Oró sé do beatha 'bhaile ( oro sjee do va awalja)

Het is Juli, het regent, en we vervelen ons hier. Er is geen betere manier om de tijd door te brengen dan naar mooie muziek te luisteren, en het is nog leuker als je aan die muziek hebt meegewerkt.

Hier is een video van Emma Kate Tobia uit Kinsale. Ze is een sopraan met een Ierse moeder en Italiaanse vader. Ze werd geboren in Schotland, maar verhuisde naar county Mayo, waar ze naar een Gaelscoil (Ierse taal school) ging.

Emma Kate maakte een CD met Mooie Ierse liederen met klassieke begeleiding.
Wij hebben met het koor aan een paar van die opnames meegewerkt.

Vorig jaar maakte Emma Kate een doorbraak in de USA met haar repertoire, ze zong in New York voor St Patricks Day en vulde elke zaal waar ze optrad tijdens haar tournée van de VS.

Oró sé do Beatha 'bhaile werd door Pádraig Pearse geschreven in de gevangenis, voor zijn executie. Hij riep in zijn gedicht de Ieren die in WOI aan het vechten waren om naar huis te keren en de wapens op te nemen tegen de Britten. De melodie komt van P.W.Joyce
Het is intussen een volklied geworden dat elke Ier kent. Het werd ook gebruikt in de film 'The Wind that shakes the Barley'

De video is duidelijk voor de Amerikaanse markt gemaakt, met een droombeeld van Ierland waar elke Ierse Amerikaan verliefd op wordt.

Als je heel goed luister kan je mijn stem ergens in het koor horen.( volgens mijn 9 jarige dochter, althans).


Hier is de Engelse vertaling:

YOU ARE WELCOME HOME
(Pádraig Pearse)

Chorus:

Oró! You are welcome home!
Oró! You are welcome home!
Oró! You are welcome home!
Now that summer is coming

Welcome Oh woman who was so afflicted,
It was our ruin that you were in bondage,
Our fine land in the possesion of thieves,
And sold to the foreigners

Chorus

Grainne Mhaol is coming over the sea,
Armed warriors along with her as guard,
They are Irishmen, not English or Spanish,
And they will rout the foreigners

Chorus

May it please the God of Miracles that we may see,
Although we only live a week after it,
Grainne Mhaol and a thousand warriors,
Dispersing the foreigners

Chorus


met vriendelijke toelating van Emma Kate Tobia

Besparingen gaan te ver

De voorspelling is dat de Ierse economie 1% zal groeien dit jaar. Dat is zo ongeveer het enige positieve nieuws dat er de laatste tijd verscheen. Verder blijft de werkloosheid stijgen, nu al 13,4%, met een jeugdwerkloosheid van 21%.

De regering blijft intussen maar zoeken naar meer en meer besparingen. Eén van die besparingen kwam maar aan het licht toen de broeders van Liefdadigheid een waarschuwing gaf dat ze genoodzaakt waren een aantal opvangcentra voor mindervaliden te moeten sluiten omwille van de door de Health Sevice Executive aangekondigde extra 2 miljoen besparingen.
Die opvangcentra zijn er in de eerste plaats gekomen door inspanningen van familie en vrienden, omdat de Ierse regering ze nooit zelf opgezet heeft. De meeste medewerkers zijn vrijwilligers.

Er verscheen een open brief aan de regering in de Irish Times, van een familie met een lichamenlijk en mentaal gehandicapt kind. De ouders zorgen 24 uur voor hun dochterje. Ook 's nachts moet ze gekeerd worden in bed, dus er is nooit een volledige nacht rust voor hen. Tot nu toe konden ze hun dochter twee dagen per week naar een opvangcentrum brengen, zodat ze zelf wat rust zouden krijgen terwijl hun kind de beste zorgen krijgt. Dat is nu voorbij. Ze kunnen nu nog 1 keer om de twee weken in het opvangcentrum terecht, en ze smeken in hun brief om dat niet te laten gebeuren.

En gisteren had er een betoging plaats van gehadicapten en hun verzorgers, de rolstoel revolutie.
Brian Cowen, de Taoiseach (eerste Minister) had intussen al ontkend in the Dáil( parlement) dat de regering de twee miljoen besparingen zou invoeren, tot groot ongeloof en gehekel van de oppositie.

