Op deze laatste dag van 2011, een jaar dat ze hier in Ierland waarschijnlijk liever vergeten, heb ik een paar goede intenties voor 2012.
Eén ervan is dat ik weer meer ga bloggen. Ik heb een tijdje vakantie genomen, maar nu begin ik mijn blog weer te missen, dus hier ben ik weer.
2011 was zoals in de meeste Europese landen niet zo'n goed jaar, maar éen ding hebben we toch wel geleerd dit jaar, nl. dat luchtkastelen bouwen nooit goed is, en dat je beter blij bent met wat je wel hebt en wat je je kan veroorloven. En dat de mensen goed nieuws willen, kon je vandaag ook in Twitter zien, waar #goodnews een trend werd in Ierland.
En één ding dat ze hier in Ierland in overmaat hebben is muziek!
Mijn vriend en voice coach, Laoise O'Hanlon heeft daar prachtig op ingepeeld met de oprichting van haar eigen Voiceworks Studio, tesamen met haar beste vriend en zanger Gemma Sugrue.
Hun zaak draait bijna dol.
De mensen hebben als het ware zichzelf herontdekt, en willen hun talenten gebruiken om geld te verdienen, of gewoon uit plezier.
Toen ik , eind November, het tweede 'It Must Be The Music' benefietconcert organiseerde voor Breast Cancer Ireland, zong één van Laoise's studenten ook mee. Deborah Murphy, is een Kapser en alleenstaande moeder uit Cork,. Ze werkt voltijds in het kapsalon, maar gaat 's avonds naar muziek lessen in zang, song writing en musicianship in Voiceworks Studio.
Er was een pak talent op het concert. Maar toen Deborah begon te zingen kon je een speld horen vallen. Haar stem is ongelooflijk mooi, en haar renditie van Sam Cooke's 'Change is Gonna Come' is gewoonweg ontroerend.
Ik hoop van ganse harte dat ze succes vindt, want ze verdient het zeker.
Hier is ze:
en, omdat het nu Nieuwjaar is, hier een cadeautje met het Voice Works Studio Ensemble,'Fever!'
Gelukkig Nieuwjaar!
Saturday, December 31, 2011
Thursday, July 21, 2011
'Dit is het Vaticaan niet, dit is de Ierse Republiek!
Ik heb het hier al wel vaker gehad over de katholieke kerk in Ierland. Ik die zelf uit een katholieke familie kom, met de nonkel pater, en de Jezuiet in de familie. Met een vader die bijna priester geworden was, maar dan toch maar koos voor het huwelijksleven( met 10 kinderen als beloning)
Ik heb braafjes mijn eerste en mijn plechtige communie gedaan. Ik heb mijn jonge leven doorgebracht onder het (niet altijd malse) bestuur van nonnen, van de lagere school tot de verpleegsterschool in Leuven. Je zou dus zeggen dat ik de katholieke kerk wel ken.
Dat dacht ik dus ook, tot ik in Ierland toekwam. De kerk was hier niet zoals de Belgische. Ze was overal en alomtegenwoordig.
De beheerraad van elke Nationale school wordt hier voorgezeten door de pastoor. Elke, sport-, jeugd,- of eender welke vereniging , behalve de protestante, heeft een pastoor in het committee.
De roeiclub laat hier elk jaar de boten zegenen. Alles wordt hier gezegend, tot de kelen van onze kinderen, die in het najaar gezegend worden om keelonstekingen te vermijden.
Toen ik van borstkanker geopereerd werd werd ik wakker met een priester boven mijn hoofd die me de zalving van de zieken gaf, zonder dat ik ervoor gevraagd had. Ik moest me in het ziekenhuis elke dag verstoppen, om de zegenende bisschop, monnik of non te vermijden.
Ik hoorde verhalen over vrouwen die 'gekerkt' werden na een bevalling, over kinderen van ongehuwde ouders die niet op een zondag gedoopt mochten worden, over vaders van die kinderen wie de communie geweigerd werd.
Ik noemde Ierland het Afghanistan van de katholieke kerk.
En toen verschenen de verslagen over de onderzoeken in clericaal kindermisbruik in de industriele scholen, de verhalen over de Magdalen Laundries, die tot nu toe nog geen officieel onderzoek gekregen hebben, en langzaam maar zeker werden de mensen misnoegd over de invloed van de kerk.
Maar die verslagen gingen over het ( niet zo ver) verleden. Het werd dan ook zo bekeken. Er waren nu nieuwe richtlijnen om meer misbruiken te vermijden.
En nu dan het verslag over de behandeling van clericaal misbruik in en door het Dioscesaan Cloyne. Het was een kaakslag voor elke katholiek in dit land. Het ging hier niet meer om een ver verleden, maar over feiten tot in 2008. Het blijkt dat de richtlijnen voor behandeling van seksueel misbruik door een priester die de Ierse kerk zichzelf had opgelegd niet opgevolgd werden, en dat tot in 2008.
