De Ierse bail-out is over, wat nu?

Enda Kenny heeft de natie toegesproken: de bailout is over. Maar mr Kenny heeft er wel voor verwittigd dat we nog niet uit de penarie zijn. De austerity blijft nog voortduren en we moeten dus niet te vroeg juichen.
Wie juicht er hier? Voor zover ik weet, alleen de politici. Elke economist verwittigt ons dat we nog niet te optimistisch kunnen zijn, en de doorsnee burger met kinderen in Australie, New Zealand of New York juicht ook niet. Ook de vele mensen die hun huis verloren zijn of geen werk vinden juichen niet, noch die burgers wiens winkels gesloten zijn door de crisis.
Ja , in Dublin zijn er wat groene scheuten te zien, en er wordt een kleine groei voorspeld, maar we weten ook wel dat we die 65 miljard nog moeten terugbetalen, en dat zal nog jaren pijn doen.
Mr Noonan, de minister van financien heeft er ook voor verwittigd dat Ierland niet meer aan gretigheid mag toegeven. Mr Noonan had dat beter aan de banken gezegd. Hopelijk kunnen zij hun gretigheid in toom houden.
Ach, de politiekers hebben hun Zondagje gehad met mooie speeches over de goede Ieren die allen samen gewerkt hebben om uit de problemen te geraken, etc etc, en de Ier? Hij ploegde moeizaam voort.

Van doctor naar dakloos in Ierland.

Ik heb hier een vreemd verhaal te vertellen. Een tweetal maanden geleden werd ik opgebeld door een coach van mijn zoon, een Nederlander. Hij vertelde mij dat er iemand bij hem thuis was komen aanbellen. Een man die hij nauwelijks kende, het was een docent aan de universiteit, een Belg, die intussen al 10 jaar in Ierland woonde.
 Ik kende hem niet. De man (ik ga hem Walter noemen) was zijn jub als lecturer kwijt geraakt. Hij gaf er les als freelancer onder contract, en heeft dus geen recht op werkloosheidsuitkeringen.
Hij woonde bij zijn Amerikaanse vrouw, die hem die morgen op een nogal geweldadige manier op straat had gezet. De coach wist niet wat hij kon doen en belde mij dus op, omdat ik een landgenoot ben.
Ja, wat doe je dan. Ik wist nu dat er iemand in de penarie zat. Ik moest dus proberen te helpen.
Ik heb hem de volgede morgen ontmoet in een coffeeshop. en jongens, jongens toch, het was zielig.

Ik hoorde van Walter dat hij vroeger nog les gegeven had aan een Vlaamse universiteit, nadien in de USA, waar hij ook nog jaren les heeft gegeven.
In de VS heeft hij zijn vrouw ontmoet, en samen trokken ze naar Ierland, omdat ze daar al lang van gedroomd hadden. Hij werkte eerst voltijds op de uni, dat werd verminderd naar halftijds, een kwart tijd en dan niets meer.
Walter had intussen geprobeerd juwelen te maken en te verkopen, maar dat was niet gelukt (niemand koopt juwelen tijden de recessie).
En daar zat hij nu vóór mij. Ongeschoren, ongewassen, beschaamd, vernederd. Hij verbleef op een ( niet officiele) B&B aan 20€ per nacht. Hij had geen inkomen, geen papieren. zijn vrouw had zijn laptop in stukken geslagen. Met andere woorden. Walter was dakloos. van Dr Walter naar dakloze Walter. Ik heb hem min of meer kunnen helpen via de community welfare office in Bandon en Focus Ireland , een charity die daklozen helpt en dakloosheid probeert te vermijden. 

Intussen heeft hij een kamer gevonden in een house-share, hij heeft vandaag bericht ontvangen dat hij een levensloon kan krijgen en hij heeft, dankzij een vriend van hem, nu ook gratis wettelijke bijstand.

Had Walter geen rijke broer gehad die zijn huur kon betalen was hij waarschijnlijk volledig dakloos geworden.

 Wat mij het meest verbaasde was dat de community welfare werkster me vertelde dat Walter geen uniek geval was; meer en meer mannen met universitaire diploma's leven op de grens van armoede. Jongeren die een bachelors degree hebben, maar geen masters lopen ook een groot risco.
Dakloosheid stijgt, mensen die hulp vragen aan de verschillende liefdadigheidsinstellingen zijn niet alleen meer de ongeschoolden, het zijn meer en meer mensen van de middenklasse.

 Ik zie hier berichten van groene scheuten die er in de Ierse economie te zien zijn. Ik hoop maar dat het waar is, want zo kan het echt niet langer doorgaan.

Irish Radio International, Nasc, en andere onbetaalde jobs

Ik ben weer aan het werk!
Mijn huwelijk is kapot, onverwacht en pijnlijk, sinds vorig jaar ben ik alleen met de kinderen.
Ik krijg wel onderhouds geld, maar het leven is duur, ik ben dus op zoek naar werk.
En als ik dan toch moet werken , doe ik liever iets dat ik graag doe.
Vorig jaar praatte ik met Moira O'Brien, een fotografe en video amateur. Moira was net weggegaan van Cork FM, en plaatselijkegemeenschaps radio die ze zelf had opgestart, maar interne moeilijkheden deden haar vertrekken.
Haar droom was om een internet radio op te starten met als doel alle Ieren in het buitenland ( er vertrekken er hier nog altijd duizenden en zelfs tienduizenden per jaar) te bereiken.

Ik vond dat een leuk idee, maar ik vertelde haar over mijn droom, om een radio programma te starten voor immigranten in Ierland.
Na een paar meetings zijn we er in januari van dit jaar mee begonnen.  Intussen zijn we gegroeid van 6 programmas naar 15, en van Cork International Radio naar Irish Radio International.

Ik had nog nooit op radio gewerkt, dus heb wel wat moeten improviseren, maar ik denk dat ik nu wel een leuke show presenteer. Elke Dinsdag avond om 8 u Ierse tijd.
Tijdens de eerste helft van de show praat ik dikwijls met een Nieuwe Ier, zoals we dat hier noemen (toch wel iets beter dan allochtoon) Soms praat ik over interessante gebeurtenissen, festivals, cursussen die ook voor nieuwe Ieren interessant zijn. Ik kijk dan ook naar de internationale kalender van nationale feestdagen, want er is er elke week wel minimum één. van dat land speel ik dan muziek.
Het tweede deel van de show noemt 'Out and About in Cork', waar ik een beetje opschep over Cork om aan de wereld te tonen wat een leuke county Cork wel is. Meestal gaat het om muziek, want Cork is toch echt wel de muziek hoofdstad van Ierland. er is gewoon teveel talent.
Ik nodig dikwijls plaatselijke muzikanten uit om live op de show te komen zingen.

Het is hard werken,  onbetaald, maar heel bevredigend. Ik heb een heel aantal mensen leren kennen, en ik heb nu al een leuke verzameling van interviews met mensen uit alle hoeken van de wereld, die hier komen wonen zijn.

