Kroniek van een onaangekondigde overstroming.

Vorige Woensdag was een belangrijke dag voor mijn zoon Sipke, die deelneemt aan een debatteer wedstrijd met zijn school. Die avond zou zijn het debatteer team van zijn school, waarvan hij kapitein is het opnemen tegen de privéschool van Bandon.
Het onderwerp van het debat was: 'Het Westen neemt de strijd tegen Global warming niet serieus.'
Sipke's team steunde, en Bandon Grammar School verwierp de motie.
Hamilton High viel aan met onbestrijdbare feiten, Bandon Grammar kon zich maar moeilijk verdedigen, en Sipke's team won. De motie werd aanvaard.
Iedereen kon weer tevreden naar huis.
We beseften niet dat we buiten nog hardere bewijzen zouden vinden.
We merkten we dat het hard beginnen regenen was. Heel hard zelfs, een echte wolkbreuk.
Nu ja, dat gebeurt hier wel meer. We haastten ons naar huis en dachten niet meer aan de regen.
Ik werd die nacht verschillende keren gewekt door de huilende wind en het gekletter van de regen tegen het raam, maar ik was nog steeds aan het nagenieten van Sipke's laatste speech.
De volgende morgen regende het nog steeds even hard.
De baan naar Bandon was op verschillende plaatsen onberijdbaar, ook dat gebeurt wel meer. Ik bracht de kinderen via een paar omwegen toch veilig naar school.

Een tweetal uren later moest ik weer naar Bandon om een paar kinderen van de school naar de zwemlessen te brengen. Weer moest ik een omweg maken. De weg naar Bandon leek al op een rivier.
Terwijl de kinderen aan het zwemmen waren ging ik een tas koffie drinken. Er was niet veel volk in Bandon. Het weer was nog steeds barslecht.
En toen zag ik de rivier.
De Ierse naam voor Bandon is Droichead na Banndan, of Bandon Brug. De Bandon is de mooie rivier die door dit kleine stadje stroomt.
De rivier had bijna de oever bereikt, het water stroomde woedend verder.
Ik zag dat het niet lang meer zou duren vooraleer de rivier zou doorbreken, en ben dus maar vlug al mijn kinderen uit de school gaan halen. De baan naar huis leek intussen op een waterval! Ik moest weer langs omwegen naar huis.

Omdat we nu toch allemaal thuis waren besloten we eens even een kijkje te gaan nemen aan het strand.
Rondomons waren er tekenen van een echte zondvloed.
Hier een paar foto's







Omdat de meeste wegen intussen onberijdbaar waren gingen we maar terug naar huis. Sipke kreeg rond 5 uur een tekstbericht dat de rivier Bandon overstroomd had.

Al vlug was ergeen broadband meer en de telefoon gaf het ook op.
We keken naar het nieuws waar we de eerste beelden zagen van ons overstroomde stadje.

Tijdens de nacht stopte de regen eindelijk. Ik reed 's morgens naar Bandon, en vond de stad nog steeds overstroomd. Alle scholen waren gesloten, er was nergens telefoon, er was geen internet connectie. Alle winkels waren dicht, sommigen volledig vernietigd door het water. In een paar winkels, en het plaatselijk hotel had het water 1,80m bereikt.
De boekenwinkel en de bloemenwinkel waren verwoest. Het bistrootje waar ik de dag voordien nog koffie had gedronken was ook volledig vernietigd.
Alle winkels hadden voor November extra stock aangelegd voor de Kerstmishandel.
Die stock werd nu op de containers met afval gegooid.





.

Er waren overstromingen in heel West-Cork, en het westen van Ierland.
Cork was er blijkbaar aan onstnapt.
Toen besloot de ESB (Electricity Supply Board) de floodgates van hun dam in Cork city open te zetten om een grote ramp te voorkomen. Ze vreesden dat de dam anders zou barsten.

Cork overstroomde, het was de ergste overstroming sinds 1958. Hier nog een paar foto's van Cork City.


Tot overmaat van ramp zit nu de helft van Cork zonder water. 40 Scholen zijn gesloten. Volgens de watermaatschappij zal het nog minstens één week duren vooraleer dit pobleem opgelost is.

