Stereotypes

De film 'Leap Year' heeft de Ieren ( of althans de Ierse filmcritici) tegen de borst gestoten.
In de film volgt een Amerikaanse vrouw haar vriend naar Ierland om hem daar op 29 februari een huwelijksvoorstel te doen. In Ierland is 29 Februari de enige dag dat een vrouw een man ten huwelijk mag vragen.
Ze komt ergens in een klein dorpje terecht, waar de bewoners al zingend en dansend Guiness zitten te drinken, en wordt er verliefd op een rasechte Ier.

De critici vonden het aanstotend dat de Ieren in de film afgeschilderd werden als Guiness drinkende, Riverdance dansende, simpele geesten. Er was nergens een computer of enige moderne architectuur te zien. Ierland was een oasis van groen, met blatende schapen en drinkende boeren.
Ikzelf heb de film niet gezien, ik las alleen maar de kritiek en het commentaar van de journalisten.
Een paar pagina's verder las ik in een artikel dat volgens Eamon Ryan, minister voor communicatie en energie, Ierland het Silicon Valley van Europa zou worden. Ik verstikte bijna.

Nu is Ierland inderdaad wel niet meer het land van de jaren tachtig. Cork heeft zijn eigen National Software Centre en Webworks, en in heel Ierland zijn er een pak innovatieve projecten aan de gang. Maar door het hier Silicon Valley te noemen maken ze dezelfde fout als tijdens de Keltische tijger: ze bouwen weer luchtkastelen.

De Ieren leiden blijkbaar aan een identiteits crisis. het beeld dat ze jarenlang van zichzelf hebben opgehangen klopt niet meer. De recessie en de schandalen hebben hen een opdoffer gegeven.
Maar wil de doorsnee Ier nu echt van dat imago af? De winkels liggen vol van Leprechaun hoeden, namaak Guiness pinten en shamrock voor St Patricks day. De Ierse droom trekt jaarlijks steeds weer een pak toeristen aan. De Amerikanen zijn in aantal gedaald, maar diegenen die nog naar hier komen doen dat omwille van de groene Ierse droom, niet omwille van innovatie.
Emma Kate, de sopraan die traditionele Ierse liederen zingt heeft veel succes in de USA.

Deze mijmeringen over nationale identiteit en sterotypes bracht me ook weer bij mijn blogpost van vorig jaar, waar ik het had over Vlaanderen 2020. Wat voor een beeld wilt Vlaanderen eigenlijk creeren van zichzelf. Heeft Vlaanderen een identiteit in het buitenland? Misschien wel onder de zakenlui, maar bij de doorsnee burger?

Ik heb daarom een kleine rondvraag gedaan bij mijn facebook vrienden. Aan alle Belgen vroeg ik naar de eerste drie woorden waar ze aan dachten als ze het woord 'Ierland' horen. Ik deed hetzelfde bij Ieren en andere niet-Belgen voor de woorden Belgie, Vlaanderen en Ierland.
Ik heb aan de Belgen niet gevraagd wat ze over Belgie of Vlaanderen denken, want dat zou net iets te politiek geladen zijn.

Voor het woord 'Ierland': dachten de niet-Ieren vooral aan 'groen', 'mooi landschap' en dan een gelijk aantal voor 'shamrock' ( de piepkleine klaver, symbool voor de Drievuldigheid) en 'Guiness'.

De niet-Ieren die in Ierland wonen denken er blijkbaar anders over, meestal komt dat, denk ik, omdat de Ierse droom maar een droom blijkt te zijn. Zij denken vooral:'Regen', 'alcohol' en in gelijke mate 'chaos','groen' en 'natuur'. Andere woorden waren o.a. oud, ontwikkelingsland ( door een teleurgestelde Amerikaan ) maar ook vriendelijk ,luchtkastelen.

De Ieren die over Ierland denken, waren een echte verrassing. Ze denken nog meer stereotypisch dan andere nationaliteiten. Hun woorden waren: Groen,St Patricks Day, Guiness, U2 en Leprechauns (dwergen).

Over Belgie dacht bijna iedereen dezelfde drie woorden: Chocolade, bier en diamanten. Niet 'pedofilie' dus, zoals in de film 'In Bruges' gesuggereerd werd.

