Eksamens, een nationale obsessie

 

Ik heb het hier al een paar keer gehad over de Ierse school eksamens.
Vandaag heeft mijn oudste zoon Sipke zijn laatste Leaving Certificate eksamen afgelegd, en daarmee het secondair onderwijs hoofdstuk afgesloten.
Hij had er zich al twee jaar op voorbereid. Alles draait hier om het Leaving Certificate, het staatseksamen dat elke schoolganger hier moet afleggen om het aantal punten te behalen dat zij/hij nodig heeft voor zijn/haar verdere studies.

Als Vlaming is het echt wel eens interressant om een leaving cert mee te maken. Het zijn niet alleen de scholieren en hun ouders die ermee begaan zijn, de hele pers en het hele land volgt de eksamens op de voet.
Elke dag verschijnt er een verslag in de krant over de moeilijkheids graad van het eksamen, de reacties van de leraars en een column geschreven door een leaving cert eksam. Twitter heeft een account @examwatch, waar de studenten om raad kunnen vragen, en waar ook reacties op de eksamens geuit worden.
Het eksamen voor hogere graad Wiskunde (paper I ) was dit jaar extra moeilijk en de meeste leraars reageerden dan ook erg boos. Maths I werd een trend op de Ierse Twitter, amper een uur na het eksamen werd het al besproken op de radio, de websites van de nationale kranten stonden er vol van. De eksamen commissaris moest zijn eksamen meteen verdedigen.

Een ander vak dat steeds op de voet gevolgd word is Engels, de spanning stijgt de dag voor het eksamen steeds, de prangende vraag is elk jaar opnieuw over welke poëten er in het Engelse eksamen zullen besproken worden.( dit jaar waren het E.Dickinson, W.B.Yeats, R.Frost and E.Boland).

Na de eksamens worden er conferenties georganiseerd waarop besproken wordt hoe de eksamens verbeterd moeten worden. Het is natuurlijk belangrijk dat elk eksamen met hetzelfde puntensysteem verbeterd wordt.Elke leerling heeft een nummer, er wordt geen naam op het eksamen papier geschreven, om anonimiteit te bewaren . Als er een plotse daling is in de gemiddelde score in vergelijking met andere jaren wordt het eksamen dikwijls opnieuw en op een mildere manier verbeterd.
Het ziet er naar uit dat dat dit jaar gaat gebeuren met Wiskunde paper I. Het is blijkbaar nog nooit zo moeilijk geweest.

Toen Sipke vandaag de school uitstapte zag hij er plots 10 kilo lichter uit. Hij ging even snoezen na de middag, maar slaapt nu, 2 uur later nog altijd. Hij heeft twee jaar gewerkt voor deze eksamens. Het doet dan wel deugd, natuurlijk, dat de natie mee volgt en meevoelt en de eksamen commissie op de vingers tikt als ze te ver gaan!
Bekijk de eksamens eens op de links in deze blog en kijk eens of je er zelf in zou slagen!
Nu moeten we wachte tot in Augustus voor de resultaten en om te weten of hij in Cambridge of in LSE zal beginnen, dat is afhankelijk van de resultaten en waarschijnlijk zal het om 1 puntje verschil in Wiskunede draaien. En nu maar hopen dat ze mild zijn!

Van tiener tot man

Gisteren was een speciale dag voor ons. Mijn zoon Sipke kreeg de lang verwachte e-mail van King's College , Cambridge University, waarin hem een plaats aangeboden werd om volgend jaar Sociale Anthropologie te gaan studeren.
De Universiteit van Cambridge staat dit jaar nummer 1 in de wereld rangschikking van universitieiten

We hebben dus alle redenen om apetrots te zijn. We stellen het echter nog wat uit, want eerst moet hij zijn eindeksamens nog met vrucht afleggen, want bij een plaatsaanbod in een Engelse universiteit hoort altijd een voorwaarde, die voorwaarde verschilt voor elke applicant. Het gaat hem om de eindresultaten van het leaving cert. in zijn zeven keuzevakken, moet Sipke 5 keer A1 halen ( >89 %), 1 keer A2 ( > 84%) en 1 keer B1 ( meer dan 79%).
In Cambridge willen ze enkel de besten.
Sipke kan het aan, hij zal hard moeten werken, natuurlijk, maar hij is er zeker toe in staat om deze resultaten te behalen , daar zijn ze in Cambridge duidelijk ook van overtuigd.

