn we er goed op vooruit gegaan met de rokersban in cafés, eerst vond ik het leuk toen ik overal terrasjes zag opduiken, maar nu weet ik het wel. Zelfs buiten kan je verstikken in rook. Er is één gastro-pub waar ze ook het terras in twee gedeeld hebben, en de rokers opsluiten in een glazen kooi met open dak., maar dat is er ééntje, de rest houdt gewoon de rokers buiten op de mooie terrasjes.

2. Kriek.

Het zijn waarschijnlijk mijn Dworpse roots aan mijn vaders kant, die me naar Kriek doen verlangen. Ik houd van de meeste Belgische bieren, maar Kriek kroont ze voor mij. Vorig jaar had Sipke een reis gemaakt door Belgie met zijn Zweedse vriendin, ze kwamen terug met een Kriek als souvenir. Nooit heeft een bier mij zo goed gesmaakt als die koele Kriek in de tuin in de zonneschijn.
Je vind hier wel Stella Artois , Hoegaarden en Leffe, maar daar heb ik geen behoefte aan. Kriek doet me denken aan mijn vakanties in Dworp, bij mijn groottante en mijn grootmoeder die ons altijd een glaasje Kriek met een klontje suiker erin gaf, en meestal ballekes opdiende met opgelegde krieken.

3.Chocolade in al haar vormen.

Choco, lekkere chocolade repen, muizestrontjes, truffels. De chocolade hier in Ierland is maar van lage kwaliteit, en smaakt meer naar karton dan chocolade. Er zijn nu wel een paar chocolatiers, en ze doen hier hun best om Ierse chocolade bekendheid te geven, maar ze winnen het niet van de heerlijke Belgische versie.

4. Mosselen eten met vrienden,
De Ierse mosselen zijn heel lekker, maar er is geen echte mosselcultuur zoals in Belgie. Ik maak maar zelden mosselen klaar, want ik vind het triestig ze op mijn eentje te eten. Mosselen eten is een feest dat met zoveel mogelijk mensen moet gedeeld worden.
Slechts twee van mijn kinderen lusten mosselen, eentje ervan zit op de universiteit in engeland, dus meestal wachten we tot we eens naar Belgie gaan.

5.Sportscholen.
Oh waren er hier maar sportscholen! Het zou zoveel gemakkelijker zijn voor Fintan, die nog altijd aan athletiek doet, en het ook heel goed doet. Ik moet hem wel 4 tot 5 keer per week naar Cork brengen ( omwille van slecht openbaar vervoer, zoals verder beschreven)

Fintan gaat naar een protestantse privéshool, voor de sport faciliteiten die ze daar hebben, maar het bleek al vlug dat de sporten enkel rugby en hockey zijn. Er wordt enkel in het derde trimester aan athletiek gedaan, en dan nog met ondermaatse coachen. Gelukkig heeft Fintan nu een goede coach in Cork, en heeft hij een plaatsaanbod gekregen in Cardiff Metropolitan University, hopelijk behaalt hij de gevraagde punten in zijn Leaving Certificate eksamen in Juni en kan hij zich daar gaan uitleven.

7. Een echte boerenmarkt.
De 'farmers markets' hier, zijn eigenlijk fastfood markten, met maar weinig boeren of echte marktkramers. Ze zijn bovendien duur, het is een luxe om iets op de markt te kopen, net het omgekeerde van wat je zou verwachten.

Het is wel gezellig, natuurlijk om 's zaterdagsmorgens op de markt een capuccino te gaan drinken tesamen met een paar vriendinnen, terwijl de straatmuzikant die door de marktkramers betaald wordt gitaar speelt. je kan er pizza's, kebabs, pannekoeken of braadworst eten, klaargemaakte diners kopen, en bio groenten kopen bij de ( Nederlandse) groentekweker. Maar voordelig is het niet en dat verwacht je toch van een markt.

8. Openbaar vervoer
het zou een zegen zijn mochten de oude spoorbanen weer gebruikt worden. Je kan hier nergens naartoe zonder auto. De fiets is ook mogelijk, maar de banen zijn er te gevaarlijk voor, em er zijn geen fietspaden, Er is een bus naar Cork vanuit BAndon, maar dan moet je toch nog eerst aar Bandon rijden. En bussen zijn hier erg duur. Je spaart er echt niets mee uit.

9. Betaalbare en betrouwbare geneeskunde
Tja, dat zegt wel genoeg, denk ik.




Dingen die ik kan missen als de pest

1. Koninklijke families.
Oh wat is het heerlijk om in een republiek te wonen. De president is verkozen door de bevolking en geliefd door iedereen. Geen vernederende familie moeilijkheden, geen adelijke families, geen dotaties. Enkel een man waar iedereen fier op is. Kijk naar Mary Robinson, Mary Mc Aleese, en nu Michael D.Higgins, die zonet een historisch bezoek aan het Verenigd Koninkrijk heeft afgerond, het eerste officieel bezoek van een Ierse president aan het VK.

2. Mannen in speedos op de winkelstraat aan de kust.
Jongens, jongens, dat trekt echt op niets.

3. Chauffeurs onder invloed.
Het valt mij altijd op dat er in Belgie niet te zwaar getild wordt aan de alcoholgrens. Ierland is wel bekend om het hoge alcoholverbruik, maar toch ken ik niemand die nog durft rijden na meer dan de grens gedronken te hebben.
In 2013 waren er 190 verkeersdoden in Ierland. Vogens de Road Safety Authority worden 1 op 3 fatale verkeersongelukken veroorzaakt door alcohol, Dat betekent dat er in 2013 63,3 verkeersdoden vielen wiens dood veroorzaakt werd door alcohol. In Belgie worden 1 op 4 verkeersdoden veroorzaakt door alcohol, er vielen in 2013 720 verkeersdoden, dus 180 hiervan werden door alcohol veroorzaakt. Als Ierland dezelfde bevolking had als Belgie, zouden er 132.9 verkeersdoden veroozaakt zijn door alcohol. een verschil van 35.4% !