En dan komt Vlaanderen. en het blijkt dat er nog heel wat werk aan de boeg is om Vlaanderen ook een identiteit te geven.
70% dacht aan de eerste wereldoorlog. Hun woorden varieerden van 'WWI', 'poppies' tot 'Fields'. Ze komen allemaal uit'In Flanders Fields' van John Mac Crae, het gedicht dat iedereen hier in het secundair onderwijs moet leren.
Op de tweede plaats, met 40% kwamen kunst en cultuur. Meestal werd Rubens als voorbeeld gegeven.
Evenveel mensen(ook 40%) kennen Vlaanderen echter niet of weten er niets over. Verder dacht men aan Vlaams, Walen, Brugge, en één Ier was heel fier toen ze 'Kuifje' zei.

De niet-Belgen waren vooral Ieren en Engelsen, maar ook één Amerikaan, een Libanees en een Filipijn. De laatste twee kenden Vlaanderen helemaal niet. De Ieren die Vlaanderen niet kenden waren een binnenhuis architect en een computer technicus. Eén Schotse vrouw, een ex-BBC medewerker, wist niets over Vlaanderen.

Ik weet wel dat het maar om een kleine groep mensen gaat. Maar toch denk ik dat we hier een klein lesje kunnen leren.
Wees voorzichtig met stereotypes, ze blijven je navolgen. En Vlaanderen, wat we ook mogen denken en dromen, we zijn slechts weinig of niet gekend en we hebben nog een pak werk om daar iets aan te veranderen.

Mná Gaeilge- Ierse Vrouwen

Ze noemen Mary, Margaret,en Joan, ze houden van een druppel, en ze houden van plezier. Het zijn de Ierse vrouwen, vrouwen van middelbare leeftijd.
Ze waren jong in de jaren dat het gebruiken van condooms nog illegaal was ; vanaf 1979 waren ze te verkrijgen in de apotheker mét een doktersvoorschrift, de pil werd op de zwarte markt gekocht of ook met een voorschrift van de dokter en dit mocht alleen voor vrouwen met onregelmatige menstruatie. Er waren dus plots een pak vrouwen met dit probleem in Ierland.

Ze waren jong toen de Magdalene wasserijen bestonden en de industriele scholen op volle toeren draaiden.
Ze zijn getrouwd met de jongens uit het dorp, en ze zwaaien de plak in huis. Want de Ierse 'Mam' is zoals de Italiaanse 'mama'. Ze gaan weinig of nooit uit in het gezelschap van hun echtgenoot, dat zou te saai zijn. De Ierse vrouwen vormen een heel hechte gemeenschap waar mannen niet in thuis horen. Zij beslissen wie in het dorp aanvaard wordt en wie niet, ze zijn ook een grote stemmengroep, daar kunnen de politiekers van meespreken.

Enkel tijdens het weekend als ze naar de pub gaan, mag mijnheer mee. Hij staat dan aan de toog en zij zit aan de tafel met haar vriendinnen. Mijnheer betaalt de drankjes, zodat de vrouwen zo lang mogelijk blijven zitten. Want als zij er genoeg van heeft gaat iedereen naar huis. Nu, dat gebeurt niet dikwijls. Meestal blijft mevrouw doordrinken als mijnheer niet meer kan. Na het sluitingsuur gaan de gordijnen dicht en de deur op slot, en de dames blijven dikwijls plakken tot de vroege uurtjes.
Veel van deze vrouwen hebben grote tragedies meegemaakt. Het lijkt me altijd weer dat er hier meer tragedies gebeuren dan in Belgie. Misschien is dat omdat iedereen hier nog iedereen kent, en je het dus ook altijd hoort als er iets gebeurt.