Het was geen mooi zicht voor de regering, duizenden betogers, een groot deel ervan in een rolstoel, eisten dat er niet meer geknipt zou worden in hun budgetten.

Op de foto in de krant zag ik éen slogan die ik maar niet uit mijn hoofd kan krijgen. De slogan was deze:'Stags, bats, dogs, more important than us, cop on , ministers!'
Het ging hier over de afschaffing van de hertejacht, het reguleren van honden fokken, en de bescherming van vleermuizen, waarvoor de groenen de laatste maanden zo hard gevochten hebben, en waarover er heel wat tijd genomen werd voor de debatten in de Dáil. Terwijl de besparingen in de HSE niet vernoemd werden.
De slogan werd door een jonge man in zijn rolstoel gedragen. Hoe erg moet het toch zijn als je je slechter behandeld voelt dan een hert, vleermuis of hond?

the ABC girls

Zoals jullie intussen al wel weten heb ik borstkanker gehad. Ik ben er nu, vijf jaar later, nog steeds, en dat is te danken aan het nieuwe medicijn Herceptine.
Herceptine werd ontwikkeld dankzij de wetenschap, en hier in Ierland wordt die research vooral gesteund door liefdadigheid.
Action Breast Cancer is een onderdeel van de Irish Cancer Society, die volledig gefinancieerd wordt door liefdadigheid. Action Breast Cancer geeft informatie over borstkanker aan de bevolking, maar geeft ook steun aan borstkankerpatienten en research.

Ik heb zelf al geholpen met het verkopen van roze lintjes, en vorig jaar nam ik deel aan de Cork Women's mini-marathon om geld in te zamelen voor Action Breast Cancer (ABC).
Maar ik wil graag wat méér terug geven, en een combinatie van Susan Boyle, mijn eigen voice coach en de Ierse sing-songs heeft me nu op het juiste idee gebraht.
Ik ga nu, samen met een tiental andere vrouwen een concert geven op 29 oktober ( einde van de Breastcancer Awareness Month).
Laoise O'Hanlon, mijn voice coach, een pracht van een vocaliste wordt de head line van de avond. De rest van de zangers zijn vrouwen met een goede stem, die ik ken van hun party pieces in de pub, of omdat ze ook zanglessen volgen bij Laoise.
We hebben vrouwen van elke leeftijdscategorie. Zo is er Peggy, een vroegere jazz zangeres die nu 71 jaar oud is, en nog steeds een prachtige renditie geeft van 'Diamonds are a Girl's Best Friend',Kay, zo'n zestig plus, die de mooiste 'the Rose' zingt die ik ooit gehoord heb (sorry Bette Middler), ikzelf, die dan de kaap van de 50 zal overschreden hebben, Bernie,40, een moedige vrouw, die haar baby en echtgenoot verloor in 4 maanden, en nu zelf bloedmooie liedjes schrijft en zingt, Sinéad, 30, een nieuwe moeder met een honingzoete stem. Sinead is een kinesist in the Marymount Hospice, voor terminale kankerpatienten, Laoise O'Hanlon,20 +, die binnenkort beroemd zal zijn, het kan niet anders, Hazel,20, een mooie blonde uit Cork, die het zal maken in de rock scene, en een tiener uit Kinsale die traditionele liederen zingt en de harp bespeelt. Dan zijn er ook Ruth, een alt uit Kinsale en Jamie, een luide Amerikaanse die net haar echtgenoot aan de deur heeft gezet en nu met haar vriendin samenwoont . Ze wilt geen solo's zingen, maar gaat samen met mij 'something stupid' van Frank en Nancy Sinatra zingen

We zingen elk 1 of twee solo's en een drietal ensembles. Een ervan is een barbershop-song ( a capella voor Sopraan, sopraan, alt, alt) die we allemaal samen gaan zingen, en daarvoor komen we nu om de twee weken samen.

De hele voorbereiding, de spanningen en de vriendschappen die zich ontluiken tijdens deze bijeenkomsten doen me denken aan filmen zoals calendar girls, of The Full Monty.