Het Vaticaan steunde de richtlijnen niet, en dat gaf de bisschoppen een reden om ze te vermijden.
Tot nu toe was de regering altijd onderdanig tegenover de Kerk. Bertie Ahern ging dikwijls om raad vragen.
Het publiek werd ongeduldig, maar de regering bleek een goede relatie te blijven onderhouden met de kerk.
Tot nu.
Het begon al met de Labour minsiter van onderwijs, Ruairi Quinn, die het onderwijs wilt veranderen en de kerk zoveel mogelijk uit het onderwijs wilt halen. Ruairi Quinn is een gekende atheist en heeft dus helemaal geen probleem om de clergy op de tenen te trappen.
Maar niemand had verwacht dat Enda Kenny, een practiserende katholiek, de genadeslag aan de kerk zou geven.
Hij gaf gisteren, 20 juli 2011 een speech in de Dáil. Niemand was erop voorbereid, niemand had het verwacht.
Enda Kenny was duidelijk kwaad, maar bleef beheerst. 'Dit is het Vatikaan niet', zei hij, 'Dit is de Ierse Republiek!'
Hier een paar extracten:
Because for the first time in Ireland, a report into child sexual abuse exposes an attempt by the Holy See, to frustrate an inquiry in a sovereign, democratic republic – as little as three years ago, not three decades ago.
'the Cloyne report excavates the dysfunction, disconnection, elitism – the narcissism – that dominate the culture of the Vatican to this day. The rape and torture of children were downplayed or “managed” to uphold instead, the primacy of the institution, its power, standing and “reputation”.
This Roman clericalism must be devastating for good priests, some of them old; others struggling to keep their humanity, even their sanity, as they work so hard to be the keepers of the church’s light and goodness within their parishes, [their] communities [and within] the human heart.
But thankfully for them, and for us, this is not Rome.
Nor is it industrial-school or Magdalene Ireland, where the swish of a soutane smothered conscience and humanity and the swing of a thurible ruled the Irish-Catholic world.
This is the Republic of Ireland 2011.
A republic of laws, of rights and responsibilities; of proper civic order; where the delinquency and arrogance of a particular version, of a particular kind of “morality”, will no longer be tolerated or ignored.
As a practising Catholic, I don’t say any of this easily.
Cardinal Josef Ratzinger [the current Pope Benedict] said: “Standards of conduct appropriate to civil society or the workings of a democracy cannot be purely and simply applied to the church.”
As the Holy See prepares its considered response to the Cloyne report, as Taoiseach, I am making it absolutely clear, that when it comes to the protection of the children of this State, the standards of conduct which the church deems appropriate to itself, cannot and will not, be applied to the workings of democracy and civil society in this republic.
Not purely, or simply or otherwise.
Children . . . First.
Iedereen was geschokt. Niemand had dit verwacht van Enda Kenny, die, toen Obama op bezoek kwam, zelfs delen van Obama's vroegere speeches gebruikte om hem te verwelkomen, waarvoor hij door velen uitgelachen werd.
Aan de reacties op internet en Twitter te zien werd de speech door iedereen goed onthaald. Eindelijk, zo zegden er velen, eindelijk een taoiseach die het gedurfd heeft.
De Kerk en het Vaticaan hebben tot noch toe niet gereageerd.
Eén ding staat vast. Na de 15 beste minuten uit Enda Kenny's politieke leven zal de kerk-staat relatie nooit meer dezelfde zijn.
Ik heb braafjes mijn eerste en mijn plechtige communie gedaan. Ik heb mijn jonge leven doorgebracht onder het (niet altijd malse) bestuur van nonnen, van de lagere school tot de verpleegsterschool in Leuven. Je zou dus zeggen dat ik de katholieke kerk wel ken.
Dat dacht ik dus ook, tot ik in Ierland toekwam. De kerk was hier niet zoals de Belgische. Ze was overal en alomtegenwoordig.
De beheerraad van elke Nationale school wordt hier voorgezeten door de pastoor. Elke, sport-, jeugd,- of eender welke vereniging , behalve de protestante, heeft een pastoor in het committee.
De roeiclub laat hier elk jaar de boten zegenen. Alles wordt hier gezegend, tot de kelen van onze kinderen, die in het najaar gezegend worden om keelonstekingen te vermijden.
Toen ik van borstkanker geopereerd werd werd ik wakker met een priester boven mijn hoofd die me de zalving van de zieken gaf, zonder dat ik ervoor gevraagd had. Ik moest me in het ziekenhuis elke dag verstoppen, om de zegenende bisschop, monnik of non te vermijden.
Ik hoorde verhalen over vrouwen die 'gekerkt' werden na een bevalling, over kinderen van ongehuwde ouders die niet op een zondag gedoopt mochten worden, over vaders van die kinderen wie de communie geweigerd werd.
Ik noemde Ierland het Afghanistan van de katholieke kerk.