Zo waren er in het kleine dorpje waar ik vroeger woonde, in Ballinadee, Mary, die haar eerste kindje verloren was. Haar man stierf aan mondkanker toen hij 40 was. Mary bleef alleen met haar enige zoon, en werkt hard om elke maand rond te komen.
Bridey's echtgenoot stierf aan de ziekte van Weil ( veroorzaakt door ratten) na in de tuin gewerkt te hebben. Margaret, een moeder van zes jongens, verloor haar man aan een hartaanval, Nellie's zeventienjarige zoon stierf in een auto ongeval, Mary van naast ons verloor haar schoonzuster aan een allergische reactie, en dit zijn maar enkele verhalen.
Net zoals ze plezier maken met elkaar, steunen ze elkaar ook door alle tragedies heen. Als er iemand sterft, komen de vriendinnen dadelijk toegelopen om het huis te kuisen, de boterhammen te smeren en om te troosten. Het is een hartverwarmend zicht om hen zo bezig te zien.
Ik heb zelf ook veel steun gekregen van mijn eigen vriendenkring. Het was niet gemakkelijk om borstkanker te krijgen zonder familie om me heen, maar de vriendschap en de steun die ik hier gekregen heb was ongelooflijk en ontroerend. Catherine kwam spontaan het huishouden doen toen ik in het ziekenhuis lag, ze paste op de kinderen, kookte voor hen en hielp hen met hun huiswerk. Nellie kwam regelmatig met klaargemaakte schotels af die Haydn dan enkel in de oven moest stoppen. De twee Mary's uit de buurt kwamen het huis schoon maken, en dan waren er de fantastische vrouwen van het koor die naast me kwamen zitten tijdens de chemotherapie sessies. Marina, die met me mee kwam om pruiken te passen, en Lynn die erbij was toen ik mijn hoofd liet kaalscheren, en me heel moedig zei dat ik er echt goed uitzag zonder haar.

Dit zijn de Ierse vrouwen van mijn hart, het zijn de vrouwen waar je nooit over leest. Ze zijn geen schoonheden , ze zijn geen power vrouwen , ze hebben geen carriere . Maar op deze dag van de vrouw verdienen ze het toch wel echt om eens in de bloemetjes gezet te worden.

Moet er nog een huis zijn?

Ik krijg regelmatig mail van mensen die eraan denken om in Ierland te komen wonenen me om advies vragen.
Het beste advies dat ik nu kan geven is om ermee te wachten. Er is namelijk geen werk, de belastingen gaan omhoog, het kindergeld omlaag. Als je moet kiezen tussen dienstverlening in Belgie en in Ierland, dan wint Belgie meteen.
Maar één ding kan je hier zeker vinden: een huis.
De Keltische tijger , nu al lang gestorven en begraven, heeft een enorme erfenis achtergelaten.
We hebben hier nu namelijk, en hou je vast, maar liefst 300.000 leegstaande huizen, volledig nieuwgebouwd. Ze maken meestal deel van grootschalige ondernemingen, wijken gebouwd door gretige ondernemers in de tijger-jaren.
De kredietcrisis, gepaard met lagere inkomens, en de werkloosheid heeft er voor gezorgd dat bijna niemand nog een huis kan kopen.
Hier was een huis kopen, zoals in Engeland, een investering waar zo vlug mogelijk geld uit gemaakt moest worden. Men begint met een klein huis, vernieuwt het, en verkoopt het weer aan een hogere prijs, om dan een groter huis te kopen, dat dan een paar jaar later ook weer verkocht kan worden aan nog een hogere prijs, enz. Zo ging het dus tot een tweetal jaren geleden. Net zoals in de VS, begonnen de huizen te dalen in waarde, nu soms tot 50%, met als gevolg dat vele eigenaars nu vast zitten in het eerste huis van de eigendomsladder. Het huis is nu minder waard dan de prijs waarvoor ze het gekocht hebben, en ze kunnen dus niet meer verder.

Naast de 300.000 huizen zijn er ook een pak appartementsgebouwen die zo goed als leeg staan. In Cork werd twee jaar geleden the Elysee met veel pompom geopend. Het is het hoogste gebouw in Ierland met 17 verdiepingen. De appartementen zijn state of the art. Voor de binnentuin werden bomen ingevoerd uit het verre Oosten.Dat gebouw staat er nu zielig en zo goed als leeg torenhoog als een zielig bewijs van de economische ramp die Ierland is.
Ik hoorde het verhaal van een koppel in Dublin dat heel fier was met hun aankoop van een appartement met twee slaapklamers in een nieuw gebouw in een dure buurt in Dublin voor 450.000€. Dit appartementsgebouw staat nu ook zo goed als leeg. Uiteindelijk heeft de plaatselijke gemeenteraad de overige appartementen gekocht voor 250.000€ om er sociale woningen van te maken. Dit kopppel kan nu niet meer weg. Hun appartement is nu een sociale wijk, de dure buurt van Dublin bestaat niet meer.

