Eksamens, een nationale obsessie

 

Ik heb het hier al een paar keer gehad over de Ierse school eksamens.
Vandaag heeft mijn oudste zoon Sipke zijn laatste Leaving Certificate eksamen afgelegd, en daarmee het secondair onderwijs hoofdstuk afgesloten.
Hij had er zich al twee jaar op voorbereid. Alles draait hier om het Leaving Certificate, het staatseksamen dat elke schoolganger hier moet afleggen om het aantal punten te behalen dat zij/hij nodig heeft voor zijn/haar verdere studies.

Als Vlaming is het echt wel eens interressant om een leaving cert mee te maken. Het zijn niet alleen de scholieren en hun ouders die ermee begaan zijn, de hele pers en het hele land volgt de eksamens op de voet.
Elke dag verschijnt er een verslag in de krant over de moeilijkheids graad van het eksamen, de reacties van de leraars en een column geschreven door een leaving cert eksam. Twitter heeft een account @examwatch, waar de studenten om raad kunnen vragen, en waar ook reacties op de eksamens geuit worden.
Het eksamen voor hogere graad Wiskunde (paper I ) was dit jaar extra moeilijk en de meeste leraars reageerden dan ook erg boos. Maths I werd een trend op de Ierse Twitter, amper een uur na het eksamen werd het al besproken op de radio, de websites van de nationale kranten stonden er vol van. De eksamen commissaris moest zijn eksamen meteen verdedigen.

Een ander vak dat steeds op de voet gevolgd word is Engels, de spanning stijgt de dag voor het eksamen steeds, de prangende vraag is elk jaar opnieuw over welke poëten er in het Engelse eksamen zullen besproken worden.( dit jaar waren het E.Dickinson, W.B.Yeats, R.Frost and E.Boland).

Na de eksamens worden er conferenties georganiseerd waarop besproken wordt hoe de eksamens verbeterd moeten worden. Het is natuurlijk belangrijk dat elk eksamen met hetzelfde puntensysteem verbeterd wordt.Elke leerling heeft een nummer, er wordt geen naam op het eksamen papier geschreven, om anonimiteit te bewaren . Als er een plotse daling is in de gemiddelde score in vergelijking met andere jaren wordt het eksamen dikwijls opnieuw en op een mildere manier verbeterd.
Het ziet er naar uit dat dat dit jaar gaat gebeuren met Wiskunde paper I. Het is blijkbaar nog nooit zo moeilijk geweest.

Toen Sipke vandaag de school uitstapte zag hij er plots 10 kilo lichter uit. Hij ging even snoezen na de middag, maar slaapt nu, 2 uur later nog altijd. Hij heeft twee jaar gewerkt voor deze eksamens. Het doet dan wel deugd, natuurlijk, dat de natie mee volgt en meevoelt en de eksamen commissie op de vingers tikt als ze te ver gaan!
Bekijk de eksamens eens op de links in deze blog en kijk eens of je er zelf in zou slagen!
Nu moeten we wachte tot in Augustus voor de resultaten en om te weten of hij in Cambridge of in LSE zal beginnen, dat is afhankelijk van de resultaten en waarschijnlijk zal het om 1 puntje verschil in Wiskunede draaien. En nu maar hopen dat ze mild zijn!

Ierland, een topbestemming voor Staatshoofden ( houdt Laurent vast!)

Wat een diepe recessie al niet kan doen! Laurent had beter moeten weten. Ierland is the place to be, niet Congo!
Gisteren kwam prins Albert van Monaco op staatsbezoek, met zijn verloofde Charlene Wittstock.
Ergens begin Mei komt Queen Elisabeth het land verheugen ( althans een deel van het land) met het eerste staatsbezoek van een Brits staatshoofd sinds de onafhankelijkheid. En net als Elisabeth weer naar Engeland trekt, komt president Obama toe.
Het blijkt een trend te worden, want de Dalai Lama heeft ook zijn bezoek aangekondigd.