Maar het is dus niet betaald. En dat is hier het probleem. Ik werd uitgenodigd op een gesprek om te gaan werken bij Nasc, een immigratie dienst, die veel werk verricht in de racismebestrijding. Ook weer heel interessant, maar het is een internship, dus niet betaald.

Vorige week werd ik uitgenodigd voor de opening van een tentoonstelling, een samenwerking van 'Irish in Europe' en de Brusselse  Paul Hankar scoool, over Art Nouveau in Europa. Ik stelde hen voor een interview te doen over deze tentoonstelling, en dat werd dadelijk aanvaard. Ze vroegen me ook om het interview in het Engels, Frans en Nederlands te doen. 'Je kan onze buitenlandse correspondent' worden, zo klonk het. Maar Irish in Europe werd opgericht als liefdadigheidsinstelling om Ierland meer bekendheid te geven in Europa en vice versa. Onbetaald dus.

En dat blijkt u mijn lot te zijn. De werkloosheid in Ierland is nog altijd heel hoog. Dat wilt echter niet zeggen dat iedereen thuis zit. Vele mensen werken voor niets, in internships, vrijwilligerswerk en uit liefdadigheid.


Altijd bereid om online voor Belgen te werken......betaald dus.

Mary, Mary, Quite Contrary and the one about the Kerryman...

Terwijl de wereld zich zorgen maakt over de economische toestand van Ierland, Griekenland en Italie, hebben de Ieren andere zorgen om zich heen. De recessie is intussen oud nieuws. We zien wel wat er gebeuren zal, en dikwijls willen de Ieren er niets meer over horen.
Er zijn namelijk andere, meer dringende zaken.
Zo was er in Cork de tentoonstelling in UCC, de universiteit van Cork, van een Mexicaanse kunstenaar, Alma Lopez.De tentoonstelling was georganiseerd door de afdeling Mexicaanse Studies van UCC.
In haar digital print 'Our lady of Guadalupe' wilde Alma Lopez de chicana cultuur van Guadalupe weergeven met de steeds aanwezige Lady of Guadalupe als beeld. Het kunstwerk vertoont een vrouw, gekleed in een bloemen-bikini en een blauwe cape.
Alvoor hij het beeld gezien had, noemde bisschop Buckley het 'evil'. De politiekers Simon Coveney en Cathy Sinnot schaardden zich al vlug aan bij de rij van kwade katholieken.
Het kwam zelfs zover dat een aantal katholieke advokaten besloten een klacht neer te leggen tegen UCC omwille van godslastering, een misdaad in Ierland, waarvoor een boete van 25000 € kan geeist worden.
Hier is ze dus:

Al vlug stond er een picket van zo'n twintig mensen aan de ingang van UCC met mariabeeldjes te bidden. Niemand van de protesters had het kunstwerk gezien. Ze waren op voorhand verwittigd door de Amerikaanse 'America needs Fatima'

Een andere zaak die de Ieren bezig hield was de zaak van Michael Healy Ray, de politieker uit Kerry, die in 2007 deelgenomen had aan een reality show, Celebrities go Wild. Hij won de show.
Nu bleek dat er op de avond van de finale iemand vanuit Leinster House ( het parlements gebouw) in Dublin 3636 keer het premium nummer gebeld had om Michael healy Ray te verkiezen, dat kostte dus meer dan 2600 €.
Michael H.R. was die nacht niet aanwezig, maar zijn vader wel. Na talloze pogingen bleek het moeilijk voor de papa om te blijven ontkennen. Michael Healy Rae werd intussen ontslagen van de 'Citizens' Information Board'. Zijn vader, Jacky, een stukje Ierse Folklore, was al, na de laatste verkiezingen uit de politiek gestapt.




Ach jongens toch, wat is een recessie vergeleken met de échte problemen die we hier tegen komen?

De nationale depressie en Eurosong

Vanmorgen zat ik mijn koffie te drinken en de krant te lezen in Bandon, toen ik een conversatie hoorde tussen de uitbaatster, Mary Rose en de enige andere klant in de coffee shop.
Mary Rose kloeg dat ze nog 50 000€ moest afbetalen van haar woon lening, en dat ze in de volgende 5 jaar 18.000 € aan interest moet betalen.
Ze is 65, en wilt van haar lening af en omdat ze nog spaargeld heeft is ze van plan om naar de bank te stappen en de lening gewoon cash af te betalen. De man, die zelf in de immobilien werkt, raadde haar aan eerst na te gaan of ze geen 'penalty' zal moeten betalen, maar dan zei hij, 'luister, maak een afspraak met de bank manager, zeg hem dat je de lening wilt afbetalen en biedt hem 30.000€ cash aan, zonder ook maar te knipogen. De kans is groot dat hij het zal aanvaarden"
Zover zijn we dus gekomen. Mary Rose is waarschijnlijk de enige die nog geld in de bank binnen zal brengen. De meeste mensen willen hun geld eruit halen.

Je hebt het al gemerkt, het gaat nog steeds niet goed in Ierland, en het ziet er niet naar uit dat het vlug zal beteren. Als je de mensen hier bezig hoort over de politiek, begrijp je pas hoe radeloos iedereen is. Niemand vertrouwt de politici nog, als ze besloten hebben voor wie ze gaan stemmen is dat meestal met als uitleg dat dat de beste van de slechte oplossingen is.
Hier in Cork is er een grote draai naar links. Labour heeft hier het meeste voorkeur, gevogd door de centrum rechtse Fiane Gael, en op de derde plaats met 18% voorkeur Sinn Fein, die zichzelf Marxistisch noemt.
Ik ken een aantal mensen die erover nagedacht hebben om op Sinn Féin te stemmen, maar gelukkig herinneren ze zich het nogal duistere verleden van die partij.
Bij de vorige Dáil verkiezingen, werd na een paar maanden de verkozen Sinn Féin TD hier gearresteerd voor wapen-en cocaine bezit.
Dat was net na een bankoverval in Noord-Ierland in 2004 waar £ 26,5 miljoen  gestolen werd, en waarvan het een publiek geheim was dat dat geld nodig was om de IRA militanten een pensioen te kunnen betalen na de IRA ontmanteling.
Wikileaks gaf onlangs nog gelekte kabels vrij waaruit bleek dat Bertie Ahern ervan overtuigd was dat Gerry Adams en Martin Mc Guiness op de hoogte waren van de overval.

Een onlangs vesrchenen artikel in Vanity Fair heeft bij ons ook een inslag gehad. Op 9 paginas het verhaal van de Ierse crisis nog maar eens te lezen is hartverscheurend, en er lijkt maar één besluit mogelijk te zijn: we komen er niet meer uit!

Elke week vertrekken er 1000 mensen naar het buitenland. Tot nu toe merkten we er zelf niet te veel van, maar de emigratie epidemie heeft intussen ook onze vriendenkring aangetast.
En het E-woord wordt nu ook hier meer en meer vernoemd aan de ontbijttafel en tijdens de strandwandelingen met Haydn, mijn echtgenoot.
We vinden het ook moeilijk om  positief naar een toekomst in Ierland te kijken.