4. Het woord 'allochtoon'.
Een verschrikkelijk irriterend woord vind ik.



Er zijn waarschijnlijk nog een pak dingen in beide lijsten waar ik nu niet meteen aan denk, hoe zit dat met de andere expats? Wat staat er op uw lijstjes?

Creatief Ierland

Ik heb net een artikel gelezen in The Journal of Music waarin Toner Quinn het heeft over de fantastische Ierse muziek cultuur, en hoe de cultuur zich verspreid heeft van traditionele Ierse muziek naar andere muziek soorten.
Er zijn de rauwe spontane optredens in de gemeenschap, en daar heb ik er verschillende van meegemaakt. Iedereen kent wel een party-piece en goede zangers krijgen veel respect. De 'trad session', waar je gewoon kan bijschuiven in de circel met een instrument en met totaal ongekenden mee muziek kan maken.
Deze traditie verplaatst zich ook . Op straat bijvoorbeeld, of tijdens de rugby matchen. Ook het Iers dansen, waar iedereen met iedereen kan dansen en direct weet wat te doen, is in dat geval uniek.

De overdracht van generatie tot generatie wordt ook vernoemd, en ook dat zie ik hier regelmatig. Niet alleen in de scholen maar ook thuis, in de pub en tussen vrienden. Mijn kinderen kennen nu ook de traditionele rebelsongs en zij leren mij wel een paar dingen hierover. Ik kan er ook best een paar meezingen.
Muzikanten spelen hier, zonder klagen met iedereen. Of ze nu ver gevorderde, hoogstaande talenten zijn, of beginners die nog veel moeten leren, hier wordt daar zelfs niet over nagedacht, al doende leert men. Ik ken hier één van de beste jazz pianisten in het land die zonder twijfelen met iedereen meespeelt. Toen hij naar Chicago ging om een masters in Jazz compositie te doen, werd hij meteen gehijacked door de Ierse traditionele muzikanten daar, en hij deed gretig mee. Het gaat hem om het plezier om muziek te maken, heel simpel, zonder stress, uit pure liefde voor muziek.

Hier is Cormac aan het werk in Minnesota tijdens zijn verblijf in de US.


En dat maakt Ierland zo uniek. Zoals ik al zei, dit verspreidt zich naar andere kunsttakken, zoals dansen, plastische kunst, ambachtelijke kunst en theater.
Kijk maar naar de tentoonstelling in Brussel. Volledig bemand en georganiseerd door vrijwilligers. Waar vind je dat nog tegenwoordig?

Hier is Ciaran Bermingham, een acteur die een kleine rol had in Game of Thrones , die het land rondreist met een heel succesvolle tweemans show,'Fred and Alice', en constant betrokken is bij nieuwe theaterstukken. Hij gaf er niets om om volledig gratis mee te werken aan een klein benefiet concert voor borstkanker onderzoek, dat ik in Bandon georganiseerd had. De meeste zangers daar waren amateurs. Ik had twee professionele zangers uitgenodigd, en die vonden het leuk om, samen met Ciaran met ons mee op het podium te staan voor ons slot liedje.



Het leuke is dat iedereen hier graag meedoet, of het nu aan dansen is of aan zingen, Kijk hier naar de video van een trouwfeest waar de bruidegom met zijn vrienden de show steelde met hun Ierse dans, die ze duidelijk in het geheim hadden voorbereid. Het feit alleen al dat al die mannen konden meedansen is te danken aan de overdracht van generatie tot generatie, de scholen waar kinderen allemaal Ierse dansen leren en het plezier om samen te werken met iedereen, hoe groot of klein hun talent wel is.


En wie kan er dit vergeten: tijdens de match die ze gingen verliezen, begonnen de fans 'Fields of Athenry' te zingen tijden de Spanje-Ierland match in Euro 2012.


Creativiteit is een Ierse sterkte, waar volgens mij niet genoeg belang aan gehecht wordt. Alles gaat hier om IT, de kinderen worden als robotten klaargestoomd om de grote bedrijven hier te houden met hoog geschoold technisch personeel. Het gaat zelfs zo ver, dat geschiedenis nu een keuzevak wordt in het secundair onderwijs. In de school van Milo is er geen plaats voor kunst of muziek, in de school van mijn andere twee zijn dit ook keuzevakken.
Maar, waarom die creativitei niet steunen? Er zouden wel meer grote Ierse bedrijven uit kunnen groeien en het houdt de mensen gelukkig en misschien houdt het onze kinderen ook nog hier.

Hier nog maar eens ons liedje van dat borstkanker benefietconcert. Molly Lynch, die hier ook met ons meezingt is nu in London voor een masters in Muziek theater.

Limerick meets Brussels, Brussels meets Sligo

Uitnodiging

Hiermee wil ik iedereen graag uitnodigen op de Irish in Europe tentoonstelling Limerick meets Brussels-Brussels meets Sligo, die plaats heeft in de Sint Gorikshallen te Brussel van 3 tot 28 April. Er zal Ierse hedendaagse kunst en fotografie te zien zijn uit Limerick ( culturele hoofdstad 2014) en Sligo (Europese sport hoofdstad 2014) en ook informatie over kunstcursussen in Ierland en ambachtelijke kunsten.

de kunstenaars

 De tentoonstelling zal werken tonen van Annemarie Bourke, conor Doherty, Godfrey Graham, Gavin Hogg en Ciaran McHugh, alsook foto's die door de Ierse toeristische dienst ter beschikking gesteld werden en informatie over ambachten van Craftbay.

