Athleet worden in Ierland, hoe doe je dat?

Mijn zoon Fintan wordt 15 in juli. Hij was bijna 2 jaar oud toen we naar Ierland verhuisden.
Ik zeg zelf altijd dat hij als een kleine Hercules op de wereld kwam. Hij is altijd erg sportief geweest. Hij ging naar de Gymnastiek club op zijn 4e, maar verkoos atheltiek, waaraan hij begon toen hij 7 was.

We zagen al vlug dat hij talent heeft. Op zijn achtste nam hij deel aan de Cork kampioenschappen verspingen voor 9 jarigen. Hij won, maar kreeg geen prijs omdat hij te jong was.

De dag die voor altijd in mijn geheugen gegrift zal blijven is de dag van de Munster Indoor kampioenschappen in 2007. Fintan was 10. Hij deed mee aan het verspringen.
Na de eerste drie sprongen was hij aan de leiding met 4.08m, de finale begon met een jongen die het Munster record verbrak en 4.11 sprong. De volgende ronde brak een andere jongen het record met een sprong van 4.21.
Ik stond aan de kant, en vertelde mezelf dat we echt wel blij moesten zijn met een bronzen medaille. En toen was het Fintan's beurt. Hij sprong en vloog door de lucht. De officielen werden er meteen weer bijgeroepen, want het was duidelijk dat het record voor de derde keer verbroken was en inderdaad, Fintan had 4,42m gesprongen. Ik stond een uur later nog steeds te trillen op mijn benen, samen met de ouders van de twee andere record brekers. Dat record staat tot nu toe nog steeds op zijn naam.
Ik weet nu hoe het aanvoelde voor de ouders van Tia Hellebaut op de Olympische Spelen. Die Munster kampioesnschappen waren voor de kinderen even belangrijk, en voor ons, ouders ook..
Toen de Ierse kampioenschappen eraan kwamen had Fintan tonsilitis en mocht hij van ons niet gaan, maar hij smeekte . Haydn gaf toe en ging met hem naar Nenagh, denkende dat het allemaal voor niets zou zijn. Fintan won, weer met een sprong van 4.42m .
Sindsdien heeft Fintan nog regelmatig gewonnen, zowel op nationaal vlak als plaatselijk. In 2008 zijn we naar de open Schotse kampioenschappen in Glasgow gegaan, waar hij derde werd.
Buiten verspringen heeft hij ook medailles gehaald in vijfkamp, hoogspringen en hordes.
De laatste twee jaar is hij hard beginnen te groeien en had hij last van Osgood-Schlatter, een aandoening van de knieen die weer vanzelf overgaat .
Hij moest dus rusten. Vorige zomer heeft hij wel meegedaan aan het poolstokspringen. Hij werd derde in de Ierse kampioenschappen voor 14 jarigen.
Sinds September is hij terug aan het werk. Hij traint 4 keer per week. We weten niet echt hoe ver hij nu kan springen, omdat hij al twee jaar niet meer meegedaan heeft aan een serieuze competitie, maar hij zit dicht bij de 6 meter, denkt hij.
In het hoogspringen kan hij over 1,70m en in het poolstok springen haalt hij al ( in training) 3.10m .
Zijn super idool is Usain Bolt. Hij heeft zijn biografie al drie keer gelezen.

Fintan  droomt ervan om athleet te worden. en hier knelt het schoentje.

Om het goed te doen in athletiek heb je degelijke coaching nodig, gepaard met wilskracht en faciliteiten.
De wilskracht is er duidelijk wel, maar er zijn niet veel coachen en in Bandon wordt er op gras getraind.
Tijdens het weekend kunnen ze wel in Cork terecht op een echte athletiek piste. Fintan's coach is een Nederlander, Frank Stam, wiens zoon het ook heel goed doet. Frank heeft ervoor gezorgd dat zijn zoon Erik ingeschreven is bij de Nederlandse athletiekliga. Fintan's training is eigenlijk de training die Erik nodig heeft, maar voorlopig is dat OK omdat ze beiden de zelfde interesses hebben.