Het enige waar de Ieren nog enige hoop koesteren is het Eurovisie Song Festival. Ze vinden hier namelijk dat Eurosong hen toebehoort.
Iedere Ier , zelfs de grote heavy metal fans die ik hier ken, hebben zo wel hun zegje over de Ierse kandidaten.
Vorige week werd het liedje voor Eurosong gekozen, en ,tot overmaat van ramp voor de meeste Ieren met nog een greintje zelfrespect, werd Jedward, de irriterende tweeling met het belachelijk kapsel, gekozen.

Ach ja, het echt talent in dit land blijft liever weg uit Eurosong, maar dit koppel........ach bekijk het zelf maar.
Maken ze een kans? Je weet maar nooit...

Opnieuw emigreren

De Ieren zijn weer aan het emigreren.
Tot nu to zijn er in 2010 alléén al 65.500 mensen vertrokken en de verwachting is dat er in 2011 nog 60,000 mensen het land zullen verlaten.
Het budget dat gisteren voorgesteld werd is keihard. Verhoging van de BTW, vermindering van het minimum inkomen met 1 Euro per uur, vermindering van sociale uitbetalingen, meer tax op benzine en stookolie, verhoging van het inschrijvingsgeld voor de universiteit van 1500€ tot 2000€, belastingsverhoging, enzovoort.
Wat opvalt is dat er niets voorzien is om werkgelegenheid te stimuleren.
Er werd in sommige kranten al opgemerkt dat de regering waarschijnlijk hoopt op een hoge emigratie om de werkloosheid cijfers in toom te houden.

Emigratie is een deel van de Ierse cultuur geworden. De Ieren blijven niet zitten als ze geen werk vinden; ze vertrekken naar het buitenland. In Belgie is zoiets ondenkbaar, maar hier is dit normaal. Bijna iedere familie die ik hier ken heeft minstens 1 familielid in het buitenland .
Tot nu toe was de meest favoriete bestemming Groot Brittanie, maar dit jaar gaan de emigranten meer naar Australie, Canada en Azie.
De meeste emigranten zijn jonge, pas afgestudeerde Ieren, het is een ware 'brain drain'. Niet zo'n goed nieuws dus voor de politici die van Ierland een 'Smart Economy' wilen maken.

Vanmorgen las ik een blogpost van Deirdre O'Shaughnessy, redacteur van de populaire gratische krant, de Cork Independent.en blogster, waarin ze beschrijft waarom zij besloten heeft in Ierland te blijven.
Ik heb het hier vertaald:

'Dit is mijn land, en ik vertrek niet.
Ik ben geen patriot, zelfs geen republikein.
Ik ben geen grote GAA fan ( Gaelic Athletic Association): ik drink geen Guiness; ik ben niet godsdienstig; ik kan 'The Lakes of Pontchartain' niet tot de vroege uurtjes zingen.
Ik kom niet uit een boerenfamilie, Ik heb Peig Sayers nooit gelezen, ik ben nooit naar de bog geweest.
Ik was te jong om tijdens de meeste Keltische Tijger jaren te werken.
Ik weet niet hoe de Tijger eruit zag, en ik hoorde hem nooit brullen.

Ik drink koffie, ik heb een i-phone; ik werk in de Media; ik heb een mooie auto, en een mooi leven. Maar geld heb ik niet.

Ik maak mijn eigen koffie, mijn tweedehands i-phone heb ik van een rijkere vriend gekregen; mijn auto is bijna 10 jaar oud; en mijn job, ook al hou ik ervan, is slecht betaald.

Mijn beste vriendin van de uni woont in Londen. Mijn beste schoolvriend woont in Australie.

Twee weken geleden, toen het PriceWaterhouseCooper schandaal internationaal uitbrak ( waarin mannelijke werkenemers erop betrapt werden dat ze de vrouwelijke collega's punten gaven op hun uiterlijk via interne e-mail), emailde mijn vriend me vanuit London.

"Nog maar eens een afschuwelijk verhaal vanuit Ierland. Ze zijn daar toch wel zielig"

Met 'ze' bedoelde ze 'de Ieren'. Ze is nu bijna beschaamd om aan de Engelsen te zeggen van waar ze komt. Ze werkt in de 'City of London', en moet dagelijks naar de grappen luisteren over onze zielige finaciele toestand, onze morele bankroete politici en de ineenstorting van onze eens hoogvliegende economie.
Ze heeft rechten gestudeerd en heeft een masters in PR. Ze is één van de hoog opgevoede beroepsbevolking, die we voorgoed verloren hebben.

Een week geleden toen de IMF kwam, niet kwam, kwam, niet kwam, kwam om de budgetaire strategie van mijn land te overzien, emailde mijn vriendin uit Australie me.

"Ik wil al het nieuws! Maar niet over de economie, dank u, ik wil niet meer weten waarom ik niet naar huis kan komen!"
Ze heeft een masters in chemie, nog eentje van die hoog opgevoede beroepsbevolking, die we voorgoed verloren hebben. Ze heeft in de top drie van de pharmaceutische bedrijven gewerkt, dankzij haar excellente opleiding, en ze is in Australie omdat er hier geen werk is voor haar.
Ze had gepland om voor één of twee jaar naar Australie te gaan. Nu, na zes maanden, weet ze al dat het veel langer zal duren voordat ze naar huis kan komen.

Ik was een studenten-afgevaardigde tijdens het staartje van de Keltische tijger. Van de vijf gemotiveerde, ambitieuze, welbesproken mensen die met mij in het committee waren, zijn er drie in Australie. Eén is terug gekeerd naar haar thuisland, Polen. Mijn laatste kameraad vertrekt in Januari naar Indie.

Dit waren de doeners- wat gaan wij nu doen, als ze allemaal vertokken zijn?

Ik kom uit een plattelandsdorpje, waar het GAA team het voor het eerst voor zover ik me kan herinneren, goed doet. Dit is goed, maar waarom?

De meeste jongens waarmee ik naar school ging zijn thuis, zonder werk. Het is goed dat ze sporten en niet drinken om de tijd door te brengen, maar dit zal niet blijven duren.
Ik vroeg één van hen, die nog steeds werkt ( in een fabriek die de sluiting heeft aangekondigd en elke week arbeiders ontslaat), waarom zijn vrienden niet vertrokken waren.

" Waar zouden ze het geld vandaan halen" was zijn antwoord. Inderdaad, het kost een paar duizend Euro om naar Australie te gaan , en er is daar ook niet veel werk voor ongeschoolde arbeiders. Deze jongens hebben geen diploma. Ze werkten allemaal in de bouw toen de zeepbel barstte.
Nu wonen ze thuis bij hun ouders in de huizen waar ze opgroeiden.

In de lagere school waren we met 18 in de klas, van deze 18 hadden maar de helft van de vaders een job.

