De revolutie van de vrouw in Ierland. Weg met het achtste amendement.

Vrijdag werd een grote middelvinger opgestoken naar het gezag van de kerk. Er werd een eind gemaakt aan het duistere verleden van Ierland. het verleden van de Magdalen Laundries, de industriele scholen, de verkoop van kinderen aan Amerikanen door de nonnen, het dumpen van kinderlijkjes in een sceptische tank, de duizenden reizen naar Engeland om een zwangerschap te beeindigen, dikwijls van onleefbare foetussen, waarvan de ouders dan de asse over de grens smokkelden, of waar het soms met de post naar hun thuis werd verstuurd vanuit Engeland. 

De opluchting is groot, hier in Ierland. De strijd om 'Repeal the 8th' is al jaren bezig. De abortuswet werd al lang omstreden, maar kreeg plots volle vaart toen Savita Hallapanavar stierf nadat de artsen haar wens om de zwangeschap die slecht zou aflopen, te beeindigen.
Savita stierf door het gevolg van sepsis, die volledig te vermijden was.
Sindsdien is er een sterke vrouwen organisatie ontstaan die de druk verhoogde om het amendement te verwijderen.

Vrouwen in Ierland hebben het nooit gemakkelijk gehad. De kerk had hier altijd het gezag in de hand, met alle gevolgen vandien.
Zelfs nu staat er nog altijd vermeld in de grondwet dat de plaats van een vrouw in het huis is, gelukkig wordt daar niet veel belang meer aan gehecht, alhoewel het volgens mij toch beter zou zijn die vermelding ook uit de grondwet te halen.
Sinds de dood van Savita hebben de vrouwen de strijd niet meer opgegeven. en, voor het eerst, kwamen ze uit hun schelp, met echte verhalen. Vrouwen getuigden van hun ervaring met abortus, soms om hartbrekende redenen, soms omdat de zwangerschap gewoon niet kon.
Een echtgenoot vertelde hoe de chemotherapie van zijn vrouw stopgezet werd, omdat het te gevaarlijk was voor de foetus, zijzelf en haar baby stierven net na de bevalling.
De verhalen waren oertriestig en, denk ik, de aanzet voor vele twijfelaars om 'ja' te stemmen.  Ook de dokters voor keuze, die getuigden waarom het achtste amendement hun werk zo moeilijk maakte heeft bij velen de knoop doorgehakt.
40,000 expat-Ieren zijn teruggevolgen om te stemmen, er werd een gofundme campagne opgericht om de vluchten te financieren van zij die het geld niet hadden. Ze kwamen uit Europa, Amerika, Azie, om hun landsgenoten een hart onder de riem te steken en om te stemmen voor hun zusters, tantes, moeders en kinderen.
En de overwinning kwam er, geheel onverwacht, een overtuigende tweederde van de bevolking heeft ja gestemd.
De kerk is geschokt, dat is wel duidelijk. De bischoppen zeiden vanmorgen dat zei die ja gestemd hebben gezondigd hebben en naar de biecht moeten, hun laatste stuiptrekking volgens sommigen.

Ierland is eindelijk de 21e eeuw ingestapt, en we ontwaakten Zaterdag in een nieuw land. Er werden tranen van ontroering gelaten, en hier en daar kwam er een ontladende 'Fuck You' naar de oude kerk gericht.

Op de mural van Savita in Dublin werden honderden kaartjes nagelaten met berichten van de Ieren. Er werden bloemen gelegd door anonieme voorbijgangers. Er is hoop, en er is fierheid. De politiek had er niet veel mee te maken. Deze winst gaat naar de vrouwen aan de bron die een waardige strijd gestreden hebben en die de kerk en de oude garde op hun plaats gezet hebben. Dit is het nieuwe Ierland, de kettingen van de onderdrukking zijn eindelijk los.

de mural van Savita, met de honderden kaartjes en bloemen

the ABC girls

Zoals jullie intussen al wel weten heb ik borstkanker gehad. Ik ben er nu, vijf jaar later, nog steeds, en dat is te danken aan het nieuwe medicijn Herceptine.
Herceptine werd ontwikkeld dankzij de wetenschap, en hier in Ierland wordt die research vooral gesteund door liefdadigheid.
Action Breast Cancer is een onderdeel van de Irish Cancer Society, die volledig gefinancieerd wordt door liefdadigheid. Action Breast Cancer geeft informatie over borstkanker aan de bevolking, maar geeft ook steun aan borstkankerpatienten en research.

