Opnieuw emigreren

De Ieren zijn weer aan het emigreren.
Tot nu to zijn er in 2010 alléén al 65.500 mensen vertrokken en de verwachting is dat er in 2011 nog 60,000 mensen het land zullen verlaten.
Het budget dat gisteren voorgesteld werd is keihard. Verhoging van de BTW, vermindering van het minimum inkomen met 1 Euro per uur, vermindering van sociale uitbetalingen, meer tax op benzine en stookolie, verhoging van het inschrijvingsgeld voor de universiteit van 1500€ tot 2000€, belastingsverhoging, enzovoort.
Wat opvalt is dat er niets voorzien is om werkgelegenheid te stimuleren.
Er werd in sommige kranten al opgemerkt dat de regering waarschijnlijk hoopt op een hoge emigratie om de werkloosheid cijfers in toom te houden.

Emigratie is een deel van de Ierse cultuur geworden. De Ieren blijven niet zitten als ze geen werk vinden; ze vertrekken naar het buitenland. In Belgie is zoiets ondenkbaar, maar hier is dit normaal. Bijna iedere familie die ik hier ken heeft minstens 1 familielid in het buitenland .
Tot nu toe was de meest favoriete bestemming Groot Brittanie, maar dit jaar gaan de emigranten meer naar Australie, Canada en Azie.
De meeste emigranten zijn jonge, pas afgestudeerde Ieren, het is een ware 'brain drain'. Niet zo'n goed nieuws dus voor de politici die van Ierland een 'Smart Economy' wilen maken.

Vanmorgen las ik een blogpost van Deirdre O'Shaughnessy, redacteur van de populaire gratische krant, de Cork Independent.en blogster, waarin ze beschrijft waarom zij besloten heeft in Ierland te blijven.
Ik heb het hier vertaald:

'Dit is mijn land, en ik vertrek niet.
Ik ben geen patriot, zelfs geen republikein.
Ik ben geen grote GAA fan ( Gaelic Athletic Association): ik drink geen Guiness; ik ben niet godsdienstig; ik kan 'The Lakes of Pontchartain' niet tot de vroege uurtjes zingen.
Ik kom niet uit een boerenfamilie, Ik heb Peig Sayers nooit gelezen, ik ben nooit naar de bog geweest.
Ik was te jong om tijdens de meeste Keltische Tijger jaren te werken.
Ik weet niet hoe de Tijger eruit zag, en ik hoorde hem nooit brullen.

Ik drink koffie, ik heb een i-phone; ik werk in de Media; ik heb een mooie auto, en een mooi leven. Maar geld heb ik niet.

Ik maak mijn eigen koffie, mijn tweedehands i-phone heb ik van een rijkere vriend gekregen; mijn auto is bijna 10 jaar oud; en mijn job, ook al hou ik ervan, is slecht betaald.

Mijn beste vriendin van de uni woont in Londen. Mijn beste schoolvriend woont in Australie.

Twee weken geleden, toen het PriceWaterhouseCooper schandaal internationaal uitbrak ( waarin mannelijke werkenemers erop betrapt werden dat ze de vrouwelijke collega's punten gaven op hun uiterlijk via interne e-mail), emailde mijn vriend me vanuit London.

"Nog maar eens een afschuwelijk verhaal vanuit Ierland. Ze zijn daar toch wel zielig"

Met 'ze' bedoelde ze 'de Ieren'. Ze is nu bijna beschaamd om aan de Engelsen te zeggen van waar ze komt. Ze werkt in de 'City of London', en moet dagelijks naar de grappen luisteren over onze zielige finaciele toestand, onze morele bankroete politici en de ineenstorting van onze eens hoogvliegende economie.
Ze heeft rechten gestudeerd en heeft een masters in PR. Ze is één van de hoog opgevoede beroepsbevolking, die we voorgoed verloren hebben.

Een week geleden toen de IMF kwam, niet kwam, kwam, niet kwam, kwam om de budgetaire strategie van mijn land te overzien, emailde mijn vriendin uit Australie me.