Onze kleren nemen we niet af, maar we leggen wel onze ziel bloot, voor elkaar en in Oktober voor het publiek.

Vorige Donderdag hadden we hier thuis een bijeenkomst. De bedoeling was dat we voor elkaar zouden zingen, want sommige zangers hebben nog nooit voor een publiek gestaan.Ik had dus nog een paar andere vrouwen uitgenodigd om te komen luisteren en/of meezingen.
Het was een prachtige zomer avond,ik had moussaka en griekse sla gemaakt, en de ladies zorgden voor de wijn.
Iedereen was een beetje nerveus, maar na een paar glaasjes zongen we allemaal tesamen een liedje om ons op te warmen, en toen begonnen we met de solo's. Ik als eerste met'Cry me a river' en 'Mad about the boy', gevolgd door Sinead met 'Cheek to Cheek, enzovoort. De wijn vloeide en het zingen ging steeds beter en beter, en na een uur of twee konden we niet meer stoppen. Mijn dochter Angharad kwam er ook bij. Met haar zongen we Abba muziek, haar eerste smaak van de Ierse sing-song.
Dearbhail (zeg duirvel), een kunstenaar zong de mooiste oud-Ierse liederen over verloren liefdes, en natuurlijk de Engelsen.
Bernie zong de liedjes die ze voor haar dode baby en haar echtgenoot geschreven had, we zaten nadien allemaal met tranen in onze ogen en Lucy, zelf een nieuwe moeder van haar vierde dochtertje begon te wenen. Het gevoel van vriendschap en solidariteit groeide meer en meer, en de wijn vloeide en vloeide.
Uiteindelijk moesten we er wel een einde aan maken en natuurlijk werd ik weer overtuigd om mijn versie van 'je ne regrette rien' te zingen. Zoals steeds met enorm succes!
Om 1.30u gingen de laatsten naar huis. Iedereen was gelukkig.
Het was een avond vol warmte voor elkaar en door de muziek. Eén van die onvergetelijke bijeenkomsten.
En het is nog maar Juni. We hebben nog vier maanden vóór het concert. Het belooft een fantastische ervaring te worden die ons allemaal dichter bij elkaar zal brengen.( en hopelijk een pak geld zal opbrengen) Ik kan al niet wachten voor de volgende sessie!

Stereotypes

De film 'Leap Year' heeft de Ieren ( of althans de Ierse filmcritici) tegen de borst gestoten.
In de film volgt een Amerikaanse vrouw haar vriend naar Ierland om hem daar op 29 februari een huwelijksvoorstel te doen. In Ierland is 29 Februari de enige dag dat een vrouw een man ten huwelijk mag vragen.
Ze komt ergens in een klein dorpje terecht, waar de bewoners al zingend en dansend Guiness zitten te drinken, en wordt er verliefd op een rasechte Ier.

De critici vonden het aanstotend dat de Ieren in de film afgeschilderd werden als Guiness drinkende, Riverdance dansende, simpele geesten. Er was nergens een computer of enige moderne architectuur te zien. Ierland was een oasis van groen, met blatende schapen en drinkende boeren.
Ikzelf heb de film niet gezien, ik las alleen maar de kritiek en het commentaar van de journalisten.
Een paar pagina's verder las ik in een artikel dat volgens Eamon Ryan, minister voor communicatie en energie, Ierland het Silicon Valley van Europa zou worden. Ik verstikte bijna.

Nu is Ierland inderdaad wel niet meer het land van de jaren tachtig. Cork heeft zijn eigen National Software Centre en Webworks, en in heel Ierland zijn er een pak innovatieve projecten aan de gang. Maar door het hier Silicon Valley te noemen maken ze dezelfde fout als tijdens de Keltische tijger: ze bouwen weer luchtkastelen.