Catherine McEntee, een Ierse schrijfster, en event manager die in Brussel woont is de curator.

Irish in europe

De Irish in Europe Association is een vrijwillige vereniging die Ierland will bevorderen in Belgie door nieuwe banden te leggen en door meer kennis te verspreiden over het Ierland dat niet zo gekend is in Europa.

Als je van Ierland houdt, als je je kennis over Ierland wilt verrijken, als je enkel Dublin, shamrock, Bono en Guinness denkt als je iets over Ierland hoort, dan is deze tentoonstelling voor jou. Je zal er versteld staan van de mooie foto's en de prachtige kunstwerken, en hopelijk wordt je genoeg geprikkeld om eens tot hier te komen.

Iedereen die met deze show verbonden is doet dit vrijwillig (m.a.w. volledig gratis) uit liefde voor Ierland en Belgie. Het zou dus leuk zijn ons een hart onder de riem te steken door de tentoonstelling te boezoeken.

Interview

Hier is een interview met Ken Buckley van de Gallery Kinsale, over de Irish in Europe association en de tentoonstelling.

Geniet ervan!

Mixed Race Irish

Bewogen week

Het is nogal een bewogen week geweest hier in Ierland. Niet alleen in de politieke wereld, waar Alan Shatter, steeds meer en meer in de problemen geraakt over de problemen bij het politiekorps, An Garda Siochana. De geruchten dat er afgeluisterd werd bij de  gardaí klachten-ombudsman brachten al een pak problemen mee, maar nu blijkt dat er ook over 2400 telefoongeprekken getaped werden in verschillende garda bureau's; mogelijk van gesprekken tussen aangeklaagden en hun advocaten, zodat het gevaar bestaat dat huidige gerechtzaken, maar ook oudere uitspraken in opspraak kunnen komen.

Minister van justie, Alan Shatter heeft het moeilijk.

Naast de huidige problemen, gaat ons leven gewoon voort natuurlijk, maar nu ik vrijwillig aan het werk ben bij de online radio Irish Radio International, en daar mijn eigen show voor immigranten heb, word ik ook dikwijls met moeilijke waarheden geconfronteerd.

 

Mixed Race Irish

Ik kwam in contact met Carole Brennan, een lid van de net opgerichte Mixed race Irish group, een groep van Ieren met Afrikaanse vaders en Ierse moeders, die in de jaren 50, 60 en 70 geboren werden en in Ierland omwille van hun kleur in weeshuizen ( industrial schools) geplaatst werden, er psychisch, fysiek en dikwijls ook sexueel misbruikt werden. De meeste onder hen verlieten Ierland na hun 18e verjaardag en wonen dikwijls in Engeland, maar waarschijnlijk ook wel elders. Sommigen onder hen bleven hier, onder hen Christine Buckley, die bekend werd door haar strijd voor rechtvaardigheid voor kinderen uit de 'industrial schools'.

Christine Buckley is een paar weken geleden overleden, de Mixed Race Irish willen nu haar strijd verder zetten voor de  'halfbloed' kinderen . ( wat een vreemd woord toch)

Volgens Carole Brennan zijn er naar schatting een 150 tot 200 mixed race-kinderen opgegroeid in industriele scholen.  De groep wilt dat de staat en de katholieke kerk erkennen dat ze deze kinderen, nu van middelbare leeftijd, onrechtvaardig behandeld hebben, ze eisen ook erkenning als volwaardige Ieren.

Toen ik met Carole Brennan sprak, durfde ik het bijna niet geloven. Na de schandalen van Magdalenes , het kindermisbruik en de industriele scholen, komt dit er nu bovenop. Kinderen die omwille van hun huidskleur opgesloten, verstoten en misbruikt werden, en ik had er hier nog nooit over gehoord.  

Je kan hier naar haar interview luisteren:

Er is ook een artikel in de Irish Times verschenen, maar ik heb weinig of geen verontwaardigde reacties gezien, buiten mijn eigen sociale kringen. Ik denk dat ze een lange strijd voor zich hebben. 

Mixed Race irish heeft ook een Facebook page, waar je hen kan steunen en volgen.

Nu stel ik mij de vraag of dit in Belgie ook het geval was? Ik denk het niet, maar kan er iemand mij daarover inlichten?

 

Het probleem met Bono....

Ik heb er lang over getwijfeld om over Bono te schrijven. Ik weet dat hij heel populair is in Europa en de wereld, mijn kozijn die zelf niet ongekend is in Belgie en Nederland , graag door de woestijn raast rond nieuwjaar en het sportpaleis gemakkelijk vult, zei zelf dat Bono één van zijn grote helden is. Ja, dacht ik toen, best te zwijgen.
Bono is gekend door U2, zijn werk in Afrika en zijn zonnebril.

Niet iedereen is zo gelukkig met Bono en zijn goedbedoelde bemoeienissen in Afrika. Ja, sommige Afrikanen hebben er eigenlijk genoeg van en sommigen vinden dat Afrikanen best zelf de problemen in Afrika oplossen.

Maar dat is een discussie voor een andere keer. Bono is in Ierland al lang niet meer zo populair. En zeker niet meer sinds de crisis. Hij steekt zelf niet onder stoelen of banken dat hij een rasechte kapitalist is en doet zijn best om zo weinig mogelijk belastingen te betalen.