"Ik wil al het nieuws! Maar niet over de economie, dank u, ik wil niet meer weten waarom ik niet naar huis kan komen!"
Ze heeft een masters in chemie, nog eentje van die hoog opgevoede beroepsbevolking, die we voorgoed verloren hebben. Ze heeft in de top drie van de pharmaceutische bedrijven gewerkt, dankzij haar excellente opleiding, en ze is in Australie omdat er hier geen werk is voor haar.
Ze had gepland om voor één of twee jaar naar Australie te gaan. Nu, na zes maanden, weet ze al dat het veel langer zal duren voordat ze naar huis kan komen.

Ik was een studenten-afgevaardigde tijdens het staartje van de Keltische tijger. Van de vijf gemotiveerde, ambitieuze, welbesproken mensen die met mij in het committee waren, zijn er drie in Australie. Eén is terug gekeerd naar haar thuisland, Polen. Mijn laatste kameraad vertrekt in Januari naar Indie.

Dit waren de doeners- wat gaan wij nu doen, als ze allemaal vertokken zijn?

Ik kom uit een plattelandsdorpje, waar het GAA team het voor het eerst voor zover ik me kan herinneren, goed doet. Dit is goed, maar waarom?

De meeste jongens waarmee ik naar school ging zijn thuis, zonder werk. Het is goed dat ze sporten en niet drinken om de tijd door te brengen, maar dit zal niet blijven duren.
Ik vroeg één van hen, die nog steeds werkt ( in een fabriek die de sluiting heeft aangekondigd en elke week arbeiders ontslaat), waarom zijn vrienden niet vertrokken waren.

" Waar zouden ze het geld vandaan halen" was zijn antwoord. Inderdaad, het kost een paar duizend Euro om naar Australie te gaan , en er is daar ook niet veel werk voor ongeschoolde arbeiders. Deze jongens hebben geen diploma. Ze werkten allemaal in de bouw toen de zeepbel barstte.
Nu wonen ze thuis bij hun ouders in de huizen waar ze opgroeiden.

In de lagere school waren we met 18 in de klas, van deze 18 hadden maar de helft van de vaders een job.

Inderdaad, we hebben dit vroeger ook al meegemaakt, en ja er zijn verschillen; we hebben nu miljarden schuld en de internationale gemeenschap lacht ons uit en is ook woedend omdat ze ons moeten helpen omwille van de gretigheid en de domheid van een paar bankiers.

Het vier jaren plan van gisteren lijkt wel strategisch gepland om mijn generatie het land uit te sturen.

Diegenen die nog niet vertrokken zijn zien hun loon weer krimpen, hun belastingvoordelen verliezen ,hoger inschrijvings geld en verlaging van sociale uitkeringen.

Wij hebben nooit genoten van de 'boom'. Velen onder ons hebben niet op Fianna Fáil gestemd. Maar we worden gestraft voor de gretigheid van de generatie van onze ouders en de kleine elite.

Het wordt tijd voor onze generatie om in opstand te komen. We hebben nood aan leiderschap, de generatie vóór ons heeft ons bedrogen. Zij zullen niet voor de rest van hun carriere moeten betalen voor hun fouten,. Wij wel, tenminste diegenen van ons die overblijven.

Ik vertrek niet, omdat dit mijn thuis is.

Ik vertrek niet, omdat ik niets verkeerd gedaan heb.

Ik vertrek niet, omdat ik hard gewerkt heb om mijn positie te bereiken.

Ik vertrek niet, omdat ik niet roekeloos gegokt heb met mijn geld en het geld van mijn land.

Ik vertrek niet, omdat mijn land me nodig heeft.

Ik vertrek niet, omdat ons land onze generatie nodig heeft.

Ik vertrek niet, omdat het de blijvers zijn die ons land zullen hervormen.

Ik vertrek niet, omdat wij het zijn die kunnen vermijden dat het ooit weer gebeurt.

Ik vertrek niet, omdat ik niet wil dat mijn kinderen moeten vertrekken.'

And now, the end is near

Het hek is dus van de dam. Gisterenavond gaf Brian Cowen een persconferentie, waarin hij meedeelde dat de EU en de IMF een aanvraag om de Ierse regering te helpen met een lening van zo'n 80 tot 90 miljard, annvaard hebben.
Ik had gedacht dat hij ontslag zou nemen, maar dat deed hij dus niet.
Vanmorgen hebben de groenen zich uit de regering getrokken, Brian Cowen kan nu niets anders doen dan verkiezingen plannen. Die komen er in januari.
Dit is dus waarschijnlijk het einde van Brian Cowen en zijn Fianna Fail partij.
Hoe het nu verder moet, weet niemand echt nog te zeggen.
Wie kunnen we nog geloven? De nationale schuld is in een paar maand van 30 miljard naar 90 miljard gestegen. Is dat nu het laatste bedrag? Alleen Brain Cowen en zijn regering zijn er echt van op de hoogte, en wij moeten nu afwachten.