De Ieren leiden blijkbaar aan een identiteits crisis. het beeld dat ze jarenlang van zichzelf hebben opgehangen klopt niet meer. De recessie en de schandalen hebben hen een opdoffer gegeven.
Maar wil de doorsnee Ier nu echt van dat imago af? De winkels liggen vol van Leprechaun hoeden, namaak Guiness pinten en shamrock voor St Patricks day. De Ierse droom trekt jaarlijks steeds weer een pak toeristen aan. De Amerikanen zijn in aantal gedaald, maar diegenen die nog naar hier komen doen dat omwille van de groene Ierse droom, niet omwille van innovatie.
Emma Kate, de sopraan die traditionele Ierse liederen zingt heeft veel succes in de USA.

Deze mijmeringen over nationale identiteit en sterotypes bracht me ook weer bij mijn blogpost van vorig jaar, waar ik het had over Vlaanderen 2020. Wat voor een beeld wilt Vlaanderen eigenlijk creeren van zichzelf. Heeft Vlaanderen een identiteit in het buitenland? Misschien wel onder de zakenlui, maar bij de doorsnee burger?

Ik heb daarom een kleine rondvraag gedaan bij mijn facebook vrienden. Aan alle Belgen vroeg ik naar de eerste drie woorden waar ze aan dachten als ze het woord 'Ierland' horen. Ik deed hetzelfde bij Ieren en andere niet-Belgen voor de woorden Belgie, Vlaanderen en Ierland.
Ik heb aan de Belgen niet gevraagd wat ze over Belgie of Vlaanderen denken, want dat zou net iets te politiek geladen zijn.

Voor het woord 'Ierland': dachten de niet-Ieren vooral aan 'groen', 'mooi landschap' en dan een gelijk aantal voor 'shamrock' ( de piepkleine klaver, symbool voor de Drievuldigheid) en 'Guiness'.

De niet-Ieren die in Ierland wonen denken er blijkbaar anders over, meestal komt dat, denk ik, omdat de Ierse droom maar een droom blijkt te zijn. Zij denken vooral:'Regen', 'alcohol' en in gelijke mate 'chaos','groen' en 'natuur'. Andere woorden waren o.a. oud, ontwikkelingsland ( door een teleurgestelde Amerikaan ) maar ook vriendelijk ,luchtkastelen.

De Ieren die over Ierland denken, waren een echte verrassing. Ze denken nog meer stereotypisch dan andere nationaliteiten. Hun woorden waren: Groen,St Patricks Day, Guiness, U2 en Leprechauns (dwergen).

Over Belgie dacht bijna iedereen dezelfde drie woorden: Chocolade, bier en diamanten. Niet 'pedofilie' dus, zoals in de film 'In Bruges' gesuggereerd werd.

En dan komt Vlaanderen. en het blijkt dat er nog heel wat werk aan de boeg is om Vlaanderen ook een identiteit te geven.
70% dacht aan de eerste wereldoorlog. Hun woorden varieerden van 'WWI', 'poppies' tot 'Fields'. Ze komen allemaal uit'In Flanders Fields' van John Mac Crae, het gedicht dat iedereen hier in het secundair onderwijs moet leren.
Op de tweede plaats, met 40% kwamen kunst en cultuur. Meestal werd Rubens als voorbeeld gegeven.
Evenveel mensen(ook 40%) kennen Vlaanderen echter niet of weten er niets over. Verder dacht men aan Vlaams, Walen, Brugge, en één Ier was heel fier toen ze 'Kuifje' zei.

De niet-Belgen waren vooral Ieren en Engelsen, maar ook één Amerikaan, een Libanees en een Filipijn. De laatste twee kenden Vlaanderen helemaal niet. De Ieren die Vlaanderen niet kenden waren een binnenhuis architect en een computer technicus. Eén Schotse vrouw, een ex-BBC medewerker, wist niets over Vlaanderen.

Ik weet wel dat het maar om een kleine groep mensen gaat. Maar toch denk ik dat we hier een klein lesje kunnen leren.
Wees voorzichtig met stereotypes, ze blijven je navolgen. En Vlaanderen, wat we ook mogen denken en dromen, we zijn slechts weinig of niet gekend en we hebben nog een pak werk om daar iets aan te veranderen.