Inderdaad, we hebben dit vroeger ook al meegemaakt, en ja er zijn verschillen; we hebben nu miljarden schuld en de internationale gemeenschap lacht ons uit en is ook woedend omdat ze ons moeten helpen omwille van de gretigheid en de domheid van een paar bankiers.

Het vier jaren plan van gisteren lijkt wel strategisch gepland om mijn generatie het land uit te sturen.

Diegenen die nog niet vertrokken zijn zien hun loon weer krimpen, hun belastingvoordelen verliezen ,hoger inschrijvings geld en verlaging van sociale uitkeringen.

Wij hebben nooit genoten van de 'boom'. Velen onder ons hebben niet op Fianna Fáil gestemd. Maar we worden gestraft voor de gretigheid van de generatie van onze ouders en de kleine elite.

Het wordt tijd voor onze generatie om in opstand te komen. We hebben nood aan leiderschap, de generatie vóór ons heeft ons bedrogen. Zij zullen niet voor de rest van hun carriere moeten betalen voor hun fouten,. Wij wel, tenminste diegenen van ons die overblijven.

Ik vertrek niet, omdat dit mijn thuis is.

Ik vertrek niet, omdat ik niets verkeerd gedaan heb.

Ik vertrek niet, omdat ik hard gewerkt heb om mijn positie te bereiken.

Ik vertrek niet, omdat ik niet roekeloos gegokt heb met mijn geld en het geld van mijn land.

Ik vertrek niet, omdat mijn land me nodig heeft.

Ik vertrek niet, omdat ons land onze generatie nodig heeft.

Ik vertrek niet, omdat het de blijvers zijn die ons land zullen hervormen.

Ik vertrek niet, omdat wij het zijn die kunnen vermijden dat het ooit weer gebeurt.

Ik vertrek niet, omdat ik niet wil dat mijn kinderen moeten vertrekken.'

40 Miljard

Een korte post vandaag.
40 Miljard Euro . Dat is wat de Ierse regering nu nodig heeft om Anglo-Irish Bank en AIB ( Allied Irish Banks) te redden.
40 miljard betekent 10,000€ per inwoner van Ierland.
Brian Lenihan zei dat er geen alternatief bestaat. Hij kondigde aan dat er een extra 3 miljard uit de economie moet gehaald worden.
Er is geen werk, de tieners in het laatste jaar secundair spreken nu allemaal van emigratie. Er zijn nu 450.000 werklozen in Ierland. Cork alleen telt duizend advokaten op die werkloosheidslijst. Dat is 10% van de advokaten, dit was zelfs in de jaren tachtig niet het geval.
Volgens Brian Lenihan, de minister van Financien, bestaat er geen alternatief. Maar is dat niet waar echte politiek om draait, het zoeken naar alternatieven?

Een lange nacht, het einde van Brian Cowen?

De Ieren houden van een pint. Dat weet intussen wel iedereen. Ze zijn er bekend om en ze zijn er fier op.
Als er dan eens goed doorgedronken wordt , wordt er meestal ook gezongen. Die avonden kunnen lang doorgaan.
Dit was vorige Maandag dus ook het geval in Galway, waar de regeringspartij Fianna Fáil een diner had met de Fianna Fáil ministers en senatoren en de media.
De Taoiseach, Brian Cowen was er ook bij, en iedereen weet wel dat hij ook graag een stevige Guiness drinkt. Brian Cowen, de eerste minister, vond het blijkbaar een leuke avond, hij nam gretig deel aan de sing song en zong zelfs een paar 'party pieces'. De nacht duurde lang, en er bleef maar weing tijd om te slapen.
Om negen uur de volgende morgen had Brian Cowen een afspraak met de Nationale Radio RTE voor een interview over de economische toestand van het land.
Arme Brian kon amper spreken. Hij klonk hees en hier en daar struikelde hij over zijn woorden. Hij had het duidelijk moeilijk.
Al vlug Twitterde Simon Coveney van de oppositie partij Fine Gael, dat de Taoiseach ofwel nog dronken was en anders zeker een kater had toen hij het interview gaf. De Tweet werd al vlug opgemerkt door de media, en Brian Cowen haalde het nieuws in de Engelse en Amerikaanse en Spaane pers.
Hij kon niet anders dan zich op de nationale televisie te verontschuldigen voor het interview, maar ontkende wel dat hij dronken was.
Zijn mede ministers verdedigden hem hevig. En natuurlijk waren er de goede Ierse zielen die vonden dat zelfs een Taoiseach zich af en toe eens mag laten gaan.
Met het land in een diepe crisis hebben we hier echter nood aan een stevig beleid en de meeste Ieren twijfelen er sterk aan dat dat beleid kan komen van iemand die te weinig slaapt en de pinten naar binnen gooit.
De kans bestaat dus dat we opweg zijn naar nieuwe verkiezingen.

De grappenmakers hadden ook niet veel tijd nodig. Facebook en Youtube stonden al vlug vol van Brian Cowen jokes.

Moet er nog een huis zijn?

Ik krijg regelmatig mail van mensen die eraan denken om in Ierland te komen wonenen me om advies vragen.
Het beste advies dat ik nu kan geven is om ermee te wachten. Er is namelijk geen werk, de belastingen gaan omhoog, het kindergeld omlaag. Als je moet kiezen tussen dienstverlening in Belgie en in Ierland, dan wint Belgie meteen.
Maar één ding kan je hier zeker vinden: een huis.
De Keltische tijger , nu al lang gestorven en begraven, heeft een enorme erfenis achtergelaten.
We hebben hier nu namelijk, en hou je vast, maar liefst 300.000 leegstaande huizen, volledig nieuwgebouwd. Ze maken meestal deel van grootschalige ondernemingen, wijken gebouwd door gretige ondernemers in de tijger-jaren.
De kredietcrisis, gepaard met lagere inkomens, en de werkloosheid heeft er voor gezorgd dat bijna niemand nog een huis kan kopen.
Hier was een huis kopen, zoals in Engeland, een investering waar zo vlug mogelijk geld uit gemaakt moest worden. Men begint met een klein huis, vernieuwt het, en verkoopt het weer aan een hogere prijs, om dan een groter huis te kopen, dat dan een paar jaar later ook weer verkocht kan worden aan nog een hogere prijs, enz. Zo ging het dus tot een tweetal jaren geleden. Net zoals in de VS, begonnen de huizen te dalen in waarde, nu soms tot 50%, met als gevolg dat vele eigenaars nu vast zitten in het eerste huis van de eigendomsladder. Het huis is nu minder waard dan de prijs waarvoor ze het gekocht hebben, en ze kunnen dus niet meer verder.