Zo'n aanbod wordt er normaal niet verwacht voor een scholier uit een piepkleine katholieke jongensschool in Bandon.
Laat me even uitleggen hoe Sipke tot hier geraakt is.
Om naar een Ierse of Engelse universiteit te gaan moet je een aanvraag indienen. In Ierland wordt die aanvraag in Januari gedaan, in Engeland in November.  De Ierse universiteiten sturen je dan een bericht met hoeveel punten je moet halen om tot een cursus toegelaten te worden. Elke cursus heeft een numerus clausus, en naargelang het aantal kandidaten en het aanbod van plaatsen moet je meer of minder punten halen. Het maximum punten is 600, en dit wordt meestal gevraagd voor bv. geneeskunde.
Sommige vakken, zoals kinesitherapie, kan je niet in Ierland studeren of dikwijls zijn er niet genoeg plaatsen , er zijn dus elk jaar een pak studenten die naar Engelse universiteiten trekken.
In universiteiten zoals Cambridge, Oxford en LSE ligt de lat heel hoog. Een aanbod krijg je niet zomaar.
LSE baseert hun beslissing op je vorige resultaten (van het Junior Certidicate), en een personal statement, waarin je in 300 woorden moet uitleggen waarom jij de persoon bent die ze moeten aanvaarden.
In Cambridge en Oxford gaan ze nog een stap verder, daar moet je je vorige resultaten indienen en een personal statement schrijven en dan ook nog terplaatse een test gaan afleggen en op interview gaan met de lecturers.
Sipke's heeft zo'n statement zeker 10 keer herschreven, hij werd uitgenodigd voor een schriftelijke test en een  interview dat begin December in King's College in Cambridge plaats had. Je kan je wel inbeelden hoe zenuwslopend dit allemaal geweest is. We zagen daar in Cambridge trouwens een aantal tieners in tranen uitstorten na een interview.
Sipke's test was een essay, waarin hij moest uitleggen of het belangrijker is om de verschillen ofwel de overeenkomsten tussen verschillende culturen te onderzoeken.
Na het essay kreeg hij lunch in the Big Hall en dan moest hij als eerste de interview kamer binnen. Het verliep volgens hem goed, maar we moesten een maand wachten om te weten of hij een plaatsaanbod kreeg, en tijdens die maand gingen alle soorten gedachten door zijn hoofd.
In Engeland zijn er privé bedrijven die personal statements verbeteren, en voor £ 4000, kan je een weekend training in interviewing voor OxBridge volgen.
Sipke heeft het allemaal 'au naturel' gedaan.
Toen hij gisteren eindelijk het antwoord kreeg (iedereen krijgt op dezelfde dag het antwoord toegestuurd) werd hij eerst rood, dan lijkbleek, en dan begon hij te trillen als een rietje.
Nu weet hij dus waar hij voorstaat.
Binnen vier weken heeft hij pre- of Mock exams, het test leaving cert examen, in Juni heeft dan het echte leaving cert eksamen plaats voor zijn keuzevakken.
Na die eksamens moet hij dan tot half Augustus wachten om zijn resultaten te krijgen. We weten dus maar op 15 Augustus of hij in Oktober wel of niet kan beginnen in Cambridge .
Het is een ongelooflijk stresserend jaar. Elke Ier zegt hier dat je na een leaving cert, alles aankan, en ik moet ze nu echt wel gelijk geven.
Een voordeel is dat de jongeren hier hun verdere studies echt serieus moeten nemen, ze leren na te denken over wat ze echt willen. De stress en de manier ze daarmee leren omgaan maakt van de tieners hier echte volwassenen.

 Hamilton High School is een school die opgericht werd door een rijke familie om de boerenzonen die de boerderij niet zouden erven ook een kans te geven op een goede toekomst zonder armoede.
Hamilton Highschool krijgt heel weinig subsidies, omdat het een " vrijwillige" school is, dus een soort  privé school die volledig gratis is ( een vrijwillige contributie van70€ per jaar, is alles waar we om gevraagd worden).
De school telt amper 200 leerlingen, en 1 leerkracht per 13 leerlingen. Het is een school voor iedereen, zowel toekomstige automechaniekers, als academici kunnen er terecht.
Het is dan ook fantastisch voor deze school dat twee van hun studenten dit jaar een aanbod gekregen hebben voor Cambridge University. Ze zijn de eersten in de geschiedenis van de school.