De indoor kampioenschappen hebben plaats in een oude koeienstal in Nenagh. Toen er daar een paar jaar geleden een internationaal event gehouden werd, stapten de Engelsen het, na een eerste blik, meteen op .
Het is er namelijk koud, de verwarming zorgt er enkel voor dat het niet vriest.
Als het regent, regent het er binnen. De opwarmings plaats is veel te klein ( het is de plaats waar de koeien vroeger stonden). Elk jaar geraken er veel te veel kinderen gewond omwille van de koude.



Ach ze doen hun best bij de AAI. Zo zijn er de Regional Squads voor de elite athleten, maar die trainen  1 keer per trimester.
Als Fintan echt athleet wilt worden is zijn enige hoop een scholarship in het buitenland. Loughborough in Engeland, of ergens in de US.
Fintan verraste me vorige week toen hij zei dat hij liefts voor Belgie zou springen, en liever niet voor Ierland.
We zijn nu al twee jaar naar de Van Damme Memorial gaan kijken, en de kinderen zijn erg onder de indruk van de jongeren daar, en de manier waarop ze als echte waardevolle athleten behandeld worden.
Mijn broer en zus hebben vroeger in een sportschool in Wemmel school gelopen, ik wou dat zulke scholen hier ook bestonden, maar de scholen hier denken enkel aan hurling en gaelic football, rugby en hockey.
De beste athletiek scholen  zijn de protestantse scholen in Noord-Ierland, en daar denken we niet aan.

Ik heb ooit eens een e-mail gestuurd naar de Vlaamse Atheltiekliga, om te vragen of het mogelijk is om Fintan op een Belgisch register in te schrijven, maar ik heb er nooit antwoord op gekregen. Mijn vraag is dus, mocht hij het goed doen, wat zijn dan Fintan's kansen om ooit de Belgische kleuren te dragen en  zijn er sportbeurzen in Vlaamse universiteiten zoals de Engelse en Amerikaanse sports scholarships, of moet mijn zoon ook uitwijken naar de US of UK zoals de meeste Ierse athleten hier?

Cork en omgeving, een paar kiekjes

Vorige Zaterdag was ik in Cork aan het wandelen met mijn zoon Milo, mijn hoofd nog vol van slecht nieuws, toen ik plots deze man zag. Milo vond dat ik geen foto mocht nemen, 'je gaat de Ieren weer stereotyperen', zei hij. Ach ja, dat is  wel waar, maar misschien is dit wat de mensen willen zien. Het doet mij lachen, dus waarschijnlijk andere mensen eveneens.

Hier is hij dus, de man die er zich niets van aantrekt.

Ik begon mezelf weer wat gelukkiger te voelen. 

En toen dacht ik eraan hier wat leuke en opmonterende foto's van Ierland bij elkaar te zetten, want Ierland is en blijft een prachtig land met leuke mensen.

Hier gaan we dus:

Elke dag zie ik bijvoorbeeld een zonsopgang zoals deze

of deze

Cork Jazz Festival, hier met Yolanda Brown.

St Patrick's Day

De Gap of Dunloe in county Kerry

En hier is een video van de onderhoudsman uit de school van Milo en Sipke, die 's avonds in een tenor verandert

En hier nog eentje van een mooi roodharig,harp spelend Iers meisje, Laura-May Keohane



De bestuurder van deze auto had duidelijk te veel gedronken:

Dramatische wolken:

De winterzon aan Garrettstown Strand

En na een lange dag, hebben we hier zo'n zonsondergang:

En als we in Kinsale zijn, zien we de zonsondergang zo:

Op deze manier bekeken heeft Ierland nog heel wat te bieden!

Nationale Depressie

Het is geen mooi zicht, hier in Ierland. Het eiland met 40 schakeringen van groen lijdt aan een nationale depressie.

Iedereen loopt er als geslagen honden bij. 

De bailout, de drinkende taoiseach, het kinder misbruik in de kerk, het budget, de teleurgang van de gezondheidsdienst, de werkloosheid, de crash in huisprijzen, enzovoort,  hebben de Ierse psyche een flinke opdoffer gegeven.

Ook in mijn vriendenkring is iedereen diep teleurgesteld in de gang van zaken. Eén bevriend koppel met 4 jonge dochters heeft in 2006 een huis gekocht voor 350.000 € , het is nu nog 180.000 € waard. Het huis wordt stilletjes aan te klein, maar ze zitten erin vast.