Naast de 300.000 huizen zijn er ook een pak appartementsgebouwen die zo goed als leeg staan. In Cork werd twee jaar geleden the Elysee met veel pompom geopend. Het is het hoogste gebouw in Ierland met 17 verdiepingen. De appartementen zijn state of the art. Voor de binnentuin werden bomen ingevoerd uit het verre Oosten.Dat gebouw staat er nu zielig en zo goed als leeg torenhoog als een zielig bewijs van de economische ramp die Ierland is.
Ik hoorde het verhaal van een koppel in Dublin dat heel fier was met hun aankoop van een appartement met twee slaapklamers in een nieuw gebouw in een dure buurt in Dublin voor 450.000€. Dit appartementsgebouw staat nu ook zo goed als leeg. Uiteindelijk heeft de plaatselijke gemeenteraad de overige appartementen gekocht voor 250.000€ om er sociale woningen van te maken. Dit kopppel kan nu niet meer weg. Hun appartement is nu een sociale wijk, de dure buurt van Dublin bestaat niet meer.

Miserie troef dus voor huiseigenaars en ondernemers.
Mocht je er dus aan denken om één van die huizen te kopen, waarom dan niet eerst een weekje in een hotel doorbrengen, want naast leegstaande huizen hebben we hier ook een overmaat aan leegstaande hotels. kamers waarvoor je een jaar geleden 150 tot 200 € per nacht betaalde, krijg je nu voor 50 tot 70 €. Dikwijls zijn het boetiek hotels die de laatste jaren overal opdoken. Klasse dus, aan kleine prijzen.

Erg toch wel dat zo'n mooi land zich zo heeft overgelaten aan domme gretigheid. De resultaten staan hier nu stilletjes aan te vergaan.

Accentuate the positive!

2009 ,het annus horribilis van de Ierse Republiek, is eindelijk voorbij, en we zijn er niet kwaad om. De recessie en de schandalen in de katholieke kerk maakten 2009 een jaar dat iedere Ier waarschijnlijk zo snel mogelijk wilt vergeten.

Het lijkt er op dat de Ierse Staat op alle vlakken een aantal stappen terug gezet heeft. De Keltische tijger is nu morsdood, en al wat ervan overblijft zijn de immense schulden, de mensen die hun huizen verliezen wegens achterstand in terugbetalingen, hoge werkeloosheid, en een algemeen gevoel van doem.

Er zijn nog een aantal dingen veranderd. Zoals ik eerder al vertelde nemen de gelovige Ieren zelf het geloof in handen en krijgen we hier te maken met massa hysterie zoals de zogenaamde Maria verschijningen.
Ook op andere gebieden heeft de Ierse samenleving een paar stappen terug gezet. Onlangs werd een man uit County Kerry veroordeeld voor de seksuele aanranding van een jonge vrouw. Na de gerechtszitting stond er een rij van 50 mannen uit zijn dorp aan te schuiven om de hand van de veroordeelde te schudden. De priester, die toch wel beter had moeten weten, had tijdens de gerechtszitting een getuigenis gegeven waarin hij de man volledig steunde, zeggende dat hij altijd heel respectvol was voor vrouwen. Het feit dat er CCTV beelden waren die de hele aanslag hadden opgenomen bleek noch de priester, noch de dorpsgenoten van de misdadiger te deren.
Het arme slachtoffer zat in de gerechtszaal toe te kijken terwijl haar aanrander schouderklopjes kreeg van zijn buren. Dit lijkt een verhaal van de jaren 50, maar het gebeurde een maand geleden.

Het slechte weer is nog een andere reden om 2009 zo snel mogelijk te vergeten. De overstromingen, hebben niet alleen de huizen en plaatselijke winkels vernietigd, ook de straten zijn er erg aan toe. In de stad Cork alleen is er naar schatting 1 miljoen schade aan de straten, van de county Cork is er nog geen bedrag bekend gemaakt, maar we moeten maar om ons heen kijken om te weten hoe erg het is.

Tot overmaat van ramp hebben we nu met de grote vries te maken. En in Ierland wordt er niet gestrooid. Sommige dagen regent het hier op het ijs, en je riskeert dan elke keer als je in de auto stapt je leven. Strooien doen ze blijkbaar alleen in Dublin. Ik heb hier in Cork nog geen enkele strooiwagen gezien. 'Het is de recessie' is het ekskuus van de openbare diensten.

Och, ik kan zo nog uren doorgaan. En toch, en toch. Eén ding kan je hier niet veranderen. In moeilijke tijden moet je naar de positieve dingen blijven zoeken. En die vind je hier vlug. Al wat je moet doen is naar buiten kijken. Het land is één van de mooiste landen ter wereld.
En om dit te bewijzen, hier een nieuwjaars cadeautje voor jullie: dit is de Gap of Dunloe, tussen de Macgillycuddy Reeks en de Blue Mountains in County Kerry. Wij zijn er vorige week (traagjes) naartoe gereden en hebben er een prachtig weekend doorgebracht. Het is maar een anderhalf uur rijden van bij ons, en we hebben er met volle teugen van genoten. Dat kan geen enkele recessie ons afnemen!

Should I Stay or Should I Go?

Vorige week stond ik in de bank in Bandon, en hoorde een vrouw smeken om wat geld uit haar rekening te krijgen. Die rekening was duidelijk ver in het rood, en de vrouw had geen geld om eten te kopen.
Een dag later stond ik in de winkel achter een man die met zijn bankkaart probeerde te betalen en ook nog geld af te halen. Het lukte hem niet.
Onze buren, Denis en Ann, landbouwers, zien er tegenwoordig erg gestresseerd uit, Denis, vertelde ons dat hij de inkomsten van zijn melkkoeien heel slecht zijn. Van de negen boerderijen met melk quota in ons dorpje, is hij de enige die overblijft. In de laatste negen jaar zijn zijn inkomsten van melk nooit gestegen, en nu zijn ze gedaald.
Hij heeft veel geinvesteerd, en krijgt niets terug.
Mijn buurvrouw, Marion, heeft al haar geld zien verdwijnen in bankaandelen.
En zo kan ik maar blijven doorgaan.
De werkloosheid in Ierland is verdubbeld sedert vorig jaar.
En nu is het IMF met een rapport op de proppen gekomen waaruit blijkt dat we het laagste punt nog niet bereikt hebben.
Volgens het IMF, zal de Ierse economie dit jaar tot 8% inkrimpen, en volgend jaar nog een 3%. Tegen het einde van dit jaar zal 1 op 6 werknemers werkloos zijn.
Het ziet er niet goed uit.
Wij hebben besloten om de galerij te sluiten. We hebben niets verkocht sinds lange tijd.
Gelukkig is Haydn partner geworden in The Conversation Group, een consultancy dat bedrijven helpt met de omschakeling van werknemers- en klantenrelaties door gebriuik van blogs, sociale netwerken, en andere online mogelijkheden.
TCG doet het goed. Maar al het werk is buiten Ierland.

We waren onlangs met vakantie in Portugal, en zagen de zon voor het eerst in bijna twee jaar voor langer dan een paar uurtjes.
Toen we terug kwamen in de regen vroegen onze kinderen waarom we niet in Portugal bleven.
We hebben er samen ook over gepraat. Waarom gaan we hier niet weg? We zouden maar een paar van de verwachte 30.000 emigranten zijn.