En toen verschenen de verslagen over de onderzoeken in clericaal kindermisbruik in de industriele scholen, de verhalen over de Magdalen Laundries, die tot nu toe nog geen officieel onderzoek gekregen hebben, en langzaam maar zeker werden de mensen misnoegd over de invloed van de kerk.
Maar die verslagen gingen over het ( niet zo ver) verleden. Het werd dan ook zo bekeken. Er waren nu nieuwe richtlijnen om meer misbruiken te vermijden.
En nu dan het verslag over de behandeling van clericaal misbruik in en door het Dioscesaan Cloyne. Het was een kaakslag voor elke katholiek in dit land. Het ging hier niet meer om een ver verleden, maar over feiten tot in 2008. Het blijkt dat de richtlijnen voor behandeling van seksueel misbruik door een priester die de Ierse kerk zichzelf had opgelegd niet opgevolgd werden, en dat tot in 2008.
Het Vaticaan steunde de richtlijnen niet, en dat gaf de bisschoppen een reden om ze te vermijden.
Tot nu toe was de regering altijd onderdanig tegenover de Kerk. Bertie Ahern ging dikwijls om raad vragen.
Het publiek werd ongeduldig, maar de regering bleek een goede relatie te blijven onderhouden met de kerk.
Tot nu.
Het begon al met de Labour minsiter van onderwijs, Ruairi Quinn, die het onderwijs wilt veranderen en de kerk zoveel mogelijk uit het onderwijs wilt halen. Ruairi Quinn is een gekende atheist en heeft dus helemaal geen probleem om de clergy op de tenen te trappen.
Maar niemand had verwacht dat Enda Kenny, een practiserende katholiek, de genadeslag aan de kerk zou geven.
Hij gaf gisteren, 20 juli 2011 een speech in de Dáil. Niemand was erop voorbereid, niemand had het verwacht.
Enda Kenny was duidelijk kwaad, maar bleef beheerst. 'Dit is het Vatikaan niet', zei hij, 'Dit is de Ierse Republiek!'
Hier een paar extracten:
Because for the first time in Ireland, a report into child sexual abuse exposes an attempt by the Holy See, to frustrate an inquiry in a sovereign, democratic republic – as little as three years ago, not three decades ago.
'the Cloyne report excavates the dysfunction, disconnection, elitism – the narcissism – that dominate the culture of the Vatican to this day. The rape and torture of children were downplayed or “managed” to uphold instead, the primacy of the institution, its power, standing and “reputation”.
This Roman clericalism must be devastating for good priests, some of them old; others struggling to keep their humanity, even their sanity, as they work so hard to be the keepers of the church’s light and goodness within their parishes, [their] communities [and within] the human heart.
But thankfully for them, and for us, this is not Rome.
Nor is it industrial-school or Magdalene Ireland, where the swish of a soutane smothered conscience and humanity and the swing of a thurible ruled the Irish-Catholic world.
This is the Republic of Ireland 2011.
A republic of laws, of rights and responsibilities; of proper civic order; where the delinquency and arrogance of a particular version, of a particular kind of “morality”, will no longer be tolerated or ignored.
As a practising Catholic, I don’t say any of this easily.
Cardinal Josef Ratzinger [the current Pope Benedict] said: “Standards of conduct appropriate to civil society or the workings of a democracy cannot be purely and simply applied to the church.”
As the Holy See prepares its considered response to the Cloyne report, as Taoiseach, I am making it absolutely clear, that when it comes to the protection of the children of this State, the standards of conduct which the church deems appropriate to itself, cannot and will not, be applied to the workings of democracy and civil society in this republic.
Not purely, or simply or otherwise.
Children . . . First.
Iedereen was geschokt. Niemand had dit verwacht van Enda Kenny, die, toen Obama op bezoek kwam, zelfs delen van Obama's vroegere speeches gebruikte om hem te verwelkomen, waarvoor hij door velen uitgelachen werd.
Aan de reacties op internet en Twitter te zien werd de speech door iedereen goed onthaald. Eindelijk, zo zegden er velen, eindelijk een taoiseach die het gedurfd heeft.
De Kerk en het Vaticaan hebben tot noch toe niet gereageerd.
Eén ding staat vast. Na de 15 beste minuten uit Enda Kenny's politieke leven zal de kerk-staat relatie nooit meer dezelfde zijn.
Friday, July 15, 2011
Mary, Mary, Quite Contrary and the one about the Kerryman...
Terwijl de wereld zich zorgen maakt over de economische toestand van Ierland, Griekenland en Italie, hebben de Ieren andere zorgen om zich heen. De recessie is intussen oud nieuws. We zien wel wat er gebeuren zal, en dikwijls willen de Ieren er niets meer over horen.
Er zijn namelijk andere, meer dringende zaken.
Zo was er in Cork de tentoonstelling in UCC, de universiteit van Cork, van een Mexicaanse kunstenaar, Alma Lopez.De tentoonstelling was georganiseerd door de afdeling Mexicaanse Studies van UCC.