Ik denk niet dat hij zelf beseft hoe onpopulair hij hier is bij de gemiddelde burger, en de regering weet het duidelijk ook niet. Zij gebruiken Bono nog steeds als pronkstuk. Zoals vorige week op het EPP congress in Dublin, waar Bono een toespraak gaf waarin hij zei dat niet de Troika, maar de Ieren zelf voor de financiele redding gezorgd hebben.

Het feit alleen dat Bono daar stond te praten over de Ierse economie, de man die gekend is voor zijn belastingsontduiking, werkte iets los bij de Ierse burger. De commentaren op het internet liegen er niet om. Bono had beter gezwegen.

Hier is een artikel in The Journal.ie, een populaire nieuws site, de commentaren spreken boekdelen. en hier is een artikel uit de Sunday Independent van vandaag, waarin er nogal veel over bullshit geproken wordt.

Hier is het commentaar met de meeste likes:
'Bono is niet juist geplaatst om te preken. Als je zo geinteresseerd was in de goede wil van je medeburgers, dan zou je je belastingen hier betalen en ze niet bijsturen naar goedkopere belastings oorden. Had de titel geluid: Ieren bailen Europa uit, had hij misschien nog gelijk gehad. Waarom spreekt hij trouwens op wereld evenementen? Hij houdt het beter bij zingen, alhoewel zijn stem op die van een geconstipeerde kikker lijkt. Schrijf ons een liedje ( maar zing het niet zelf) en geef de verdiensten aan een goede zaak, in plaats van jezelf voor gek te zetten!'

Een paar jaar geleden ging de grap rond dat Bono zichzelf als de Messias ziet ( What's the difference between Jesus Christ and Bono. A. Jesus doesn't walk around thinking he's Bono.), het was nog goed bedoeld. Nu is er echter een bittere ondertoon.
With or without you, Bono? We zullen de vraag maar niet beantwoorden.

De Ierse bail-out is over, wat nu?

Enda Kenny heeft de natie toegesproken: de bailout is over. Maar mr Kenny heeft er wel voor verwittigd dat we nog niet uit de penarie zijn. De austerity blijft nog voortduren en we moeten dus niet te vroeg juichen.
Wie juicht er hier? Voor zover ik weet, alleen de politici. Elke economist verwittigt ons dat we nog niet te optimistisch kunnen zijn, en de doorsnee burger met kinderen in Australie, New Zealand of New York juicht ook niet. Ook de vele mensen die hun huis verloren zijn of geen werk vinden juichen niet, noch die burgers wiens winkels gesloten zijn door de crisis.
Ja , in Dublin zijn er wat groene scheuten te zien, en er wordt een kleine groei voorspeld, maar we weten ook wel dat we die 65 miljard nog moeten terugbetalen, en dat zal nog jaren pijn doen.
Mr Noonan, de minister van financien heeft er ook voor verwittigd dat Ierland niet meer aan gretigheid mag toegeven. Mr Noonan had dat beter aan de banken gezegd. Hopelijk kunnen zij hun gretigheid in toom houden.
Ach, de politiekers hebben hun Zondagje gehad met mooie speeches over de goede Ieren die allen samen gewerkt hebben om uit de problemen te geraken, etc etc, en de Ier? Hij ploegde moeizaam voort.

When Santa comes out of the chimney,......in Ierland

Het is de tijd van het jaar waar ik liefst mijn koffers zou pakken en op eender welk vliegtuig zou stappen. Wel niet echt eender welk, geen Angelsaksisch land, in ieder geval.
Ja, het is Kerstmis, en zoals de Pakistaan, Usman Tariq,ook een immigrant die ik onlangs interviewde zei, 'Kerstmis in Ierland is geen feest van een paar dagen, het is een heel seizoen'.

Zodra Halloween voorbij is, beginnen de kerstversieringen te verschijnen in de winkels, sommigen beginnen er al in Oktober mee.
Kerstbomen en slingers, lichtjes en kaarsjes, kerststalletjes en figuurtjes, dat gaat nog door de beugel, maar die verdomde kerstliedjes daar kan ik niet mee leven. En hier zijn ze er goed in. Natuurlijk worden de Pogues 30 keer per dag gespeeld op de radio met 'A Fairytale in New York', verder is er 'the cavalry' 'White Christmas' en 'Jingle Bells'. Deze liedjes kunnen er nog door.
Waar het voor mij stopt zijn de Santa liedjes. Santa Claus is zoals Sinterklaas een kindervriend die door de schoorsteen kruipt om kadootjes te brengen. Hij komt uit Lapland en vliegt met een slee door de lucht, de slee wordt voortgetrokken, zoals U wel weet, door rendieren. Rudolf is de meest gekende, want hij heeft een gloedrode neus.
Kinderen zingen dus liedjes over Santa en Rudolf, dat is ook nog normaal, maar de volwassenen doen dus ook niets anders.
'Rudolf the red nosed reindeer', 'I saw mama kissing Santa Claus', 'You'd better watch out, Santa Claus is coming to town', en dan de verleidelijke 'Santa Baby'. Jongens , jongens toch.
Ze zingen het zelfs in de kerk. Iedere kerk heeft wel een Carrol service, waar er kerstliederen gezongen worden, en het kerstverhaal gelezen wordt, maar na de kerkliederen wordt het publiek 'verrast' met Santa liedjes, en ze zingen allemaal vrolijk mee. Het equivalent in Belgie zou zijn dat iedereen Sinterklaasje bonnebonnebonne uit volle borst zou beginnen te zingen op café, in de kerk of in het koor.