Een ander koppel heeft net hun grote SUVen hun camper van verkocht om nog een paar afbetalingen te kunnen doen van hun huislening in de hoop dat ze nadien weer voldoende werk zullen hebben om verder te betalen.

In het derde kwartaal van 2010 werden 384 huizen in beslag genomen in Ierland.  Er waren 40,000 woonleningen met een  achterstand van afbetalingen van meer dan 90 dagen in dat zelfde kwartaal. Dat is 5 van het totaal aantal huisleningen.

De meeste jongeren maken al plannen om te vertrekken na hun studies, en ze doen dat niet graag. Een jaartje weg gaan om de wereld te verkennen is wat anders dan je familie achter laten om te vertrekken naar de andere kant van de wereld om werk te vinden.

De feestjes waar ik naartoe ga eindigen meestal met politieke discussies. Niemand weet nog wie te vertrouwen. De grootste partij, Fianna Fail, is in de laatste peilingen gezakt van 44% tijdens de laatste verkiezingen naar amper14%. Dat maakt hen de kleinste partij, met evenveel voorkeur alsde radicale Sinn Fein, die van 6,6% gestegen is.De parlementairen van Fianna Fail verlaten één voor één het zinkend schip. We horen hier wekelijks van een andere politieker die besloten heeft niet meer op te komen voor de volgende verkiezingen. Ze weten dat ze zullen verliezen en weten ook dat ze als ze er nu de brui aan geven, nog een voordelig pensioen zullen trekken; omwille van de besparingsmaatregelen gaan de pensioenen voor parlementairen namelijk fors dalen.

 

De enige hoop die er nu bestaat is dat Brian Cowen zo vlug mogelijk verkiezingen organiseert en ze verliest, zodat er plaats kan gemaakt worden voor een nieuwe generatie politiekers.

Ik ben tijdens de 13 jaar dat ik hier woon stilletjes aan van dit land gaan houden. Twee van mijn kinderen zijn hier geboren. Ik ben hier heel ziek geweest en weer hersteld. Mijn beste vrienden wonen hier.

Het doet me dus  pijn om de miserie rond mij aan te zien. Ik ben even kwaad op de regering en de bankiers als de rest van de bevolking. Ik neem deel aan online debatten , want ook ik wil dit land weer zien bloeien. 

Maar ik kan niet gaan stemmen. is dat nu niet gek? 

Ik ben verplicht om te stemmen in de Belgische verkiezingen, en, hoewel ik wel graag volg wat er in Belgie  gebeurt, (zeker nu mijn zus ook in de politiek gestapt is) ik ga er niet meer wonen.

Hetzelfde geldt voor mijn twee oudste zonen. Ze zijn erg geinteresseerd in politiek maar zullen hier niet kunnen stemmen, tenzij ze Ier worden. Op welke Belgische partij zouden zij nu stemmen? Ze weten maar heel weinig over Belgie, en spreken maar een paar woorden Nederlands ( nu ja, daar zijn ze niet alleen in natuurlijk).

Mijn man mag hier wel stemmen omdat hij Brit is, raar maar waar. 

Moet ik nu echt van nationaliteit veranderen? Ik voel me niet Iers, eerder Vlaming in Ierland. 

Ik heb al eens navraag gedaan over naturalisatie, en , er zou voor ons geen probleem zijn om de Ierse nationaliteit aan te nemen, maar het is wel duur, en er is een recessie.

Al wat ik nu kan doen is hopen dat de meerderheid van Ierland gelooft wat ik geloof. 

'No Taxation without representation' begint nu voor mij ook meer en meer betekenis te krijgen.

Van tiener tot man

Gisteren was een speciale dag voor ons. Mijn zoon Sipke kreeg de lang verwachte e-mail van King's College , Cambridge University, waarin hem een plaats aangeboden werd om volgend jaar Sociale Anthropologie te gaan studeren.
De Universiteit van Cambridge staat dit jaar nummer 1 in de wereld rangschikking van universitieiten

We hebben dus alle redenen om apetrots te zijn. We stellen het echter nog wat uit, want eerst moet hij zijn eindeksamens nog met vrucht afleggen, want bij een plaatsaanbod in een Engelse universiteit hoort altijd een voorwaarde, die voorwaarde verschilt voor elke applicant. Het gaat hem om de eindresultaten van het leaving cert. in zijn zeven keuzevakken, moet Sipke 5 keer A1 halen ( >89 %), 1 keer A2 ( > 84%) en 1 keer B1 ( meer dan 79%).
In Cambridge willen ze enkel de besten.
Sipke kan het aan, hij zal hard moeten werken, natuurlijk, maar hij is er zeker toe in staat om deze resultaten te behalen , daar zijn ze in Cambridge duidelijk ook van overtuigd.