In haar digital print 'Our lady of Guadalupe' wilde Alma Lopez de chicana cultuur van Guadalupe weergeven met de steeds aanwezige Lady of Guadalupe als beeld. Het kunstwerk vertoont een vrouw, gekleed in een bloemen-bikini en een blauwe cape.
Alvoor hij het beeld gezien had, noemde bisschop Buckley het 'evil'. De politiekers Simon Coveney en Cathy Sinnot schaardden zich al vlug aan bij de rij van kwade katholieken.
Het kwam zelfs zover dat een aantal katholieke advokaten besloten een klacht neer te leggen tegen UCC omwille van godslastering, een misdaad in Ierland, waarvoor een boete van 25000 € kan geeist worden.
Hier is ze dus:
Al vlug stond er een picket van zo'n twintig mensen aan de ingang van UCC met mariabeeldjes te bidden. Niemand van de protesters had het kunstwerk gezien. Ze waren op voorhand verwittigd door de Amerikaanse 'America needs Fatima'
Een andere zaak die de Ieren bezig hield was de zaak van Michael Healy Ray, de politieker uit Kerry, die in 2007 deelgenomen had aan een reality show, Celebrities go Wild. Hij won de show.
Nu bleek dat er op de avond van de finale iemand vanuit Leinster House ( het parlements gebouw) in Dublin 3636 keer het premium nummer gebeld had om Michael healy Ray te verkiezen, dat kostte dus meer dan 2600 €.
Michael H.R. was die nacht niet aanwezig, maar zijn vader wel. Na talloze pogingen bleek het moeilijk voor de papa om te blijven ontkennen. Michael Healy Rae werd intussen ontslagen van de 'Citizens' Information Board'. Zijn vader, Jacky, een stukje Ierse Folklore, was al, na de laatste verkiezingen uit de politiek gestapt.
Ach jongens toch, wat is een recessie vergeleken met de échte problemen die we hier tegen komen?
Er zijn namelijk andere, meer dringende zaken.
Zo was er in Cork de tentoonstelling in UCC, de universiteit van Cork, van een Mexicaanse kunstenaar, Alma Lopez.De tentoonstelling was georganiseerd door de afdeling Mexicaanse Studies van UCC.
In haar digital print 'Our lady of Guadalupe' wilde Alma Lopez de chicana cultuur van Guadalupe weergeven met de steeds aanwezige Lady of Guadalupe als beeld. Het kunstwerk vertoont een vrouw, gekleed in een bloemen-bikini en een blauwe cape.
Alvoor hij het beeld gezien had, noemde bisschop Buckley het 'evil'. De politiekers Simon Coveney en Cathy Sinnot schaardden zich al vlug aan bij de rij van kwade katholieken.
Het kwam zelfs zover dat een aantal katholieke advokaten besloten een klacht neer te leggen tegen UCC omwille van godslastering, een misdaad in Ierland, waarvoor een boete van 25000 € kan geeist worden.
Hier is ze dus:
Een andere zaak die de Ieren bezig hield was de zaak van Michael Healy Ray, de politieker uit Kerry, die in 2007 deelgenomen had aan een reality show, Celebrities go Wild. Hij won de show.
Nu bleek dat er op de avond van de finale iemand vanuit Leinster House ( het parlements gebouw) in Dublin 3636 keer het premium nummer gebeld had om Michael healy Ray te verkiezen, dat kostte dus meer dan 2600 €.
Michael H.R. was die nacht niet aanwezig, maar zijn vader wel. Na talloze pogingen bleek het moeilijk voor de papa om te blijven ontkennen. Michael Healy Rae werd intussen ontslagen van de 'Citizens' Information Board'. Zijn vader, Jacky, een stukje Ierse Folklore, was al, na de laatste verkiezingen uit de politiek gestapt.
Ach jongens toch, wat is een recessie vergeleken met de échte problemen die we hier tegen komen?
Friday, June 17, 2011
Eksamens, een nationale obsessie
Vandaag heeft mijn oudste zoon Sipke zijn laatste Leaving Certificate eksamen afgelegd, en daarmee het secondair onderwijs hoofdstuk afgesloten.
Hij had er zich al twee jaar op voorbereid. Alles draait hier om het Leaving Certificate, het staatseksamen dat elke schoolganger hier moet afleggen om het aantal punten te behalen dat zij/hij nodig heeft voor zijn/haar verdere studies.
Als Vlaming is het echt wel eens interressant om een leaving cert mee te maken. Het zijn niet alleen de scholieren en hun ouders die ermee begaan zijn, de hele pers en het hele land volgt de eksamens op de voet.
Elke dag verschijnt er een verslag in de krant over de moeilijkheids graad van het eksamen, de reacties van de leraars en een column geschreven door een leaving cert eksam. Twitter heeft een account @examwatch, waar de studenten om raad kunnen vragen, en waar ook reacties op de eksamens geuit worden.