We weten het nu toch wel allemaal; global warming is een feit. We dragen er hier de gevolgen van. Hopelijk brengt Kopenhagen wat hoop.

Om te eindigen, deze stelling: zoals Sipke met een lachje en een knipoog zijn openingsspeech van het debat beeindigde: To say it with the words of the King, Elvis Presley: 'A little less conversation, a little more action, please!'

Cork City, een top bestemming!

De dubliners kunnen het niet geloven, ze zijn in shock! De reizigersgids The Lonely Planet heeft Cork genoemd als één van de 10 topbestemmingen in de wereld.Dublin haalde de lijst niet. En daar zijn we hier in Cork heel gelukkig mee.

Cork City is de tweede stad van Ierland. Het is een leuke universteitsstad vol jonge, actieve mensen.
Cork, of Corcaigh in het Iers heeft een rijke geschiedenis, er zijn leuke gallerijtjes en de cafeetjes zorgen voor de nodige atmosfeer's avonds.
Al die informatie vind je wel op de touristen websites.

Ik ga je nu een ander verhaal vertellen over Cork. Het gaat om één van mijn diepste geheimen....ik heb een boon voor de mannen van de City of Cork Male Voice Choir
Dit koor is een social club voor muziekliefhebbers. Ze komen 3 keer per week samen om te repeteren en doen dit nu al 42 jaar lang.
Hun vriendschap kan je waarnemen in de warme klank van hun muziek.


Ik heb een paar keren de gelegenheid gehad om met hen mee op te treden. Ik ben lid van het Chorus of Opera Cork, een vrouwenkoor. We hebben in verschillende concerten en opera's tesamen met het mannenkoor gezongen.
Die mannen zijn van het soort dat je niet dikwijls tegenkomt. Ze zijn zo vriendelijk en charmant, en dat gepaard met hun mooie stemmen en de warme klanken die zo'n mannenkoor produceren doet mijn hart altijd smelten.

Toen ik borstkanker had hebben ze tesamen geld ingezameld om onze familie te steunen tijdens de behandeling, en de moeilijkheden die daarmee gepaard gaan.
Ik zal nooit de voorzitter vergeten die mij in het ziekenhuis kwam bezoeken. Met een rode kop en een fles Lucozade kwam hij naar me toe, hij zette zich naast me neer en we praatten zo'n uur over muziek, het mannenkoor en de mooie dingen van het leven. Hij was zo'n lieve, oude man. En zo zijn ze allemaal, ongelooflijk lief en charmant.
Hier is één van de liedjes dat we samen gezongen hebben, met Louise O'Sullivan als Mezzo Soprano. Het is 'River of dreams' op de muziek van Vivaldi, zoals je wel zal horen.

Get this widget | Track details | eSnips Social DNA

Dus als je van plan bent om naar Ierland te komen, kom dan eens naar Cork, en als je kunt begin dan eens een gesprek met een oudere Corkonian, ze zijn allemaal schattig. Als je dan nog een concert van het mannenkoor erbij kan nemen, is je vakantie gegarandeerd geslaagd!

( met toelating van the city of Cork Male Voice Choir en Louise O'Sullivan)

Hou je handen van mijn pint!

De Dáil of het Ierse Parlement, is zoals in elk land, een plaats waar er dagelijks gedebatteerd wordt over de dagelijkse zaken. Er zijn de regeringspartijen, en de oppositie.
De laatste tijd, omwille van de recessie en de besparingsmaatregelen, zijn deze debatten dikwijls nogal luid en passioneel. De backbenchers van de regeringspartijen blijven echter de regeringsbeslissingen steunen.
Niemand vond het blijkbaar onaanvaardbaar dat de cervicale kanker vaccinatie voor jonge meisjes werd afgeschaft, de manier waarop de Magdalenes behandeld worden blijkt ook geen reden voor opstand te zijn.

En toen ging het over alcohol !