Ach ja, verhuizen is niet zo eenvoudig natuurlijk. De kinderen zijn Engelstalig. Naar Engeland gaan ( waar Haydn veel werk heeft) zien we niet zitten. Het scholen systeem is er volledig verschillend, en hier is het nog relatief veiliger.

Toen dachten we aan Belgie. En mijn hart kromp. Hoe graag ik ook naar huis ga om de familie te ontmoeten, ik denk dat ik het moeilijk zou hebben om me terug aan te passen aan de drukte, en het, naar mijn gevoel, stijve gedoe in Belgie. Haydn heeft er zich nooit thuis gevoeld, en dat zou weer hetzelfde zijn. De kinderen zijn Engelstalig, en zouden best naar een Internationale school gaan, maar die zijn veel te duur.

We houden het dus voorlopig bij Ierland. En nu maar hopen dat het IMF verkeerd is, dat TCG blijft draaien en dat de Ierse regering eindelijk wat verstand krijgt en positieve stappen neemt om uit deze rotzooi te geraken.

Wordt niet ziek in Ierland!

Het nieuws wordt hier alsmaar slechter en slechter.
Het gaat niet alleen meer over de recessie, maar is er ook een dagelijkse dosis nieuws over corruptie en onwaarschijnlijke gretigheid in dit land. De Anglo-Irish Bank saga blijft de hoofdlijnen halen.
Vorige Zaterdag namen 120.000 Ieren deel aan een betoging tegen de besparings maatregelen in Dublin, in dit landje van 4,3 miljoen inwoners betekent dat wat!
De lange rijen werklozen groeien dagelijks, het is een triestg zicht in een land waar nog geen twee jaar geleden de Taoiseach, toen Bertie Ahern, zei dat alle doemdenkers beter zelfmoord zouden plegen, de economie was volgens hem in excellente staat en helemaal niet in gevaar!

En nu blijkt dat de Health Service Executive een tekort heeft van 1,1 miljard Euro.
En dat is angstaanjagend.Want zelfs vóór dit tekort en tijdens de Ketische Tijger was de gezondheidszorg hier erbarmelijk, en ik kan er van meespreken!
In Belgie zijn de ziekenhuizen en de gezondheidszorg excellent, en dat besef je dilwijls maar pas als je in het buitenland verblijft.
Vier jaar geleden werd bij mij borstkanker vastgesteld.Het was niet gemakkelijk om kanker te hebben zonder familie om je heen, maar voor het ziekenhuis was ik helemaal niet voorbereid! Het medisch personeel was heel goed, daar kan ik niet over klagen, maar de faciliteiten waren wat je zou verwachten in een ontwikkelingsland .
Ik werd in het ziekenhuis opgenomen voor een borstsparende operatie. Ik had toen geen privé verzekering en ging dus naar de heelkundige afdeling in de'Public ward' van het ziekenhuis. Ik kwam terecht in een een zaal met 36 bedden! Geen enkel bed had een bel, mijn verpleegsters instinct hield me 's nachts wakker, en ik ging de verpleegsters van dienst verwittigen als er iemand hulp nodig had. De badkamer was vuil, ik waste zelf mijn bedtafeltje, en had een ontsmettings cream voor mijn handen.
Er is geen privacy in die afdelingen,alleen een gordijn. Sterven doe je publiek, want er zijn ook geen afzonderingskamers.
Ik woonde gelukkig niet te ver van het ziekenhuis, na drie operaties kreeg ik chemotherapie en bestralingen. Sommige patienten moeten daarvoor dagelijks twee tot vier uren rijden (heen én weer), vandaar dat de vrouwen in het Westen van het land dikwijls een volledige borstamuptatie verkiezen om bestralingen te vermijden.

Mijn verhaal is een goed verhaal, het heeft een goede afloop, maar dat is spijtig genoeg niet waar voor iedereen. Vorig jaar werd het land geschokt door het verhaal van een jonge vrouw die zelf de radio opbelde. Ze had al lang buikklachten gehad en had zes maanden moeten wachten op een coloscopie. En dan werd colonkanker vastgesteld, te laat om het nog te kunnen genezen. Deze vrouw stierf enkele maanden later!
Zulke verhalen halen de krantekoppen, iedereen is verontwaardigd, maar er verandert niets. Zonder privéverzekering kan je alleen maar hopen dat je op tijd verzorgd wordt, maar zekerheid heb je nooit!

Ik heb het dan nog niet gehad over de ellenlange wachtlijsten, het gebrek aan goede revalidatiecentra, de erbarmelijke toestand van de geestelijke gezondheidsdiensten enzovoort, ik kan nog uren doorgaan.

En nu dus een tekort van 1,1 miljard. Ik wacht al drie jaar op een cosmetische ingreep, die hier automatisch bij een borstamputatie wordt aangeboden, ik denk nu dat ik waarschijnlijk nog minstens 3 jaar zal moeten wachten. En ik hoop met heel mijn hart dat die verdomde kanker niet terug komt, want ik kan me niet voorstellen wat me hier dan wel tewachten staat!

De recessie en kanker.

Terwijl onze aandacht gericht was op de Amerikaanse verkiezingen en de daarop volgende euforie, maakte Mary Harney, de minister voor gezondheids zorg, bekend dat ze de plannen om elk 12 jarig meisje te vaccineren tegen cervicale kanker geschorst had. We hebben er het geld niet voor volgens haar.
Niemand had er echt notie van genomen in het begin, maar langzaam maar zeker begint de realiteit ervan door te dringen. Zover gaan de besparingen hier dus, dat een politieker zomaar kan beslissen over het leven van onze dochters. Vogens dr Mc Daid, nochtans een Fianne Fáil TD (parlementslid) kunnen door het vaccin zo'n 70 tot 80 levens per jaar gered worden in Ierland. Dr Mc Daid heeft zich onthouden in de stemming van gisteren, een poging van de oppositie partij, Fianne Gael, om de vaccinatie toch nog te laten doorgaan.
Maar Fianne Fáil won de stemming met een kleine meerderheid en onder andere de steun van de groenen die ook in de regering zitten.
De gezondheidszorg in Ierland is rampzalig, dit jaar zijn er meerdere schandalen uitgebroken over gemiste kanker diagnoses, of het sterven van mensen aan kanker omdat ze geen verzekering hadden en dus 6 maanden moesten wachten op een onderzoek, zoals een coloscopie, waarna de kanker al zover gevorderd was dat er niets meer aan te doen was.
De Keltische tijger was er, maar in plaats van ervan gebruik te maken om de essentiele voorzieningen zoals geneeskunde en onderwijs op peil te brengen, heeft men er gebruik van gemaakt om....... ja, ik vraag me wel af waarom. En nu dus gaan ze de plannen schrappen om die levensreddende vaccinatie af te schaffen.

Men kan het vaccin uiteraard zelf kopen, maar niet iedereen heeft zomaar €600 Euro ter beschikking , net zoals niet iedereen prive ziekteverzekering kan betalen.
Het ziet er naar uit dat de rijkere Ieren, naast een betere opleiding in de privéscholen ook beter beschermd zullen zijn tegen kanker. We kunnen hier ook wel wat "change" gebruiken!