De reacties op de verschillende bezoeken varieren, maar één ding is zeker, de Ieren voelen zich weer wat meer het door iedereen geliefde land bij uitstek.

Het komt net op tijd, natuurlijk. Er werd net aangekondigd dat de Ierse banken nog een extra 24 miljard cash nodig hebben. Hopelijk komen de staatshoofden dus niet met lege handen toe.

De reactie op de verschillende bezoeken verschilt nogal.
Eerst dus, prins Albert van Monaco. Hij komt 50 jaar na het staatsbezoek van prinses Grace, die, je raadt het al wel, Ierse voorouders had.
Prins Albert heeft de Ierse harten duidelijk veroverd. Hij spreekt de Cúpla Focal ( de volkstaal, Iers), hij heeft volgens de kranten, veel klasse en een mooie verloofde. Het is wel duidelijk dat de Ieren 'Paris Match' nooit gelezen hebben, want ik had wel een totaal ander idee over de prinselijke Monegasken, maar ach, ze kunnen zich er maar goed bij voelen.

Een heel ander zaak is het bezoek van Koningin Elisabeth. Voor de meeste Ieren is het een goede zaak dat ze eindelijk op bezoek komt. Het had al veel vroeger moeten gebeuren.
Niet iedereen is blij met het bezoek. Gerry Adams, van Sinn Fein , vindt het bezoek 'voorbarig'. Hij vindt dat de koningin niet zou mogen komen tot Noord-Ierland eindelijk een deel van Ierland wordt.
Er zijn hier in Bandon een paar posters verschenen die er niet om liegen. Het incident van dit weekend, waarbij een ( katholieke) politieman in Noord Ierland door een boobytrap in zijn auto omgekomen is er een schrijnend voorbeeld van dat er nog een aantal heethoofden rondlopen. Hun aantal is klein, maar ze zijn gevaarlijk.

Een moedige stap van queen Elisabeth is haar plan om Croke Park te bezoeken. Croke Park is het nationaal GAA stadium, waar de Eerste Bloody Sunday plaats had in 1920. Nadat de toenmalige IRA 14 Britse informanten en spionnen gedood had, stormden de Engelsen Croke Park binnen tijdens een match en schoten er 13 toeschouwers en één speler dood.

Na haar bezoek aan Croke Park zal de koningin ook de 'Garden of Remebrance' bezoeken, die toegewijd is aan 'diegenen die stierven voor de Ierse Vrijeid', gevolgd door een bezoek aan de Irish National War Memorial Gardens in Dublin, waar de Ierse soldaten herdacht worden die tijdens de eerste wereldoorlog sneuvelden.
De Queen wilt dus duidelijk een vriendelijke hand uitrijken naar de Ieren. De meesten aanvaarden die ook, maar aan de discussie panels en de posters te zien, is er nog een pak Ieren die het verleden nooit willen vergeten en voor wie haat de enige uitweg blijkt te zijn. Alle verlofdagen werden opgeschort voor de gardaí (politiemannen) tijden het bezoek van de Queen. Hopelijk verloopt alles op een vriendelijke en veilige manier.

En last but not least, komt Obama. Met de presidentiele verkiezingen in zicht, is een bezoek aan Ierland altijd noodzakelijk. Clinton deed het, Bush, Kennedy en Reagan.
Er zijn zo'n 37 miljoen Iers-Amerikanen die een presidentieel bezoek aan Ierland zeker zullen goedkeuren. Obama heeft ook het voordeel dat een priester in Moneygall, County Offaly zijn voorouders heeft terug gevonden. O'Bama gaat dus terug naar zij Ierse Roots, in Moneygal. Hij zal er de onvermijdelijke Guiness gaan drinken, een Iers dansje aanschouwen en zijn kozijn van het zesde knoopsgat bezoeken.

De Ieren zijn enthousiast over het bezoek. Zo'n 70% zeiden dat het hen een goed gevoel gaf, en dat het goed is voor Ierland om een Amerikaanse president op bezoek te krijgen. In Moneygal hebben ze een speciale verwelkomingsvideo gemaakt voor het bezoek.
Er kwam wel een kleine domper op het enthousisame toen het gerucht de ronde deed dat O'Bama slechts vijf uur in Ierland zou blijven, maar niets is officieel, we zien dus wel.

