Creatief Ierland

Ik heb net een artikel gelezen in The Journal of Music waarin Toner Quinn het heeft over de fantastische Ierse muziek cultuur, en hoe de cultuur zich verspreid heeft van traditionele Ierse muziek naar andere muziek soorten.
Er zijn de rauwe spontane optredens in de gemeenschap, en daar heb ik er verschillende van meegemaakt. Iedereen kent wel een party-piece en goede zangers krijgen veel respect. De 'trad session', waar je gewoon kan bijschuiven in de circel met een instrument en met totaal ongekenden mee muziek kan maken.
Deze traditie verplaatst zich ook . Op straat bijvoorbeeld, of tijdens de rugby matchen. Ook het Iers dansen, waar iedereen met iedereen kan dansen en direct weet wat te doen, is in dat geval uniek.

De overdracht van generatie tot generatie wordt ook vernoemd, en ook dat zie ik hier regelmatig. Niet alleen in de scholen maar ook thuis, in de pub en tussen vrienden. Mijn kinderen kennen nu ook de traditionele rebelsongs en zij leren mij wel een paar dingen hierover. Ik kan er ook best een paar meezingen.
Muzikanten spelen hier, zonder klagen met iedereen. Of ze nu ver gevorderde, hoogstaande talenten zijn, of beginners die nog veel moeten leren, hier wordt daar zelfs niet over nagedacht, al doende leert men. Ik ken hier één van de beste jazz pianisten in het land die zonder twijfelen met iedereen meespeelt. Toen hij naar Chicago ging om een masters in Jazz compositie te doen, werd hij meteen gehijacked door de Ierse traditionele muzikanten daar, en hij deed gretig mee. Het gaat hem om het plezier om muziek te maken, heel simpel, zonder stress, uit pure liefde voor muziek.

Hier is Cormac aan het werk in Minnesota tijdens zijn verblijf in de US.


En dat maakt Ierland zo uniek. Zoals ik al zei, dit verspreidt zich naar andere kunsttakken, zoals dansen, plastische kunst, ambachtelijke kunst en theater.
Kijk maar naar de tentoonstelling in Brussel. Volledig bemand en georganiseerd door vrijwilligers. Waar vind je dat nog tegenwoordig?

Hier is Ciaran Bermingham, een acteur die een kleine rol had in Game of Thrones , die het land rondreist met een heel succesvolle tweemans show,'Fred and Alice', en constant betrokken is bij nieuwe theaterstukken. Hij gaf er niets om om volledig gratis mee te werken aan een klein benefiet concert voor borstkanker onderzoek, dat ik in Bandon georganiseerd had. De meeste zangers daar waren amateurs. Ik had twee professionele zangers uitgenodigd, en die vonden het leuk om, samen met Ciaran met ons mee op het podium te staan voor ons slot liedje.



Het leuke is dat iedereen hier graag meedoet, of het nu aan dansen is of aan zingen, Kijk hier naar de video van een trouwfeest waar de bruidegom met zijn vrienden de show steelde met hun Ierse dans, die ze duidelijk in het geheim hadden voorbereid. Het feit alleen al dat al die mannen konden meedansen is te danken aan de overdracht van generatie tot generatie, de scholen waar kinderen allemaal Ierse dansen leren en het plezier om samen te werken met iedereen, hoe groot of klein hun talent wel is.


En wie kan er dit vergeten: tijdens de match die ze gingen verliezen, begonnen de fans 'Fields of Athenry' te zingen tijden de Spanje-Ierland match in Euro 2012.


Creativiteit is een Ierse sterkte, waar volgens mij niet genoeg belang aan gehecht wordt. Alles gaat hier om IT, de kinderen worden als robotten klaargestoomd om de grote bedrijven hier te houden met hoog geschoold technisch personeel. Het gaat zelfs zo ver, dat geschiedenis nu een keuzevak wordt in het secundair onderwijs. In de school van Milo is er geen plaats voor kunst of muziek, in de school van mijn andere twee zijn dit ook keuzevakken.
Maar, waarom die creativitei niet steunen? Er zouden wel meer grote Ierse bedrijven uit kunnen groeien en het houdt de mensen gelukkig en misschien houdt het onze kinderen ook nog hier.

Hier nog maar eens ons liedje van dat borstkanker benefietconcert. Molly Lynch, die hier ook met ons meezingt is nu in London voor een masters in Muziek theater.

the ABC girls

Zoals jullie intussen al wel weten heb ik borstkanker gehad. Ik ben er nu, vijf jaar later, nog steeds, en dat is te danken aan het nieuwe medicijn Herceptine.
Herceptine werd ontwikkeld dankzij de wetenschap, en hier in Ierland wordt die research vooral gesteund door liefdadigheid.
Action Breast Cancer is een onderdeel van de Irish Cancer Society, die volledig gefinancieerd wordt door liefdadigheid. Action Breast Cancer geeft informatie over borstkanker aan de bevolking, maar geeft ook steun aan borstkankerpatienten en research.