Sipke's beste vriend. Jacob, heeft het niet gemakkelijk. Zijn moeder heeft hem en zijn broer en zusjes verlaten, de familie gesplit en hem bij zijn grootouders afgezet toen ze bij haar derde partner ging wonen, zijn grootvader werd een beetje later uit het huis gezet door zijn oma.
Zijn vriendin's moeder heeft haar ook verlaten. Zij woont met haar broers, 18, en 16 alleen thuis. Ze kunnen met moeite de huur betalen, daarom is Jacob bij hen ingetrokken, hij krijgt nog kindergeld en werkt na de schooluren.
Moest Jacob het slechte pad opgegaan zijn dan zou dat niet verbazend geweest zijn. Maar hij heeft de school en zijn vrienden, en hij is vastbesloten om volgend jaar psychologie te gaan studeren aan de Corkse Univesiteit UCC.
Een Russiche jongen in Sipke's school wou op zijn zestiende gaan werken, maar zijn vrienden hebben hem overtuigd om te blijven, hij gaat volgend jaar naar CIT om ingenieur te worden.

Ik herinner mij de discussie over Minister Smet's voorstel om het secundair onderwijs in Belgie te veranderen. , en de te verwachten reacties erop.

Ik ga hier nu geen mening geven over het Belgische onderwijs systeem dat ikzelf altijd wel goed gevonden heb, maar ik moet nu toch ook wel zeggen dat het systeem van iedereen op gelijke voet te laten beginnen ook zo zijn voordelen heeft., en dat de begaafde kinderen ook in zulk systeem hun doel kunnen bereiken.

Jongeren en scholen in Ierland

Het is weer die tijd van het jaar, waar we hier in Ierland honderden en soms zelfs duizenden Euro uitgeven aan schoolboeken, boekentassen, school-uniformen schoolbussen. Gemiddeld wordt er zo'n €1000 Euro per kind per jaar uitgegeven als je alles bij elkaar telt. Het grootste deel van die € 1000 wordt in September uitgegeven. En voor vele families is dat echt té veel.
Het aantal families dat voor hulp vraagt voor de aankoop van schoenen en uniformen is fel gestegen tegenover vorig jaar, en inmiddels blijkt ook dat vele gezinnen hulp vragen aan hun ouders, vrienden en familieleden en zelfs leningen aanvragen bij de plaatselijke Credit Union om deze onkosten te kunnen betalen.

Eén van onze kinderen gaat naar een protestantse privé-school. Omdat alle scholen hier Rooms-Katholiek zijn, heeft de protestantse kerk zelf een aantal privéscholen opgericht om de protestantse en andere niet katholieke minderheden de kans te geven op een opleiding naar hun overtuiging.
Deze school kost per jaar €2800 ( de goedkoopste privéschool in Ierland), maar omdat mijn man een protestantse achtergrond heeft, krijgen we een premie van de Church of Ireland, en betalen we €1000 per jaar. Het uniform, de boeken en alle andere kosten moeten we ook nog betalen.

Mijn andere twee middelbare schooljongens gaan naar een 'vrijwillige' school. Dit is een school die door een familie opgestart werd. Ze deden het om de jongens van de boerenfamilies die de boerderij niet zouden erven, de kans te geven een goede opleiding te krijgen en armoede te vermijden. De school is dus slechts quasi-privé, want ze is volledig gratis. Een nadeel is dat deze school minder subsidies krijgt en het met oudere gebouwen en slechtere faciliteiten moet stellen. De akademische opleiding die de jongens er krijgen is echter uitstekend, we nemen er de oude gebouwen dus maar bij.

Het valt mij dikwijls op dat mensen, uit welk land ze ook komen, graag pochen met de kwaliteit van het onderwijs in hun land. Ik hoor al een paar Belgen denken, 'Ja, maar ons systeem is toch wel het beste', maar, beste landgenoten, dat denkt wel elke persoon van zijn eigen land, en na een aantal jaren in dit land te vertoeven moet ik zeggen dat het moeilijk te bepalen is welk systeem nu beter is dan een ander en dat elk onderwijs systeem zo zijn voor-en nadelen heeft.