Hier is alvast het welkomst lied van Moneygall, 'Welcome home, president Barack O'Bama!'.

Nationale Identiteit

Het is weer zover. Alles wordt weer groen, de leprechauns verschijnen weer overal, de shamrock prijkt trots op de boezems, de stout vloeit weer vrolijk.
Ja, het is weer een St Patrick's Day.
Donderdag is een dag verlof. Elke stad of dorp heeft zo zijn eigen St.Patrick's parade. Wij gaan naar Cork.
Mijn 12 jarige zoon Milo is al een week of twee het Ierse volkslied aan het zingen. Hij heeft het ook aan mijn dochter Angharad aangeleerd.
Voor de Seachtain na Gaeilge* ( De Ierse taal week) hebben ik en mijn zonen onze naam in Iers veranderd op Facebook. ( Roos Demol is Roisín Ní Chaochún**), en we hebben de face-paint en de Ierse kleuren klaar staan om naar de stoet in Cork te trekken.
Elk jaar opnieuw ben ik verbaasd van de vaderlandsliefde die de Ieren zo gretig tentoon stellen. Niet alleen hier, maar over heel de wereld. Elke mens met maar één druppel Iers bloed viert St. Patrick's day op 17 Maart.

Ik moet eerlijk zeggen, dat ik zo een beetje jaloers ben op die vaderlands liefde. Want als Vlaming is vaderlandslievend zijn taboe.
Toen ik aan deze blog begon heb ik mijn geweten eens goed nagegaan, en ik bleef maar tot de conclusie komen dat ik mezelf geen Belg, maar wel een Vlaming in Ierland voel. Ik voelde me er een beetje schuldig over. Want met fierheid zeggen dat je een Vlaming bent, heeft in Belgie al vlug tot gevolg dat je uiterst rechts genoemd wordt, en dat ben ik helemaal niet.
Ik leun eerder naar links.

Laat me nu een paar misverstanden rechtzetten.

1. In Ierland is iedereen nationalist. Of ze nu recht, links of neutraal zijn, één ding hebben ze allemaal gemeen: De liefde voor hun land.

2. Fianne Fail en Fine Gael zijn allebei rechts. De verkiezingen gaan hier meestal tussen rechts en rechts. De oorsprong van de partijen ligt in de burgeroorlog, waarbij Fine Gael de partij was die voorstander was van Home rule, dus dat Ierland een deel van Groot-Brittanie zou blijven , maar met een eigen parlement, zoals Schotland nu. Fine Fail was voorstander van totale onafhankelijkheid, zij hebben uiteindelijk gewonnen.

3. De meest nationalistische partij in dit land, Sin Féin, de met Ierse vlaggen zwaaiende republikeinen, zijn marxistisch, dus links, uiterst links.

4. De eerste taal in ierland is Iers (Gaeilge). Er zijn nog zo'n 70.000 Iers sprekers. Hoe komt dat? Doordat de Engelse dominatie het Iers heeft doen verdwijnen. Lees dit hier eens, vervang Ierland hier door Brussel, en Brusselse rand, meer hoef ik niet te zeggen.

Van je herkomst houden heeft niks met rechts of links te maken, en het feit dat ik me Vlaming voel, is normaal, want voor mij is taal en cultuur met elkaar verbonden. Er zijn zoveel Vlaamse dingen om fier op te zijn. We hebben een rijk verleden, we spreken vele talen, we hebben toffe steden, we vieren graag feest, we zijn joviaal.
Als ik hier met iemand praat en ze vragen naar mijn nationaliteit zeg ik altijd Flemish. Als ze dat niet verstaan zeg ik: "I am from Belgium, I am Flemish".
Op mijn eigen kleine manier maak ik Vlaanderen zo bekend bij de Bandonians en de Corkonians.