De kerstfeestjes zijn ook bijzonder in Ierland, net als in Engeland trouwens. Iedereen zit aan tafel met een kroontje op zijn/haar hoofd, dat net uit een cracker kwam.
Iedereen eet kalkoen, gekookte ham en spiced beef, met spruiten ( waarvan iedereen zegt dat ze die niet ekker vinden), worteltjes, raapjes en cranberry saus. Als desert eten ze allemaal Christmas pudding met brandy butter. Elk jaar opnieuw hetzelfde.....en ze worden het maar niet beu. Het is tijdens het Kerst 'seizoen', dat ik elk jaar opnieuw weer besef dat ik in Ierland een 'allochtoon' ben, en mis ik mijn nuchtere Vlaamse medeburgers. Kan er mij iemand alstublieft 'Jezeke is geboren' opsturen?

 

Een Ierse Oude Gewoonte

'Oude gewoonte' is de letterlijke vertaling van het Ierse 'sean nós' ( zeg sjan noos), een traditionele manier van zingen die ik nog maar net ontdekt heb.

Er zijn verschillende soorten van sean nós, de verschillende provincies hebben verschillende zangtechnieken en verschillende liederen. Sean nós wordt in het Iers gezongen, hoewel er af en toe ook Engelse versies opduiken.

Ik woon intussen al 15 jaar in Ierland, en ik dacht dat ik het meeste wel gezien had, maar ik was verkeerd.
Er is hier een beweging van Iers sprekers die een eigen traditie van muziek maken hebben.
Ik heb het zelf maar ontdekt toen ik research aan het doen was voor mijn programma op de internet radio Irish Radio International.
Ik heb daar al sinds Januari een programma voor expats in Cork, en nu sinds een drietal weken heb ik ook een wereldmuziekshow, Sounds And Places.
Ik was voor mijn eerste show van Sounds and Places op zoek naar de connecties tussen Ierse muziek en wereld muziek, en kwam terecht op een website die het had over de invloed van Arabische muziek op de sean nós, vooral dan die uit Connemara.
Sean nós zingen is dus heel oud, de Arabische invloed komt uit de tijd dat Galway een drukke handelsplaats was. Naast goederen werd er dus ook muziek uitgewisseld.
Sean nós is een vorm van muzikale vertellingen. Het is zonder begeleiding, en heeft meestal plaats in een intieme kring, in een pub. De liederen worden in het Iers gezongen, hoewel er meer en meer Engelstalige ledjes te horen zijn.
Als je sommige Bedouinse gezangen aanhoort kan je dikwijls het verschil niet uitmaken tussen Sean Nós en Arabisch gezng. Ook de Flameco liederen uit Spanje hebben overeenkomsten. Vooral dan de versieringen van de klanken.
Sean Nós is een echte traditie van de Gaeltacht ( Iers sprekende)gebieden. Er hebben regelmatig sean nós wedstrijden plaats en één keer per jaar is een Iers kampioenschap.

Dankzij de vele muzikanten die ik hier ken, heb ik Máire Ní Cheileachair ( zeg: Moira Nie Chjalaher-Iers voor Gallagher) leren kennen. Ze is een vrouw uit de Corkse Gaeltacht die al als kind is beginnen te zingen, maar slechts op haar 40e in het publiek durfde zingen.
Vorige week heeft ze de nationale sean nós wedstrijd voor vrouwen gewonnen.
Máire heeft ook een CD opgenomen die nu bij haar thuis ligt. De winkel die dit soort muziek verkocht bestaat niet meer.
Je kan hier naar haar interview luisteren, en je kan haar hier horen zingen:

Mooi toch, niet? Mocht je meer willen weten over sean nós of Máire Ní Chéileachair, zend me dan een berichtje.

Alle (lucht)wegen leiden naar Brussel

Na 15 jaar startte vorig jaar de Aerlingus route Cork-Brussel eindelijk weer.
Een groot voordeel voor ons, de luchthaven is maar een half uurtje rijden van hier, de vluchten zijn goekoop en we moeten niet meer naar de blauw-gele kleuren van Ryanair kijken. We mogen onze handtas gewoon op onze schouder laten hangen, en we hoeven geen 3 jassen , 2 broeken en 6 t-shirts meer te dragen, ze zijn net iets vriendelijker op Aer Lingus.

Cork is prachtig. de stad heeft karakter, ze doet me dikwijls aan Gent denken. het taaltje is er sappig, de mensen zijn leuk en vriendelijk , kunst heeft een ereplaats in Cork, en je kan er zelfs heel lekker eten.

West-Cork is een droom voor toeristen. Niet alleen is het hier mooi. maar er is ook enorm veel te doen.
Zeesporten zoals surfen, kitesurfing , windsurfing, kayaking kan je hier het hele jaar door doen. De Beara peninsula is éé van de mooiste plekken ter wereld, je kan hier ook dolfijnen en walvissen zien, er wordt hier druk gefietst en er zijn een paar parels van restauranten, vooral dan vis restaurants. en de 'craic' ( het plezier) in de pubs is ongeëvenaard

Als je Engels wilt leren kan je hier  terecht in de taalscholen, en zakenmensen vinden hier heel wat IT talent.
En toch en toch wordt er maar weinig of niets over West-Cork gezegd in officiele documenten.
Dublin krijgt altijd onverdiend de meeste aandacht.

En daar willen ze hier iets aan doen. De IIrish In Europe vereniging heeft als doel de Ieren die in Europa wonen te helpen en de Ierse cultuur te promoten.