Halloween Horror voor de regering en Expensive Car Insurance

De Ierse regering heeft het hard te verduren. Het budget heeft de 70-plussers aangezet tot een ware grijze revolutie. Vorige week troken ze met 15.000 naar Dublin. Ze betoogden er tegen de afschaffing van de medische kaart voor alle 70 plussers.
Betogingen gebeuren wel meer, en de regering verwachtte ook wel heel wat oppositie tegen de keiharde besparings maatregelen, maar ze hadden niet verwacht dat de 70-plussers er ook bij zouden zijn. En deze betogers deden het goed,zoals in de goede oude tijd gaven ze niet op, ze zongen zelfs 'We shall overcome', naar goede gewoonte uit de jaren 60.
De ministers trachtten de gemoederen te kalmeren en de oudere betogers aan te spreken , maar de grootouders van Ierland lieten hen geen woord zeggen.
Daar stonden ze dan,de stoute ministers, duidelijk bang van de grijze woede.
Met rode kaken, pruillippen en ogen naar de schoenen gericht, zoals een kind dat berispt werd door haar moeder,maakten ze een U-turn. De begrotings maatregel werd aangepast zodat 95% van de 70-plussers nog steeds recht zal hebben op gratisch medische hulp.
Het was echter te laat. Het feit dat de regering het gedurfd heeft de oudere burgers te doen betalen zal hun duur kosten.
Na de 70 plussers kwamen 10.000 studenten betogen, gisteren trokken 12.000 leerkrachten en ouders naar Dublin.

Thuis merken de kinderen ook wel dat alles niet bij het oude is. Milo, mijn tien jarige zoon besloot om zich voor Halloween te verkleden als 'expensive car insurance', een Pytonesque interpretatie van de huidige problemen als je't mij vraagt.

The Rise and Fall of Bandon

Onlangs las ik een artikel van een arrogante 19-jarige auteur dat ze de recessie helemaal niet voelt en nog steeds leeft zoals vorig jaar, van de éne coktailbar naar de andere en de éne party naar de andere. Misschien in Dublin, maar zeker niet in West-Cork waar ik woon.
Toen we ons hier 10 jaar geleden vestigden in de buurt van Bandon, was alles hier nog vrij oud en ouderwets. De 'boom' begon nog maar net. Bandon was een veemarkt stadje, waar de boeren zaken deden en de boerinnen naar de kapper kwamen.
Bandon telt ook vier middelbare scholen, voor de kinderen uit de omliggende dorpjes.
Met een grote Church of Ireland kerk, een Methodist Chapel, een Baptist Church, en een Tempel van de Getuigen van Jehova naast de katholieke St. Patrick's kerk, is Bandon met zijn 4000 inwoners, éen van de weinige plaatsen in Ierland met zo'n grote variatie van verschillende Christelijke kerken.
Er was een kleine supermarkt, één thee- en koffie shop, waar je boterhammen met coleslaw kon eten, en waar de koffie naar afwaswater smaakte.
Ik vermeed Bandon als de pest. Vooral omwille van de slechte koffie. Waar ik ook naartoe ga, ik moet en zal goede koffie vinden, en dat was 10 jaar geleden niet zo gemakkelijk in Ierland.
De Keltische Tijger maakte van Bandon in een korte tijd een aangename plaats om te gaan shoppen. Er kwamen nieuwe boutiques, een culinaire winkel, waar ze Franse kazen en Belgische paté's (veel te duur) verkochten, een tapasbar met live jazz muziek, een kunstgalerij , een aantal nieuwe restaurants en zelfs een tienercafé, het eerste in Zuid-Ierland.
Plots was het leuk om naar Bandon te gaan. Iedereen was rijk en gelukkig.
'The Wind that Shakes the Barley' van Ken Loach werd voor een groot deel in Bandon gefilmd en iedereen nam er aan deel als extra's. De Bandonians waren dan ook fier toen de film won in Cannes.
Het geluk kon maar niet op. Bandon groeide en bloeide, er bestonden geen limieten!

Maar mooie liedjes duren inderdaad niet lang, de recessie heeft in Bandon al een heel pak slachtoffers gemaakt. De galerij sloot haar deuren, de tapasbar is sinds vorige week ook dicht. Er zijn in de voorbije maand 3 winkels gesloten en het Indisch restaurant bestaat ook niet meer.
De appartementen die er door gretige ondernemers gebouwd werden staan er voor 75% leeg, de Polen gaan weer naar huis. Het is maar een zielig zicht.

Een kleine troost is dat de Ieren koffie ontdekt hebben tijdens de gouden jaren. De koffie doet het nog steeds goed, dat bespaart me een heel pak kilometers, nu moet ik niet meer naar Cork of Kinsale rijden om lekkere koffie te vinden.

Zero Dollar Notes

De crisis heeft ondertussen de hele wereld in zijn greep. De Ierse begroting liegt er niet om. Er werden keiharde maatregelen getroffen om Ierland uit de penarie te helpen.
De maatregelen die het hardst aankomen zijn onder andere het afschaffen van kindergeld voor kinderen vanaf 18, student of niet, het optrekken van de maximum grens dat men per maand besteed aan medicatie alvorens de staat de medicatie betaalt tot €95, het afschaffen van de medische kaart voor 70 plussers die voldoende inkomen hebben ( maw, ze zouden niet arm genoeg zijn om een medical card te krijgen als ze jonger waren), het invoeren van een 1% tax op bruto inkomen voor iedereen, dit gaat op tot 2% voor inkomens over 100,000€.

Iedereen moet dus meebetalen om de crisis op te lossen.
De wereld van de kunst is ook niet gelukkig. Hun budget werd met 145,4 miljoen Euro verlaagd.


De Amerikaanse kunstenaar, Laura Gilbert, uit Manhattan heeft op een ingenieuze manier uiting gegeven aan haar frustratie met de financiele moeilijkheden waarin haar land verkeert.
Ze ontwierp het ' Zero Dollar Biljet', een perfecte weergave van de Dollar met een waarde van 0.
De prints zijn genummerd, en getekend, maar om de werkelijke waarde echt tot nul te laten dalen, heeft ze er meteen 10,000 gedrukt, en ze gratis uitgedeeld in Wall Street.Daar confronteerde ze ook de financiers die volgens haar de oorzaak zijn van de huidige moeilijkheden.
Door deze prints gratis uit te delen stelt Laura Gilbert ons ook de vraag'Is kunst waardeloos als het gratis is?', en klaagt ze ook meteen de irrationele inflatie van de hedendaagse kunst aan door rijke Wall streeters.
Je kan de video
hier bekijken.

Het zijn kunstenaars zoals Laura die ons soms een spiegel voor het hoofd zetten en ons laten zien waar we nu eigenlijk mee bezig zijn. En de spiegel in Wallstreet laat niet veel moois zien tegenwoordig.