De regering had een wetsvoorstel ingediend waarbij het maximum toegelaten alcoholgehalte in het bloed voor bestuurders zou verlaagd worden van 0.8 tot 0.5 promille.
Dit ging te ver! Een 20 tal TD's( parlementsleden) van de regerende partijen revolteerden luid. Het waren voornamelijk TD's uit het platteland. Volgens hen zou zulke wet de oudere boeren nog meer isoleren, en de pubs zouden één voor één sluiten.

Nu is de relatie tussen Ieren en hun pint wel gekend, maar dat ze het zó serieus namen, was wel verbazingwekkend. Vooral als je eraan denkt dat een groot deel van fatale ongelukken een gevolg zijn van alcoholgebruik.

Ach ja, ik kan de oudere boeren wel begrijpen. Ze wonen dikwijls ver afgelegen van het dorp, en het enige contact dat ze nog hebben met andere mensen is in de pub, waar ze de buren ontmoeten en over de hurling discussieren. Hoe kan dat nu zonder een lekkere Stout op de toog?
Na de invoering van het rookverbod bleven er al meer mensen thuis, en de vrees is dat er bijna niemand nog naar de pub zal komen als ze nu ook niet (genoeg) meer mogen drinken. Met als gevolg een nog grotere isolatie van de rurale bevolking, met alle gevolgen vandien.

Sommige pubs hebbeb al een vervoerdienst ter beschikking gesteld, de alcoholbus dus, die mensen thuis oppikt en ze ook weer terug brengt. Maar niet elke pub wil dit zomaar gratis doen.

Volgens de Road Safety Authority zullen er volgend jaar tenminste 10 mensen sterven als het maximum toegelaten alcoholgehalte niet verlaagd zou worden.
Een moeilijke zaak dus voor de Taoiseach. Zonder de steun van deze 20 TD's kan hij de wet er niet doorkrijgen en zou hij zeker afgemaakt worden door de oppositie.
Hij was er uiteindelijk toe verplicht een compromis te zoeken.

En dat is er nu gekomen. De meeste TD's hebben laten weten dat ze akkoord zullen gaan met het nieuwe voorstel, waarbij iemand die met een alcoholgehalte tussen 0.5 en 0.8 mg een kleinere boete zal moeten betalen, en niet meteen zijn rijbewijs zal verliezen. Ik denk dus dat de gardaí (politie) op het platteland bij een 0.7 promille, hun ogen zullen sluiten. In de steden zullen ze strenger zijn, maar hier kunnen we lustig verder drinken!

Magdalenes

Ze waren jong, ze hadden plezier. Sommigen hadden voorhuwelijkse betrekkingen, sommigen waren te mooi. Sommigen waren ongehuwd zwanger, anderen waren verkracht, en sommigen hadden een moeder die een buitenhuwelijkse relatie had. Soms waren het meisjes uit een arme familie.
Ze werden allemaal opgesloten en tot dwangarbeid verplicht in de Magdalene Laundries of wasserijen. daar bleven ze voor onbepaalde tijd, dikwijls voor de rest van hun leven. Hun naam werd er veranderd om met het verleden te breken. De babies die er geboren werden werden opgegeven voor adoptie, dikwijls na een paar maanden. De Vrouwen, 'penitent s' genoemd, moesten boeten voor hun zondig verleden. Zoals Maria Magdalena moesten ze de zonden wegwassen. Maar Maria Magdalena's zonden werden in één keer weg gewassen, de Magdalenes moesten blijven wassen. Ze mochten niet met elkaar praten, moesten constant bidden om vergiffenis te vragen voor hun zondelijk verleden, en werden lichamelijk en geestelijk misbruikt door wrede nonnen.
Niemand sprak erover, tenzij om de kinderen angst aan te jagen. Het was, net zoals de kinderen in de industriele scholen , een onderwerp waar niemand iets wilde over weten.
Maar als een vader zijn dochter 's morgensvroeg weg bracht, en het kind niet meer gezien werd, werd er nooit een vraag over gesteld.