Het eksamen voor hogere graad Wiskunde (paper I ) was dit jaar extra moeilijk en de meeste leraars reageerden dan ook erg boos. Maths I werd een trend op de Ierse Twitter, amper een uur na het eksamen werd het al besproken op de radio, de websites van de nationale kranten stonden er vol van. De eksamen commissaris moest zijn eksamen meteen verdedigen.
Een ander vak dat steeds op de voet gevolgd word is Engels, de spanning stijgt de dag voor het eksamen steeds, de prangende vraag is elk jaar opnieuw over welke poëten er in het Engelse eksamen zullen besproken worden.( dit jaar waren het E.Dickinson, W.B.Yeats, R.Frost and E.Boland).
Na de eksamens worden er conferenties georganiseerd waarop besproken wordt hoe de eksamens verbeterd moeten worden. Het is natuurlijk belangrijk dat elk eksamen met hetzelfde puntensysteem verbeterd wordt.Elke leerling heeft een nummer, er wordt geen naam op het eksamen papier geschreven, om anonimiteit te bewaren . Als er een plotse daling is in de gemiddelde score in vergelijking met andere jaren wordt het eksamen dikwijls opnieuw en op een mildere manier verbeterd.
Het ziet er naar uit dat dat dit jaar gaat gebeuren met Wiskunde paper I. Het is blijkbaar nog nooit zo moeilijk geweest.
Toen Sipke vandaag de school uitstapte zag hij er plots 10 kilo lichter uit. Hij ging even snoezen na de middag, maar slaapt nu, 2 uur later nog altijd. Hij heeft twee jaar gewerkt voor deze eksamens. Het doet dan wel deugd, natuurlijk, dat de natie mee volgt en meevoelt en de eksamen commissie op de vingers tikt als ze te ver gaan!
Bekijk de eksamens eens op de links in deze blog en kijk eens of je er zelf in zou slagen!
Nu moeten we wachte tot in Augustus voor de resultaten en om te weten of hij in Cambridge of in LSE zal beginnen, dat is afhankelijk van de resultaten en waarschijnlijk zal het om 1 puntje verschil in Wiskunede draaien. En nu maar hopen dat ze mild zijn!
Tuesday, April 5, 2011
Ierland, een topbestemming voor Staatshoofden ( houdt Laurent vast!)
Wat een diepe recessie al niet kan doen! Laurent had beter moeten weten. Ierland is the place to be, niet Congo!
Gisteren kwam prins Albert van Monaco op staatsbezoek, met zijn verloofde Charlene Wittstock.
Ergens begin Mei komt Queen Elisabeth het land verheugen ( althans een deel van het land) met het eerste staatsbezoek van een Brits staatshoofd sinds de onafhankelijkheid. En net als Elisabeth weer naar Engeland trekt, komt president Obama toe.
Het blijkt een trend te worden, want de Dalai Lama heeft ook zijn bezoek aangekondigd.
De reacties op de verschillende bezoeken varieren, maar één ding is zeker, de Ieren voelen zich weer wat meer het door iedereen geliefde land bij uitstek.
Het komt net op tijd, natuurlijk. Er werd net aangekondigd dat de Ierse banken nog een extra 24 miljard cash nodig hebben. Hopelijk komen de staatshoofden dus niet met lege handen toe.
De reactie op de verschillende bezoeken verschilt nogal.
Eerst dus, prins Albert van Monaco. Hij komt 50 jaar na het staatsbezoek van prinses Grace, die, je raadt het al wel, Ierse voorouders had.
Prins Albert heeft de Ierse harten duidelijk veroverd. Hij spreekt de Cúpla Focal ( de volkstaal, Iers), hij heeft volgens de kranten, veel klasse en een mooie verloofde. Het is wel duidelijk dat de Ieren 'Paris Match' nooit gelezen hebben, want ik had wel een totaal ander idee over de prinselijke Monegasken, maar ach, ze kunnen zich er maar goed bij voelen.
Een heel ander zaak is het bezoek van Koningin Elisabeth. Voor de meeste Ieren is het een goede zaak dat ze eindelijk op bezoek komt. Het had al veel vroeger moeten gebeuren.
Niet iedereen is blij met het bezoek. Gerry Adams, van Sinn Fein , vindt het bezoek 'voorbarig'. Hij vindt dat de koningin niet zou mogen komen tot Noord-Ierland eindelijk een deel van Ierland wordt.
Er zijn hier in Bandon een paar posters verschenen die er niet om liegen. Het incident van dit weekend, waarbij een ( katholieke) politieman in Noord Ierland door een boobytrap in zijn auto omgekomen is er een schrijnend voorbeeld van dat er nog een aantal heethoofden rondlopen. Hun aantal is klein, maar ze zijn gevaarlijk.