De Ierse bevoling blijft verbazend kalm. Er zijn geen Griekse scenes. Er komen wel betogingen, maar die zijn niet spontaan, en goed op voorhand gepland.
Vanavond om zes uur is er een vigilie voor de regering gepland in Cork. Op Woensdag betogen de studenten in Cork en Dublin tegen de geplande verhoging van het inschrijvingsgeld,en in December is er een betoging gepland tegen de besparings maatregelen.

Wat me wel opvalt is dat iedereen tegenwoordig over politiek spreekt,en dat de mensen thuis wel kwaad zijn, maar niet graag op straat komen.
Er wordt ook meer en meer gevraagd naar een nieuw politiek systeem. De oude partijen die nog van de burger oorlog afstammen doen het niet meer voor de jongeren.

Het ziet er naar uit dat Enda Kenny van Fine Gael de nieuwe premier zal worden. Het valt nog te bekijken of hij Ierland uit de impasse kan halen.

En de Ier, hij ploegde voort

Ierland is nu wel dagelijks in het nieuws. Bail out of niet? Gaan we bankroet? Hoe verschrikelijk wordt het budget?
Maar er is ook een andere kant in Ierland, die spijtig genoeg niet meer in het nieuws komt.
De grote problemen zijn er in de steden als Dublin, Cork en Limerick, waar de Keltische tijger het meeste impact gehad heeft, diegenen die lijden onder de Ierse problemen zijn de staatsambtenaren en werknemers en werkgevers die bij de bouw en onroerend goed betrokken waren, van metsers , elektriekers en loodgieters tot bouwondernemers en architecten en advokaten die zich specialiseerden in vastgoed verkoop, en dan natuurlijk de mensen die eigendom gekocht hadden tijdens de piek periode, en wiens huis nu minder waard is dan de lening die ze hebben aangegaan.

Een groot deel van de bevolking doet het echter niet zo slecht.En ik heb zelf de indruk dat velen zich wat beter voelen nu de bubble eindelijk gebarsten is.
Niet iedereen is namelijk gretig geweest, vele Ieren bekeken de Keltische tijger en al de gekte errond met grote argwaan, en wisten dat het niet kon blijven duren.

In ons klein kringetje gaat het ook goed. Haydn schrijft nu voor Harvard Business Review en GigaOm en hij begint te bloggen voor Forbes, hij houdt regelmatig toespraken over Analytics, ook al zei het in de VS en Zweden, en niet in Ierland.

Ik heb intussen ook een job die voor mijn voeten gevallen is, ik zorg nu voor het volledig sociale netwerk van een plaatselijke zaak, die zelf goede zaken doet en stilletjes aan moet uitbreiden.
Langzaam maar zeker begint de plaatselijke economie hier in West Cork wat vooruitgang te maken.
Export in Ierland doet het goed, en in vergelijking met andere Europese landen, doet Ierland het zelfs beter.

De Ieren zijn intussen ook aangenamer gezelschap geworden. Het doet er niet meer toe of je een met een 4x4 rijdt en een gigantisch huis hebt. De mensen zijn vriendelijker en minder gejaagd.
Dat heb ik zelf ook gemerkt tijdens mijn collecties voor Action Breast Cancer.
De straat collectie, die elk jaar plaats heeft op de eerste Vrijdag van Oktober, heeft dit jaar 30% meer opgebracht dan vorig jaar.
Het concert dat ik met mijn vrienden georganiseerd heb, werd ook goed gesteund. We hebben voor dat concert al 2100 € verdiend, en er blijft nog geld binnenkomen.
Al dat doemgedoe op de TV en in de kranten is erg deprimerend en we hebben hier nood aan wat plezier.
Dat was wel duidelijk.

Dus, beste vrienden, maak je niet te veel zorgen , we doen het hier beter dan je zou denken.
Hier wat opmonterende muziek van ons concert.