Ik heb zelf al geholpen met het verkopen van roze lintjes, en vorig jaar nam ik deel aan de Cork Women's mini-marathon om geld in te zamelen voor Action Breast Cancer (ABC).
Maar ik wil graag wat méér terug geven, en een combinatie van Susan Boyle, mijn eigen voice coach en de Ierse sing-songs heeft me nu op het juiste idee gebraht.
Ik ga nu, samen met een tiental andere vrouwen een concert geven op 29 oktober ( einde van de Breastcancer Awareness Month).
Laoise O'Hanlon, mijn voice coach, een pracht van een vocaliste wordt de head line van de avond. De rest van de zangers zijn vrouwen met een goede stem, die ik ken van hun party pieces in de pub, of omdat ze ook zanglessen volgen bij Laoise.
We hebben vrouwen van elke leeftijdscategorie. Zo is er Peggy, een vroegere jazz zangeres die nu 71 jaar oud is, en nog steeds een prachtige renditie geeft van 'Diamonds are a Girl's Best Friend',Kay, zo'n zestig plus, die de mooiste 'the Rose' zingt die ik ooit gehoord heb (sorry Bette Middler), ikzelf, die dan de kaap van de 50 zal overschreden hebben, Bernie,40, een moedige vrouw, die haar baby en echtgenoot verloor in 4 maanden, en nu zelf bloedmooie liedjes schrijft en zingt, Sinéad, 30, een nieuwe moeder met een honingzoete stem. Sinead is een kinesist in the Marymount Hospice, voor terminale kankerpatienten, Laoise O'Hanlon,20 +, die binnenkort beroemd zal zijn, het kan niet anders, Hazel,20, een mooie blonde uit Cork, die het zal maken in de rock scene, en een tiener uit Kinsale die traditionele liederen zingt en de harp bespeelt. Dan zijn er ook Ruth, een alt uit Kinsale en Jamie, een luide Amerikaanse die net haar echtgenoot aan de deur heeft gezet en nu met haar vriendin samenwoont . Ze wilt geen solo's zingen, maar gaat samen met mij 'something stupid' van Frank en Nancy Sinatra zingen

We zingen elk 1 of twee solo's en een drietal ensembles. Een ervan is een barbershop-song ( a capella voor Sopraan, sopraan, alt, alt) die we allemaal samen gaan zingen, en daarvoor komen we nu om de twee weken samen.

De hele voorbereiding, de spanningen en de vriendschappen die zich ontluiken tijdens deze bijeenkomsten doen me denken aan filmen zoals calendar girls, of The Full Monty.

Onze kleren nemen we niet af, maar we leggen wel onze ziel bloot, voor elkaar en in Oktober voor het publiek.

Vorige Donderdag hadden we hier thuis een bijeenkomst. De bedoeling was dat we voor elkaar zouden zingen, want sommige zangers hebben nog nooit voor een publiek gestaan.Ik had dus nog een paar andere vrouwen uitgenodigd om te komen luisteren en/of meezingen.
Het was een prachtige zomer avond,ik had moussaka en griekse sla gemaakt, en de ladies zorgden voor de wijn.
Iedereen was een beetje nerveus, maar na een paar glaasjes zongen we allemaal tesamen een liedje om ons op te warmen, en toen begonnen we met de solo's. Ik als eerste met'Cry me a river' en 'Mad about the boy', gevolgd door Sinead met 'Cheek to Cheek, enzovoort. De wijn vloeide en het zingen ging steeds beter en beter, en na een uur of twee konden we niet meer stoppen. Mijn dochter Angharad kwam er ook bij. Met haar zongen we Abba muziek, haar eerste smaak van de Ierse sing-song.
Dearbhail (zeg duirvel), een kunstenaar zong de mooiste oud-Ierse liederen over verloren liefdes, en natuurlijk de Engelsen.
Bernie zong de liedjes die ze voor haar dode baby en haar echtgenoot geschreven had, we zaten nadien allemaal met tranen in onze ogen en Lucy, zelf een nieuwe moeder van haar vierde dochtertje begon te wenen. Het gevoel van vriendschap en solidariteit groeide meer en meer, en de wijn vloeide en vloeide.
Uiteindelijk moesten we er wel een einde aan maken en natuurlijk werd ik weer overtuigd om mijn versie van 'je ne regrette rien' te zingen. Zoals steeds met enorm succes!
Om 1.30u gingen de laatsten naar huis. Iedereen was gelukkig.
Het was een avond vol warmte voor elkaar en door de muziek. Eén van die onvergetelijke bijeenkomsten.
En het is nog maar Juni. We hebben nog vier maanden vóór het concert. Het belooft een fantastische ervaring te worden die ons allemaal dichter bij elkaar zal brengen.( en hopelijk een pak geld zal opbrengen) Ik kan al niet wachten voor de volgende sessie!