Denis Buckley, een Ier die in Brussel woont en werkt heeft daar de afdeling Brussel en Etterbeek opgericht.
Hier is de beschrijving op de website:
De tak « Brussel & Etterbeek – Ieren in Europa» is de eerste sectie van de vereniging van Ieren in Europa  die in België gevestigd is.
De belangrijkste functie van deze sectie is de promotie van de Ierse cultuur in de stad Brussel en de gemeente Etterbeek. De vereniging zal ook helpen bij de organisatie van de  "Saint Patrick's Day Parade of the Nations & Regions - Brussels".
Om haar doelstellingen te bereiken, zal de sectie communautaire relaties tot stand brengen met de sociale, locale en politieke organen van de gemeente.De gebruikte talen zijn Engels, Frans en Nederlands. Lidmaatschap is gratis voor alle nationaliteiten die leven of werken in de Brusselse regio. Andere secties zullen later opgericht worden in andere gemeenten.

Er zijn plannen om in Maart een tentoonstelling over West-Cork te organiseren, met culinaire hapjes uit West-Cork, muziek en dans , kunst en kunstenambachten en een foto tentoonstelling.
Ik heb het mannenkoor The City of Cork Male Voice Choir aangesproken om mee te werken en het ziet er naar uit dat ze naar Brussel zullen kome voor het St Patrick's weekend.
Nu moeten we nog geld vinden, en sponsors. er zijn al afspraken gemaakt met Gallerie Anspach.

Drie weken geleden ging hier in Clonakilty een Art Nouveau tentoonstelling van start in de Clonakilty Community Arts Centre. De tentoonstelling kwam er door samenwerking met de Irish in europe verenigingn en het Institut Paul Hankar in Brussel.

Ik werd erop uitgenodigd en werd al meteen gevraagd om interviews in het Engels, Frans en Nederlands te doen met de studenten en hun leraars voor Irish Radio International, waar ik sinds januari een programma heb voor Expats in Ierland.
Irish in Europe is dus ook goed op de hoogte van de taal gevoeligheden in Belgie.
Je kan hier naar die interviews luisteren, ik moet je wel verwittigen voor het moeilijk verstaanbare Nederlands van de directrice, maar dat werd wel goedgemaakt door het goede Nederlands van de leraar mr.Pottier en de studente. Institut Paul Hankar is een Franstalige school voor sociale promotie. De studenten die de tentoonstelling oprichtten studeren binnenhuisarchitectuur.

Onze eerste vergadering zit erop. er was nog één andere Belg op aanwezig, ook vertegenwoordigers van West-Cork Food , die er alle belang bij hebben om bekendheid te verwerven in Europa, en vooral Brussel. We werden naar huis gestuurd met als opdracht eens goed na te denken over hoe we West-Cork kunnen bevorderen in Belgie, om te beginnen in Brussel ( waar er nog veel geld zit), maar later ook in andere delen van het land.

En voilá, ik begin er hier mee. Mocht er iemand van de lezers ideeën hebben, laat me dan iets weten.
in zijn in ieder geval al een aantal foto's.
Geniet ervan!

Budget 2014 en scheidingen in Ierland

Het budget is in aankomst!
We houden ons al vast, want de laatste jaren is het nooit aangenaam geweest.
Volgens Money Guide Ireland, zullen er nog meer besparingen in de sociale uitkeringen zijn ( waar gaan ze die toch nog halen?), een hogere inkomstenbelasting zit er niet in, maar de sociale zekerheid kan wel verhoogd worden, enz.
Leuk zal het in ieder geval niet zijn. Waar is de tijd dat de minister van financien blij aankondigde dat er een overschot was? Ik denk dat ze dat hier liever vergeten. In ieder geval haalt de regering de 3 miljard besparing niet, het wordt 2,5 miljard.
Och ja, we zijn het hier intussen al gewoon. Iedereen sukkelt, behalve de superrijken en de Bono's van dit land.

En nu dan naar iets persoonlijker nieuws.
Haydn en ik zijn uit elkaar, het ondenkbare is gebeurd. en nu we hier wonen, moeten we dus hier ook scheiden. En dat wordt moeilijk.
Scheiding is nog maar sinds 1996 toegelaten in Ierland. De wetten zijn hier nog verschrikkelijk ouderwets en stroef.
Om te kunnen scheiden moet je hier namelijk eerst 5 jaar apart wonen. Je kan dus enkel een wettige scheiding van tafel en bed bekomen, en dan  kan je na 5 jaar scheiden.
Wij zijn naar een bemiddelaar gegaan om tot een akkoord te komen. het is een gratische staatsdienst. ( je kan ook naar een advokaat, maar dat is heel duur).
Het probleem met zulk akkoord is dat het op elk moment veranderd kan worden. Als Haydn niet meer gelukkig is met de som onderhoudsgeld die hij moet betalen, kan hij terug naar de bemiddelaar gaan en het hele spelletje kan opnieuw beginnen.
Je bent dus nooit zeker, alles kan altijd veranderen.
Vele koppels scheiden hier nooit, ze blijven van tafel en bed gescheiden, meestal omwille van godsdienstige redenen.  Een vriendin van mij leefde zo al 15 jaar, haar ex was al verschillende keren terug gestapt naar de bemiddelaars om alles opniew te bespreken.
Ze hield dus constant alle rekeningen bij om te kunnen bewijzen waar ze geld voor nodig heeft.
Toen werd hij  terminaal ziek. Hij had pancreaskanker.
Twee weken voor zijn dood, stuurde hij haar scheidings papieren. Hij wilde niet dat ze ook maar iets erfde.
Zo gaat dat hier dus. Het is pijnlijk om je huwelijk kapot te zien gaan, maar de staat , de kerk en de achterhaalde Ierse wetten maken het nog eens tien keer zo moeilijk.