Zo is het onderwijs hier volledig verschillend van het Belgische. De staatscholen, of Community schools zijn gratis ( behalve dan voor de boeken,etc). Ze zijn voor alle kinderen die de lagere school hebben afgewerkt. Er zijn dus geen technische scholen, geen handelscholen, iedereen gaat naar de zelfde school. Daar kan je dan aan de hand van keuzevakken en hogere of lagere studieniveaus van de vakken verschillende richtingen uit.
Om Latijn en Grieks te studeren moet je naar een privéschool, of je moet zelf buitenschoolse lessen organiseren. De katholieke kerk heeft hier ook privéscholen, de bekendste zijn de Christian Brothers en de Presentation Brothers, waar de opleidingen excellent zijn, maar duur en dus niet voor Jan-met-de-pet.

Persoonlijk vind ik dat er in de kwaliteit van het onderwijs geen of weinig verschil bestaat tussen de privéschool van Fintan ( de Bandon Grammar School) en de school van mijn twee andere zonen, Sipke en Milo,Hamilton High School.
Fintan's school heeft meer sport faciliteiten, en is niet katholiek,de reden waarom we hem naar die school gestuurd hebben, maar qua akademische kwaliteit is de school niet zo goed als Hamilton High.
In Fintan's school draagt men een uniform, Hamilton High verkiest meer tijd te steken in het onderwijs dan het controleren van dassen en schoenen. De studenten lopen er rond in training of jeans, de atmosfeer is er heel relax, maar de resultaten zijn er, in vergelijking met andere scholen, super.

Sipke is net aan zijn laatste jaar begonnen. Hij wilt volgend jaar graag naar Engeland om er antropologie te studeren.
Eerst moet hij nog zijn leaving certificate behalen; een staatseksamen, zoals in Engeland, maar hier moet je minimum zes, maximum acht eksamens afleggen, in Engeland heb je er maar drie nodig.
Om een plaats aan een universiteit te krijgen moet je een aanvraag doen, de universiteit geeft dan aan hoeveel punten je moet behalen tijdens de leaving certificate eksamens om tot de cursus toegelaten te worden.
In Engeland moet je een essay schrijven waarin je de universiteit moet overtuigen waarom jij een goede kandidaat bent voor een plaats in de cursus. De directeur van je school moet je resultaten voorspellen. Een commissie beslist dan of je al dan niet in aanmerking komt voor een plaats aan de universiteit. In sommige colleges, zoals Cambridge, nodigen ze de kandidaten dan uit voor een interview, dat beslissend is voor je toelating , natuurlijk altijd afhankelijk van je werkelijke eindresultaten.
In de London School of Economics krijg je 300 woorden om uit te leggen waarom ze jou moeten kiezen. Er zijn 200 plaatsen en 3000 kandidaten.

Het laatste jaar in het middelbaar onderwijs is dus echt zenuwslopend voor de ouders, de studenten én de leerkrachten. Voor diegenen die in Engeland willen studeren begint de stress al meteen als het schooljaar begint. De essays moeten half september ingestuurd worden, en de interviews nemen in December plaats. Nadien is het hard werken om de nodige punten te behalen.

Dit systeem is inderdaad zenuwslopend, maar het heeft ook voordelen. Eens je toegelaten bent in aan een bepaalde universiteit, wordt je ook meteen aanzien als een waardevolle student. Er zijn geen 'filtratiejaren' meer.
De jongeren zijn ook verplicht lang en hard na te denken over welke richting ze uitwillen. Het essay dat ze gaan versturen is waarschijnlijk één van de belangrijkste brieven die ze ooit zullen schrijven.

In Ierland is er niet veel voorzien voor de jongeren. Er zijn maar weinig sportcentra, jeugdclubs bestaan nagenoeg niet. Als je iets wil doen (met uitzondering ven Hurling en Gaelic football)dan moet je er veel tijd insteken en er hard voor vechten. Als ouder kan je ook niet anders dan je met je tiener bezig te houden. Ik rijd hier jaarlijks een paar duizend kilometers, en betaal ettelijke euro aan hotels om naar atheletiekmeetings te gaan. En zo rijdt elke ouder hier elk weekend rond om de kinderen naar hun bestemmingen te brengen.