40 Miljard

Een korte post vandaag.
40 Miljard Euro . Dat is wat de Ierse regering nu nodig heeft om Anglo-Irish Bank en AIB ( Allied Irish Banks) te redden.
40 miljard betekent 10,000€ per inwoner van Ierland.
Brian Lenihan zei dat er geen alternatief bestaat. Hij kondigde aan dat er een extra 3 miljard uit de economie moet gehaald worden.
Er is geen werk, de tieners in het laatste jaar secundair spreken nu allemaal van emigratie. Er zijn nu 450.000 werklozen in Ierland. Cork alleen telt duizend advokaten op die werkloosheidslijst. Dat is 10% van de advokaten, dit was zelfs in de jaren tachtig niet het geval.
Volgens Brian Lenihan, de minister van Financien, bestaat er geen alternatief. Maar is dat niet waar echte politiek om draait, het zoeken naar alternatieven?

Een lange nacht, het einde van Brian Cowen?

De Ieren houden van een pint. Dat weet intussen wel iedereen. Ze zijn er bekend om en ze zijn er fier op.
Als er dan eens goed doorgedronken wordt , wordt er meestal ook gezongen. Die avonden kunnen lang doorgaan.
Dit was vorige Maandag dus ook het geval in Galway, waar de regeringspartij Fianna Fáil een diner had met de Fianna Fáil ministers en senatoren en de media.
De Taoiseach, Brian Cowen was er ook bij, en iedereen weet wel dat hij ook graag een stevige Guiness drinkt. Brian Cowen, de eerste minister, vond het blijkbaar een leuke avond, hij nam gretig deel aan de sing song en zong zelfs een paar 'party pieces'. De nacht duurde lang, en er bleef maar weing tijd om te slapen.
Om negen uur de volgende morgen had Brian Cowen een afspraak met de Nationale Radio RTE voor een interview over de economische toestand van het land.
Arme Brian kon amper spreken. Hij klonk hees en hier en daar struikelde hij over zijn woorden. Hij had het duidelijk moeilijk.
Al vlug Twitterde Simon Coveney van de oppositie partij Fine Gael, dat de Taoiseach ofwel nog dronken was en anders zeker een kater had toen hij het interview gaf. De Tweet werd al vlug opgemerkt door de media, en Brian Cowen haalde het nieuws in de Engelse en Amerikaanse en Spaane pers.
Hij kon niet anders dan zich op de nationale televisie te verontschuldigen voor het interview, maar ontkende wel dat hij dronken was.
Zijn mede ministers verdedigden hem hevig. En natuurlijk waren er de goede Ierse zielen die vonden dat zelfs een Taoiseach zich af en toe eens mag laten gaan.
Met het land in een diepe crisis hebben we hier echter nood aan een stevig beleid en de meeste Ieren twijfelen er sterk aan dat dat beleid kan komen van iemand die te weinig slaapt en de pinten naar binnen gooit.
De kans bestaat dus dat we opweg zijn naar nieuwe verkiezingen.

De grappenmakers hadden ook niet veel tijd nodig. Facebook en Youtube stonden al vlug vol van Brian Cowen jokes.

Jongeren en scholen in Ierland

Het is weer die tijd van het jaar, waar we hier in Ierland honderden en soms zelfs duizenden Euro uitgeven aan schoolboeken, boekentassen, school-uniformen schoolbussen. Gemiddeld wordt er zo'n €1000 Euro per kind per jaar uitgegeven als je alles bij elkaar telt. Het grootste deel van die € 1000 wordt in September uitgegeven. En voor vele families is dat echt té veel.
Het aantal families dat voor hulp vraagt voor de aankoop van schoenen en uniformen is fel gestegen tegenover vorig jaar, en inmiddels blijkt ook dat vele gezinnen hulp vragen aan hun ouders, vrienden en familieleden en zelfs leningen aanvragen bij de plaatselijke Credit Union om deze onkosten te kunnen betalen.