Een moedige stap van queen Elisabeth is haar plan om Croke Park te bezoeken. Croke Park is het nationaal GAA stadium, waar de Eerste Bloody Sunday plaats had in 1920. Nadat de toenmalige IRA 14 Britse informanten en spionnen gedood had, stormden de Engelsen Croke Park binnen tijdens een match en schoten er 13 toeschouwers en één speler dood.
Na haar bezoek aan Croke Park zal de koningin ook de 'Garden of Remebrance' bezoeken, die toegewijd is aan 'diegenen die stierven voor de Ierse Vrijeid', gevolgd door een bezoek aan de Irish National War Memorial Gardens in Dublin, waar de Ierse soldaten herdacht worden die tijdens de eerste wereldoorlog sneuvelden.
De Queen wilt dus duidelijk een vriendelijke hand uitrijken naar de Ieren. De meesten aanvaarden die ook, maar aan de discussie panels en de posters te zien, is er nog een pak Ieren die het verleden nooit willen vergeten en voor wie haat de enige uitweg blijkt te zijn. Alle verlofdagen werden opgeschort voor de gardaí (politiemannen) tijden het bezoek van de Queen. Hopelijk verloopt alles op een vriendelijke en veilige manier.
En last but not least, komt Obama. Met de presidentiele verkiezingen in zicht, is een bezoek aan Ierland altijd noodzakelijk. Clinton deed het, Bush, Kennedy en Reagan.
Er zijn zo'n 37 miljoen Iers-Amerikanen die een presidentieel bezoek aan Ierland zeker zullen goedkeuren. Obama heeft ook het voordeel dat een priester in Moneygall, County Offaly zijn voorouders heeft terug gevonden. O'Bama gaat dus terug naar zij Ierse Roots, in Moneygal. Hij zal er de onvermijdelijke Guiness gaan drinken, een Iers dansje aanschouwen en zijn kozijn van het zesde knoopsgat bezoeken.
De Ieren zijn enthousiast over het bezoek. Zo'n 70% zeiden dat het hen een goed gevoel gaf, en dat het goed is voor Ierland om een Amerikaanse president op bezoek te krijgen. In Moneygal hebben ze een speciale verwelkomingsvideo gemaakt voor het bezoek.
Er kwam wel een kleine domper op het enthousisame toen het gerucht de ronde deed dat O'Bama slechts vijf uur in Ierland zou blijven, maar niets is officieel, we zien dus wel.
Hier is alvast het welkomst lied van Moneygall, 'Welcome home, president Barack O'Bama!'.
Gisteren kwam prins Albert van Monaco op staatsbezoek, met zijn verloofde Charlene Wittstock.
Ergens begin Mei komt Queen Elisabeth het land verheugen ( althans een deel van het land) met het eerste staatsbezoek van een Brits staatshoofd sinds de onafhankelijkheid. En net als Elisabeth weer naar Engeland trekt, komt president Obama toe.
Het blijkt een trend te worden, want de Dalai Lama heeft ook zijn bezoek aangekondigd.
De reacties op de verschillende bezoeken varieren, maar één ding is zeker, de Ieren voelen zich weer wat meer het door iedereen geliefde land bij uitstek.
Het komt net op tijd, natuurlijk. Er werd net aangekondigd dat de Ierse banken nog een extra 24 miljard cash nodig hebben. Hopelijk komen de staatshoofden dus niet met lege handen toe.
De reactie op de verschillende bezoeken verschilt nogal.
Eerst dus, prins Albert van Monaco. Hij komt 50 jaar na het staatsbezoek van prinses Grace, die, je raadt het al wel, Ierse voorouders had.
Prins Albert heeft de Ierse harten duidelijk veroverd. Hij spreekt de Cúpla Focal ( de volkstaal, Iers), hij heeft volgens de kranten, veel klasse en een mooie verloofde. Het is wel duidelijk dat de Ieren 'Paris Match' nooit gelezen hebben, want ik had wel een totaal ander idee over de prinselijke Monegasken, maar ach, ze kunnen zich er maar goed bij voelen.
Een heel ander zaak is het bezoek van Koningin Elisabeth. Voor de meeste Ieren is het een goede zaak dat ze eindelijk op bezoek komt. Het had al veel vroeger moeten gebeuren.
Niet iedereen is blij met het bezoek. Gerry Adams, van Sinn Fein , vindt het bezoek 'voorbarig'. Hij vindt dat de koningin niet zou mogen komen tot Noord-Ierland eindelijk een deel van Ierland wordt.
Er zijn hier in Bandon een paar posters verschenen die er niet om liegen. Het incident van dit weekend, waarbij een ( katholieke) politieman in Noord Ierland door een boobytrap in zijn auto omgekomen is er een schrijnend voorbeeld van dat er nog een aantal heethoofden rondlopen. Hun aantal is klein, maar ze zijn gevaarlijk.