Miserie troef dus voor huiseigenaars en ondernemers.
Mocht je er dus aan denken om één van die huizen te kopen, waarom dan niet eerst een weekje in een hotel doorbrengen, want naast leegstaande huizen hebben we hier ook een overmaat aan leegstaande hotels. kamers waarvoor je een jaar geleden 150 tot 200 € per nacht betaalde, krijg je nu voor 50 tot 70 €. Dikwijls zijn het boetiek hotels die de laatste jaren overal opdoken. Klasse dus, aan kleine prijzen.

Erg toch wel dat zo'n mooi land zich zo heeft overgelaten aan domme gretigheid. De resultaten staan hier nu stilletjes aan te vergaan.

Zingen

Bij ons thuis werd er vroeger nog gezongen. We zongen het gebed aan tafel, we zongen op de feesten, we zongen mee met My fair lady en the Sound of Music. Elk jaar gingen we naar het familiefeest ( Mollenfeest ) waar er door iedereen ( toch zo'n 100 man) altijd gezongen werd. Zingen was een deel van ons leven.
Maar met het ouder worden verwaterde die gewoonte spijtig genoeg. Twee van mijn kozijnen, Kris en Koen, zijn blijven verder zingen, de rest van ons is er zo stilletjes aan mee gestopt.
Ik was als het ware vergeten dat ik kon zingen, tot ik naar Ierland kwam. Hier wordt muziek en de zangkunst nog serieus genomen.
Ik moest het de eerste keer ondervinden toen ik in de pub zat op 2 Januari 1999, na de jacht. Alle jagers waren er aanwezig, en ze begonnen aan de traditionele sing-song. Plots werd ik op een tafel gezet, en moest ik ook zingen. Ik pannikeerde, want ik had al lang niets meer gezongen, en zong dus maar 'In de stille kempen' en kreeg er meteen een daverend applaus voor..
Vanaf toen kreeg ik de accolade 'she's a great singer' en dat is niet te onderschatten. Een goede stem wordt hier echt gewaardeerd.
Mijn zussen die hier op bezoek kwamen werden meteen ook getest, net als Haydn's Nederlandse vriend en zakenpartner, die met onze hulp 'De zilveren Vloot' zong.

Intussen heb ik al geleerd dat iedereen hier een 'party piece'heeft, dat is een liedje dat ze meteen kunnen zingen als ze opgeroepen worden tijdens een sing-song.
Ik heb hier ooit eens 'Je ne regrette rien' gezongen, wetende dat de Ierse harten smelten als ze Frans horen, en vanaf toen moet ik steeds weer Edith Piaff zingen. Ik heb het intussen ook al voor de Franse ambassadeur gezongen. Hij werd zo enthousiast dat hij voor 12 andere ambassadeurs rechtsprong en uitriep 'Vive la France!!!' Ach ja, ik heb hem maar in de waan gelaten.

Muziek is , net zoals godsdienst, niet weg te denken uit de Ierse samenleving. Er zijn hier dan ook een pak mensen die professioneel geschoold zijn.
Niet iedereen vindt werk als geschoolde vocalist ,je kan ze dus overal tegenkomen.
Zo is Michael Lawlor, de onderhoudsman in mijn zoon Sipke's school,een geschoolde tenor(zijn bijnaam in de school is Mickey lala). Nu op zijn zegtigste, heeft hij besloten om deel te nemen aan de Ierse talent show, en gaat binnen kort naar de halve finale.
Een tweetal jaren geleden zat ik in een sandwichbar in Cork, toen een man de broodjes kwam leveren. Ik herkende hem meteen als Pat Doherty, een baritone, die ik nog begeleid heb met het koor en die ik in the Opera House de rol van Mr Bumble in 'Oliver!'zag vertolken.

Dan is er Louise O'Sullivan, de mezzo soprano, die haar zang carriere op heel jonge leeftijd moest stoppen omwille van een zware ziekte. Ze heeft de ziekte overwonnen en is nu terug met een pracht van een stem. Je kon er in deze post al naar luisteren.
Louise werkt in een Leisure Centre in Cork.
Emma Kate Tobia is een sopraan. Ze werkt heel hard aan haar carriere, en heeft nu, 5 jaar nadat ze zelf een CD uitbracht, getourd in de Verenigde Staten. Emma kate zingt Ierse traditionele muziek, gearrangeerd voor klassieke begeleiding.
Als ze niet tourt, werkt Emma Kate samen met haar echtgenoot in hun bedrijf.