Ik heb zelf al geholpen met het verkopen van roze lintjes, en vorig jaar nam ik deel aan de Cork Women's mini-marathon om geld in te zamelen voor Action Breast Cancer (ABC).
Maar ik wil graag wat méér terug geven, en een combinatie van Susan Boyle, mijn eigen voice coach en de Ierse sing-songs heeft me nu op het juiste idee gebraht.
Ik ga nu, samen met een tiental andere vrouwen een concert geven op 29 oktober ( einde van de Breastcancer Awareness Month).
Laoise O'Hanlon, mijn voice coach, een pracht van een vocaliste wordt de head line van de avond. De rest van de zangers zijn vrouwen met een goede stem, die ik ken van hun party pieces in de pub, of omdat ze ook zanglessen volgen bij Laoise.
We hebben vrouwen van elke leeftijdscategorie. Zo is er Peggy, een vroegere jazz zangeres die nu 71 jaar oud is, en nog steeds een prachtige renditie geeft van 'Diamonds are a Girl's Best Friend',Kay, zo'n zestig plus, die de mooiste 'the Rose' zingt die ik ooit gehoord heb (sorry Bette Middler), ikzelf, die dan de kaap van de 50 zal overschreden hebben, Bernie,40, een moedige vrouw, die haar baby en echtgenoot verloor in 4 maanden, en nu zelf bloedmooie liedjes schrijft en zingt, Sinéad, 30, een nieuwe moeder met een honingzoete stem. Sinead is een kinesist in the Marymount Hospice, voor terminale kankerpatienten, Laoise O'Hanlon,20 +, die binnenkort beroemd zal zijn, het kan niet anders, Hazel,20, een mooie blonde uit Cork, die het zal maken in de rock scene, en een tiener uit Kinsale die traditionele liederen zingt en de harp bespeelt. Dan zijn er ook Ruth, een alt uit Kinsale en Jamie, een luide Amerikaanse die net haar echtgenoot aan de deur heeft gezet en nu met haar vriendin samenwoont . Ze wilt geen solo's zingen, maar gaat samen met mij 'something stupid' van Frank en Nancy Sinatra zingen

We zingen elk 1 of twee solo's en een drietal ensembles. Een ervan is een barbershop-song ( a capella voor Sopraan, sopraan, alt, alt) die we allemaal samen gaan zingen, en daarvoor komen we nu om de twee weken samen.

De hele voorbereiding, de spanningen en de vriendschappen die zich ontluiken tijdens deze bijeenkomsten doen me denken aan filmen zoals calendar girls, of The Full Monty.

Onze kleren nemen we niet af, maar we leggen wel onze ziel bloot, voor elkaar en in Oktober voor het publiek.

Vorige Donderdag hadden we hier thuis een bijeenkomst. De bedoeling was dat we voor elkaar zouden zingen, want sommige zangers hebben nog nooit voor een publiek gestaan.Ik had dus nog een paar andere vrouwen uitgenodigd om te komen luisteren en/of meezingen.
Het was een prachtige zomer avond,ik had moussaka en griekse sla gemaakt, en de ladies zorgden voor de wijn.
Iedereen was een beetje nerveus, maar na een paar glaasjes zongen we allemaal tesamen een liedje om ons op te warmen, en toen begonnen we met de solo's. Ik als eerste met'Cry me a river' en 'Mad about the boy', gevolgd door Sinead met 'Cheek to Cheek, enzovoort. De wijn vloeide en het zingen ging steeds beter en beter, en na een uur of twee konden we niet meer stoppen. Mijn dochter Angharad kwam er ook bij. Met haar zongen we Abba muziek, haar eerste smaak van de Ierse sing-song.
Dearbhail (zeg duirvel), een kunstenaar zong de mooiste oud-Ierse liederen over verloren liefdes, en natuurlijk de Engelsen.
Bernie zong de liedjes die ze voor haar dode baby en haar echtgenoot geschreven had, we zaten nadien allemaal met tranen in onze ogen en Lucy, zelf een nieuwe moeder van haar vierde dochtertje begon te wenen. Het gevoel van vriendschap en solidariteit groeide meer en meer, en de wijn vloeide en vloeide.
Uiteindelijk moesten we er wel een einde aan maken en natuurlijk werd ik weer overtuigd om mijn versie van 'je ne regrette rien' te zingen. Zoals steeds met enorm succes!
Om 1.30u gingen de laatsten naar huis. Iedereen was gelukkig.
Het was een avond vol warmte voor elkaar en door de muziek. Eén van die onvergetelijke bijeenkomsten.
En het is nog maar Juni. We hebben nog vier maanden vóór het concert. Het belooft een fantastische ervaring te worden die ons allemaal dichter bij elkaar zal brengen.( en hopelijk een pak geld zal opbrengen) Ik kan al niet wachten voor de volgende sessie!