Schotten,Noord- Ieren, Welsh, ze maken allemaal deel uit van Groot-Brittanie, maar noem een Schot nooit Engels of Brit, hij zou het je niet vergeven, hetzelfde geldt voor de Noord-Ieren, enz.
Is daar iets verkeerd aan? Zijn ze daarom allemaal uiterst rechtse racisten? Natuurlijk niet. En in Belgie hoeft dat ook niet zo te zijn.

Ik ken verschillende mensen in Wallonie, ik spreek ook vloeiend Frans. Ik heb respect voor mij n buren, maar ik voel me niet één van hen. Is dat verkeerd?

Als het dan over de koninklijke familie gaat; die horen thuis in sprookjes, dat heb ik op mijn zesde al besloten, nadat ik uren op de luchthaven in Zaventem moest wachten op koning Boudewijn en president Mobutu, met een Belgisch vlagje in mijn hand. Ik was erg opgewonden om een echte koning te zien, tot hij eindelijk voorbij me stapte. Hij had geen kroon, geen lange mantel, en hij keek niet eens naar mij. Dat deed voor mij de deur dicht.


Ik laat de politiek liever aan politiekers natuurlijk, maar ik wou dat diegenen die de beschuldigende vinger zo graag opsteken, eens over de grenzen gaan kijken.

Ik heb intussen mijn Ierse vlag klaar staan, en het Ierse volkslied ken ik ook bijna.


*zeg: Sjachtan na gweelga
**zeg: Roosjien nie Choochoen

Een pracht van een Ierse vrouw: Laoise O'Hanlon

Get this widget | Track details | eSnips Social DNA

Vandaag is het internationale vrouwendag.
Tijd dus om een vrouwen blog post te schrijven.
Vorig jaar had ik het over de Ierse vrouwen in het algemeen. Vandaag heb ik er ééntje uitgekozen die het zeker verdient om door een breed publiek gekend te worden.
Het gaat om Laoise O'Hanlon, de zangeres waarover ik het al vaker gehad heb.
Ik houd namelijk van jazz, en terwijl Ierland meer gekend is voor traditionele muziek en natuurlijk ook voor Bono, is er hier toch een leuke jazz scene. En Laoise maakt daar deel van uit.
Laoise komt uit Cork, haar liefde voor muziek heeft ze van haar ouders gekregen.
Ze studeerde muziek in London, en behaalde haar masters in de Cork School of Music, waar ze het beste resultaat ooit haalde voor de 'best overall performer awards'.

Haar stem is soms, zoet en melancholisch, soms rauw, haar invloeden komen van Ella Fitzgerald,Diana Krall, Al Jerreau, Diane Schuur, Cassandra Wilson, Liane Carroll, Mark Murphy, Bobby Mc Ferrin, Miles Davis and Jill Scot.

Ik leerde Laoise kennen toen ik op zoek was naar een alternatief voor het koor, waar ik niet meer naartoe kon, omwille van mijn moeder-taxi werk.
Mijn vriendin, ook een hobby-zangeres raadde me aan om bij Laoise zanglessen te volgen.Ik heb sindsdien niet meer terug gekeken.
Mijn liefde voor jazz, die ik bijna vergeten was ( ik heb vroeger nogal wat tijd doorgebracht in de Sounds club op de Elsene Steenweg in Brussel), kwam al weer vlug terug. Het doet mij plezier met haar over jazz te praten, zij heeft me veel geleerd, maar ik heb haar ook wat bijgeleerd over Europese jazz, want hier in Ierland is het allemaal nogal Amerikaans.

Laoise heeft het talent van een internationale ster. In tijden van x factor en pop-idool toestanden, vergeten we wel eens hoe moeilijk het soms is voor echte artiesten zoals Laoise en haar quintet, om succes te vinden. De wereld draait om middelmatigheid , de echte talenten komen er enkel door keihard te werken, en met het weinige geld dat ze verdienen kan dat heel moeilijk zijn.
Hier is Laoise tijdens ons Action Breast Cancer concert. Ze was toen net terug van het Cork Jazz festival waar ze dat weekend 15 gigs had.