Toen in 1993 de zusters van liefdadigheid in Dublin een stuk van hun eigendom dat voordien als wasserij gebruikt werd terug verkochten aan de staat, werden er 133 naamloze graven ontdekt in het kerkhof van het klooster. Het waren de lijken van Magdalenes, die er gestorven waren en waarvan nooit melding gegeven was aan de familie. De lijken werden gecremeerd en naar een ander kerkhof gebracht. Tijdens de exhumatie werden er nog 22 extra lijken ontdekt.
Het bleek ook dat de dood van verschillende vrouwen nooit officieel was aangegeven.

De laatste Magdalene Laundry werd pas in 1996 gesloten.
Noch de staat, noch de kerk heeft zich verontschuldigd tegenover de overlevende slachtoffers of de familie van de overledenen.
Toen de overlevende slachtoffers, net als de overlevenden uit de industriele scholen , compensatie eisten ,werd hun dat geweigerd. De staat beweert er niets mee te maken te hebben, Mr Bat O' Keefe, de minister van Onderwijs, verwees naar de vrouwen als 'werknemers ' van de wasserijen.


Een paar weken geleden kreeg ik plots en onverwachts bezoek van twee Vlamingen, Ierland-liefhebbers en, zo bleek, lezers van mijn blog.
Ik had spijtig genoeg niet veel tijd, want ik was net op weg om mijn dochter en haar vriendje naar de athletiek training te brengen. We hadden dus een kort gesprek over de omgeving en Ierland en ik kreeg een lekker drankje paardemelk te drinken.

Net voor ik echt moest vertrekken, begon mijn bezoeker te praten over het morele verval van Belgie, over homofiele en lesbische koppels, enzovoort.
en, volgens hem heeft het geloof in Ierland, en dus de katholieke kerk, het land gered van morele ondergang. Hier wordt nog getrouwd, abortus mag niet ( maar je mag wel naar Engeland om het daar te laten uitvoeren), scheidingen worden niet gemakkelijk gemaakt, en er wordt nog gekweekt.
Het drong pas later tot me door dat dit waarschijnlijk een kritiek was op mijn niet zo'n vriendelijke verhouding met de katholieke kerk in mijn blog.
Is er dan echt iemand die, na de verhalen over kindermisbruik in katholieke instituties en de verhalen van de Magdalenes, nog respect kan opbrengen voor die kerk?
We praten allemaal graag over de onderdrukking van de vrouw in de Islam, maar zouden we niet beter eens onze eigen kerk onder de loepe nemen?

Mocht U iets willen doen om deze vrouwen te helpen, zoals dit verhaal verspreiden of een brief schrijven naar BAt O'Keefe, ga dan naar deze website

Lissabon Referendum/ 2e zit

Het is zover, vandaag wordt er voor de tweede keer gestemd over het lissabon verdrag.
De eerste keer werd er 'neen' gestemd, meestal voor de verkeerde redenen. Niemand verstond waar het over ging.
Er werden gruwelverhalen verteld over wat er allemaal zou gebeuren, abortus, euthanasie, einde van de Ierse neutraliteit. Dit waren de redenen waarom men neen gestemd had. Ze hebben niets met Lissabon the maken, maar Declan Ganley, van Libertas, weet hoe Ieren (en eilanders) angst aan te jagen, en hij won.

De regering heeft haar best gedaan om wat meer uitleg te geven over het verdrag, en de laatste opinie peilingen duiden op een 'Ja' alhoewel er nog een pak Ieren nog twijfelen, dus niets is zeker tot morgen.

Libertas, Sinn Fein en Cóir, de drie grootste 'neen' groepen hebben weer hun best gedaan.
Hun posters lijken op de voorpagina van de tabloids. Het zijn leugens, misleidende insinuaties, en ik vind ze walgelijk.
Er is geen debat over echte dringende problemen, alleen maar domme insinuaties. Gaan de Ieren er weer voor vallen? We zullen zien.
Hieronder een verzameling van NO-campagne posters.