Zingen

Bij ons thuis werd er vroeger nog gezongen. We zongen het gebed aan tafel, we zongen op de feesten, we zongen mee met My fair lady en the Sound of Music. Elk jaar gingen we naar het familiefeest ( Mollenfeest ) waar er door iedereen ( toch zo'n 100 man) altijd gezongen werd. Zingen was een deel van ons leven.
Maar met het ouder worden verwaterde die gewoonte spijtig genoeg. Twee van mijn kozijnen, Kris en Koen, zijn blijven verder zingen, de rest van ons is er zo stilletjes aan mee gestopt.
Ik was als het ware vergeten dat ik kon zingen, tot ik naar Ierland kwam. Hier wordt muziek en de zangkunst nog serieus genomen.
Ik moest het de eerste keer ondervinden toen ik in de pub zat op 2 Januari 1999, na de jacht. Alle jagers waren er aanwezig, en ze begonnen aan de traditionele sing-song. Plots werd ik op een tafel gezet, en moest ik ook zingen. Ik pannikeerde, want ik had al lang niets meer gezongen, en zong dus maar 'In de stille kempen' en kreeg er meteen een daverend applaus voor..
Vanaf toen kreeg ik de accolade 'she's a great singer' en dat is niet te onderschatten. Een goede stem wordt hier echt gewaardeerd.
Mijn zussen die hier op bezoek kwamen werden meteen ook getest, net als Haydn's Nederlandse vriend en zakenpartner, die met onze hulp 'De zilveren Vloot' zong.

Intussen heb ik al geleerd dat iedereen hier een 'party piece'heeft, dat is een liedje dat ze meteen kunnen zingen als ze opgeroepen worden tijdens een sing-song.
Ik heb hier ooit eens 'Je ne regrette rien' gezongen, wetende dat de Ierse harten smelten als ze Frans horen, en vanaf toen moet ik steeds weer Edith Piaff zingen. Ik heb het intussen ook al voor de Franse ambassadeur gezongen. Hij werd zo enthousiast dat hij voor 12 andere ambassadeurs rechtsprong en uitriep 'Vive la France!!!' Ach ja, ik heb hem maar in de waan gelaten.

Muziek is , net zoals godsdienst, niet weg te denken uit de Ierse samenleving. Er zijn hier dan ook een pak mensen die professioneel geschoold zijn.
Niet iedereen vindt werk als geschoolde vocalist ,je kan ze dus overal tegenkomen.
Zo is Michael Lawlor, de onderhoudsman in mijn zoon Sipke's school,een geschoolde tenor(zijn bijnaam in de school is Mickey lala). Nu op zijn zegtigste, heeft hij besloten om deel te nemen aan de Ierse talent show, en gaat binnen kort naar de halve finale.
Een tweetal jaren geleden zat ik in een sandwichbar in Cork, toen een man de broodjes kwam leveren. Ik herkende hem meteen als Pat Doherty, een baritone, die ik nog begeleid heb met het koor en die ik in the Opera House de rol van Mr Bumble in 'Oliver!'zag vertolken.

Dan is er Louise O'Sullivan, de mezzo soprano, die haar zang carriere op heel jonge leeftijd moest stoppen omwille van een zware ziekte. Ze heeft de ziekte overwonnen en is nu terug met een pracht van een stem. Je kon er in deze post al naar luisteren.
Louise werkt in een Leisure Centre in Cork.
Emma Kate Tobia is een sopraan. Ze werkt heel hard aan haar carriere, en heeft nu, 5 jaar nadat ze zelf een CD uitbracht, getourd in de Verenigde Staten. Emma kate zingt Ierse traditionele muziek, gearrangeerd voor klassieke begeleiding.
Als ze niet tourt, werkt Emma Kate samen met haar echtgenoot in hun bedrijf.

Ik kan nu niet meer naar het koor, en neem nu zanglessen bij Loaise O' Hanlon, om te kunnen blijven zingen. Laoise ( spreek het uit als 'Liesje')is een fantastische vocalist. Net zoals vele andere vocalisten geeft ze les en zingt ze op huwelijksfeesten om verder te kunnen. Laoise heeft ook haar eigen big band.