Ik kan nu niet meer naar het koor, en neem nu zanglessen bij Loaise O' Hanlon, om te kunnen blijven zingen. Laoise ( spreek het uit als 'Liesje')is een fantastische vocalist. Net zoals vele andere vocalisten geeft ze les en zingt ze op huwelijksfeesten om verder te kunnen. Laoise heeft ook haar eigen big band.

Cork heeft ook meer bekende talenten zoals Cara O'Sullivan en Mary Hegarty
De bovenstaande zangers zijn maar een kleine greep uit het enorme aanbod aan getalenteerde zangers in Cork alleen.
De Belgen tellen waarschijnlijk evenveel goede zangers als Ierland, het grote verschil is dat men hier nog weet of men kan zingen of niet. Het is een deel van het dagelijkse leven.
Bono is maar één van de velen!
Als je dus naar hier komt, en je bestelt een broodje in een koffiebar, vergeet dan niet dat de dame die je bedient, of de man die de toiletten aan het kuisen is, mogelijk dezelfde avond ergens een area staat te zingen.
En bereid je party piece voor!

Survival of the fittest

Vorige week kregen we bezoek van 3 Zweden, Tomas, Jurgen and Lota. Tomas and Lota vlogen van Stockholm naar Dublin, en wilden van daar een auto huren om tot Clonakilty in Cork te rijden. Toen we hen dat probeerden af te raden, waren ze een beetje op de tenen getrapt.'Wij komen uit Stockholm in Zweden, wij zijn gewend aan sneeuw en ijs, wij kunnen gerust met de wagen naar Cork'.
'Ja,' dacht ik,' maar dit is Ierland!!!'

En, gelukkig maar, werd het koppel aangeraden om naar Cork te vliegen, omdat de banen té gevaarlijk waren. Er was zo'n 10 cm sneeuw gevallen en in Cork vroor het tot -3 C.

De rit van Cork airport naar Clonakilty, waar ze verbleven was, zo bleek later, zó gevaarlijk, dat Tomas en Lota vlug overtuigd waren dat rijden in Ierland en in Zweden( waar het dan tot -20 C vroor) twee totaal verschillende ervaringen zijn.

Want, beste lezers, in Ierland geldt de wet van 'survival of the fittest'. De wegen worden niet bestrooid, de sneeuw wordt niet geruimd. Als je ergens naartoe moet, moet je er letterlijk naartoe glijden.
Twee weken na het begin van de vorst, na ettelijke ongevallen ,honderden breuken en een schrijnened tekort aan water in verschillende steden, kwam er eindelijk een emergency response team bij elkaar om de situatie te bespreken. De scholen werden gesloten en er werd de volgende dag hier en daar gestrooid op de grotere banen. Strooien betekent hier een tractor die wat zout rondstrooit en twee council workers die met een emmertje en schupje rondlopen en zout rond gooien. Zo kan je natuurlijk niet ver geraken. Bij ons is er nooit gestrooid geweest.

Volgens de plaatselijke diensten is het omwille van geld tekort dat er niet voldoende zout is.
Maar de gevolgen van deze nalatigheid zijn niet te onderschatten. Er was een stijging van 25% van mensen die spoedgevallen diensten bezochten met een breuk.
Januari is normaal een goede maand voor handelaars, omwille van de koopjes, maar niemand riskeert zijn leven om een goedkoop t-shirtje te gaan kopen, en de stad en winkelstraten blijven zo goed als leeg.Er wordt gevreesd dat nóg meer winkels zullen sluiten.
De oudere- van- dagen, die op het platteland wonen hebben met niemand contact. De helplijnen van de samaritanen melden een felle stijging van oproepen van oudere mensen die wenend klagen van eenzaamheid.
De straten brokkelen zienderogen af, de kosten zullen ongeloofelijk hoog liggen.
En dan zijn er de ongelukkige zielen die omgekomen zijn omwille van de gladde wegen. In Bandon is één jonge man omgekomen na een ongelukkige val, een andere ligt in kritieke toestand in het ziekenhuis na een ongeval op de uiterst gladde weg naar Cork.
Dan is er het absenteisme, dat volgens de Small Firms Association zo'n 7 miljoen € aan productiviteitsverlies zal kosten.

Een andere vreemde toestand is dat de mensen hier het voetpad voor hun huis niet ruimen. Er gaat namelijk een gerucht rond dat men, als men het wel zou doen , verantwoordelijkheid zou dragen voor eventuele ongevallen. Vreemd en misschien niet volledig juist. Niemand weet het zeker. De voetpaden blijven dus ook gevaarlijk glad, met alle gevolgen vandien.