Zo'n aanbod wordt er normaal niet verwacht voor een scholier uit een piepkleine katholieke jongensschool in Bandon.
Laat me even uitleggen hoe Sipke tot hier geraakt is.
Om naar een Ierse of Engelse universiteit te gaan moet je een aanvraag indienen. In Ierland wordt die aanvraag in Januari gedaan, in Engeland in November.  De Ierse universiteiten sturen je dan een bericht met hoeveel punten je moet halen om tot een cursus toegelaten te worden. Elke cursus heeft een numerus clausus, en naargelang het aantal kandidaten en het aanbod van plaatsen moet je meer of minder punten halen. Het maximum punten is 600, en dit wordt meestal gevraagd voor bv. geneeskunde.
Sommige vakken, zoals kinesitherapie, kan je niet in Ierland studeren of dikwijls zijn er niet genoeg plaatsen , er zijn dus elk jaar een pak studenten die naar Engelse universiteiten trekken.
In universiteiten zoals Cambridge, Oxford en LSE ligt de lat heel hoog. Een aanbod krijg je niet zomaar.
LSE baseert hun beslissing op je vorige resultaten (van het Junior Certidicate), en een personal statement, waarin je in 300 woorden moet uitleggen waarom jij de persoon bent die ze moeten aanvaarden.
In Cambridge en Oxford gaan ze nog een stap verder, daar moet je je vorige resultaten indienen en een personal statement schrijven en dan ook nog terplaatse een test gaan afleggen en op interview gaan met de lecturers.
Sipke's heeft zo'n statement zeker 10 keer herschreven, hij werd uitgenodigd voor een schriftelijke test en een  interview dat begin December in King's College in Cambridge plaats had. Je kan je wel inbeelden hoe zenuwslopend dit allemaal geweest is. We zagen daar in Cambridge trouwens een aantal tieners in tranen uitstorten na een interview.
Sipke's test was een essay, waarin hij moest uitleggen of het belangrijker is om de verschillen ofwel de overeenkomsten tussen verschillende culturen te onderzoeken.
Na het essay kreeg hij lunch in the Big Hall en dan moest hij als eerste de interview kamer binnen. Het verliep volgens hem goed, maar we moesten een maand wachten om te weten of hij een plaatsaanbod kreeg, en tijdens die maand gingen alle soorten gedachten door zijn hoofd.
In Engeland zijn er privé bedrijven die personal statements verbeteren, en voor £ 4000, kan je een weekend training in interviewing voor OxBridge volgen.
Sipke heeft het allemaal 'au naturel' gedaan.
Toen hij gisteren eindelijk het antwoord kreeg (iedereen krijgt op dezelfde dag het antwoord toegestuurd) werd hij eerst rood, dan lijkbleek, en dan begon hij te trillen als een rietje.
Nu weet hij dus waar hij voorstaat.
Binnen vier weken heeft hij pre- of Mock exams, het test leaving cert examen, in Juni heeft dan het echte leaving cert eksamen plaats voor zijn keuzevakken.
Na die eksamens moet hij dan tot half Augustus wachten om zijn resultaten te krijgen. We weten dus maar op 15 Augustus of hij in Oktober wel of niet kan beginnen in Cambridge .
Het is een ongelooflijk stresserend jaar. Elke Ier zegt hier dat je na een leaving cert, alles aankan, en ik moet ze nu echt wel gelijk geven.
Een voordeel is dat de jongeren hier hun verdere studies echt serieus moeten nemen, ze leren na te denken over wat ze echt willen. De stress en de manier ze daarmee leren omgaan maakt van de tieners hier echte volwassenen.