Een nieuw begin?

Ze werden afgeslacht, de Fianne Failers, van de 78 zetels in de Dáil ( parlement), blijven er nog 20 over. Zo een pandoering hebben ze nog nooit gekregen  in de Ierse geschiedenis.  Ze zijn nu kleiner dan Labour, die 17 zetels meer haalde en nu met 35 in het parlement zit, en de winners Fine Gael, die met een winst van 25 zetels naar 76 gaat.
En na één week onderhandelen zijn Fine Gael en Labour tot een akkoord gekomen. We hebben dus een nieuwe regering.
Of de toestand nu zal verbeteren blijkt nu de vraag, het is en blijft een moeilijke taak om dit land uit de dieperik te halen. We zullen nog jaren moeten betalen.
De regering heeft vanmorgen hun regeringsakkoord bekend gemaakt.

Wat mij het meeste interesseert is dat ze nu eindelijk de gezondheids zorg gaan veranderen.
Er zijn plannen om een verzekerings systeem zoals in Nederland in te voeren in 2016. Het schandalige privé/publieke geneeskunde systeem zal eindelijk afgeschaft worden.
Ze beloven ook dat een bezoek naar de huisarts vanaf dan gratis zal zijn.... afwachten denk ik, de huisartsen krijgen nu € 50 Euro per bezoek, tijdens het weekend wordt dat € 70, ik vraag me af of ze dat wel zullen opgeven. We zien wel.

Er heerst nu een gevoel van voorzichtige hoop. Iedereen weet wel dat er een moeilijke paar jaren voor de deur staan, maar de politiekers die nu aan de macht zijn lijken meer bekwaam, ze blijken het te menen en ze lijken minder op de feestvierende cowboys van Fianne Fail.
Hoop doet leven!

De nationale depressie en Eurosong

Vanmorgen zat ik mijn koffie te drinken en de krant te lezen in Bandon, toen ik een conversatie hoorde tussen de uitbaatster, Mary Rose en de enige andere klant in de coffee shop.
Mary Rose kloeg dat ze nog 50 000€ moest afbetalen van haar woon lening, en dat ze in de volgende 5 jaar 18.000 € aan interest moet betalen.
Ze is 65, en wilt van haar lening af en omdat ze nog spaargeld heeft is ze van plan om naar de bank te stappen en de lening gewoon cash af te betalen. De man, die zelf in de immobilien werkt, raadde haar aan eerst na te gaan of ze geen 'penalty' zal moeten betalen, maar dan zei hij, 'luister, maak een afspraak met de bank manager, zeg hem dat je de lening wilt afbetalen en biedt hem 30.000€ cash aan, zonder ook maar te knipogen. De kans is groot dat hij het zal aanvaarden"
Zover zijn we dus gekomen. Mary Rose is waarschijnlijk de enige die nog geld in de bank binnen zal brengen. De meeste mensen willen hun geld eruit halen.

Je hebt het al gemerkt, het gaat nog steeds niet goed in Ierland, en het ziet er niet naar uit dat het vlug zal beteren. Als je de mensen hier bezig hoort over de politiek, begrijp je pas hoe radeloos iedereen is. Niemand vertrouwt de politici nog, als ze besloten hebben voor wie ze gaan stemmen is dat meestal met als uitleg dat dat de beste van de slechte oplossingen is.
Hier in Cork is er een grote draai naar links. Labour heeft hier het meeste voorkeur, gevogd door de centrum rechtse Fiane Gael, en op de derde plaats met 18% voorkeur Sinn Fein, die zichzelf Marxistisch noemt.
Ik ken een aantal mensen die erover nagedacht hebben om op Sinn Féin te stemmen, maar gelukkig herinneren ze zich het nogal duistere verleden van die partij.
Bij de vorige Dáil verkiezingen, werd na een paar maanden de verkozen Sinn Féin TD hier gearresteerd voor wapen-en cocaine bezit.
Dat was net na een bankoverval in Noord-Ierland in 2004 waar £ 26,5 miljoen  gestolen werd, en waarvan het een publiek geheim was dat dat geld nodig was om de IRA militanten een pensioen te kunnen betalen na de IRA ontmanteling.
Wikileaks gaf onlangs nog gelekte kabels vrij waaruit bleek dat Bertie Ahern ervan overtuigd was dat Gerry Adams en Martin Mc Guiness op de hoogte waren van de overval.