Het is me altijd opgevallen hoe welbesproken de jongeren hier zijn en hoeveel zelfvertouwen ze hebben. Volgens mij, en dit klinkt waarschijnlijk ouderwets, komt dat doordat ze hier nog niet alles ingelepeld krijgen.
Al is het niet altijd ideaal, wat vechten voor wat je wilt en wat input van je ouders blijkt echt wel een groot verschil te maken.

The Curious Case of Transition year Students

Het onderwijs in Ierland verschilt volledig van het Belgische systeem. In het secundair onderwijs wordt er aanvankelijk geen verschil gemaakt tussen verschillende richtingen die een kind kan volgen.
Alle scholieren gaan naar 1 school. Het eerste jaar doen ze allemaal dezelfde vakken, met in sommige scholen keuzevakken zoals hout- en metaalbewerking, huishoudelijke studies, muziek en kunst.
Vanaf het tweede jaar volgen de studenten dan voor elk vak ofwel de 'higher level' of 'common level', afhankelijk van hun testresultaten en hun eigen wensen.
In het 3e jaar wordt er een staatseksamen afgenomen, het junior certificate.
Schoolplicht loopt hier maar tot 16. Een tiener met een junior certificate kan gaan werken als hij/zij dat wil.
Tot hier toe is het allemaal nog redelijk normaal.
Maar dan komt jaar 4, of het 'Transition Year'

'Het Transition year, of overgangsjaar bevordert de sociale, technische, persoonlijke en educatieve ontwikkeling van de studenten en bereidt hen voor om verantwoordelijke, autonome en ondernemende volwassenen te worden in de maatschappij', aldus de overheid.
De scholieren organiseren een aantal projecten,verspreid over het schooljaar, en twee weken werkervaring, om een idee te krijgen van welke studies de tieners later willen volgen.( in het vijfde jaar moeten ze hier al weten welke richting later willen volgen, zodat ze de schoolvakken kiezen die relevant zijn voor die studies/job.)
Welke projecten er in een school plaatsnemen hangt volledig af van de school. En hier loopt het nogal gemakkelijk verkeerd.
Sommige scholen hebben een rijk gevuld programma voor het hele jaar. Andere scholen, maken er spijtig genoeg maar weinig werk van, omwille van tekort aan geld, en enthousiasme vanwege de leraars.

Sipke , mijn oudste zoon zit dit jaar in het Transition Year.
De school heeft een paar goede ideen. Zo hebben ze lessen career advice, waar ze geholpen worden met de moeilijke keuzes die ze volgend jaar al moeten maken.
Ze hebben ook lessen 'veilig verkeer', het leger kwam om de legerdienst te promoten en de politie kwam er praten over alcohol-en drugsmisbruik.
Ze hebben een schoolmagazine gemaakt, waarvan Sipke de redacteur was, en namen deel aan de Young Scientist Exhibition , waarbij de finalisten, zoals Sipke, vijf dagen naar Dublin trokken om hun project tentoon te stellen in de RDS.
Tot dusver is alles nog goed,maar nu begint het pas.
Voor het vak 'life skills' gaat de hele klas wekelijks naar de bowling hall. Welke lifeskills ze daar aanleren weet ik niet echt, er zijn ook plannen om wekelijks te gaan kayakken, een andere zeer belangrijke skill! En verder.........niets.

Ze doen zo weinig in dit jaar dat de studenten zelf begonnen zijn aan een poker tornooi.
Sipke, die vorig jaar met 8 A's en 3 B's schitterende resultaten haalde, verveelt zich dood. Gelukkig is hij, buiten de school, nog betrokken bij de athletiek en het theater.( vogende week speelt hij Hamlet in Cork). Hij vraagt mij wel dagelijks waarom hij nu naar school moet. Hij doet er niets en wordt er depressief van.
Vorige week bekeken ze een DVD, Mama Mia, de bedoeling was van dit in het Duits te bekijken voor de Duitse les, maar ze konden de Duitse versie niet vinden en bekeken het dus maar in het Engels .

Het schooljaar is al afgelopen in mei voor de Transition Year studenten, dan hebben ze twee weken 'werkervaring', en dan zitten ze drie tot vier lange maanden thuis.

De beste oplossing voor dit jaar zou zijn om het over te slaan, maar dat is helaas niet toegelaten.
Hoe erg Sipke voorbereid is om verantwoordelijke burger te worden, weet ik niet. Alleszins heeft hij geleerd hoe men zich kan bezig houden als men werkloos is!