En wat is de oplossing? Liegen! Op het bemiddelingskantoor werd ons onrechtstreeks verteld dat we de datum kunnen veranderen waarop we uit elkaar zijn gegaan, zodat het nu zou blijken dat het al meer dan 4 jaar is. Op die manier kunnen we binnen 6 maanden scheiden.

Jongen, jongens toch!

Van doctor naar dakloos in Ierland.

Ik heb hier een vreemd verhaal te vertellen. Een tweetal maanden geleden werd ik opgebeld door een coach van mijn zoon, een Nederlander. Hij vertelde mij dat er iemand bij hem thuis was komen aanbellen. Een man die hij nauwelijks kende, het was een docent aan de universiteit, een Belg, die intussen al 10 jaar in Ierland woonde.
 Ik kende hem niet. De man (ik ga hem Walter noemen) was zijn jub als lecturer kwijt geraakt. Hij gaf er les als freelancer onder contract, en heeft dus geen recht op werkloosheidsuitkeringen.
Hij woonde bij zijn Amerikaanse vrouw, die hem die morgen op een nogal geweldadige manier op straat had gezet. De coach wist niet wat hij kon doen en belde mij dus op, omdat ik een landgenoot ben.
Ja, wat doe je dan. Ik wist nu dat er iemand in de penarie zat. Ik moest dus proberen te helpen.
Ik heb hem de volgede morgen ontmoet in een coffeeshop. en jongens, jongens toch, het was zielig.

Ik hoorde van Walter dat hij vroeger nog les gegeven had aan een Vlaamse universiteit, nadien in de USA, waar hij ook nog jaren les heeft gegeven.
In de VS heeft hij zijn vrouw ontmoet, en samen trokken ze naar Ierland, omdat ze daar al lang van gedroomd hadden. Hij werkte eerst voltijds op de uni, dat werd verminderd naar halftijds, een kwart tijd en dan niets meer.
Walter had intussen geprobeerd juwelen te maken en te verkopen, maar dat was niet gelukt (niemand koopt juwelen tijden de recessie).
En daar zat hij nu vóór mij. Ongeschoren, ongewassen, beschaamd, vernederd. Hij verbleef op een ( niet officiele) B&B aan 20€ per nacht. Hij had geen inkomen, geen papieren. zijn vrouw had zijn laptop in stukken geslagen. Met andere woorden. Walter was dakloos. van Dr Walter naar dakloze Walter. Ik heb hem min of meer kunnen helpen via de community welfare office in Bandon en Focus Ireland , een charity die daklozen helpt en dakloosheid probeert te vermijden. 

Intussen heeft hij een kamer gevonden in een house-share, hij heeft vandaag bericht ontvangen dat hij een levensloon kan krijgen en hij heeft, dankzij een vriend van hem, nu ook gratis wettelijke bijstand.

Had Walter geen rijke broer gehad die zijn huur kon betalen was hij waarschijnlijk volledig dakloos geworden.

 Wat mij het meest verbaasde was dat de community welfare werkster me vertelde dat Walter geen uniek geval was; meer en meer mannen met universitaire diploma's leven op de grens van armoede. Jongeren die een bachelors degree hebben, maar geen masters lopen ook een groot risco.
Dakloosheid stijgt, mensen die hulp vragen aan de verschillende liefdadigheidsinstellingen zijn niet alleen meer de ongeschoolden, het zijn meer en meer mensen van de middenklasse.

 Ik zie hier berichten van groene scheuten die er in de Ierse economie te zien zijn. Ik hoop maar dat het waar is, want zo kan het echt niet langer doorgaan.

Nederlands

Ik ben een Vlaming, fiere dochter van Jaak Demol, docent voordrachtkunst aan het Conservatorium van Antwerpen en dictieleraar in verschillende scholen.
Taal heeft altijd een grote rol gespeeld in mijn leven. Mijn hele familie is Vlaams-nationalist, er werd altijd op de Volks Unie gestemd. (Hoe die partijen vandaag heten, kan ik niet meer volgen).

Ik ben getrouwd met Haydn Shaughnessy, een Engelse Journalist van Ierse afkomst. We hebben elkaar ontmoet in een Ierse pub in Brussel, ik hield van zijn naam, hij hield van de Guiness, een paar uren en ettelijke Guinessen later, noemde ik hem Handel,hij vroeg me weer uit en drie weken later woonden we samen.

We hebben nog 8 jaar in Belgie gewoond, waarvan 5 in het Pajottenland. Haydn probeerde Nederlands te spreken, maar gemakkelijk is het niet voor een buitenlander.
Hij begreep maar niet dat 'twee' en 'twie' of 'drie' en 'drei' hetzelfde betekenen, en toen hij in de winkel werd uitgelachen toen hij om acht sneetjes jonge jenever vroeg in plaats van jonge kaas, gaf hij het helemaal op.
Ik werd intussen overal in Engeland geprezen voor mijn kennis van het Engels, mijn Vlaams accent klonk 'sexy', en toen ze daar hoorden dat ik ook nog Frans,en wat Duits en Spaans sprak werd ik door iedereen aanzien als een genie.

Nu, bijna 19 jaren later, wonen we in Ierland, de kinderen zijn tweetalig Engels-Iers, wij hebben ze naar een Iers-sprekende school gestuurd, uit respect voor de cultuur waar wij nu ook deel van uitmaken.