Celtic Pussy

De Ieren beseffen het nu pas echt. De Keltische tijger is gekrompen en is nu nog slechts een Keltisch poesje.
Was het nu echt een 'boom', of was het maar waan? Vele Ieren vrezen wat er nu nog gaat komen. Het budget dat volgende week voorgesteld wordt zal niet van de poes zijn, dat weten we nu al. Alles is hier'doom and gloom'.
Het aantal huizen dat door banken in beslag genmomen worden stijgt hier zienderogen, evenals de werklozen . Het wordt moeilijk om nog positief nieuws te vinden.

En hoe reageert Jan met de pet?
Er wordt op alles bespaard. De verkoop van cappucino's en koffies in benzine stations is naar beneden gedoken.Er worden weinig of geen huizen verkocht. De autoverkoop sukkelt ook. In de bouwsector is de werkloosheid angstaanjagend.
Elke dag hoor je wel van een ander bedrijf dat zijn deuren sluit. Aer Lingus wil 1500 personeelsleden ontslagen, enz, enz.
Het aantal emigranten is voor het eerst weer gestegen. De Expo van de Australische overheid om mensen aan te trekken die willen emigreren trok dit jaar 25% meer mensen aan dan de vorige jaren, en het was opvallend dat de bezoekers niet enkel een kijkje namen, ze wilden emigratie papieren en waren actief op zoek naar een job in Australie.

Sommige bedrijven doen het heel goed dankzij de recessie. Lidl is nu de supermarkt voor iedereen, het is nu de plaats waar huisvrouwen elkaar ontmoeten. De grote 4x4's staan er trots buiten geparkeerd. Lidl is 'in', Marks &Spencers 'out'.
Kleine bedrijven die keukens herschilderen doen het heel goed, men koopt geen nieuwe keukens meer. Architecten ontwerpen nu nog enkel huisverbouwingen, er worden geen nieuwe huizen gebouwd.
Ook IT training floreert met de crisis:
Werklozen worden aangezet tot herscholing, en IT trainers werken samen met FAS (de tewerkstellings dienst) om die herscholing te bezorgen.

En wat met de kunst? Er zijn nog twee galerijen gesloten sinds vorige week. Wij zijn er nog steeds,pour vue que ca dure....

Don't Mention the R word

Het is nu dus officieel. Ierland is het eerste land in de EU, in recessie. The Celtic Tiger, is nu The Celtic pussy!
De kranten liegen er niet om. De Ieren zijn niet fier op hun R woord. Natuurlijk worden er veel verwijten naar verschillende richtingen gestuurd, en de Taoiseach, Brian Cowen heeft het hard te verduren.
Mr. Cowen was minister van financien vóórdat hij Taoiseach, of eerste minister, werd.
De oppositie partij, Fianna gael , heeft nu een goede reden om hem aan te vallen. Maar hebben ze gelijk?
Mijn nederige opinie is dat Ierland inderdaad met geld gegooid heeft, en niet altijd naar de juiste doelen. Wat met de SSIA's, of Special Savings Incentive Account, een spaarders incentive plan waar de regering elke maand een bonus van 25% van het gespaarde geld weg gaf. Dus als je elke maand 100€ spaarde, gaf de regering je 25 € surplus, en dit op voorwaarde dat je 5 jaar spaarde, reken maar uit 60 maanden 25€ cadeau van de regering!

De andere kant van de medaille was natuurlijk dat hoog noodzakelijke investeringen niet gebeurden. De erbarmelijke staat van de gezondheids sector is er niet op verbeterd. De scholen in dit land zijn dikwijls in een schandalige toestand, daar is ook niet veel aan veranderd. En elke toerist zal wel begrijpen waar ik het over heb als ik de toestand van de wegen aanklaag.

Voor de kunst galerijen is deze recessie slecht nieuws. De grote namen blijven natuurlijk verkopen. Het zijn de kleinere galerijen die nieuwe kunstenaars steunen, die het nu erg moelijk beginnen te krijgen. In onze buurt zijn er de laatste twee maanden drie galerijen gesloten, dat is wel angstaanjagend!
Wat doen wij eraan ? Onze galerij heeft nu meer een focus op de bedrijven wereld. Met de New Media Art die we verkopen kunen we intallaties doen voor bedrijven en op die manier een buzz creeren rond die bedrijven. We zijn ook lid van een Business referral organisatie, BNI. Dit is een uitstekende manier om nieuwe connecties te maken en op die manier hebben we een aantal interessante projecten in de pipeline.

Riding the Storm, is de enige optie, en wij blijven vechten!

Hard Times, Come Again No More

De economische crisis is er nu wel en zeker.
De werkloosheid stijgt hier met de dag. Iedereen panikeert.
Architecten zijn werkloos, want niemand durft nog aan een nieuwbouw beginnen.
Vorig jaar kon je nog een 100% huislening krijgen, maar dat kan nu niet meer.
Voor de kleinste som moet je alle mogelijke bewijzen van inkomst voorleggen. 1 Jaar geleden was een nota van je boekhouder nog voldoende, vandaag moet het allemaal heel officieel.
Ik hoor hier vele Ieren zeggen, dat de recessie uiteindelijk goed zal zijn voor de Ierse samenleving. De Ieren hebben te lang in een bubbel geleefd, gesteund door de vrijgevige subsidies van de EU.
Vanaf dit jaar zijn de subsidies opgedroogd en moet Ierland zijn eigen boontjes doppen, en bijdragen leveren aan de EU. En plots loopt het allemaal verkeerd.

De huisprijzen zijn zo'n 30% gedaald, en ze dalen nog steeds. De voedings onkosten zijn naar omhoog geschoten. Lidl profiteert daarvan natuurlijk. Iedereen met gezond verstand gaat nu shoppen bij Lidl. Je kan op die manier bijna 50% van je wekelijkse kosten besparen.

Meer en meer mensen beginnen een moestuintje aan te leggen. Beter zelf groenten te groeien dan die verdomd hoge prijzen te betalen in de supermarkt.

Er worden ook meer en meer auto's verkocht met een laag benzineverbruik. De 4x4's zijn, godzijdank, niet meer zo populair!
Hier in Kinsale zijn de zaken voor verschilende restaurants en B&B's zo'n 70% gedaald tegenover vorig jaar.

Ik zit hier nu in onze galerij in Kinsale en kijk uit over de jachthaven. Die is duidelijk nog steeds even groot als vroeger. Ik heb hier en daar al wel een jacht te koop gezien. Maar over 't algemeen is er niet veel veranderd.
De yachtclubbers hebben duidelijk vodoende geld weg gezet om hun rijke levensstijl verder te zetten.
Ze zeilen nog steeds naar Portugal, of naar Amerika, wetend dat hun personeel de zaken wel runt. Vroeger kon me dat allemaal niet schelen. Maar ik moet nu bekennen, dat als ik hier mijn geld zit te tellen en me afvraag hoe we volgende week weer verder kunnen, me dit zicht op snobs wel misselijk maakt.