Na haar bezoek aan Croke Park zal de koningin ook de 'Garden of Remebrance' bezoeken, die toegewijd is aan 'diegenen die stierven voor de Ierse Vrijeid', gevolgd door een bezoek aan de Irish National War Memorial Gardens in Dublin, waar de Ierse soldaten herdacht worden die tijdens de eerste wereldoorlog sneuvelden.
De Queen wilt dus duidelijk een vriendelijke hand uitrijken naar de Ieren. De meesten aanvaarden die ook, maar aan de discussie panels en de posters te zien, is er nog een pak Ieren die het verleden nooit willen vergeten en voor wie haat de enige uitweg blijkt te zijn. Alle verlofdagen werden opgeschort voor de gardaí (politiemannen) tijden het bezoek van de Queen. Hopelijk verloopt alles op een vriendelijke en veilige manier.
En last but not least, komt Obama. Met de presidentiele verkiezingen in zicht, is een bezoek aan Ierland altijd noodzakelijk. Clinton deed het, Bush, Kennedy en Reagan.
Er zijn zo'n 37 miljoen Iers-Amerikanen die een presidentieel bezoek aan Ierland zeker zullen goedkeuren. Obama heeft ook het voordeel dat een priester in Moneygall, County Offaly zijn voorouders heeft terug gevonden. O'Bama gaat dus terug naar zij Ierse Roots, in Moneygal. Hij zal er de onvermijdelijke Guiness gaan drinken, een Iers dansje aanschouwen en zijn kozijn van het zesde knoopsgat bezoeken.
De Ieren zijn enthousiast over het bezoek. Zo'n 70% zeiden dat het hen een goed gevoel gaf, en dat het goed is voor Ierland om een Amerikaanse president op bezoek te krijgen. In Moneygal hebben ze een speciale verwelkomingsvideo gemaakt voor het bezoek.
Er kwam wel een kleine domper op het enthousisame toen het gerucht de ronde deed dat O'Bama slechts vijf uur in Ierland zou blijven, maar niets is officieel, we zien dus wel.
Hier is alvast het welkomst lied van Moneygall, 'Welcome home, president Barack O'Bama!'.
Monday, March 14, 2011
Nationale Identiteit
Het is weer zover. Alles wordt weer groen, de leprechauns verschijnen weer overal, de shamrock prijkt trots op de boezems, de stout vloeit weer vrolijk.
Ja, het is weer een St Patrick's Day.
Donderdag is een dag verlof. Elke stad of dorp heeft zo zijn eigen St.Patrick's parade. Wij gaan naar Cork.
Mijn 12 jarige zoon Milo is al een week of twee het Ierse volkslied aan het zingen. Hij heeft het ook aan mijn dochter Angharad aangeleerd.
Voor de Seachtain na Gaeilge* ( De Ierse taal week) hebben ik en mijn zonen onze naam in Iers veranderd op Facebook. ( Roos Demol is Roisín Ní Chaochún**), en we hebben de face-paint en de Ierse kleuren klaar staan om naar de stoet in Cork te trekken.
Elk jaar opnieuw ben ik verbaasd van de vaderlandsliefde die de Ieren zo gretig tentoon stellen. Niet alleen hier, maar over heel de wereld. Elke mens met maar één druppel Iers bloed viert St. Patrick's day op 17 Maart.
Ik moet eerlijk zeggen, dat ik zo een beetje jaloers ben op die vaderlands liefde. Want als Vlaming is vaderlandslievend zijn taboe.
Toen ik aan deze blog begon heb ik mijn geweten eens goed nagegaan, en ik bleef maar tot de conclusie komen dat ik mezelf geen Belg, maar wel een Vlaming in Ierland voel. Ik voelde me er een beetje schuldig over. Want met fierheid zeggen dat je een Vlaming bent, heeft in Belgie al vlug tot gevolg dat je uiterst rechts genoemd wordt, en dat ben ik helemaal niet.
Ik leun eerder naar links.
Laat me nu een paar misverstanden rechtzetten.
1. In Ierland is iedereen nationalist. Of ze nu recht, links of neutraal zijn, één ding hebben ze allemaal gemeen: De liefde voor hun land.
2. Fianne Fail en Fine Gael zijn allebei rechts. De verkiezingen gaan hier meestal tussen rechts en rechts. De oorsprong van de partijen ligt in de burgeroorlog, waarbij Fine Gael de partij was die voorstander was van Home rule, dus dat Ierland een deel van Groot-Brittanie zou blijven , maar met een eigen parlement, zoals Schotland nu. Fine Fail was voorstander van totale onafhankelijkheid, zij hebben uiteindelijk gewonnen.
3. De meest nationalistische partij in dit land, Sin Féin, de met Ierse vlaggen zwaaiende republikeinen, zijn marxistisch, dus links, uiterst links.
4. De eerste taal in ierland is Iers (Gaeilge). Er zijn nog zo'n 70.000 Iers sprekers. Hoe komt dat? Doordat de Engelse dominatie het Iers heeft doen verdwijnen. Lees dit hier eens, vervang Ierland hier door Brussel, en Brusselse rand, meer hoef ik niet te zeggen.