 Hamilton High School is een school die opgericht werd door een rijke familie om de boerenzonen die de boerderij niet zouden erven ook een kans te geven op een goede toekomst zonder armoede.
Hamilton Highschool krijgt heel weinig subsidies, omdat het een " vrijwillige" school is, dus een soort  privé school die volledig gratis is ( een vrijwillige contributie van70€ per jaar, is alles waar we om gevraagd worden).
De school telt amper 200 leerlingen, en 1 leerkracht per 13 leerlingen. Het is een school voor iedereen, zowel toekomstige automechaniekers, als academici kunnen er terecht.
Het is dan ook fantastisch voor deze school dat twee van hun studenten dit jaar een aanbod gekregen hebben voor Cambridge University. Ze zijn de eersten in de geschiedenis van de school.

Sipke's beste vriend. Jacob, heeft het niet gemakkelijk. Zijn moeder heeft hem en zijn broer en zusjes verlaten, de familie gesplit en hem bij zijn grootouders afgezet toen ze bij haar derde partner ging wonen, zijn grootvader werd een beetje later uit het huis gezet door zijn oma.
Zijn vriendin's moeder heeft haar ook verlaten. Zij woont met haar broers, 18, en 16 alleen thuis. Ze kunnen met moeite de huur betalen, daarom is Jacob bij hen ingetrokken, hij krijgt nog kindergeld en werkt na de schooluren.
Moest Jacob het slechte pad opgegaan zijn dan zou dat niet verbazend geweest zijn. Maar hij heeft de school en zijn vrienden, en hij is vastbesloten om volgend jaar psychologie te gaan studeren aan de Corkse Univesiteit UCC.
Een Russiche jongen in Sipke's school wou op zijn zestiende gaan werken, maar zijn vrienden hebben hem overtuigd om te blijven, hij gaat volgend jaar naar CIT om ingenieur te worden.

Ik herinner mij de discussie over Minister Smet's voorstel om het secundair onderwijs in Belgie te veranderen. , en de te verwachten reacties erop.

Ik ga hier nu geen mening geven over het Belgische onderwijs systeem dat ikzelf altijd wel goed gevonden heb, maar ik moet nu toch ook wel zeggen dat het systeem van iedereen op gelijke voet te laten beginnen ook zo zijn voordelen heeft., en dat de begaafde kinderen ook in zulk systeem hun doel kunnen bereiken.

Vrouwen Kerstmis of kleine Kerstmis.

Vandaag is de dag waarop ik en vele andere vrouwen sedert 24 December op gewacht hebben.
Het is Women's Christmas of Little Christmas, of Little Women's Christmas, de dag waarop de mannen het huiswerk doen en de vrouwen en masse uitgaan.

Deze Ierse traditie is bijna overal uitgestorven, behalve dan in Kerry en (gelukkig maar) Cork.
Op deze laatste dag van Kerstmis worden de vrouwen beloond voor al het harde werk van de voorbije weken .
Kerstmis is heel groot in Ierland. Alles valt hier stil tussen Kerst en Nieuwjaar, behalve dan de vlijtige huisvrouwen die het huis versieren, kerstfeestjes organiseren, koken ( dikwijls de enige keer in het jaar dat er in sommige huizen écht gekookt wordt), en cadeautjes kopen voor iedereen die ze kennen.
Op 6 Januari wordt alles opgeruimd, en neemt mijnheer voor één keer het huiswerk op zich.

De Horeca Sector kijkt er ook naar uit hier in Cork. All restaurants zijn volgeboekt, vele hotels met spa-oord zijn dat eveneens. Er wordt een pak geld verdiend op 6 Januari.

Ik heb als Vlaamse die traditie maar al te graag overgenomen en ik ga vanavond met mijn vriendinnen naar Inchydoney,dichtbij Clonakilty waar de bar voorbehouden werd voor ons vrouwen. We worden ontvangen met roze champagne en krijgen dan een drie-gangen menu en koffie en thee, gevolgd door muziek, en de onvermijdelijke sing-song.
Mijn Engelse echtgenoot heeft de traditie nog niet echt ontdekt, maar ik vergeef het hem. Ik zet dus maar het eten op tafel, en dan loop ik hard weg om me eens in vrouwelijk gezelschap te gaan amuseren.
Happy Women's Christmas!

Een ander verhaal nu.

Een tijdje geleden schreef ik over het concert dat ik tesamen met mijn vrienden georganiseerd heb voor Action Breast Cancer.
Dat concert is intussen afgelopen, en het werd een groot succes.
Tijdens de voorbereidingen ervan hebben we elkaar als vrouw en als mens beter leren kennen en er zijn verschillende nieuwe vriendschappen ontstaan.