Arme scholen

Vandaag stond in het nieuws dat de Ierse Lagere scholen gemiddeld een schuld van 23000 Euro hebben. Toch heeft de minister van onderwijs, Mary Hannafin, geweigerd de staatsteun aan de scholen te verhogen. Ze vindt dat het aan de plaatselijke gemeenschappen ligt om geld te ronselen.

Regelmatig hoor je hier berichten van scholen die moeten sluiten omdat er een ratten- probleem is,of van scholen die nog steeds geen toiletten in-huis hebben, enz, enz. Als je sommige schoolgebouwen bekijkt waan je je echt in de jaren dertig.
Het hele jaar door hebben er verschillende 'Fundraising-events' plaats, zoals modeshows, cake-sale,concerten,etc.etc. Dit alles om de scholen te steunen.
Elke school vraagt de ouders om een 'vrijwillige bijdrage'en ook nog om een geldelijke steun om de normale kosten van copies, etc. te dekken.
Boeken moeten we steeds nieuw kopen , elk jaar betaal ik in September zo'n slordige 400 Euro aan schoolboeken voor mijn 4 kinderen.
Onderwijs is hier zogezegd gratis, maar het is verdomd duur.
Hoe dit nog kan na de Keltische tijger is onbegrijpelijk.

Food Dudes

 

De lagere scholen zijn deze week gestart met een 10 dagen durend programma, Food Dudes, om de kinderen te stimuleren om gezonder te gaan eten. Elke dag krijgen ze een zakje met rauwe groenten en fruit, dat ze moeten proeven. De eerste paar dagen krijgen ze een prijs als ze geproefd hebben, de laatste dag krijgen ze een grotere prijs als ze het hele zakje leeg eten.
Obese kinderen vormen een groeiend probleem hier, wat mij echt niet verbaast.Er is dan ook geen enkele opvang voor jonge moeders. Advies krijgen ze van de televisie of helemaal niet. De public health nurse komt1 maal langs na de geboorte van een kindje, om na te gaan of alles in orde is thuis. Niemand weegt of meet de baby, en al wat men zegt over voeding is 'breast is best', verder moet je't zelf maar uitzoeken.
Je vindt hier dus regelmatig babies die een zakje chips aan't eten zijn, of cola drinken uit de zuigfles.
Hoewel er vele sportclubs bestaan, zijn er toch een groot aantal kinderen voor wie sport betekent dat je een sprint loopt op de WII Nintendo!
De vrienden van mijn kinderen weigeren meestal de groenten die ik hen aanbied, weinige moeders koken hier nog vers, meestal wordt er 'Convenience food' klaargemaakt.

Vandaar dus het'Food Dudes ' programma. Of het iets zal uithalen weet ik niet, het is in ieder geval goed dat de overheid een initiatief neemt .

Roos of Roes?

Telkens als men me hier naar mijn naam vraagt, antwoord ik, uiteraard, Roos. Als ik dan ergens mijn naam moet opschrijven, begint men mij hier plots Roes te noemen.
De Engelstaligen spreken 'oo' als 'oe' uit. En hoe dikwijls ik hen ook uitleg dat in het Nederlands twee o's als een lange ooooooo uitgesproken worden, toch blijven ze mij hier Roes noemen. Alsof er maar één taal bestaat, of liever, één phonetische taal!

Toen ik hier eerst aankwam, 10 jaar geleden, noemde men mij Rosa, dat klonk meer exotisch vonden ze hier!!! Mij doet het eerder aan een Hollandse koe denken. ('Hoe zou't met Rosa zijn, en met Jacoba...' komt steeds in mijn hoofd als ik iemand Rosa hoor zeggen.)
Ik bleef mezelf Roos noemen, maar uit compassie met de duidelijke problemen die Engelstaligen hebben met andere talen, sprak ik het op zijn Engels uit ('roowz').
Ik vertik het echter om mijn naam anders te gaan schrijven, net zoals ik weiger de naam van mijn echtgenoot als de mijne te beschouwen.