Cork heeft ook meer bekende talenten zoals Cara O'Sullivan en Mary Hegarty
De bovenstaande zangers zijn maar een kleine greep uit het enorme aanbod aan getalenteerde zangers in Cork alleen.
De Belgen tellen waarschijnlijk evenveel goede zangers als Ierland, het grote verschil is dat men hier nog weet of men kan zingen of niet. Het is een deel van het dagelijkse leven.
Bono is maar één van de velen!
Als je dus naar hier komt, en je bestelt een broodje in een koffiebar, vergeet dan niet dat de dame die je bedient, of de man die de toiletten aan het kuisen is, mogelijk dezelfde avond ergens een area staat te zingen.
En bereid je party piece voor!

Sing Songs

Ik ben lid van the Chorus of Opera Cork, een vrouwenkoor. Door gebrek aan geld doen we geen opera's meer, maar geven meestal concerten met solisten.
Gisterenavond zongen we in Kinsale, het leuke havenstadje aan de Ierse zuidkust.
Het concert verliep heel goed, iedereen genoot ervan.
Het leukste komt altijd na het concert. We trekken dan allemaal naar de pub, en na de Tea and Sandwiches, komt de alcohol en de sing song.
Sing songs zijn een echte traditie in Ierland. Ze gebeuren meestal spontaan in de pub, en iedereen doet eraan mee.
Elke Ier heeft zo zijn eigen 'party piece', of een liedje dat hij of zij altijd zingt tijdens een sing song.
Ik kende toen ik hier toekwam niet veel liedjes, maar wist al vlug dat ik er best een paar zou leren. De eerste keer dat ik zo'n sing song meemaakte was ik totaal onvoorbereid.
Plots werd ik op een tafel gezet, en werd aangekondigd als de vrouw van verre oorden die ook eens wat zou zingen. Ik kon maar aan 1 liedje denken, en zong dus maar 'in de stille kempen'.
De vogende keer was ik wat beter voorbereid, ik had 'mon mecque á moi' van Patricia Kaas van buiten geleerd, en zong dat uit volle borst. Het was een succes! Ieren houden van Franse muziek, hun hart smelt als ze de Franse rollende r horen.
Ik heb zo nog een paar liedjes geleerd, onder andere 'je ne regrette rien' van Edith Piaf. En vanaf de eerste keer dat ik dat liedje zong, mag ik niets anders meer zingen. Af en toe krijg ik de kans om 'La Vie en Rose' te zingen, maar ik ben nu gedoemd om voor eeuwig no regrets te hebben in Ierland.
Ik vind deze sing songs best leuk. Iedereen in het koor heeft een uitzonderlijk mooie stem en we zongen liedjes van 'The Sound of Music' tot 'Some like it Hot' en natuurlijk ook de Ierse parels zoals 'The Belle from Belfast City', hoewel de traditionele Ierse liederen in de minderheid waren.
We bleven gisterenavond zingen tot sluitingsuur (12.30 op Zaterdagavond), het was één van de vele gezellige, leuke, muzikale avonden die ik hier heb meegemaakt, in Belgie horen zulke juweeltjes tot een ver verleden.

Privéscholen

We hebben gisteren bericht ontvangen dat onze zoon Fintan naar de privéschool mag. Ik had me nooit ingebeeld dat ik mijn kinderen naar een privé school zou sturen, maar hier is het uiteindelijk de beste oplossing.
De school is opgericht om onderwijs aan te bieden aan kinderen uit protestantse families. De Church of Ireland geeft een beurs aan Ierse kinderen met een protestantse achtergrond.
Inmiddels zijn het niet alleen protestanten, maar verschillende niet-katholieken en katholieken met voldoende geld om (€700, per kind per trimester)de school te betalen.
Wij hebben het geluk dat mijn echtgenoot's moeder uit Wales komt en protestantse was, m.a.w., we hebben een beurs gekregen.

Waarom niet naar een normale staatsschool? Onze oudste zoon loopt daar trouwens school.
De school is niet slecht, maar geeft enkel de vakken die nodig zijn om het 'junior cert' en 'leaving cert' te kunnen doen. Er is geen plaats voor muziek, plastische kunst, etc.
De sport faciliteiten in de protestantse school zijn fantastisch. In de andere school zijn ze niet bestaande, behalve dan voor de oude Ierse sporten (GAA), die worden hier als heilig beschouwd.
Ik vind het wel erg dat er privescholen bestaan, en , erger nog, dat ze de enige scholen zijn waar kinderen een volledige alles omvattende opleiding kunnen krijgen. Dat is niet de schuld van de protestanten of de katholieken, het is de schuld van de regering, die zich blijkbaar weinig aantrekt van de jongeren in Ierland.