Een onlangs vesrchenen artikel in Vanity Fair heeft bij ons ook een inslag gehad. Op 9 paginas het verhaal van de Ierse crisis nog maar eens te lezen is hartverscheurend, en er lijkt maar één besluit mogelijk te zijn: we komen er niet meer uit!

Elke week vertrekken er 1000 mensen naar het buitenland. Tot nu toe merkten we er zelf niet te veel van, maar de emigratie epidemie heeft intussen ook onze vriendenkring aangetast.
En het E-woord wordt nu ook hier meer en meer vernoemd aan de ontbijttafel en tijdens de strandwandelingen met Haydn, mijn echtgenoot.
We vinden het ook moeilijk om  positief naar een toekomst in Ierland te kijken.

Het enige waar de Ieren nog enige hoop koesteren is het Eurovisie Song Festival. Ze vinden hier namelijk dat Eurosong hen toebehoort.
Iedere Ier , zelfs de grote heavy metal fans die ik hier ken, hebben zo wel hun zegje over de Ierse kandidaten.
Vorige week werd het liedje voor Eurosong gekozen, en ,tot overmaat van ramp voor de meeste Ieren met nog een greintje zelfrespect, werd Jedward, de irriterende tweeling met het belachelijk kapsel, gekozen.

Ach ja, het echt talent in dit land blijft liever weg uit Eurosong, maar dit koppel........ach bekijk het zelf maar.
Maken ze een kans? Je weet maar nooit...

Athleet worden in Ierland, hoe doe je dat?

Mijn zoon Fintan wordt 15 in juli. Hij was bijna 2 jaar oud toen we naar Ierland verhuisden.
Ik zeg zelf altijd dat hij als een kleine Hercules op de wereld kwam. Hij is altijd erg sportief geweest. Hij ging naar de Gymnastiek club op zijn 4e, maar verkoos atheltiek, waaraan hij begon toen hij 7 was.

We zagen al vlug dat hij talent heeft. Op zijn achtste nam hij deel aan de Cork kampioenschappen verspingen voor 9 jarigen. Hij won, maar kreeg geen prijs omdat hij te jong was.

De dag die voor altijd in mijn geheugen gegrift zal blijven is de dag van de Munster Indoor kampioenschappen in 2007. Fintan was 10. Hij deed mee aan het verspringen.
Na de eerste drie sprongen was hij aan de leiding met 4.08m, de finale begon met een jongen die het Munster record verbrak en 4.11 sprong. De volgende ronde brak een andere jongen het record met een sprong van 4.21.
Ik stond aan de kant, en vertelde mezelf dat we echt wel blij moesten zijn met een bronzen medaille. En toen was het Fintan's beurt. Hij sprong en vloog door de lucht. De officielen werden er meteen weer bijgeroepen, want het was duidelijk dat het record voor de derde keer verbroken was en inderdaad, Fintan had 4,42m gesprongen. Ik stond een uur later nog steeds te trillen op mijn benen, samen met de ouders van de twee andere record brekers. Dat record staat tot nu toe nog steeds op zijn naam.
Ik weet nu hoe het aanvoelde voor de ouders van Tia Hellebaut op de Olympische Spelen. Die Munster kampioesnschappen waren voor de kinderen even belangrijk, en voor ons, ouders ook..
Toen de Ierse kampioenschappen eraan kwamen had Fintan tonsilitis en mocht hij van ons niet gaan, maar hij smeekte . Haydn gaf toe en ging met hem naar Nenagh, denkende dat het allemaal voor niets zou zijn. Fintan won, weer met een sprong van 4.42m .
Sindsdien heeft Fintan nog regelmatig gewonnen, zowel op nationaal vlak als plaatselijk. In 2008 zijn we naar de open Schotse kampioenschappen in Glasgow gegaan, waar hij derde werd.
Buiten verspringen heeft hij ook medailles gehaald in vijfkamp, hoogspringen en hordes.
De laatste twee jaar is hij hard beginnen te groeien en had hij last van Osgood-Schlatter, een aandoening van de knieen die weer vanzelf overgaat .
Hij moest dus rusten. Vorige zomer heeft hij wel meegedaan aan het poolstokspringen. Hij werd derde in de Ierse kampioenschappen voor 14 jarigen.
Sinds September is hij terug aan het werk. Hij traint 4 keer per week. We weten niet echt hoe ver hij nu kan springen, omdat hij al twee jaar niet meer meegedaan heeft aan een serieuze competitie, maar hij zit dicht bij de 6 meter, denkt hij.
In het hoogspringen kan hij over 1,70m en in het poolstok springen haalt hij al ( in training) 3.10m .
Zijn super idool is Usain Bolt. Hij heeft zijn biografie al drie keer gelezen.