Mná Gaeilge- Ierse Vrouwen

Ze noemen Mary, Margaret,en Joan, ze houden van een druppel, en ze houden van plezier. Het zijn de Ierse vrouwen, vrouwen van middelbare leeftijd.
Ze waren jong in de jaren dat het gebruiken van condooms nog illegaal was ; vanaf 1979 waren ze te verkrijgen in de apotheker mét een doktersvoorschrift, de pil werd op de zwarte markt gekocht of ook met een voorschrift van de dokter en dit mocht alleen voor vrouwen met onregelmatige menstruatie. Er waren dus plots een pak vrouwen met dit probleem in Ierland.

Ze waren jong toen de Magdalene wasserijen bestonden en de industriele scholen op volle toeren draaiden.
Ze zijn getrouwd met de jongens uit het dorp, en ze zwaaien de plak in huis. Want de Ierse 'Mam' is zoals de Italiaanse 'mama'. Ze gaan weinig of nooit uit in het gezelschap van hun echtgenoot, dat zou te saai zijn. De Ierse vrouwen vormen een heel hechte gemeenschap waar mannen niet in thuis horen. Zij beslissen wie in het dorp aanvaard wordt en wie niet, ze zijn ook een grote stemmengroep, daar kunnen de politiekers van meespreken.

Enkel tijdens het weekend als ze naar de pub gaan, mag mijnheer mee. Hij staat dan aan de toog en zij zit aan de tafel met haar vriendinnen. Mijnheer betaalt de drankjes, zodat de vrouwen zo lang mogelijk blijven zitten. Want als zij er genoeg van heeft gaat iedereen naar huis. Nu, dat gebeurt niet dikwijls. Meestal blijft mevrouw doordrinken als mijnheer niet meer kan. Na het sluitingsuur gaan de gordijnen dicht en de deur op slot, en de dames blijven dikwijls plakken tot de vroege uurtjes.
Veel van deze vrouwen hebben grote tragedies meegemaakt. Het lijkt me altijd weer dat er hier meer tragedies gebeuren dan in Belgie. Misschien is dat omdat iedereen hier nog iedereen kent, en je het dus ook altijd hoort als er iets gebeurt.

Zo waren er in het kleine dorpje waar ik vroeger woonde, in Ballinadee, Mary, die haar eerste kindje verloren was. Haar man stierf aan mondkanker toen hij 40 was. Mary bleef alleen met haar enige zoon, en werkt hard om elke maand rond te komen.
Bridey's echtgenoot stierf aan de ziekte van Weil ( veroorzaakt door ratten) na in de tuin gewerkt te hebben. Margaret, een moeder van zes jongens, verloor haar man aan een hartaanval, Nellie's zeventienjarige zoon stierf in een auto ongeval, Mary van naast ons verloor haar schoonzuster aan een allergische reactie, en dit zijn maar enkele verhalen.
Net zoals ze plezier maken met elkaar, steunen ze elkaar ook door alle tragedies heen. Als er iemand sterft, komen de vriendinnen dadelijk toegelopen om het huis te kuisen, de boterhammen te smeren en om te troosten. Het is een hartverwarmend zicht om hen zo bezig te zien.
Ik heb zelf ook veel steun gekregen van mijn eigen vriendenkring. Het was niet gemakkelijk om borstkanker te krijgen zonder familie om me heen, maar de vriendschap en de steun die ik hier gekregen heb was ongelooflijk en ontroerend. Catherine kwam spontaan het huishouden doen toen ik in het ziekenhuis lag, ze paste op de kinderen, kookte voor hen en hielp hen met hun huiswerk. Nellie kwam regelmatig met klaargemaakte schotels af die Haydn dan enkel in de oven moest stoppen. De twee Mary's uit de buurt kwamen het huis schoon maken, en dan waren er de fantastische vrouwen van het koor die naast me kwamen zitten tijdens de chemotherapie sessies. Marina, die met me mee kwam om pruiken te passen, en Lynn die erbij was toen ik mijn hoofd liet kaalscheren, en me heel moedig zei dat ik er echt goed uitzag zonder haar.

Dit zijn de Ierse vrouwen van mijn hart, het zijn de vrouwen waar je nooit over leest. Ze zijn geen schoonheden , ze zijn geen power vrouwen , ze hebben geen carriere . Maar op deze dag van de vrouw verdienen ze het toch wel echt om eens in de bloemetjes gezet te worden.