De kinderen zijn vandaag, na 1 week, terug naar school gegaan. De baan was nog steeds heel glad, maar morgen zou het moeten beteren.
Ze verveelden zich dood.
Gelukkig was er hier die éne dag, vorige zondag, dat er sneeuw gevallen was, iets dat hier nog nooit gebeurd was. En we hebben er hier echt veel plezier mee gehad. We konden nergens naartoe, de straten waren té gevaarlijk. We zijn dus de body boards van de zolder gaan halen, Sipke nam de wielen van zijn dirtboard en toverde het om in een snow board. We trokken naar het veld van de buren, en hebben daar een volle dag plezier gehad. De ontgoocheling was groot toen de sneeuw op Disdag al volledig verdwenen was, maar de sneeupwret vergeten de kinderen nooit meer.

Bovenaan zie je Coolmain Bay, in Kilbrittain, voor 1 dag niet in het groen, maar in het wit.

En hier : 'Sneeuwpret'

Accentuate the positive!

2009 ,het annus horribilis van de Ierse Republiek, is eindelijk voorbij, en we zijn er niet kwaad om. De recessie en de schandalen in de katholieke kerk maakten 2009 een jaar dat iedere Ier waarschijnlijk zo snel mogelijk wilt vergeten.

Het lijkt er op dat de Ierse Staat op alle vlakken een aantal stappen terug gezet heeft. De Keltische tijger is nu morsdood, en al wat ervan overblijft zijn de immense schulden, de mensen die hun huizen verliezen wegens achterstand in terugbetalingen, hoge werkeloosheid, en een algemeen gevoel van doem.

Er zijn nog een aantal dingen veranderd. Zoals ik eerder al vertelde nemen de gelovige Ieren zelf het geloof in handen en krijgen we hier te maken met massa hysterie zoals de zogenaamde Maria verschijningen.
Ook op andere gebieden heeft de Ierse samenleving een paar stappen terug gezet. Onlangs werd een man uit County Kerry veroordeeld voor de seksuele aanranding van een jonge vrouw. Na de gerechtszitting stond er een rij van 50 mannen uit zijn dorp aan te schuiven om de hand van de veroordeelde te schudden. De priester, die toch wel beter had moeten weten, had tijdens de gerechtszitting een getuigenis gegeven waarin hij de man volledig steunde, zeggende dat hij altijd heel respectvol was voor vrouwen. Het feit dat er CCTV beelden waren die de hele aanslag hadden opgenomen bleek noch de priester, noch de dorpsgenoten van de misdadiger te deren.
Het arme slachtoffer zat in de gerechtszaal toe te kijken terwijl haar aanrander schouderklopjes kreeg van zijn buren. Dit lijkt een verhaal van de jaren 50, maar het gebeurde een maand geleden.

Het slechte weer is nog een andere reden om 2009 zo snel mogelijk te vergeten. De overstromingen, hebben niet alleen de huizen en plaatselijke winkels vernietigd, ook de straten zijn er erg aan toe. In de stad Cork alleen is er naar schatting 1 miljoen schade aan de straten, van de county Cork is er nog geen bedrag bekend gemaakt, maar we moeten maar om ons heen kijken om te weten hoe erg het is.

Tot overmaat van ramp hebben we nu met de grote vries te maken. En in Ierland wordt er niet gestrooid. Sommige dagen regent het hier op het ijs, en je riskeert dan elke keer als je in de auto stapt je leven. Strooien doen ze blijkbaar alleen in Dublin. Ik heb hier in Cork nog geen enkele strooiwagen gezien. 'Het is de recessie' is het ekskuus van de openbare diensten.

Och, ik kan zo nog uren doorgaan. En toch, en toch. Eén ding kan je hier niet veranderen. In moeilijke tijden moet je naar de positieve dingen blijven zoeken. En die vind je hier vlug. Al wat je moet doen is naar buiten kijken. Het land is één van de mooiste landen ter wereld.
En om dit te bewijzen, hier een nieuwjaars cadeautje voor jullie: dit is de Gap of Dunloe, tussen de Macgillycuddy Reeks en de Blue Mountains in County Kerry. Wij zijn er vorige week (traagjes) naartoe gereden en hebben er een prachtig weekend doorgebracht. Het is maar een anderhalf uur rijden van bij ons, en we hebben er met volle teugen van genoten. Dat kan geen enkele recessie ons afnemen!