Ik heb hier zelfs een aantal vrienden die me al jaren kennen, en die me plots, een aantal maanden geleden Roes begonnen te noemen, met een fiere blik in hun ogen, alsof ze plots ontdekt hadden dat ik al jaren mijn echte identiteit geheim had gehouden, en ze hadden me nu eindelijk door! Ze denken echt dat ze mij een plezier doen door de 'Vlaamse versie' van mijn naam uit te spreken, en ze zijn er zeker van dat dat 'Roes' is.

Het gekste is dat mijn kinderen naar een Iers sprekende school gaan. Iers uitspreken is een kunst op zichzelf. Om een voorbeeldje te geven, de meisjesnaam 'Aoife' spreek je uit als Ifa,' Go raibh maith agut' ( dank U) spreek je uit als ' gorav ma agat'
Je zou nu toch wel denken dat de onderwijzers in deze school verstaan dat verschillende talen op verschillende manieren geschreven en uitgesproken worden, maar, helaas, ook zij blijven me hardnekkig Roes noemen.

ik word er wanhoepig van!

Lente in Kinsale

Mijn zoon Fintan moest aan een project werken over de plaatselijke geschiedenis van een klein plaatselijk land gebied.
Hij werkte aan St James Fort in Kinsale. Om zijn project af te werken gingen we er gisteren een aantal foto's nemen.
Ik ga dolgraag wandelen op dit klein stukje geschiedenis, als je deze foto's ziet, besef je wel dadelijk waarom.
 
 
 
 

 
 
 
 

 

 

 

 

 
 
 
 

Eksamens in Ierland

Sipke, mijn oudste zoon heeft net zijn 'mock exams' achter de rug. Hij zit in het derde jaar secundair onderwijs, het jaar ven de 'Junior Cert', een Iers staats eksamen, waarop de scholieren getest worden op de leerstof van de eerste 3 jaar van het secundair onderwijs.
Deze maand hadden ze een soort test eksamen, om hen een idee te geven waar het over gaat.
Dit kwam na de kertmis testen.
Nu hebben de studenten tijd tot begin Juni, dan beginnen de echte eksamens.
De kinderen worden hier in Ierland serieus onder druk gezet, misschien is het een goede voorbereiding op de universiteit, maar of dat nu echt nodig is voor 15 jarigen weet ik nog niet.
Het eksamen zelf kost € 95, nogal duur voor een gratis onderwijs, vind ik.
Verder wordt er veel geld verdiend door leraars die naschoolse bijlessen geven, en speciale avondscholen die zich bezig houden met het klaarstomen van de kinderen om de beste resultaten te halen.
De Irish Times heeft speciale bijlages om studenten te helpen met hun eksamens; er worden speciale studie weekends ingericht door universiteiten om scholieren te helpen met wiskunde, etc.

En Sipke is moe, hij heeft nu een maand geblokt, en kan nu uitkijken naar nog meer eksamens!

Privéscholen

We hebben gisteren bericht ontvangen dat onze zoon Fintan naar de privéschool mag. Ik had me nooit ingebeeld dat ik mijn kinderen naar een privé school zou sturen, maar hier is het uiteindelijk de beste oplossing.
De school is opgericht om onderwijs aan te bieden aan kinderen uit protestantse families. De Church of Ireland geeft een beurs aan Ierse kinderen met een protestantse achtergrond.
Inmiddels zijn het niet alleen protestanten, maar verschillende niet-katholieken en katholieken met voldoende geld om (€700, per kind per trimester)de school te betalen.
Wij hebben het geluk dat mijn echtgenoot's moeder uit Wales komt en protestantse was, m.a.w., we hebben een beurs gekregen.

Waarom niet naar een normale staatsschool? Onze oudste zoon loopt daar trouwens school.
De school is niet slecht, maar geeft enkel de vakken die nodig zijn om het 'junior cert' en 'leaving cert' te kunnen doen. Er is geen plaats voor muziek, plastische kunst, etc.
De sport faciliteiten in de protestantse school zijn fantastisch. In de andere school zijn ze niet bestaande, behalve dan voor de oude Ierse sporten (GAA), die worden hier als heilig beschouwd.
Ik vind het wel erg dat er privescholen bestaan, en , erger nog, dat ze de enige scholen zijn waar kinderen een volledige alles omvattende opleiding kunnen krijgen. Dat is niet de schuld van de protestanten of de katholieken, het is de schuld van de regering, die zich blijkbaar weinig aantrekt van de jongeren in Ierland.