Een jaar of twee geleden werd ik gevraagd om bij een groot bedrijf lessen Nederlands te geven aan een aantal franstalige call centre agents.
Ze werden verondersteld vloeiend Nederlands te kunnen praten, en voldeden niet aan wat er van hen geeist werd.
Ik deed dat natuurlijk met veel plezier, en ook wel wat leedvermaak. Hoeveel Vlamingen krijgen nu zo'n kans?
Eén van de jongens daar was hopeloos. Hij was een Fransman die lange tijd in Kortrijk gewoond had, hij sprak Kortrijks met Frans gemengd, en begreep maar niet wat daar verkeerd mee was. Hij werkt nu op de Franse afdeling.
De andere jongens waren Walen met school-Nederlands.
Ik heb er mijn best gedaan, en het bedrijf was blij met de resultaten.
Een paar weken geleden werd ik door een ander bedrijf gevraagd om bij hen ook hetzelde te gaan doen. Dit keer was een Nederlands meisje ( ik noem haar hier Elke) dat in Spanje opgegroeid was en alleen nog thuis Nederlands sprak met haar ouders. Haar opleiding gebeurde volledig in het Spaans.
De tweede agent was 'Alex' één van mijn vorige studenten, een jongen uit Luik, een echte Waal wiens Nederlands toch wel vrij goed geworden was.
Het probleem zat hem bij de klanten. Ze vonden dat er iets haperde met de taal van deze twee werknemers. Elke's zinstructuur is niet altijd juist, soms moet ze naar woorden zoeken, en Alex heeft een té Frans accent!
Ik heb nu vier weken tijd om Elke te helpen, haar job kan ervan afhangen. Over Alex heb ik gezegd dat zijn Nederlands helemaal niet slecht is.

Als ik hier naar een customer service bel voor eender welk bedrijf krijg ik mensen uit India, Schotland, Australie, enzovoort. Ze spreken allemaal Engels, maar met verschillende accenten, en soms niet perfect. Maar er is geen haar op mijn hoofd dat eraan denkt hierover te klagen!

Waar zijn wij Vlamingen en Nederlanders toch mee bezig? We zouden blij moeten zijn dat deze mensen onze taal willen leren en hun uiterste best doen om hun kennis te verbeteren.Alex is een overtuigde Waal, hij droomt van republiek Wallonie met Luik als hoofdstad, maar hij heeft respect voor de Vlamingen en wilt Nederlands kennen en spreken. Hij heeft een Frans accent, daar is toch niets verkeerd aan?
Elke wil de taal van haar ouders blijven spreken. Ze maakt fouten, maar iedereen begrijpt haar, dat is toch wel het belangrijkste in een gesprek met een customer-agent?

Als maatschappij zouden de Vlamingen en Nederlanders toch meer moeten openstaan voor mensen die zo duidelijk onze taal willen leren. Waarom ermee lachen als je ze kan aanmoedigen. Waarom zou je iemand haar werk doen verliezen als ze "een kleine probleem" zegt en niet "een klein probleem", of "het tafel", in plaats van "de tafel".
Wij Vlamingen en Nederlands spreken wel Engels, maar het is zeker niet perfect. Zelfs het Engels van de Vlaamse/Nederlandse journalisten hier kan beter. Hoor je daar iemand over klagen?
We noemen Amerikanen hier body-fascists, zijn wij Vlamingen en Nederlanders dan geen language-fascists?

Roos of Roes?

Telkens als men me hier naar mijn naam vraagt, antwoord ik, uiteraard, Roos. Als ik dan ergens mijn naam moet opschrijven, begint men mij hier plots Roes te noemen.
De Engelstaligen spreken 'oo' als 'oe' uit. En hoe dikwijls ik hen ook uitleg dat in het Nederlands twee o's als een lange ooooooo uitgesproken worden, toch blijven ze mij hier Roes noemen. Alsof er maar één taal bestaat, of liever, één phonetische taal!

Toen ik hier eerst aankwam, 10 jaar geleden, noemde men mij Rosa, dat klonk meer exotisch vonden ze hier!!! Mij doet het eerder aan een Hollandse koe denken. ('Hoe zou't met Rosa zijn, en met Jacoba...' komt steeds in mijn hoofd als ik iemand Rosa hoor zeggen.)
Ik bleef mezelf Roos noemen, maar uit compassie met de duidelijke problemen die Engelstaligen hebben met andere talen, sprak ik het op zijn Engels uit ('roowz').
Ik vertik het echter om mijn naam anders te gaan schrijven, net zoals ik weiger de naam van mijn echtgenoot als de mijne te beschouwen.

Ik heb hier zelfs een aantal vrienden die me al jaren kennen, en die me plots, een aantal maanden geleden Roes begonnen te noemen, met een fiere blik in hun ogen, alsof ze plots ontdekt hadden dat ik al jaren mijn echte identiteit geheim had gehouden, en ze hadden me nu eindelijk door! Ze denken echt dat ze mij een plezier doen door de 'Vlaamse versie' van mijn naam uit te spreken, en ze zijn er zeker van dat dat 'Roes' is.

Het gekste is dat mijn kinderen naar een Iers sprekende school gaan. Iers uitspreken is een kunst op zichzelf. Om een voorbeeldje te geven, de meisjesnaam 'Aoife' spreek je uit als Ifa,' Go raibh maith agut' ( dank U) spreek je uit als ' gorav ma agat'
Je zou nu toch wel denken dat de onderwijzers in deze school verstaan dat verschillende talen op verschillende manieren geschreven en uitgesproken worden, maar, helaas, ook zij blijven me hardnekkig Roes noemen.

ik word er wanhoepig van!