Eén van onze kinderen gaat naar een protestantse privé-school. Omdat alle scholen hier Rooms-Katholiek zijn, heeft de protestantse kerk zelf een aantal privéscholen opgericht om de protestantse en andere niet katholieke minderheden de kans te geven op een opleiding naar hun overtuiging.
Deze school kost per jaar €2800 ( de goedkoopste privéschool in Ierland), maar omdat mijn man een protestantse achtergrond heeft, krijgen we een premie van de Church of Ireland, en betalen we €1000 per jaar. Het uniform, de boeken en alle andere kosten moeten we ook nog betalen.

Mijn andere twee middelbare schooljongens gaan naar een 'vrijwillige' school. Dit is een school die door een familie opgestart werd. Ze deden het om de jongens van de boerenfamilies die de boerderij niet zouden erven, de kans te geven een goede opleiding te krijgen en armoede te vermijden. De school is dus slechts quasi-privé, want ze is volledig gratis. Een nadeel is dat deze school minder subsidies krijgt en het met oudere gebouwen en slechtere faciliteiten moet stellen. De akademische opleiding die de jongens er krijgen is echter uitstekend, we nemen er de oude gebouwen dus maar bij.

Het valt mij dikwijls op dat mensen, uit welk land ze ook komen, graag pochen met de kwaliteit van het onderwijs in hun land. Ik hoor al een paar Belgen denken, 'Ja, maar ons systeem is toch wel het beste', maar, beste landgenoten, dat denkt wel elke persoon van zijn eigen land, en na een aantal jaren in dit land te vertoeven moet ik zeggen dat het moeilijk te bepalen is welk systeem nu beter is dan een ander en dat elk onderwijs systeem zo zijn voor-en nadelen heeft.

Zo is het onderwijs hier volledig verschillend van het Belgische. De staatscholen, of Community schools zijn gratis ( behalve dan voor de boeken,etc). Ze zijn voor alle kinderen die de lagere school hebben afgewerkt. Er zijn dus geen technische scholen, geen handelscholen, iedereen gaat naar de zelfde school. Daar kan je dan aan de hand van keuzevakken en hogere of lagere studieniveaus van de vakken verschillende richtingen uit.
Om Latijn en Grieks te studeren moet je naar een privéschool, of je moet zelf buitenschoolse lessen organiseren. De katholieke kerk heeft hier ook privéscholen, de bekendste zijn de Christian Brothers en de Presentation Brothers, waar de opleidingen excellent zijn, maar duur en dus niet voor Jan-met-de-pet.

Persoonlijk vind ik dat er in de kwaliteit van het onderwijs geen of weinig verschil bestaat tussen de privéschool van Fintan ( de Bandon Grammar School) en de school van mijn twee andere zonen, Sipke en Milo,Hamilton High School.
Fintan's school heeft meer sport faciliteiten, en is niet katholiek,de reden waarom we hem naar die school gestuurd hebben, maar qua akademische kwaliteit is de school niet zo goed als Hamilton High.
In Fintan's school draagt men een uniform, Hamilton High verkiest meer tijd te steken in het onderwijs dan het controleren van dassen en schoenen. De studenten lopen er rond in training of jeans, de atmosfeer is er heel relax, maar de resultaten zijn er, in vergelijking met andere scholen, super.

Sipke is net aan zijn laatste jaar begonnen. Hij wilt volgend jaar graag naar Engeland om er antropologie te studeren.
Eerst moet hij nog zijn leaving certificate behalen; een staatseksamen, zoals in Engeland, maar hier moet je minimum zes, maximum acht eksamens afleggen, in Engeland heb je er maar drie nodig.
Om een plaats aan een universiteit te krijgen moet je een aanvraag doen, de universiteit geeft dan aan hoeveel punten je moet behalen tijdens de leaving certificate eksamens om tot de cursus toegelaten te worden.
In Engeland moet je een essay schrijven waarin je de universiteit moet overtuigen waarom jij een goede kandidaat bent voor een plaats in de cursus. De directeur van je school moet je resultaten voorspellen. Een commissie beslist dan of je al dan niet in aanmerking komt voor een plaats aan de universiteit. In sommige colleges, zoals Cambridge, nodigen ze de kandidaten dan uit voor een interview, dat beslissend is voor je toelating , natuurlijk altijd afhankelijk van je werkelijke eindresultaten.
In de London School of Economics krijg je 300 woorden om uit te leggen waarom ze jou moeten kiezen. Er zijn 200 plaatsen en 3000 kandidaten.