Fintan  droomt ervan om athleet te worden. en hier knelt het schoentje.

Om het goed te doen in athletiek heb je degelijke coaching nodig, gepaard met wilskracht en faciliteiten.
De wilskracht is er duidelijk wel, maar er zijn niet veel coachen en in Bandon wordt er op gras getraind.
Tijdens het weekend kunnen ze wel in Cork terecht op een echte athletiek piste. Fintan's coach is een Nederlander, Frank Stam, wiens zoon het ook heel goed doet. Frank heeft ervoor gezorgd dat zijn zoon Erik ingeschreven is bij de Nederlandse athletiekliga. Fintan's training is eigenlijk de training die Erik nodig heeft, maar voorlopig is dat OK omdat ze beiden de zelfde interesses hebben.

De indoor kampioenschappen hebben plaats in een oude koeienstal in Nenagh. Toen er daar een paar jaar geleden een internationaal event gehouden werd, stapten de Engelsen het, na een eerste blik, meteen op .
Het is er namelijk koud, de verwarming zorgt er enkel voor dat het niet vriest.
Als het regent, regent het er binnen. De opwarmings plaats is veel te klein ( het is de plaats waar de koeien vroeger stonden). Elk jaar geraken er veel te veel kinderen gewond omwille van de koude.



Ach ze doen hun best bij de AAI. Zo zijn er de Regional Squads voor de elite athleten, maar die trainen  1 keer per trimester.
Als Fintan echt athleet wilt worden is zijn enige hoop een scholarship in het buitenland. Loughborough in Engeland, of ergens in de US.
Fintan verraste me vorige week toen hij zei dat hij liefts voor Belgie zou springen, en liever niet voor Ierland.
We zijn nu al twee jaar naar de Van Damme Memorial gaan kijken, en de kinderen zijn erg onder de indruk van de jongeren daar, en de manier waarop ze als echte waardevolle athleten behandeld worden.
Mijn broer en zus hebben vroeger in een sportschool in Wemmel school gelopen, ik wou dat zulke scholen hier ook bestonden, maar de scholen hier denken enkel aan hurling en gaelic football, rugby en hockey.
De beste athletiek scholen  zijn de protestantse scholen in Noord-Ierland, en daar denken we niet aan.

Ik heb ooit eens een e-mail gestuurd naar de Vlaamse Atheltiekliga, om te vragen of het mogelijk is om Fintan op een Belgisch register in te schrijven, maar ik heb er nooit antwoord op gekregen. Mijn vraag is dus, mocht hij het goed doen, wat zijn dan Fintan's kansen om ooit de Belgische kleuren te dragen en  zijn er sportbeurzen in Vlaamse universiteiten zoals de Engelse en Amerikaanse sports scholarships, of moet mijn zoon ook uitwijken naar de US of UK zoals de meeste Ierse athleten hier?