Moet er nog een huis zijn?

Ik krijg regelmatig mail van mensen die eraan denken om in Ierland te komen wonenen me om advies vragen.
Het beste advies dat ik nu kan geven is om ermee te wachten. Er is namelijk geen werk, de belastingen gaan omhoog, het kindergeld omlaag. Als je moet kiezen tussen dienstverlening in Belgie en in Ierland, dan wint Belgie meteen.
Maar één ding kan je hier zeker vinden: een huis.
De Keltische tijger , nu al lang gestorven en begraven, heeft een enorme erfenis achtergelaten.
We hebben hier nu namelijk, en hou je vast, maar liefst 300.000 leegstaande huizen, volledig nieuwgebouwd. Ze maken meestal deel van grootschalige ondernemingen, wijken gebouwd door gretige ondernemers in de tijger-jaren.
De kredietcrisis, gepaard met lagere inkomens, en de werkloosheid heeft er voor gezorgd dat bijna niemand nog een huis kan kopen.
Hier was een huis kopen, zoals in Engeland, een investering waar zo vlug mogelijk geld uit gemaakt moest worden. Men begint met een klein huis, vernieuwt het, en verkoopt het weer aan een hogere prijs, om dan een groter huis te kopen, dat dan een paar jaar later ook weer verkocht kan worden aan nog een hogere prijs, enz. Zo ging het dus tot een tweetal jaren geleden. Net zoals in de VS, begonnen de huizen te dalen in waarde, nu soms tot 50%, met als gevolg dat vele eigenaars nu vast zitten in het eerste huis van de eigendomsladder. Het huis is nu minder waard dan de prijs waarvoor ze het gekocht hebben, en ze kunnen dus niet meer verder.

Naast de 300.000 huizen zijn er ook een pak appartementsgebouwen die zo goed als leeg staan. In Cork werd twee jaar geleden the Elysee met veel pompom geopend. Het is het hoogste gebouw in Ierland met 17 verdiepingen. De appartementen zijn state of the art. Voor de binnentuin werden bomen ingevoerd uit het verre Oosten.Dat gebouw staat er nu zielig en zo goed als leeg torenhoog als een zielig bewijs van de economische ramp die Ierland is.
Ik hoorde het verhaal van een koppel in Dublin dat heel fier was met hun aankoop van een appartement met twee slaapklamers in een nieuw gebouw in een dure buurt in Dublin voor 450.000€. Dit appartementsgebouw staat nu ook zo goed als leeg. Uiteindelijk heeft de plaatselijke gemeenteraad de overige appartementen gekocht voor 250.000€ om er sociale woningen van te maken. Dit kopppel kan nu niet meer weg. Hun appartement is nu een sociale wijk, de dure buurt van Dublin bestaat niet meer.

Miserie troef dus voor huiseigenaars en ondernemers.
Mocht je er dus aan denken om één van die huizen te kopen, waarom dan niet eerst een weekje in een hotel doorbrengen, want naast leegstaande huizen hebben we hier ook een overmaat aan leegstaande hotels. kamers waarvoor je een jaar geleden 150 tot 200 € per nacht betaalde, krijg je nu voor 50 tot 70 €. Dikwijls zijn het boetiek hotels die de laatste jaren overal opdoken. Klasse dus, aan kleine prijzen.

Erg toch wel dat zo'n mooi land zich zo heeft overgelaten aan domme gretigheid. De resultaten staan hier nu stilletjes aan te vergaan.