Een van de vrouwen die met ons meezong, was Bernie. Bernie is 39, bijna 40. Haar verhaal is een verhaal van Ierse moed, Iers geloof en tevens een verhaal van de armzalige toestand van de gezondheidszorg in dit land.

Vijf jaar geleden beviel Bernie van een prematuur babietje. Het was een meisje, ze noemde Molly. Molly werd meteen per helicopter naar het Crumlin ziekenhuis voor kinderen in Dublin overgebracht. Daar zou ze de rest van haar prille leven doorbrengen.
Acht maanden lang bleef Molly het volhouden. Ze had een hartafwijking en was niet sterk genoeg om een operatie te doorstaan.
Bernie bleef bij haar baby. Ze zong elke nacht wiegenliedjes die ze zelf schreef om haar dochtertje tot rust te brengen. Al vlug merkte ze dat ook de andere babies stopten met schreien toen ze zong.
Bernie en haar echtgenoot Pat waren ontroostbaar toen Molly, na acht maanden, niet meer wakker werd.

Niet lang nadien begon Pat zich slecht te voelen. Hij had steeds meer last van zijn maag. Zijn huisarts stuurde hem naar een specialist, die maagontsteking vaststelde en medicatie voorschreef. Het beterde niet.
Pat ging naar een andere specialist die hem andere medicatie voorschreef. Het ging weer niet beter.
Toen hij de derde keer naar een specialist ging, had hij al veel gewicht verloren en zag er echt slecht uit. Alweer werd hem verteld dat het allemaal door de stress kwam. Bernie geloofde het echter niet meer. Ze smeekte de dokter om verdere onderzoeken te doen. De dokter gaf uiteindelijk toe.
Pat had terminale maag kanker.
Palliatieve zorgen was het enige dat men hem kon aanbieden. Pat was 35. Hij stierf een paar weken later, zes maanden na Molly.

Bernie bleef alleen achter in het huis dat zij en Pat gebouwd hadden voor hun jonge familie.

Om haar verlies te verwerken begon Bernie meer liedjes te schrijven. Ze kent geen notenleer, maar heeft muziek in haar hoofd. Ze begon zanglessen te nemen bij Laoise O'Hanlon, en daardoor heb ik haar leren kennen.
We hebben elkaar ontmoet op een concert van Laoise's leerlingen, waar ik en Bernie bijhoren .

Toen ik plannen maakte voor het borstkankerconcert vroeg ik aan Bernie of ze mee wilde doen. Ze stemde meteen in.
Bernie had slechts één keer opgetreden, tijdens Laoise's concert, en was dus nogal onzeker. Ze zong één van haar zelf geschreven liedjes vvor ons tijdens een van onze bijeenkomsten, en we waren het er allemaal eens over dat ze dit liedje moest vertolken.

En dat heeft ze dus gedaan. Het is een liedje geschreven voor Pat en Molly.
Ik heb het na het concert op Youtube gezet. Het liedje heeft tot nu toe, zonder reclame, al over 800 hits op YouTube.
Dit doet haar veel plezier. Het feit datgewone mensen van haar muziek houden en er positieve commentaar op geven is echt opliftend geweest voor Bernie.

En daarom dacht ik dat het leuk zou zijn om dat ook eens op mijn blog te zetten. Kijk er naar, ga naar YouTube, geef haar een vriendelijke opmerking, en deel het met je vrienden. Het maakt haar weer íets gelukkiger.

De 'Sorry' die er nooit gekomen is

Toen Brian Cowen zijn persconferentie hield om de bail-out aan te kondigen zat iedereen voor de TV te wachten op een teken van spijt, of misschien zelfs een verontschuldiging. Die is er nooit gekomen; en dat is bij vele Ieren in het verkeerde keelgat geschoten.

Zo is er Stephen Cronin Saleh, Managing Director van Xmark Media Corp in Dublin, die besloten heeft de Keltische tijger opnieuw tot leven te brengen. Hij noemde zijn project 'Tiger Reborn Project' .
Hij heeft een Facebook groep, en een van zijn eerste actie was de creatie van onderstaande video, waarin de regering zijn welgemeende verontschuldigingen aanbiedt.
Ach, dromen kan nooit kwaad!