Verblindend geloof

Geloof is een integraal deel van het Ierse leven. Sinds St Patrick in Ierland toekwam en het land bekeerde heeft godsdienst en vooral de katholieke kerk steeds een belangrijke plaats gehad in het Ierse leven.

De laatste jaren had de katholieke kerk het moeilijk. Er zijn minder roepingen, minder kerkgangers en ze hebben minder zeg in de alledaagse regering van het land.

Als je over Ierland schrijft, kan je de godsdient niet negeren. Traditionele Ierse muziek gaat dikwijls over rebellie tegen de Engelsen , maar een groot deel gaat over het rotsvaste geloof.
Ik ben hier in Ierland verschillende doorgoede mensen tegengekomen, van het soort dat ik mij in Belgie niet kan herinneren. Het zijn mensen , protestant of katholiek, met een diep geloof in het goede. Je kan voor die gelovigen alleen respect opbrengen.

Wat een ramp moet het voor al die kerkgangers zijn om het ene schandaal na het andere te horen over de katholieke kerk.
Het laatste nieuwe schandaal werd nu in het Murphy rapport gepubliceerd. Het gaat over de manier waarop de katholieke kerk in het dioscesaan Dublin de gevallen van seksueel misbruik in de kerk heeft verzwegen tussen 1975 en 2004. Er wordt gesproken over duizenden gevallen van misbruik, 46 betrokken priesters en 4 bisschoppen die erover wisten en zeer bewust de zaken verzwegen hebben. De priesters werden gewoon naar een andere parochie gebracht, waar ze steevast weer andere kinderen misbruikten. Niet alleen de kerk, ook de politie werd hierbij vernoemd.

De huidige aartsbischop, Diarmuid Martin, heeft steeds weer de moeilijke taak om de kerk op één of andere manier te redden. Vorige zondag heeft hij elke parochiepriester een brief doen voorlezen in de kerk.

Hier een klein extract: The hurt done to a child through sexual abuse is horrific. Betrayal of trust is compounded by the theft of self esteem. The horror can last a lifetime. Today, it must be unequivocally recalled that the Archdiocese of Dublin failed to recognise the theft of childhood which survivors endured and the diocese failed in its responses to them when they had the courage to come forward, compounding the damage done to their innocence.
For that no words of apology will ever be sufficient.

En hoe reageert het publiek? Aan de lezersbrieven in de kranten te zien zijn vele, zelfs trouwe katholieken verward, kwaad en gekwetst. En toch zijn er diegenen die de bischoppen nog verdedigen.
De kerk verdedigt niemand meer, maar vele gelovigen kunnen duidelijk niet zonder de rigide structuur die de kerk altijd geweest is.
Zelfs Brian Cowen verdedigde het Vaticaan, waarvan in het rapport gezegd werd dat ze het onderzoek heel moeilijk maakten door antwoorden te weigeren en brieven onbeantwoord te laten.
Vanmorgen las ik deze uitspraak in de Irish Times van John A.Costello, de eerste minister in 1958. Brian Cowen denkt duidelijk hetzelfde, net als een groot deel van de Ierse bevolking: 'Ik ben een Ier in de tweede plaats, ik ben eerst een katholiek, en ik aanvaard zonder twijfel en op alle vlakken de leerstof en de hierarchie van de kerk waartoe ik behoor.'

Een deel van de bevolking heeft het nu op zich genomen om zelf het katholieke geloof te redden.
Er zijn bijvoorbeeld de Maria watchers. Een zekere Joe Coleman is intussen een echte Maria verschijning voorspeller geworden. Eén zo'n verschijningen ging er komen in Knock in de maand Oktober. Tienduizend gelovigen gingen ernaar toe. Niemand zag Maria, maar ze zagen de zon dansen.

Nu, een maand later blijkt er een epidemie te zijn van mensen met retina beschadiging. De zon zien dansen is , volgens de plaatselijke ophtalmoloog één van de eerste tekenen van retinabeschadiging. Sommige mensen hebben tot 50% van hun zicht verloren. Er waren ook veel kinderen aanwezig, wiens ouders hen naar de zon deden kijken. De ogen specialist denkt dat er nog honderden slachtoffers zijn wiens zicht serieus beschadigd is.