Tango van het blote kontje in Clonakilty

Als je in Ierland wil gaan zwemmen, kan dat nogal duur uitvallen. Er zijn hier maar weinig publieke zwembaden, en dus moeten we het hier stellen met privézwembaden, meestal in één of ander hotel.
De zwembaden behoren tot het 'leisure centre',je moet lid worden van dit centre om toegang te krijgen tot zo'n zwembad.
Dat is altijd duur. Wij betalen nu 150€ per maand voor de familie om te kunnen gaan zwemmen in een 20 meter zwembad.
Voor zo'n prijs verwacht je natuurlijk super luxueuze toestanden, en excellente faciliteiten.
Het zwembad is OK, er is zelfs een sauna en jacuzi, de gym is excellent, het personeel heel vriendelijk. En dan zijn er de kleedkamers.
Geen individuale kleedhokjes zoals je zou verwachten,iedereen kleedt zich samen aan en uit.De jongens moeten in de mannenkleedkamer en de meisjes in de vrouwenkleedkamer als ze ouder zijn dan 7, iets waar ik toch wel wat zenuwachtig van word, vooral omdat vader niet dikwijls gaat zwemmen. De verhalen over mannen die zich daar spiernaakt staan te scheren en heel lang naakt blijven paraderen voor mijn jongens, maken me alleen nog maar nerveuzer.

Get this widget | Track details | eSnips Social DNA

Als ik met mijn dochter ga zwemmen, en we komen in de vrouwenkleedkamer, moet ik altijd weer aan Toon Hermans denken. Zijn tango van het blote kontje speelt steeds weer in mijn hoofd.
Ze staan overal te pronken. De vrolijke en minder vrolijke billen, oudere depressieve en jongere montere, obees en anorexisch. Mijn dochter staat er altijd met rode kaken. Ze vindt het maar niks. Moest het nu nog alleen bij de billen blijven, ging het nog, maar er zijn altijd vrouwen die fier zijn over hun naakte lichaam en zich in het midden van de kleedkamer tentoonstellen. Het gaat hier niet alleen over de slanke dames. Ze staan er in alle maten en gewichten. En ja, in Ierland zijn er vele roodharigen met sproeten!
Ook het Ierse ondergoed wordt in al haar glorie vertoond. Er zijn de thongs tussen veel te dikke billen, de grote onderbroeken en de rode glitter lingerie.

Angharad en ik, zijn intussen echte akrobaten geworden. We kunnen ons omkleden met een handdoek op de strategische plaatsen, zoals geen ander.
We kijken tegenwoordig nog alleen naar elkaar.
Een ding is zeker: naar de gym gaan is goed voor de lijn: als je eindelijk verkleed bent, en je tussen al dat vlees weg kan, heb je echt geen honger meer!

de dag dat Liverpool Dunmanway rood kleurde

Het werd een dag die geschiedenis maakte in Dunmanway, een klein stadje in West-Cork, waar de beschaving nog maar net is toegekomen. Liverpool FC, kwamen op 6 Augustus naar dit miniscule stadje om er het plaatselijke team, Dunmanway FC aan te pakken.
Het was dus alsof Zaventem FC Manchester United op bezoek zou krijgen!

De voetbalmatchen in Dunmanway trekken normaal zo'n 20 supporters aan. Dunmanway is een echte GAA stad, met een sterk hurling en gaelic football team. 'Soccer' was er niet zo populair. Tot nu, natuurlijk.

Toen de 7000 tickets uitkwamen stonden er 10.000 mensen aan te schuiven om ze te kopen. Dunmanway FC moest een speciale stand laten bouwen, op hun voetbalterrein in de plaatselijke school.
Met de fondsen hopen ze nu een eigen voetbalstadium te kunnen openen.

De droom van David Hall, een plaatselijke Liverpool-supporter werd dus Donderdag waargemaakt. Wie had dit ooit gedacht. David was moedig, belde hen op en tot zijn eigen verbazing, stemde Liverpool toe.

En Dunmanway deed het prachtig. Terwijl iedereen verwachtte dat ze Liverpool met minstens 10-0 zou winnen, deden ze dat enkel met 1-0.
Het was een grote dag voor de voetbal in West-Cork, maar ook een bewijs dat met wil , doorzettingsvermogen en gemeenschapsgevoel alles mogelijk wordt.

Vooruit Zaventem, bel eens naar Alex!