Zingen

Bij ons thuis werd er vroeger nog gezongen. We zongen het gebed aan tafel, we zongen op de feesten, we zongen mee met My fair lady en the Sound of Music. Elk jaar gingen we naar het familiefeest ( Mollenfeest ) waar er door iedereen ( toch zo'n 100 man) altijd gezongen werd. Zingen was een deel van ons leven.
Maar met het ouder worden verwaterde die gewoonte spijtig genoeg. Twee van mijn kozijnen, Kris en Koen, zijn blijven verder zingen, de rest van ons is er zo stilletjes aan mee gestopt.
Ik was als het ware vergeten dat ik kon zingen, tot ik naar Ierland kwam. Hier wordt muziek en de zangkunst nog serieus genomen.
Ik moest het de eerste keer ondervinden toen ik in de pub zat op 2 Januari 1999, na de jacht. Alle jagers waren er aanwezig, en ze begonnen aan de traditionele sing-song. Plots werd ik op een tafel gezet, en moest ik ook zingen. Ik pannikeerde, want ik had al lang niets meer gezongen, en zong dus maar 'In de stille kempen' en kreeg er meteen een daverend applaus voor..
Vanaf toen kreeg ik de accolade 'she's a great singer' en dat is niet te onderschatten. Een goede stem wordt hier echt gewaardeerd.
Mijn zussen die hier op bezoek kwamen werden meteen ook getest, net als Haydn's Nederlandse vriend en zakenpartner, die met onze hulp 'De zilveren Vloot' zong.

Intussen heb ik al geleerd dat iedereen hier een 'party piece'heeft, dat is een liedje dat ze meteen kunnen zingen als ze opgeroepen worden tijdens een sing-song.
Ik heb hier ooit eens 'Je ne regrette rien' gezongen, wetende dat de Ierse harten smelten als ze Frans horen, en vanaf toen moet ik steeds weer Edith Piaff zingen. Ik heb het intussen ook al voor de Franse ambassadeur gezongen. Hij werd zo enthousiast dat hij voor 12 andere ambassadeurs rechtsprong en uitriep 'Vive la France!!!' Ach ja, ik heb hem maar in de waan gelaten.

Muziek is , net zoals godsdienst, niet weg te denken uit de Ierse samenleving. Er zijn hier dan ook een pak mensen die professioneel geschoold zijn.
Niet iedereen vindt werk als geschoolde vocalist ,je kan ze dus overal tegenkomen.
Zo is Michael Lawlor, de onderhoudsman in mijn zoon Sipke's school,een geschoolde tenor(zijn bijnaam in de school is Mickey lala). Nu op zijn zegtigste, heeft hij besloten om deel te nemen aan de Ierse talent show, en gaat binnen kort naar de halve finale.
Een tweetal jaren geleden zat ik in een sandwichbar in Cork, toen een man de broodjes kwam leveren. Ik herkende hem meteen als Pat Doherty, een baritone, die ik nog begeleid heb met het koor en die ik in the Opera House de rol van Mr Bumble in 'Oliver!'zag vertolken.

Dan is er Louise O'Sullivan, de mezzo soprano, die haar zang carriere op heel jonge leeftijd moest stoppen omwille van een zware ziekte. Ze heeft de ziekte overwonnen en is nu terug met een pracht van een stem. Je kon er in deze post al naar luisteren.
Louise werkt in een Leisure Centre in Cork.
Emma Kate Tobia is een sopraan. Ze werkt heel hard aan haar carriere, en heeft nu, 5 jaar nadat ze zelf een CD uitbracht, getourd in de Verenigde Staten. Emma kate zingt Ierse traditionele muziek, gearrangeerd voor klassieke begeleiding.
Als ze niet tourt, werkt Emma Kate samen met haar echtgenoot in hun bedrijf.

Ik kan nu niet meer naar het koor, en neem nu zanglessen bij Loaise O' Hanlon, om te kunnen blijven zingen. Laoise ( spreek het uit als 'Liesje')is een fantastische vocalist. Net zoals vele andere vocalisten geeft ze les en zingt ze op huwelijksfeesten om verder te kunnen. Laoise heeft ook haar eigen big band.

Cork heeft ook meer bekende talenten zoals Cara O'Sullivan en Mary Hegarty
De bovenstaande zangers zijn maar een kleine greep uit het enorme aanbod aan getalenteerde zangers in Cork alleen.
De Belgen tellen waarschijnlijk evenveel goede zangers als Ierland, het grote verschil is dat men hier nog weet of men kan zingen of niet. Het is een deel van het dagelijkse leven.
Bono is maar één van de velen!
Als je dus naar hier komt, en je bestelt een broodje in een koffiebar, vergeet dan niet dat de dame die je bedient, of de man die de toiletten aan het kuisen is, mogelijk dezelfde avond ergens een area staat te zingen.
En bereid je party piece voor!