And Now for Something Completely Different

We kunnen blijven zaniken over de recessie. Ja, de Anglo-Irish Bank werd genationaliseerd, de Allied Irish Banks en Bank Of Ireland aandelen zijn bijna niets meer waard, iedereen verliest zijn job, zijn huis, zijn auto, enzovoort.
En toch vind je hier in Ierland elke dag wel iets uniek, echt Iers, opfrissend en lachwekkend.
Vorige week was er de walvis. Hij lag op het strand in Burren, Kilbrittain. Nu blijkt dat de inwoners van Courtmacsherry, aan de overkant van de baai, beweren dat de walvis op hun grondgebied ligt. Er is een groot dispuut ontstaan over wie het karkas van de walvis krijgt. Courtmacsherry en Kilbrittain willen het beide tentoonstellen in hun dorp, en een memorial aan de walvis oprichten.
Zo erg werd het dat het dispuut het nationaal nieuws haalde. De inwoners van Kilbrittain zijn intussen gaan lopen met de enorme kaaksbeenderen van het arme beest. De kaaksbeenderen zijn nu verborgen in een geheime plaats. Ze denken dat ze nu ook recht zullen hebben op de rest van het karkas.
Het zou me niets verbazen als er volgend jaar een halve walvis in Courtmacsherry en een halve walvis in Kilbrittain tentoongesteld wordt!

Dan is er Obama. Het geboortedorp van zijn voorouders,Moneygall , is nu officieel een deel van Ierland's historisch patrimonium. Het wordt hier door iedereen de 'homestead' of Barack Obama genoemd. Maar nu is er een ander dorpje, Shinrone, ook in county Offaly, dat bewijs gevonden heeft dat de voorouders van de voorouders bij hen geboren zijn. En verder komt er nu ook bericht binnen dat de hele familie uit Cashel, Tipperary komt. Wel, Iers is hij zeker voor een stuk, maar welke 'homestead' gaat hij nu bezoeken als hij naar hier komt? Dat wordt nog bekvechten!

Recessie of niet, er valt altijd wat te beleven in dit landje!

Walvis in Kilbrittain

Het leven in Ierland is niet gemakkelijk. Bij ons in West-Cork is de werkloosheid met 65% gestegen in 2008. Onze gallerij gebruiken we nu als bureau, en als we iets verkopen dan is dat mooi meegenomen, maar veel verkopen doen we niet. De kunst handel is als het ware opgedroogd.
Iedereen heeft tegenwoordig zo zijn eigen problemen en de atmosfeer is hier nogal somber.
Af en toe gebeurt er dan weer iets waardoor we onze zorgen voor een tijdje vergeten.
Vandaag was het de de walvis die, waarschijnlijk door de hevige storm van gisterenaviond, de baai van Burren in Kilbrittain ingezwommen was. Ik hoorde het vanmorgen in de winkel. Ik belde Haydn, mijn echtgenoot op en we gingen samen kijken.



Het arme beest kon niet weg, en niemand kon er naartoe om hem te helpen. Er waren al een pak toeschouwers toegestroomd, en iedereen had compassie voor de walvis, maar ik zag ook een twinkel in de ogen, want eindelijk was er eens iets anders te vertellen dan recessie, jobverlies en budget kosten.

We gingen terug naar huis, en ik keerde twee uur later, bij laag tij, weer terug. De walvis lag nu in het zand, plaatselijke vrijwilligers trachtten hem in leven te houden, maar het leek een onmogelijke taak. 

Intussen waren er honderden toeschouwers met camera en verrekijkers, naast natuurlijk ook de pers. De politie moest komen om het verkeer te regelen.
Het werd nogal chaotisch op de kleine baan naast de baai, waar normaal alleen een paar toeristen rijden.
Ik hoop dat de walvis gered kan worden. Maar ik ben ook wel dankbaar dat hij nu net bij ons kwam stranden. Het heeft ons hier allemaal een beetje deugd gedaan!