Van je herkomst houden heeft niks met rechts of links te maken, en het feit dat ik me Vlaming voel, is normaal, want voor mij is taal en cultuur met elkaar verbonden. Er zijn zoveel Vlaamse dingen om fier op te zijn. We hebben een rijk verleden, we spreken vele talen, we hebben toffe steden, we vieren graag feest, we zijn joviaal.
Als ik hier met iemand praat en ze vragen naar mijn nationaliteit zeg ik altijd Flemish. Als ze dat niet verstaan zeg ik: "I am from Belgium, I am Flemish".
Op mijn eigen kleine manier maak ik Vlaanderen zo bekend bij de Bandonians en de Corkonians.
Schotten,Noord- Ieren, Welsh, ze maken allemaal deel uit van Groot-Brittanie, maar noem een Schot nooit Engels of Brit, hij zou het je niet vergeven, hetzelfde geldt voor de Noord-Ieren, enz.
Is daar iets verkeerd aan? Zijn ze daarom allemaal uiterst rechtse racisten? Natuurlijk niet. En in Belgie hoeft dat ook niet zo te zijn.
Ik ken verschillende mensen in Wallonie, ik spreek ook vloeiend Frans. Ik heb respect voor mij n buren, maar ik voel me niet één van hen. Is dat verkeerd?
Als het dan over de koninklijke familie gaat; die horen thuis in sprookjes, dat heb ik op mijn zesde al besloten, nadat ik uren op de luchthaven in Zaventem moest wachten op koning Boudewijn en president Mobutu, met een Belgisch vlagje in mijn hand. Ik was erg opgewonden om een echte koning te zien, tot hij eindelijk voorbij me stapte. Hij had geen kroon, geen lange mantel, en hij keek niet eens naar mij. Dat deed voor mij de deur dicht.
Ik laat de politiek liever aan politiekers natuurlijk, maar ik wou dat diegenen die de beschuldigende vinger zo graag opsteken, eens over de grenzen gaan kijken.
Ik heb intussen mijn Ierse vlag klaar staan, en het Ierse volkslied ken ik ook bijna.
*zeg: Sjachtan na gweelga
**zeg: Roosjien nie Choochoen
Tuesday, March 8, 2011
Een pracht van een Ierse vrouw: Laoise O'Hanlon
|
Tijd dus om een vrouwen blog post te schrijven.
Vorig jaar had ik het over de Ierse vrouwen in het algemeen. Vandaag heb ik er ééntje uitgekozen die het zeker verdient om door een breed publiek gekend te worden.
Het gaat om Laoise O'Hanlon, de zangeres waarover ik het al vaker gehad heb.
Ik houd namelijk van jazz, en terwijl Ierland meer gekend is voor traditionele muziek en natuurlijk ook voor Bono, is er hier toch een leuke jazz scene. En Laoise maakt daar deel van uit.
Laoise komt uit Cork, haar liefde voor muziek heeft ze van haar ouders gekregen.
Ze studeerde muziek in London, en behaalde haar masters in de Cork School of Music, waar ze het beste resultaat ooit haalde voor de 'best overall performer awards'.
Haar stem is soms, zoet en melancholisch, soms rauw, haar invloeden komen van Ella Fitzgerald,Diana Krall, Al Jerreau, Diane Schuur, Cassandra Wilson, Liane Carroll, Mark Murphy, Bobby Mc Ferrin, Miles Davis and Jill Scot.
Ik leerde Laoise kennen toen ik op zoek was naar een alternatief voor het koor, waar ik niet meer naartoe kon, omwille van mijn moeder-taxi werk.
Mijn vriendin, ook een hobby-zangeres raadde me aan om bij Laoise zanglessen te volgen.Ik heb sindsdien niet meer terug gekeken.
Mijn liefde voor jazz, die ik bijna vergeten was ( ik heb vroeger nogal wat tijd doorgebracht in de Sounds club op de Elsene Steenweg in Brussel), kwam al weer vlug terug. Het doet mij plezier met haar over jazz te praten, zij heeft me veel geleerd, maar ik heb haar ook wat bijgeleerd over Europese jazz, want hier in Ierland is het allemaal nogal Amerikaans.
Laoise heeft het talent van een internationale ster. In tijden van x factor en pop-idool toestanden, vergeten we wel eens hoe moeilijk het soms is voor echte artiesten zoals Laoise en haar quintet, om succes te vinden. De wereld draait om middelmatigheid , de echte talenten komen er enkel door keihard te werken, en met het weinige geld dat ze verdienen kan dat heel moeilijk zijn.
Hier is Laoise tijdens ons Action Breast Cancer concert. Ze was toen net terug van het Cork Jazz festival waar ze dat weekend 15 gigs had.
Subscribe to:
Posts (Atom)