Het laatste jaar in het middelbaar onderwijs is dus echt zenuwslopend voor de ouders, de studenten én de leerkrachten. Voor diegenen die in Engeland willen studeren begint de stress al meteen als het schooljaar begint. De essays moeten half september ingestuurd worden, en de interviews nemen in December plaats. Nadien is het hard werken om de nodige punten te behalen.

Dit systeem is inderdaad zenuwslopend, maar het heeft ook voordelen. Eens je toegelaten bent in aan een bepaalde universiteit, wordt je ook meteen aanzien als een waardevolle student. Er zijn geen 'filtratiejaren' meer.
De jongeren zijn ook verplicht lang en hard na te denken over welke richting ze uitwillen. Het essay dat ze gaan versturen is waarschijnlijk één van de belangrijkste brieven die ze ooit zullen schrijven.

In Ierland is er niet veel voorzien voor de jongeren. Er zijn maar weinig sportcentra, jeugdclubs bestaan nagenoeg niet. Als je iets wil doen (met uitzondering ven Hurling en Gaelic football)dan moet je er veel tijd insteken en er hard voor vechten. Als ouder kan je ook niet anders dan je met je tiener bezig te houden. Ik rijd hier jaarlijks een paar duizend kilometers, en betaal ettelijke euro aan hotels om naar atheletiekmeetings te gaan. En zo rijdt elke ouder hier elk weekend rond om de kinderen naar hun bestemmingen te brengen.

Het is me altijd opgevallen hoe welbesproken de jongeren hier zijn en hoeveel zelfvertouwen ze hebben. Volgens mij, en dit klinkt waarschijnlijk ouderwets, komt dat doordat ze hier nog niet alles ingelepeld krijgen.
Al is het niet altijd ideaal, wat vechten voor wat je wilt en wat input van je ouders blijkt echt wel een groot verschil te maken.

Oró sé do beatha 'bhaile ( oro sjee do va awalja)

Het is Juli, het regent, en we vervelen ons hier. Er is geen betere manier om de tijd door te brengen dan naar mooie muziek te luisteren, en het is nog leuker als je aan die muziek hebt meegewerkt.

Hier is een video van Emma Kate Tobia uit Kinsale. Ze is een sopraan met een Ierse moeder en Italiaanse vader. Ze werd geboren in Schotland, maar verhuisde naar county Mayo, waar ze naar een Gaelscoil (Ierse taal school) ging.

Emma Kate maakte een CD met Mooie Ierse liederen met klassieke begeleiding.
Wij hebben met het koor aan een paar van die opnames meegewerkt.

Vorig jaar maakte Emma Kate een doorbraak in de USA met haar repertoire, ze zong in New York voor St Patricks Day en vulde elke zaal waar ze optrad tijdens haar tournée van de VS.

Oró sé do Beatha 'bhaile werd door Pádraig Pearse geschreven in de gevangenis, voor zijn executie. Hij riep in zijn gedicht de Ieren die in WOI aan het vechten waren om naar huis te keren en de wapens op te nemen tegen de Britten. De melodie komt van P.W.Joyce
Het is intussen een volklied geworden dat elke Ier kent. Het werd ook gebruikt in de film 'The Wind that shakes the Barley'

De video is duidelijk voor de Amerikaanse markt gemaakt, met een droombeeld van Ierland waar elke Ierse Amerikaan verliefd op wordt.

Als je heel goed luister kan je mijn stem ergens in het koor horen.( volgens mijn 9 jarige dochter, althans).


Hier is de Engelse vertaling:

YOU ARE WELCOME HOME
(Pádraig Pearse)

Chorus:

Oró! You are welcome home!
Oró! You are welcome home!
Oró! You are welcome home!
Now that summer is coming

Welcome Oh woman who was so afflicted,
It was our ruin that you were in bondage,
Our fine land in the possesion of thieves,
And sold to the foreigners

Chorus

Grainne Mhaol is coming over the sea,
Armed warriors along with her as guard,
They are Irishmen, not English or Spanish,
And they will rout the foreigners

Chorus

May it please the God of Miracles that we may see,
Although we only live a week after it,
Grainne Mhaol and a thousand warriors,
Dispersing the foreigners

Chorus


met vriendelijke toelating van Emma Kate Tobia